Kabanata 6

Direkta ang tanong ni Harvey, at bigla nitong naipit si Kristine. Naiilang siya nang kaunti. Sa totoo lang, wala siyang nagawa na mas personal kay Leo. Ang pinaka-malapit lang ay isang magaan na halik—at wala nang iba pa.

Tahimik si Kristine ng ilang sandali, hindi nagmamadali. Hindi rin nagpatuloy si Harvey sa pagtatanong. Dahan-dahan niyang tinapos ang kaniyang sigarilyo habang unti-unting gumagalaw ang trapiko sa labas.

Huminto siya sa gilid ng kalsada at ipinarada ang sasakyan. Bago pa man makapagsalita si Kristine, narinig niya ang mahinang “click” ng seatbelt na tinanggal ni Harvey. Hindi nagtagal, naramdaman niya ang sarili niyang iniangat at inilagay sa kandungan nito.

Hinubad ni Harvey ang kanyang coat, ibinulgar ang manipis na damit sa loob. Basang-basa ang kanyang puting shirt, naghalo sa madilim na kulay ng kanyang pantalon na lalo lang nagpaganda sa kanyang anyo.

Sa labas, malakas ang hangin, habang bumabagsak ang ulan na parang tabing sa bintana. Ang wipers ng windshield ay paulit-ulit ang galaw—ang tanawin sa loob ng kotse ay palipat-lipat sa malinaw at malabo.

Nahulog si Kristine sa kaniyang kandungan. Ramdam niya ang init ng katawan ni Harvey, at pilit siyang pinipilit ng kaniyang mga labi. Sanay at bihasa si Harvey; mabilis siyang naakit. Hindi nagtagal, hinayaan na lang niya ang sarili niyang mahulog sa bisig nito.

Paminsan-minsan, pinapikit niya ang kanyang mga mata, ngunit tumitingin din sa salamin ng kotse. Nakita niya ang sarili—isang babae na hindi niya akalain na makikita niya sa ganitong sitwasyon. Naiilang siya.

“Talaga ba akong ganito?” tanong niya sa sarili.

Bago tuluyang sumabak, kumilos si Harvey ayon sa kanyang paninindigan. Hindi siya basta-basta kikilos sa loob ng kotse. Dahan-dahang lumapit ang kanyang labi sa tainga ni Kristine at binulong sa mababang tinig.

“May high-end guesthouse lang malapit dito. Gusto mo ba roon na lang tayo magpahinga ngayong gabi?”

Dahan-dahang bumalik ang kaisipan ni Kristine. Kahit umiikot pa ang kaniyang mundo dahil sa mga halik, malinaw pa rin sa kaniya na pansamantala lang ang intensyon ni Harvey. Hinaplos niya ang leeg nito at mahina ngunit may halong pag-aatubili ang wika.

“Attorney Hilton… sandali lang po, okay? Hindi… hindi ko pa… alam… ano ba ito,” sabi niya, medyo nanginginig.

“Tinatakot mo ako ngayon, Kristine,” sagot ni Harvey, bahagyang nakangiti, ngunit nananatiling malalim at malamig ang mga mata. “Hindi mo kailangang magsinungaling sa akin. Alam kong naguguluhan ka rin.”

“Hindi… hindi ako naguguluhan,” tumutol si Kristine, kahit na ramdam niyang nanginginig ang boses. “Ako… eh… parang… ganito lang po. Hindi ko talaga alam kung… kung ano ang tama.”

Huminga si Harvey at hinaplos ang buhok niya. “Okay lang. Chill lang muna tayo. Hindi mo kailangang magmadali. Pero kung ayaw mo… sabihin mo lang. Straightforward lang tayo.”

Dahil sa tono ng boses ni Harvey, medyo huminahon si Kristine. Ngunit hindi niya mapigilan ang sarili na ilapit muli ang mukha niya sa harap ni Harvey.

“Hindi ko po kayang hindi subukan,” mahina niyang bulong, halik na naman ang inialok.

Hindi tumugon si Harvey sa halik. Nakatingin lamang siya sa kaniya, malalim at hindi mabasa ang expression. Namula ang mga pisngi ni Kristine. Hindi niya akalaing ganito siya kikilos. Ngunit kahit ang mahina niyang pang-aakit, hindi nagkaroon ng epekto sa kanya.

“Okay, okay… stop na muna,” bumulong si Harvey habang humihinga ng malalim. “I’m not going to do anything dumb. Pero huwag mo rin akong pilitin, Kristine.”

“Hindi ko po kayang pigilan… eh…” tumigil si Kristine, tinatakpan ang mukha sa kanya mismo. “Hindi ko po alam kung ano ang nararamdaman ko ngayon… pero… I just…”

“Shh…” Hinaplos ni Harvey ang kanyang pisngi, pinapahinga ang kanyang ulo sa kanyang palad. “Hindi mo kailangan magsalita. I can feel it. Pero ‘wag mong isipin na lahat ng ito ay tungkol sa… eto. Just let it be, ha?”

Si Kristine, bagamat naguguluhan, ay naramdaman ang init ng katawan ni Harvey. Lahat ng kaniyang mga duda at hiya ay tila nawala, pansamantala. Ngunit sa kaunting sense ng realism niya, alam niyang pansamantala lang ang lahat—isang fleeting thing lang ito para kay Harvey.

“Pero… Attorney Hilton… baka… baka po… puwede po nating hindi ituloy ito?” bulong niya, halos walang boses. “Hindi ko po gusto… basta-basta lang…”

Tumahimik si Harvey, humihinga nang malalim, tumingin sa kanya, at sa wakas, bahagyang ngumiti. “Sige… I’ll take you home.”

Nahihiya, dahan-dahang bumalik si Kristine sa kanyang upuan. Ramdam niya na sa usapin ng pagnanasa, parehong nauunawaan ng lalaki at babae—hindi sapat ang kalahating hakbang.

Tumingin si Harvey sa kanyang mukha, ramdam na ramdam ang paghinga nito na dahan-dahang lumalalim.

Tahimik na naupo si Kristine sa passenger seat, wala na ang coat ni Harvey sa kanya, at nakatingin sa bintana na basang-basa sa ulan. Alam niyang wala siyang epekto kay Harvey. Isang kakaibang panghihina ng loob ang unti-unting bumabalot sa kanya.

Matagal na tahimik ang kotse. Walang nagsalita.

Ngunit hindi nagpigil si Kristine, kahit konti. “Attorney Hilton… puwede ko po bang itanong… eh… baka puwede ko rin pong malaman… ano po ang iniisip niyo sa akin?”

Tumingin si Harvey sa kanya, bahagyang nakangiti. “Ikaw? Kristine… hindi mo kailangan mag-alala. Ang iniisip ko lang, ayos ka ba? Safe ka ba sa ulan? ‘Yan lang.”

Naiiyak si Kristine sa loob ng kotse. “Eh… kasi po… ganito na lang po… parang hindi ko alam kung… eh…”

“Kristine, calm down. I’m serious,” sabi ni Harvey, hinaplos ang kanyang braso. “Hindi ko kayang pilitin ang damdamin mo. Kaya lang… kung gusto mo, let’s just… chill. Kain tayo, konting coffee? Hindi mo kailangang magmadali sa kahit ano.”

Ngunit sa isip ni Kristine, ramdam niya ang init ng katauhan ni Harvey, ang halik sa kanyang labi, ang bigat ng katawan niya sa kanyang kandungan—lahat ay nakakaikot. “Eh… hindi po… gusto ko rin po na umuwi… pero… gusto ko rin po… eh…”

Huminga si Harvey, tiningnan ang kalsada sa dilim. “Okay… we’ll go home. Pero, Kristine… I need you to know something. Hindi ako puwedeng maging… ano. Hindi mo kailangan isipin na seryoso ako sa ganitong bagay. Just… relax. Okay?”

“Okay po,” mahina siyang tumugon, pinipigilan ang sarili na hindi mapaiyak.

Sa wakas, dinala siya ni Harvey sa bahay. Huminto na ang ulan. Hindi siya tinulungan sa pagbubukas ng pinto; isang magalang na simpang lang ang ibinigay.

Ngunit, hindi pa rin sumuko si Kristine. Mahina ngunit may pag-asa ang tinig niya: “Attorney Hilton… puwede po ba kitang i-add sa I*******m?”

Tumanggi si Harvey. Pagkatapos ng sandaling katahimikan, mahinahong sinabi:

“Bakit hindi mo na lang kontakin si Attorney Jones Miles? Kilala siya sa field niya.”

Lumapit siya, kumuha ng business card mula sa compartment, at iniabot kay Kristine. “Hetong numero ni Attorney Jones. Maaari mo siyang tawagan kung kailangan mo.”

Sa sandaling nagdikit ang kanilang mga daliri, may bahagyang init na dumaan.

Tumingin si Kristine nang bahagya, medyo nahihilo. Nasa harap niya si Harvey—ang kanyang anyo ay matalim at maayos, may bahagyang restrain sa mukha. Pumutok ang puso niya sa isang tibok.

Pagkatapos, bumaba siya, binuksan ang pinto, at tahimik na sinabi. “Teacher Kristine, mas mabuti siguro kung hindi na tayo magkikita muli.”

Kahit gaano katuyo ang balat ni Kristine, hindi na niya kinaya ang manatili sa loob ng kotse.

Lumabas siya. Pagkasara ng pinto, umalis si Harvey, hindi na lumingon.

Naiwan si Kristine sa dilim, nanginginig ang katawan sa lamig, ramdam ang isang kakaibang kawalan.