Kabanata 7

Pag-uwi ni Kristine sa bahay, nakita si Tita Rica na nagsisindi ng insenso sa sala. Halos kumikislap ang mga mata nito sa pag-asa nang masilayan ang kanyang pagbabalik.

Ngunit humarap si Kristine na nakayuko, nanginginig ang katawan at maputla ang mukha.

Namutla si Tita Rica at muntik nang pagalitan siya, ngunit sa huli, napalambot ang puso niya. Mahina niyang sinabi, “Basang-basa ka, anak. Umayos ka muna, maligo ka at huwag kang mahuli ng sipon ha.”

Tumango lang si Kristine at dahan-dahan pumasok sa banyo. Matapos maligo, uminom siya ng gamot, ngunit hindi naiiwasan—nahawa siya ng sipon at nahilo.

Pagsapit ng hatinggabi, tumawag si Bea. Halos hindi na makahinga sa excitement, tinanong ang kinalabasan ng nangyari.

“Bea…” mahina niyang sinagot sa boses na parang basag, “ay… okay lang… I think okay naman siya.”

Nagulat si Bea. “Harvey Hilton? Kristine… is he a reincarnation of Luis? They were hugging and kissing like that, and he could still hold back? Kristine... could there be something wrong with him?”

Ngumiti si Kristine ng pahapyaw. “Wala… normal lang siya, Bea. Talaga.”

Huminga si Bea nang maluwag at hinikayat siya. “Kung ganoon, okay lang. Basta hindi wala siyang sakit… I don’t believe na hindi natin siya mapapasunod sa atin.”

Ngunit alam ni Kristine sa sarili—maliban na lang kung gusto siya ni Harvey, walang kahit anong pang-aakit ang gagana. Napangiti siya, ngunit may halong kapaitan sa puso.

Matapos ang ilang minutong chat kay Bea, pinatapos niya ang tawag at bumalik sa kama. Nang magising siya, tanghali na. Tahimik ang bahay; wala si Tita Rica. Mas lumala ang pakiramdam niya. Nang sukatin niya ang temperatura, 39.5°C.

Piliting bumangon, kumain ng kaunti, at kumuha ng taxi papuntang ospital.

Sa ospital, napuno ng tao, at halos isang oras siyang naghintay bago tawagin ang kanyang numero. Inirekomenda ng doktor ang IV drip.

Nang nakasaksak na siya sa IV, alas-tres na ng hapon. Pagod at nanghihina, nakatulog siya sa simpleng upuan ng ospital.

Habang ganoon, si Harvey ay kasama ang kaniyang ina para kunin ang gamot. Nang papalabas na sila, napansin niya si Kristine sa infusion room.

Siya’y nakatulog.

May karayom na nakasaksak sa kanyang maputing kamay, at ang kanyang mukha ay maputla at maamo, halos kaawa-awa.

Tiningnan siya ni Harvey nang matagal.

Napansin ito ni Mrs. Hilton at napalingon. May halong pagkagulat, tanong niya, “Harvey, kilala mo ba ang dalagang iyon?”

“Just a brief encounter,” mahinang sagot ni Harvey, hindi nagmamadali.

Ngumiti si Mrs. Hilton. “Ang coincidence naman. Akala ko kasi magiging komplikado ang pagrehistro rito sa ospital, at tinuruan ako ng dalagang iyon. Hindi ko akalain, kilala mo rin siya.”

Tumingin si Harvey muli kay Kristine.

Biglang gumalaw si Kristine at nagising. Nang makita siya ni Harvey, napansin niya ang IV sa kamay at nagmadaling tumayo—hindi niya naisip ang tubo. Agad namutla ang malinaw na IV at lumabas ang dugo. Napapikit siya sa kirot at mabilis na bumalik sa upuan.

Napangisi si Harvey, bahagyang nagalitan sa hindi inaasahang pangyayari.

“Shh… okay ka lang ba?” mahina niyang tanong sa kanya, nakatingin sa dalaga.

Namangha si Kristine sa presensya niya. “Ah… oo… okay lang po,” nanginginig na sagot.

Si Mrs. Hilton, na may mabuting impresyon kay Kristine, ay nagsabi sa anak, “Hijo, bakit hindi ka ba manatili sandali at alagaan siya? Mukha siyang kaawa-awa na nag-iisa habang may sakit.”

Nag-atubili si Harvey sa simula, ngunit sa tingin ng ina, pumayag rin siya.

Wala nang pagkakataon si Kristine na tumanggi.

Habang naglalakad sila papalabas ng infusion room, napansin ni Kristine ang tensiyonadong titig ni Harvey sa kanya. Hindi niya maiwasang mapangiti at mapaikling huminga.

“Harvey…” mahinang bungad niya, “salamat po… sa pag-alala…”

Ngumiti si Harvey, bahagyang nakayuko sa kanya. “Wala iyon. Basta stay calm ka lang. Hindi ka pwedeng mapahamak dahil sa sipon.”

“Pero… iniisip ko rin po na baka masyado akong mahina,” wika ni Kristine, bahagyang nahihiya.

“Relax lang,” sabi ni Harvey, tila may halong pang-aasar. “Alam mo naman, hindi kita iiwan. Hindi kita pababayaan kahit sino ka pa sa labas.”

Humahaba ang hininga ni Kristine. Hindi niya inakala na magkakaroon siya ng ganitong kasiguraduhan sa presensya ng isang Harvey Hilton—malamig at laging kontrolado sa lahat.

Dinala ni Harvey ang kanyang ina sa parking lot, at doon ay naghihintay ang driver.

Habang nasa kotse, hindi napigilan ni Mrs. Hilton na magsalita. “Sa tingin ko, mabait ang dalagang ito, Harvey. Dalawang taon na lang bago ka mag-30, kaya kung may makilala kang mabuti, isipin mong ayusin ang relasyon.”

Nakangiti si Harvey nang bahagya, ang kamay niya nakalagay sa bulsa.

Kung nalaman ng ina niya na ex-girlfriend ni Leo si Kristine, magiging ganito pa rin ba siya ka-enthusiastic?

Ipinagwalang-bahala niya ang tanong.

Humalik si Mrs. Hilton sa hangin ng katahimikan. Napalunok siya nang bahagya.

Bumalik si Harvey sa infusion room. Si Kristine ay nakaupo, malalim sa sariling isip.

“Kristine…” mahina niyang bungad, parang nakikipag-usap sa sarili.

Napalingon si Kristine sa kanya. “Ah… Harvey… po…” nanginginig ang boses.

“Hindi kita papabayaan,” mahinang pahayag ni Harvey. “Kahit gaano ka karamdaman, nandito ako. At huwag mong subukang tumayo nang wala pa sa oras. Nakikita mo na naman ‘yan?”

Napangiti si Kristine. Hindi niya akalaing maririnig niya ang ganoong alaga mula sa kanya.

Umupo siya sa tabi niya, malamig ngunit maingat ang pananalita. “Ilan na lang ang natitirang bote?”

“Isa na lang,” mahina niyang sagot, hindi gustong mapagalitan si Harvey.

Hindi nagsalita si Harvey. Ibaba ang tingin sa telepono, at nagsimula sa trabaho.

Hindi nakahanap ng pagkakataon magsalita si Kristine. Unti-unti, muling nahimbing sa antok.

Sa kanyang malahalimuyak na panaginip, narinig niya si Harvey na nakikipag-usap sa nurse. Pagkatapos, may mainit at malambot na bagay na ibinaba sa kanyang mga binti—ang coat ni Harvey, buong taklob ang balat niya.

Tahimik ang kwarto, may kaunting boses ng nurse sa background, ngunit ramdam ni Kristine ang presensya ni Harvey, tahimik ngunit maingat, na parang binabantayan siya sa bawat sandali.

Dumating ang oras na halos magdilim ang kanyang paningin sa antok at lamig, ngunit ramdam niya ang proteksyon ni Harvey. Sa unang pagkakataon, naramdaman niya na hindi siya nag-iisa kahit sa ganitong kahinaan.