Chapter 5

Kabanata 5: Babae, Halina’t Tingnan Mo Ako

“Elara ang pangalan mo?”

Dumapo ang mata ng lalaki sa sasakyan at agad na umasim ang kanyang mukha. “Bakit mo nilagyan ng... drawing ang kotse ko? At sino 'yong mga kasama mo kanina?”

Naka-krus ang mga braso ni Elara habang bahagyang tumagilid ang ulo. Mataray ang ekspresyon ng kanyang mukha.

“Hindi ko sasabihin na Elara ang pangalan ko,” mariin niyang tugon. “Ako lang ang may gawa niyan. Wala akong kasama.”

Medyo matapat nga siya... pero halatang may pagka-pasaway.

“Dahil ayaw mong sabihin ang totoo tungkol sa mga kasabwat mo, sabihin mo na lang kung sino ang nanay mo.”

“Hindi ko rin sasabihin.”

“Kung gano’n, mapipilitan akong isama ka.”

Pagkarinig niyon, kumurap-kurap ang malalaki at bilugang mata ni Elara, tila ba anumang sandali ay puputok na ang iyak.

Ibinaba siya ni Argus sa lupa.

Mabilis na pinunasan ni Elara ang luha sa kanyang pisngi, saka walang anu-ano’y tumalikod at nagsimulang maglakad palayo. Iniunat ang mga binti, winagayway ang mga braso, habang mahina siyang bumubulong sa sarili, “Takbo, takbo, Elara, takbo…”

Tumaas ang kilay ni Argus habang pinagmamasdan ang munting babae. Hindi niya ito agad hinabol.

Nang akala ni Elara ay nakatakas na siya, bigla itong sinugod ni Argus—dalawang hakbang lamang—at muling binuhat.

Iniangat siya nito sa ere. Sinubukan ni Elara sipain ang kanyang mga paa, pero alam niyang wala rin iyong epekto.

“Sige lang, tuloy mo lang ang pagtakbo,” aniya nang may ngiti sa labi.

Napakrus si Elara ng braso sa dibdib, ibinaba ang ulo, at nagtampong parang isang maliit na puffer fish.

Napangisi si Argus. Sa kabila ng gulo, hindi niya naiwasang maisip na may kakaibang pagka-cute ang batang ito. Binuhat niya ito pabalik sa kotse, ngunit muli niyang napansin ang mga guhit at sulat sa kanyang sasakyan.

“Sabihin mo sa akin,” aniya, nakatingin kay Elara, “bakit mo isinulat ang mga salitang ito?”

‘Iniwan ang asawa at mga anak.’

Kung iisiping mabuti, ang guhit sa sasakyan ay tila may malalim na kahulugan—parang iyon ang nais nitong ipahiwatig.

Isang mensaheng hindi karaniwang nanggagaling sa isang bata. Halatang wala pa siyang muwang sa mundo.

Tahimik lang si Elara habang tinakpan ang kanyang bibig at mariing tumangging magsalita.

“Argus, anong meron sa batang ‘yan?” tanong ni Ysabel habang nakakunot ang noo.

“Inamin niyang siya ang may gawa, pero pagkatapos no’n ay hindi na siya umiimik. Carmela, tumawag ka na ng pulis.” Utos ni Argus.

“Opo... pero paano na ang batang ito, Sir?”

Luminga-linga si Argus sa paligid. Walang ibang tao. Tinatayang apat o limang taong gulang lang ang bata at hindi niya puwedeng iwan basta-basta sa kalsada.

Binuksan niya ang pinto ng kotse at marahang pinaupo si Elara sa loob.

“Hintayin natin ang pulis. Sila na ang kukontak sa mga magulang niya para sunduin siya.”

Para bang biglang binagsakan ng langit ang mundo ni Elara.

Tama si Mommy… kukunin ako ni Daddy… Hindi na niya muling makikita ang kanyang Mommy…

Unti-unting tumulo ang luha ng matinding kalungkutan sa kanyang mga mata.

Pagkaupo ni Argus sa driver's seat ay napansin niya ang pagbabago ng itsura ng batang babae.

Ang batang kanina lamang ay matapang at panay ang pagtanggi ay ngayo’y tahimik na umiiyak.

Hindi sanay si Argus sa mga bata lalo na sa mga umiiyak. Hangga’t maaari ay iniiwasan niya ang ganitong sitwasyon. Pero ngayon, kaharap niya ang isang munting nilalang na tila napakaliit at walang kalaban-laban. May bahagi sa kanyang matigas na puso na tila unti-unting lumalambot.

“Bakit ka umiiyak? Wala naman akong ginawang masama sa’yo,” tanong ni Argus na medyo nag-aalangan.

Inangat ni Elara ang kanyang maliliit na kamay at pinunasan ang luha sa pisngi. “Nahuli si Elara ng masasamang tao... Hindi na niya makikita si Mommy... si Elara... si Elara…”

Hindi na siya makapagsalita sa sobrang iyak. Ang lungkot-lungkot niya.

Tahimik siyang pinanood ni Argus bago marahang nagsalita, “Pakakawalan kita kapag na-contact na ang mommy mo ng mga pulis.”

“Talaga?” Agad siyang tumigil sa pag-iyak, at mabilis na tumingin kay Argus gamit ang maningning at umaasang mga mata.

Halos mapaisip si Argus. Nagdradrama lang yata ang batang ‘to.

“Oo,” tugon niya. “Pero kapalit no’n, kailangan mong sabihin sa akin kung bakit mo ginuhitan ang kotse ko.”

Muling tumikom ang bibig ni Elara. Tinitigan niya si Argus gamit ang malalaki niyang mata at punong-puno ng paninindigan na para bang sinasabi na ‘Hindi mo ako mauutakan.’

Sanay man si Argus sa pakikipagsabayan sa mga pating sa mundo ng negosyo ay heto siya ngayon at tila talunan sa harap ng isang umiiyak na batang babae.

Samantala, sa di kalayuan...

Habang pinapanood nina Levi at Caleb na inilalayo si Elara ay kapwa sila nataranta.

Tatakbo sana si Levi pabalik upang sagipin ang kanyang kapatid ngunit pinigilan siya ni Caleb.

Kalmado itong nagsalita, “Medyo kamukha natin si Bad Daddy. Kapag lumabas tayo ay hindi natin matutulungan si Elara at baka mas lalo lang mapahamak si Mommy.”

Naisip rin ni Levi iyon dahil para silang pinagbiyak na bunga ng ama. Pero siguradong pagagalitan sila ng mommy nila kapag nalaman ang nangyari. Hindi nila pwedeng pabayaan ang kapatid.

“Eh… paano na si Elara?” mangiyak-ngiyak na tanong ni Levi.

“Hanapin muna natin si Mommy,” sagot ni Caleb, matatag ang boses.

Napakislot si Levi. Mahigpit niyang pinisil ang kanyang maliliit na kamao, sabay tinakpan ng dalawang kamay ang kanyang dibdib at pakiramdam niya ay sasabog ito sa kaba.

Biglang nag-ring ang cellphone. Si Amara ang tumatawag. Nagkatinginan  ang dalawang batang lalaki.

“Naku, yari tayo… si Mommy tumatawag na,” bulong ni Levi habang kinakamot ang ulo.

“Sagutin mo na,” utos ni Caleb pero siya na rin ang unang sumagot.

“Caleb, Levi! Saan kayo nagpunta? Nasaan ang kapatid n’yo? Kasama n’yo ba si Elara?”

Sa kabilang linya, narinig nila ang nanginginig sa pag-aalalang tinig ni Amara. Hindi na halos makapagsalita nang maayos si Amara sa sobrang pag-aalala dahil wala ang tatlong bata, at para na siyang mababaliw.

“Mommy... Si E-elara..." nauutal nitong sabi, "si E-elara po…”

 Hindi malaman ni Levi kung paano sasabihin ang nangyari. Halos maiyak na siya sa sobrang kaba.