Chapter 4

Kabanata 4: Nahuli si Elara ni Argus

Humugot ng malalim na hininga si Amara.

Ayaw niyang gumawa ng pansin, ayaw niyang may makakilala sa kanya, at lalong hindi siya pwedeng magtagal sa lugar na ito.

 Bumalik sa lugar nila? Imposible.

“Wala akong katumbas na presyo,” mariin niyang sabi.

Pagkasabi niya no’n, dahan-dahan siyang lumihis sa daraanan at naglakad palayo mula kay Argus.

Hindi siya pinigilan ng lalaki, pero ramdam niyang nakasunod ang mga mata nito sa bawat hakbang niya.

May mahinang amoy na siguro’y naiwan sa hangin hindi amoy pabango, kundi isang pamilyar na samyo, isang samyo na hindi matukoy ni Argus kung saan niya dati naamoy.

Hindi nakalampas kay Argus ang kilos ni Amara, ang presensya nito na may kakaibang aura, katulad ng dati.

‘Amara.’ Iyon ang pumasok sa isip ni Argus.

Si Amara ay palaging kalmado sa panlabas, pero may matatag na loob. May sariling paninindigan. At iyon ang lagi niyang ginagamit noon pa man.

Pero ngayon, tila napigtas ang pasensya ng tadhana sa kanilang dalawa. Alam niyang napansin ni Argus ang pagkakapareho nila ni Amara. Kailangan niyang lumayo iyon na lang ang tumatakbo sa isip niya.

Napakunot-noo si Argus. Sa loob ng maraming taon, palagi niyang naiisip si Amara sa kung ano ang itsura nito noong pitong buwan itong buntis. Naiisip niya rin ang bata. Kung hindi sana in-abort, siguro, limang taon na ang anak nila ngayon.

Hindi man ganoon kalalim magmahal si Argus noon para kay Amara, pero hindi niya rin pinlanong makipaghiwalay. Sa katunayan, sabik pa nga siya noon sa anak nilang dalawa.

Habang iniisip ni Argus ito, lalong bumigat ang presensya niya na tila parang isang bagyong palapit.

“Argus,” putol ni Ysabel, “masyado yatang masungit ang auctioneer na ‘yon. Bakit hindi na lang tayo maghanap ng iba para kay Grandpa? Ang dami namang marunong sa antiques.”

Napakunot-noo lalo si Argus. “Oo, maraming marunong sa antiques. Pero ang hinahanap ni Grandpa… ay siya,” tiim bagang niyang sagot saka humarap sa assistant. “Carmela, alamin mo ang buong impormasyon niya. Gusto kong malaman ang lahat tungkol sa kanya.”

“Bakit gusto mo siyang paimbestigahan?” Tumalim ang tingin ni Ysabel. “Argus… interesado ka ba sa kanya?” nagseselos nitong tanong, sinusubok ang reaksyon.

Mula nang mawala si Amara, kahit pa palaging nasa tabi ni Argus si Ysabel ay ni minsan hindi niya sinabi na gusto niya itong pakasalan.

Palagi siyang malamig at hindi interesado sa ibang babae.

Pero kanina… ‘yung titig niya sa auctioneer, hindi iyon basta tingin lang. May laman na tila sinuri ni Argus ang buong pagkatao ng babae.

Isang bagay na hindi kailanman nakita ni Ysabel kay Argus kahit minsan.

“Hindi ako interesado,” malamig niyang sagot. “Pero gusto ni Grandpa siyang makilala. At gusto ko ring malaman kung bakit ganoon ang pakikitungo niya sa akin.”

Napabuntong-hininga si Ysabel nang palihim, tila nabunutan ng tinik. So ang dahilan lang ay ang matandang De Luca sa isip nito.

Ayos lang. Dahil imposibleng magustuhan ni Argus ang isang babaeng pangit at takot ipakita ang tunay na mukha.

“Bumalik na muna tayo sa hotel.”

Tumalikod si Argus at mabilis na naglakad palayo.

Pagbalik ni Amara sa opisina, hawak niya ang dibdib niyang kumakabog nang matindi. Gusto siyang dalhin ni Argus sa mansyon ng mga De Luca para tumingin ng antiques.

Tatlong taon silang kasal. Kilalang-kilala niya kung gaano ka-determinado si Argus. At kung may iba siyang ikinilos sa harap ni Argus kahapon, malamang ay maghinala ito. Pwedeng makilala siya. Pwedeng mag-imbestiga siya.

At kapag nahanap siya na kasama ang mga bata… umiling siya sa posibleng mangyari. Hindi pwedeng mangyari ‘yon.

Hindi pwedeng malaman ni Argus ang tungkol sa kanila… ang lahat. Ang buong katauhan niya ngayon ay  kailangang manatiling lihim pati na rin ang tungkol sa triplets.

Kinuha niya ang cellphone niya at tumawag sa taong alam niyang matutulungan siya. Ilang segundo lang, may sumagot agad na isang lalaki.

“Honey, anong meron?” anito sa mababang tono.

“Pakiusap… tulungan mo ako. May isang taong malamang ay iniimbestigahan ako ngayon. Hindi ko pwedeng hayaan na malaman niya ang totoo kong pagkatao at tungkol sa mga anak ko.”

Alam niyang wala siyang sapat na kapangyarihan para pigilan si Argus kung gugustuhin nitong kalkalin ang buong pagkatao niya.

Pero ang lalaki sa kabilang linya? Kaya siyang itago sa mundo.

“Hmm.” Maikli lang ang sagot nito. Pero sapat na sa kanya ‘yon. Alam niyang alam na nito ang gagawin.

“Ikatlong beses na ito.”

Napakunot ang noo niya. Hindi niya agad naintindihan.

“Ha? Ano'ng ibig mong sabihin sa ‘ikatlong beses’?” nagtataka niyang tanong.

“Ikatlong beses na ‘to sa loob ng limang taon na tinulungan kita, Honey. Puwede bang… pakasalan mo na lang ako pagkatapos nito?”

Sa kabilang linya ng telepono ay isang matangkad at matipunong lalaki ang nakasandal lang sa sofa, suot ang isang maluwag na bathrobe na nakabukas hanggang dibdib at doon ay kitang-kita ang perpekto at matitigas nitong abs. Bahagyang nakataas ang gilid ng labi, at ang ngiti ay mas mapang-akit pa sa demonyo.

Napakagat-labi siya.

Pakakasalan ba niya ang isang halimaw?

Diyos ko, tama ba ang desisyon niyang humingi siya ng tulong dito?

Baka parang mas nakakatakot pa ang lalaki kaysa kay Argus.

“Hindi naman mahirap para sa'yo ang hihilingin ko,” sagot niya habang sinusubukang huminga ng normal. “Tinutulungan mo ako noon oo, pero binabayaran naman kita. Walang gulangan sa atin.”

Tumawa ang lalaki sa kabilang linya. “Mas gugustuhin ko pang ikaw na lang ang humawak sa pera ko, kesa sa ako pa ang magkapera para sa’yo.”

“Maghanap ka na lang ng isang matinong babae na mag-aalaga sa bundok ng ginto at pilak mo. Ako? Kaya ko lang ‘yang buhatin at takbuhan kita.” Ismid niya.

“Walang utang na loob,” tumawa ito nang may pang-aakit.

Binaba na niya ang tawag. Pinilit niyang huwag na lang pansinin ang kilig na hindi niya dapat nararamdaman. Kinuha niya ang cellphone at nag-text sa manager niya, humihingi ng dalawang araw na leave.

Pagkatapos ay humugot siya ng malalim na hininga saka binuksan ang pintuan ng opisina kung nasaan ang anak niyang babae.

“Elara, tapos na si Mommy, uuwi na tay—Elara?”

Napalingon siya sa loob. Wala si Elara.

Sa basement parking ay my dalawang munting lalaki ang dahan-dahang sumilip mula sa likod ng pader. Napabuntong-hininga si Caleb, saka tahimik na binuksan ang kanyang laptop. 

Aayusin niya ang kalokohan ni Levi.

Si Levi… dinrawingan ang sasakyan ni Argus. Siguradong i-che-check ang CCTV kapag nakita ‘yon. Malalagot sila kapag nahuli. Mabilis na nag-hack si Caleb sa surveillance system at binura ang footage. Pagkatapos ay napaluwag siya ng hininga.

Samantala, si Levi, tuwang-tuwa pang kasama si Elara habang hinihintay ang magiging reaksyon ni Argus kapag nakita ang "obra" niya.

“Sino’ng… gumawa nito?!”

Isang grupo ng tao ang papalapit. Sa unahan nila… si Argus.

Nanlaki ang mga mata ni Carmela nang makita ang sulat sa kotse at hindi napigilang basahin nang malakas, “Bad? three? Big check… man?”

Napalunok si Carmela at napatingin sa boss nilang si Argus, halos nanginginig ito sa takot.

‘Sino'ng may gawa nito? Ayaw na ba nitong mabuhay?’ sigaw ng isip ni Carmela.

“Ang tapang naman ng gumawa nito,” singit ni Ysabel na kunot-noo ring nagtataka.

Madilim ang mukha ni Argus habang tinitingnan ang sulat. Halatang hindi nag-iisip ang sumulat dahil maling-mali ang baybay ng mga salita, at may salitang hindi naisulat ng tama. Isang bata lang ang puwedeng gumawa nito.

“Unahin natin ang CCTV. Ipa-check n’yo agad.”

“Hehehe…”

Isang mahina pero klarong tawa ang narinig.

Agad na tumalim ang pandinig ni Argus. Tiningala niya ang paligid, at sa isang iglap ay nakita niya ang dalawang munting ulo na pilit nagtatago sa likod ng pader. Matalim ang mata niya na parang agila.

“Nakita na tayo! Elara, takbo!” sigaw ni Levi.

“Ha? Ha?!”

Gulat na gulat si Elara. Paglingon niya, sina Kuya Caleb at Kuya Levi ay nagtatakbuhan na palayo.

“Kuya, hintayin n’yo si Elara!”

Susunod na sana siya pero… naipit ang laylayan ng cake skirt niya sa isang gilid. Hindi siya nakatakbo, at sa halip, bumagsak siya sa sahig nang malakas.

Hindi na siya makakatakas. Narinig niyang papalapit na ang mga tao sa likuran. Kaya umupo na lang si Elara at tinakpan ang mukha niya ng dalawang kamay.

‘Invisible. Invisible. Invisible… sana hindi nila ako makita,’ chant niya sa sarili.

Mabilis lumapit si Argus, tumigil sa harap ng maliit na pigura, at tumingin dito. Pagkatapos ay yumuko at inangat ang bata. Ang maliit na batang babae ay nakatakip pa rin sa mukha, nakapikit na para bang hindi siya makikita kapag ginawa iyon.

“Nakikita kita. Tigilan mo na ‘yan,” ani Argus.

Dahan-dahang dumilat si Elara, ang malalaking mata niya ay punong-puno ng pagtataka.

Bakit ganun? Nagtataka niyang tanong sa sarili. Sa bawat hide-and-seek nila ng mga kuya niya… siya lagi ang pinakamagaling magtago.

Unti-unting ibinaba ni Elara ang mga kamay niya. Dahil buhat-buhat na siya ni Argus ay pinilit niyang iwasiwas ang mga braso’t paa niya pero hindi talaga siya makababa.

Dumilat siya nang malaki, at tinitigan si Argus na siyang biological daddy niya sa unang pagkakataon nang malapitan. Napakislap ang mata ni Elara. Habang tinititigan niya si Argus, napansin niyang kamukhang-kamukha ito ng dalawa niyang kuya.

Pero si Elara? Mas hawig siya kay Mommy. Hindi siya kamukha ng… pangit at masamang Daddy. Nasa isip lang niya iyon, pero hindi niya namalayang tumaas ang munting mukha niya at nagpakawala ng kunot-noo at pa-cute na ekspresyon.

Tinitigan ni Argus si Elara nang matagal, para bang ramdam niya ang emosyon ng bata.

"Kanino kang anak? At bakit mo dinrawingan ang kotse ko?" Malamig at matigas ang boses ang tono ni Argus.

Pero hindi natakot si Elara. Pinagdikit lang nito ang labi at hindi nagsalita.

‘Sabi ni Mommy, bawal makipag-usap sa masamang tao. Si Daddy… masamang tao. Siya yung bad Daddy na kukuha kay Elara at hindi na papayagang makita si Mommy.’

“Kung hindi ka magsasalita, ibibigay kita sa pulis. Sila na lang ang hahanap sa daddy mo.”

Pumikit si Elara saglit at kumurap. ‘Ang tanga mo naman, Daddy. Sarili mo hinahanap mo.’

Akala siguro ni Argus ay matatakot si Elara sa pulis. Pero mali siya. Hindi ito takot.

“Kapag masama ang ginawa ng bata, paparusahan ang magulang. Aarestuhin namin ang daddy mo.”

Tila mas gusto ni Elara na ‘yon ang mangyari.

‘Hindi ako takot.’

Napansin ni Argus na matigas din ang ulo ng bata. “Eh ‘di ang mommy mo na lang ang huhulihin.”

Napakunot ang noo ni Elara. Bigla itong nagalit. “Bakit si Mommy?! Si Daddy na lang ang hulihin, huwag si Mommy! Bad Daddy lang ang dapat ikulong!” galit nitong sagot sa cute na boses habang naka-akimbo pa ang mga kamay sa bewang.

Napatawa si Argus sa sagot ng bata.

Hindi pwedeng hulihin ang mommy, pero puwedeng hulihin ang daddy? Anong klaseng anak ‘to? Ang tingin nito sa daddy parang walang silbi sa kanya.