ตอนที่ 4 จะทิ้งก็เสียดาย NC

ณ ร้านนั่งดริงก์ชิวๆ

บรรยากาศในร้านนั่งดริงก์ย่านไชน่าทาวน์เริ่มสลัวลง แสงไฟนีออนสีแดงสะท้อนหยดน้ำตาที่เปื้อนแก้มเนียนลัลนา นั่งอยู่ตรงข้ามกับชายหนุ่มแปลกหน้าที่เพิ่งช่วยชีวิตเธอไว้ เธอไม่ได้สนใจว่าเขาเป็นใคร รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้เธอต้องการอะไรก็ได้ที่แรงพอจะดับความเจ็บใจในอก

“เอ้า! ดื่มค่ะพี่... เดี๋ยวหนูเลี้ยงเอง” ลัลนายกแก้วค็อกเทลสีสวยขึ้นกระดกอึกๆ ราวกับน้ำเปล่า

“น้องครับ... ใจเย็นๆ เดี๋ยวเมา” ภาคินปรามอึกอัก เขามองสาวน้อยคออ่อนที่กลืนของมึนเมาลงคอแบบไม่คิดชีวิต

“ก็ให้เมานี่แหละค่ะพี่! ไม่เมาจะลืมไอ้เรื่องเฮงซวยนี่ได้ไง”

พฤติกรรม “เด็กดีที่อยากร้าย” ของเธอเริ่มชัดเจนขึ้นเมื่อฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้าเส้นเลือด ลัลนาเริ่มนั่งตัวอ่อน มือไม้ปัดป่ายขณะที่ปากก็พรั่งพรูความในใจออกมาแบบไม่มีกั๊ก

“พี่รู้ไหมคะ... หนูกับไอ้เลวนั่นพึ่งคบกันได้สองเดือนเอง” เธอกระแทกแก้วลงบนโต๊ะ “แต่ที่น่าสมเพชที่สุดคือหนู... หนูเนี่ย!” เธอชี้นิ้วเข้าหาตัวเองพลางหัวเราะร่าทั้งน้ำตา

“หนูอุส่าห์จองตั๋ว บินข้ามน้ำข้ามทะเลมา เพราะอยากจะลองดูสักครั้ง... อยากรู้ว่าไอ้การ ‘ถูกเปิดซิง’ ครั้งแรกมันเป็นยังไง ที่ตลกคือหนูแม่งออกค่าใช้จ่ายทุกอย่าง! เพราะไม่อยากทำเรื่องแบบนี้ที่เมืองไทย อายผีสางเทวดา อายข้างห้อง... เลยกะมาจัดให้จบๆ ที่สิงคโปร์”

ภาคินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินความจริงจากปากเธอ เขามองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้า ผิวขาวนวลของเธอตัดกับปากชมพูสั่นระริกนั้นทำให้เขาเผลอจ้องมองอย่างลืมตัว

“แต่ไอ้เลวนั่นมัน! มันทำกับหนูได้...” ลัลนาสะอื้นฮัก “แต่ก็ดีแล้วแหละ สันดานมันออกมาก่อน ไม่งั้นหนูต้องเสียทั้งตัว เสียทั้งเงินหนักกว่านี้”

“แล้วน้องไม่เสียใจเหรอครับ?” ภาคินถามหยั่งเชิง แววตาที่เคยนิ่งสุขุมเริ่มเปลี่ยนเป็นสายตาที่ลุ่มลึกและเซ็กซี่อย่างที่สาวๆ คนไหนเห็นเป็นต้องใจสั่น

“หึ! เจ็บใจมากกว่าค่ะ” ลัลนาเชิดหน้าขึ้นอย่างรั้นๆ “เสียเวลาคุยกับมันตั้งสองเดือน แถมยังต้องเสียเงินฟรีๆ ให้คนอย่างมันอีก... พี่รู้ไหม ในถุงที่หนูซื้อมา มีถุงยางตั้งหลายไซส์เลยนะ หนูเตรียมมาเผื่อมันทุกอย่างขนาดเลย! ตลกชะมัด”

พูดจบเธอก็หัวเราะกิ๊กกั๊กออกมาเหมือนคนเสียสติ ภาคินถึงกับต้องยกมือขึ้นนวดขมับ เขาไม่รู้จะเอ็นดูหรือสงสารยัยเด็กแก่แดดแก่ลมคนนี้ก่อนดี แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ ยัยเด็กนี่ยังบริสุทธิ์แน่นอน

“แล้วถุงยางพวกนั้น... จะเอาไปทิ้งที่ไหนล่ะครับ?” ภาคินแกล้งถามเย้า พร้อมกับจ้องเข้าไปในดวงตากลเยิ้มของเธอ

“ทิ้งทำไมคะ... แพงนะพี่” ลัลนาพึมพำก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ “เสียดาย... ยังไม่ได้ใช้เลยสักกล่อง...”

ภาคินมองร่างบางที่สิ้นฤทธิ์อยู่ตรงหน้า เขากระตุกยิ้มมุมปากเบาๆ พลางหยิบธนบัตรวางลงบนโต๊ะเพื่อเช็คบิล

“ในเมื่อเตรียมมาแล้ว... และไม่อยากเสียเงินฟรี” ภาคินพึมพำเสียงทุ้มข้างหูเธอ “งั้นเปลี่ยนคนใช้... สนใจไหมครับ?”

บรรยากาศภายในห้องพักสุดหรูที่ลัลนาเป็นคนจ่ายเงินจองดูเงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา ตัดกับเสียงหัวใจของภาคินที่เต้นโครมครามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ภาคิน ที่ตอนนี้ไร้กรอบแว่นบดบังสายตา เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์และความเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ เขามองสาวน้อยที่ยืนโงนเงนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยพิษน้ำเมาแต่กลับดูยั่วยวนอย่างเป็นธรรมชาติ

“พี่นี่... หล่อจังเลยนะคะ ดูสิ!.. จะมองมุมไหนก็หล่อไปหมด แล้ว... พี่อายุเท่าไหร่เนี๊ยะ! น่าเด็กจัง พี่ปี4 ยังหน้าแก่กว่าพี่อีกน่ะ แถมพี่ยัง... แถมยังตัวหอมอีกค่ะ” ลัลนาพึมพำขณะที่ปลายนิ้วเรียวเล็กยังคงซน ลากผ่านริมฝีปากหยักของเขาอย่างแผ่วเบา “ถ้าต้องเสียครั้งแรกให้พี่... หนูว่าไม่ขาดทุนนะ! หนูชื่อลัลนะคะ พี่อยากเปิดซิงหนูมั้ย! เอาป่าว!”

คนตัวโตถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เขาติดใจตั้งแต่หลายปีก่อนและเมื่อตอนกลางวัน บัดนี้มันอบอวลอยู่ตรงหน้า แถมยังมีกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ที่ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวผู้ชายอย่างเขาให้ตื่นตัว

“ชื่อลัลสินะ... น้องรู้ตัวไหมครับว่าพูดอะไรออกมา!...” ภาคินกระซิบเสียงพร่า เขารวบเอวบางเข้าหาตัวจนร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกัน ลัลนาไม่ได้ขัดขืน แต่กลับแหงนหน้ามองเขาด้วยสายตาหวานเยิ้ม

“รู้ค่ะ... ลัลแค่อยากรู้ว่า ‘จูบ’ ของพี่... มันจะดีเหมือนหน้าตาไหม”

ภาคินไม่รอให้เธอท้าทายซ้ำ เขาโน้มใบหน้าลงไปบดเบียดริมฝีปากนุ่มอย่างหนักแน่น แฝงไปด้วยความหิวกระหาย ลิ้นร้อนเริ่มรุกล้ำชิมความหวานภายในอย่างชั้นเชิง จนคนตัวเล็กถึงกับแขนขาอ่อนแรงต้องยึดไหล่หนาไว้แน่น เขาประคองร่างบางลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ สายตาคมที่จ้องมองมาทำให้ลัลนาแทบจะหลอมละลาย

“ไม่ต้องกลัวนะครับ... มองตาพี่” ภาคินกระซิบสั่งเสียงทุ้มพร่าพลางแกะยางรัดผมของเธอออก ปล่อยให้เส้นผมสลวยกระจายเต็มหมอน เขาปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออกเผยแผงอกกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ก่อนจะเลื่อนมือหนาไปจัดการกับกางเกงในตัวจิ๋วใต้กระโปร่งของคนตัวเล็ก

“อย่าหนีบสิครับ... หนีบไว้แบบนี้ พี่จะถอดยังไง” เขาเย้าเสียงนุ่ม จนขาเรียวต้องยอมคลายออกอย่างเขินอาย

มือหนารีบถอดกางเก่งตัวในแล้วตัวนอกของตัวเองออกอย่างเร่งรีบ พร้อมกับรีบสวมเกาะป้องกันอย่างชำนาญ ก่อนจะขยับเข้าหาความนุ่มนวลที่แสนคับแน่น เขาโน้มลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นเพื่อปรับอารมณ์ให้คนตัวเล็ก พร้อมกับดันแก่นกายเข้าหาช่องทางรักที่แสนบริสุทธิ์

“กึก! อ๊ะ! จะ...เจ็บ! พี่... หนูเจ็บค่ะ!”

ลัลนาสะดุ้งสุดตัว มือบางจิกไหล่หนาจนขึ้นรอยแดง ภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาโน้มลงจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธออย่างอ่อนโยน “ครั้งแรกก็แบบนี้แหละครับ... อดทนหน่อยนะ”

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจสวนสะโพกแกร่งกระแทกเข้าหาความคับแน่นอย่างหนักหน่วงจนสุดด้ามในคราวเดียว!

“อึก! อ๊าาาา!” เสียงหวานหวีดร้องออกมาพร้อมกับร่างกายที่สั่นสะท้าน ภาคินเองถึงกับตาพร่า ซี๊ดปากออกมาด้วยความเสียวซ่านที่บีบรัดจนแทบจะทนไม่ไหว เขาก้มลงมองจุดเชื่อมประสาน และในจังหวะนั้นเอง... หยดเลือดสีแดงสดที่บ่งบอกถึงความบริสุทธิ์ก็ค่อยๆ ซึมไหลออกมาอาบแก่นกายที่ฝังลึกอยู่ภายในร่องรัก

หัวใจของภาคินพองโตด้วยความภาคภูมิใจอย่างถึงที่สุด ความตื่นเต้นที่ได้เป็นคนแรกและคนเดียวที่ได้ครอบครองพื้นที่หวงแหนนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นผู้ชนะ

“แน่นชิบ... เธอ... เธอสดซิงจริงๆ ด้วย” เขาพึมพำเสียงพร่า ความภูมิใจและความเงี่ยนงำโถมเข้าใส่จนเขาไม่อาจหยุดยั้ง เขาจับขาเรียวทั้งสองข้างขึ้นพาดบ่า เปิดทางให้เข้าถึงเธอได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

“พะ...พี่คะ หนูเจ็บ...แต่... อ๊ะ!”

ภาคินเริ่มขยับสะโพกเนิบนาบในตอนแรก ก่อนจะเพิ่มความถี่รัวตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน สะโพกแกร่งสอบกระแทกเข้าหาร่องรักที่บีบรัดแน่นอย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมไปทั่วห้องสี่เหลี่ยม

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊างงง! พี่... หนู... ลัลใจจะขาดแล้ว อื้อออ!”

“เรียกชื่อพี่สิครับ...เรียกพี่คินสิ บอกพี่ซิว่าเสียวแค่ไหน!” ภาคินครางกระเส่า แรงตอดรัดจากภายในทำเอาเขาแทบจะถึงฝั่งฝัน แต่เขายังคงกระแทกกระทั้นเน้นย้ำความยิ่งใหญ่ของตัวเองเข้าไปให้ลึกที่สุด

ลัลนาหลับตาพริ้ม รับสัมผัสที่แสนวาบหวามและรุนแรงอย่างที่ไม่เคยพบเจอในชีวิต ความเจ็บในตอนแรกมลายหายไป เหลือเพียงความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณูประสาท

เสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังสอดประสานไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่หนักหน่วงและสม่ำเสมอ ภาคินโถมกายเข้าใส่ร่างบางอย่างลืมตาย ความรู้สึกคับแน่นที่บีบรัดตัวตนของเขาอยู่ทุกจังหวะการเคลื่อนไหว ยิ่งตอกย้ำความภาคภูมิใจว่าเขาได้เปิดบริสุทธิ์คนตัวเล็กที่อยู่เบื้องหน้า...

“อ๊ะ... อ๊าาา พี่... หนูไม่ไหวแล้ว...” ลัลนาครางกระเส่า มือบางที่เคยจิกไหล่บัดนี้เปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอหนา ร่างกายสาวบิดเร้าไปตามแรงส่งที่รุนแรงและป่าเถื่อนขึ้นทุกที

ภาคินกัดฟันจนกรามปูดโปน นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่เหยเกด้วยความเสียวซ่านหยาดเยิ้ม เขาจับเอวบางไว้มั่นก่อนจะโหมสะโพกสอบกระแทกเข้าหาอย่างถี่รัว ทุกลำหักลำโค่นเน้นย้ำลงไปในจุดที่ลึกที่สุด ราวกับจะฝังรากลึกความทรงจำนี้ลงในทุกอณูเนื้อของเธอ

“ลัล... พี่จะจำชื่อเธอไว้...!”

เสียงคำรามทุ้มพร่าดังขึ้นพร้อมกับจังหวะสุดท้ายที่หนักหน่วงสะเทือนไปทั้งเตียง ภาคินกดแก่นกายฝังลึกค้างไว้ในร่างที่สั่นสะท้านของลัลนา ร่างทั้งสองเกร็งกระตุกไปพร้อมกับกระแสความซาบซ่านที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ลัลนาหวีดร้องออกมาเสียงหลงก่อนจะซบหน้าลงกับอกแกร่งที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ หอบหายใจรินรดกันและกันในความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน

ภาคินค่อยๆ ถอนกายออกมาอย่างแสนเสียดาย เขามองหยดเลือดสีหวานที่ยังคงเปื้อนผ้าปูที่นอนและตัวตนของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพอใจ แต่คนตัวเล็กที่บัดนี้ดูเมาและอ่อนเพลียจนหลับคาอกเขาไปในทันที

มันไม่ใช่แค่การเปิดซิงอย่างที่เธอตั้งใจในตอนแรก... แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น ซึ่งกำลังจะผูกพันคนสองคนไว้ด้วยกันในค่ำคืนนี้ที่สิงคโปร์