ไอศูรย์(ไร้)รักเมียเด็ก 18+ (Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 3/5)

ไอศูรย์(ไร้)รักเมียเด็ก 18+ (Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 3/5)

last updateآخر تحديث : 2025-12-22
بواسطة:  บีน่าเลดี้مكتمل
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
85فصول
9.0Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ไอศูรย์ หรือใครๆต่างเรียกเขาว่า 'พี่ใหญ่' เขาเป็นประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ธุรกิจส่งออก เขาเป็นประธานหนุ่มโสด ผู้ที่ไม่เคยสนใจความรู้สึกของผู้หญิงคนไหน แต่ทว่าเขากลับติดใจเด็กฝึกงานเพียงแค่วันไนท์สแตนด์กับเธอในคืนนั้น “อย่ามาทำหน้าเหมือนงอนผัวแบบนั้น เพราะฉันไม่ใช่ผัวเธอ” “หนูก็ไม่ได้คิดว่าพี่ใหญ่เป็นผัวหนูหรอกค่ะ มีแต่พี่นั่นแหละที่ทำตัวเป็นผัวหนูอยู่ทุกวัน ทั้งที่คืนนั้นพี่ใหญ่ก็พูดย้ำนักย้ำหนาว่าวันไนท์สแตนด์คือน้ำแตกแล้วแยกทาง แต่ทำไมพี่ยังไม่ยอมจบสักที” “ฉันเคยพูดเหรอ ? ว่าอยากจบกับเธอ ฉันไม่เห็นจำได้เลย ว่าฉันเคยพูดแบบนั้นด้วย ”

عرض المزيد

الفصل الأول

(ไอศูรย์) Chapter 1

大晦日、両親は三倍の賃金を理由に、また私を家に一人ぼっちにした。

これまで二十年もの間、ずっとそうだったことを思い出すと、もうこれ以上、寂しい思いで年越しをしたくなくて、年越しそばを持って彼らのところへ向かった。

ところが、お金をもっと稼ぐと言っていた両親が、高級車から降りてきたかと思うと、私と同い年の男の子を抱き寄せながら、笑い話をしながら五つ星ホテルに入っていくのを見てしまった。

「お父さん、お母さん、彼女を一人で放っておくの、いいの?」

母は淡々と言った。「構わないわ、彼女はもう慣れてるから」

父は意に介さず、「あなたと比べるな、あなたこそが俺たちの本当の宝物だ!」

私は踵を返した。貧乏なふりをして私を騙しておいて、もう彼らとのなんの関わりもいらない!

家に着くと、私・赤沢千絵(あかざわ ちえ)はテーブルの上にあった料理を全て捨てた。

以前の私なら、絶対にそんなことはしなかっただろう。

物心ついた時から、私は家が貧しいことを知っていた。私の食べるもの、着るものは全て両親が倹約してやりくりしたものだった。新しい服を買うことさえ、ほとんどなかった。

母・高橋青美(たかはし あおみ)は毎シーズン、外から一袋の古着を持って帰ってきては、「これらは母さんの同僚の子供が着ていたものよ。もうきれいに洗ってあるから、新しいのを買わなくていいの」と言って聞かせた。

それらの古着がどこから来たのかは知らない。私の子供時代は、新しい服を着た記憶がほとんどなく、いつもサイズの合わない服をだらりと着ていた。クラスメートは私を「ゴミ拾い」と嘲笑した。

私は必死に勉強に打ち込むしかなかった。いつか自分で努力して新しい服が買える日が来ると信じた。

正月や祝い事の際、親戚からもらうお年玉も、全て両親に渡していた。彼らの負担を少しでも軽くするために。

しかし、彼らには実は全く負担などなかったのだ。

私の調べによって、あの高級車はこの街の富豪、赤沢家の所有物で、赤沢家の息子が女優を乗せて町中を騒がせたことがあった。

私はあの時のゴシップニュースも見た。その富豪の息子は、まさしく昨夜の少年そのものだった。なんということだ、私も富豪の令嬢なのか!

私は苦笑いをこらえ、鼻をすすりながら、両親の部屋に戻って探し回った。

彼らがうっかりしていたのか、契約書を家に置いていくなんてことがあるだろうか。

億単位の契約書に父・赤沢広隆(あかざわ ひろたか)の名前が署名されているのを見つけ、ファイルにモンブランのペンが挟まれているのを見た時、不安だった心は完全に冷め切った。

私は全てを元通りにし、静かに自分の部屋に戻り、布団をかぶって眠った。

ただ、目が覚めれば全てが夢だったらいいと願った。

翌朝、起きると両親はもう台所で忙しく動き回っていた。

テーブルに並べられた朝食を見て、私はふと気付いた。朝から海鮮粥を食べる家庭なんてないだろう。

この粥の味は、前に教授がご馳走してくれた海鮮料理の味と全く同じだった。

私はドアのそばのゴミ袋を一目見て、やはりと思った。

「父さん、母さん、私たち家、お金持ちになったの?」

私はテーブルに座って彼らを見た。青美は驚いた顔をして、「千絵、何言ってるの?」と言った。

「だって、どうしてこんな高い海鮮粥が買えるの?」

私はゴミ袋を指さした。青美はたちまち顔色を変えた。

広隆は傍らで軽く笑った。「それはね、昨日の夜、社長の残業につき合ってたら、社長が持ち帰り用に包んでくれたんだよ。俺は食べるのが勿体なくて、持って帰ってきたんだ。

父さんや母さんの給料じゃ、海鮮粥なんて買えないよ!」

なるほど、私はうなずき、粥をすすりながら内心で冷笑した。海鮮粥、一杯一万一千円。昨夜の食事は、多分数十万円はしただろうに!

もし彼らが本当に貧しかったなら、この粥も美味しく感じただろう。

今は、ただ味がしないだけだ。

私は二口食べただけで立ち上がった。

「おなかいっぱい」

「千絵、どうしてそんなに少ししか食べないの?気分でも悪いの?」

青美は心配そうな顔で、私を見る目は嘘のようには見えなかった。

私は首を振り、笑顔を作った。「ううん、今日はおじいちゃんちに行くんでしょ?お昼においしいもの食べるため、お腹空けとくの!」

それを聞いて、青美は安堵の息をついた。広隆は申し訳なさそうな顔をしたが、何か言おうとした時、彼の携帯が鳴った。

私はちらりと画面を見た。表示名は「大切な息子・圭一」だ。

赤沢圭一(あかざわ けいいち)、彼の大切な息子だ。それでは、私は?

広隆は急いでバルコニーに出て行った。青美も後を追った。彼が「わかってるよ、彼女にバレないようにね」のようなことを言っているのがかすかに聞こえた。

私の心は完全に冷え切った。どうやら彼らは最初から知っていたらしい。ただ共謀して私を騙していただけなのだ。

私は疑い始めた。もしかすると、自分がいる世界は、トゥルーマン・ショウの世界なのではないかと。

しかし、彼らはあまりにも現実的だった。

電話を切ると、広隆は私の前に来て、お年玉を取り出した。「千絵、父さんの会社に急用ができて、行ってこないといけなくなったんだ!」

青美は私をなだめた。「大丈夫、母さんが付き合ってあげる」

私はうなずき、お年玉を受け取ってポケットに押し込み、青美と一緒に支度を整え、おじいさんの家に向かった。

着いて中に入ると、おじいさんは私を見るなり、私の手を取った。「千絵、来たか、早く入りなさい、外は寒いぞ!」

彼の手のひらは滑らかで、決して労働者の手には見えなかった。

この建物は製鉄所の社宅で、おじいさんは工場を退職した労働者だと言われていた。

だが、彼の様子は、それとはまったく似つかわしくなかった。

おばあさんは私を見ると、急いで私にお年玉をくれた。私はそれを受け取って、「ありがとう、おばあちゃん」と言ったら、すぐにポケットに押し込んだ。

青美は傍らで少し呆然としていた。いつもの習慣なら、お金をもらったら私はすぐに彼女に渡していたからだ。

その時、青美はいつも「千絵は本当にお利口だね」と言ったものだった。

しかし今日は様子が違う。おばあさんも一瞬驚いたようだったが、すぐに笑って言った。「私たちの千絵も、そろそろお年玉を欲しがる年頃になったのね!」

私は眉を上げて笑った。「欲しいわけじゃないよ。母さんも『新年は新たな気持ちで』って言うから、少しだけ自分のお小遣いとして取っておきたくて」

「そうだよ、千絵はとても賢いんだ。彼女の学費と生活費は全部自分で稼いでるんだから!」

言うまでもなく、おばあさんがくれたとしてもせいぜい一万円だろう。学費と比べれば、この一万円は何でもない。

あれだけお金があるくせに、まだ私から搾り取ろうとする。この貧乏なふりをした教育は、なぜ私だけに必要なの?いったいどういうつもりなんだろう?

おばあさんは何も言わず、台所に入ると忙しく動き回り、運び出された料理を私は二口食べただけで完全に食欲がなくなった。

この料理は、私が昨夜五つ星ホテルで見たものと全く同じだった。

今、私はついに確信した。家族全員が富豪で、両親はあれほどお金を持っているのに貧乏を装っている。

おじいさんとおばあさんさえも、演技に協力していた。

食事の後、青美は電話を受け、仕事を口実に慌ただしく立ち去った。

おじいさんとおばあさんはあくびをし、眠そうな顔をしていた。私はこれ以上座っているのも気まずく、仕方なく帰ることにした。

しかし、遠くへは行かず、角に隠れてこっそりと様子をうかがった。

案の定、私が去って二十分も経たないうちに、長いリンカーンが到着し、おばあさんとおじいさんは大勢の人々に囲まれて、振り返りもせずに車に乗り込んで行ってしまった。

私は深く息を吸い、マスクをして歩み寄ると、数人の清掃員のおばさんが掃除をしていた。

そのうちの一人が嘆いていた。「この家族はどういうつもりなんだろうね、一年にたった一日だけ来て、一度食事を作って、それで帰っちゃうんだから!」

「でも毎回掃除代はちゃんとたくさんくれるんだよ!」

「知らないの?この家族は毎年こうなんだよ、もう二十年以上も続いているんだから。彼らは都の南に別荘も持っているんだよ、金持ちが生活を体験しに来てるんだろうね!」

彼らの話を聞いて、私の心は完全に冷え切った。

都の南の富豪、赤沢家。彼らの別荘は半山ガーデンにある。私は自転車でそこを探しに行った。

金色に輝く豪邸が山腹に建ち、外には警備員が立っているのを見て、このような地域には到底住めないと思った。

私が近づいて行くと、警備員はすぐに怒鳴った。「お前は誰だ、あっちへ行け!」

私は深く息を吸い、振り返って立ち去ろうとした時、外からオートバイが爆音を響かせて走ってきた。

私はネットで見たことがある。このオートバイはだいたい四千万円はする。オートバイに乗っていたのは、まさに赤沢圭一だった。

彼も私に気づいたようで、明らかに驚いていた。彼は止まって私を上から下まで見下ろし、嘲笑うような笑みを浮かべた。「まあまあ賢いじゃないか、ここまで来るとはな!」

私は呆然とした。どうやら、彼も私の存在を知っていたらしい!

「なぜ?どうしてこんなことするの!

圭一、私は養子なの?それとも何かのプロジェクトで、私はあなたたちの観察実験の対象なの?」

圭一は私の疑問を見て取ったようで、眉を上げて人差し指を振った。「いや、お前も赤沢家の、実の娘だ。

なぜ貧乏育ちなのか、たった一つの理由だ。俺が、赤沢家の唯一の後継ぎだからだ!

赤沢千絵、たった一分早く生まれただけだろ、何が俺と張り合えるんだ!

ここはお前の来るところじゃない、さっさと失せろ!

可哀想に、そんな目で俺を見るなよ、お父さんとお母さんがお前を育てるのにも、随分苦労したんだからな!

そうだ、これから正月におじいさんとおばあさんのところに行くなよ、年寄りなんだ、お前の相手をする元気はないからな!」

圭一は加速して敷地内に行った。私は外でしばらくぼんやりと見つめ、理解した。

私と圭一は、どうやら遺産相続に関係しているらしい。

しかし、私に何の罪があるというのだ。私だって、ただ両親の心からの愛が欲しかっただけなのに。

彼らはこんなに長年私を騙しておきながら、私への優しさは本物だった。

ただ今、私は豪邸とあのオートバイを見て、彼らが私に注いだ愛情が、果たして本当にどれほどのものだったのか疑い始めている。

私は踵を返した。

帰る前に、私は広隆に電話をかけた。「父さん、今夜は帰ってくる?」

「帰れないよ、千絵。今夜は残業なんだ、正月のこの三日間は給料が三倍になるからね!

そうだ、母さんも同じだよ!」

しかし、向こうから、明らかにオートバイの爆音が聞こえていた。

私は軽く「うん」と返事をし、心の奥で決意を固めた。

家に帰ると、私は荷造りを始め、同時に学部が発表した特別研究プロジェクトに申し込んだ。

このプロジェクトは西部で実施され、一度行くと三年間、世の中から隔離され、誰にも邪魔されない。

荷造りを終えると、前に撮った圭一の後ろ姿の写真を現像し、家のベッドサイドテーブルに置いた。

その日、彼らは帰ってこなかった。家には私一人だけだった。

私は再び広隆に電話をかけたが、残念ながら誰も出なかった。

その頃、赤沢家傘下の会社はボーナスの支給を始めており、ある女性の従業員がSNSで社長に感謝していた。

彼女はただの一般従業員なのに、開封した封筒には六万円も入っていた。

他にも多くの従業員が会社の福利厚生を披露していた。

私の両親はまさに舞台に立ち、一人はスーツを着て、一人は手にワイングラスを持ち、青美は完璧なメイクで、気品あふれる姿だった。

舞台の下では圭一がちやほやされ、彼らの家族写真もあった。

両親はおそらく、私がお金を稼ぐことに必死で、ネット上のゴシップなど気にしないと確信していたのだろう。

彼らは忘れていた。私もただの普通の女の子で、彼らに貧しく育てられた子どもが、どうして関心を持たないでいられようか?

記者が彼らにインタビューし、新年の計画を尋ねた。

広隆はカメラに向かって言った。「今年、息子の圭一は二十二歳になります。毎年俺たちは旅行を計画していますが、今日、出発する予定です!」

私の心は突然沈んだ。私も二十二歳だ。最も遠くに行ったと言えば、小学生の時に学校が組織した遠足、地元の動物園くらいだ。

私は嘲笑し、戸籍謄本を手に取り、撫でてみた。

笑える話だが、両親は私が大学に入ると、私の戸籍を学校に移してしまった。

彼らは、私はもう大人だから、将来は自分に責任を持たなければならないと言った。

今こそ去る絶好のチャンスだ。

私は荷物を手に取り、迷わずに去った。

父さん、母さん、さようなら!

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
85 فصول
(ไอศูรย์) Chapter 1
Chapter 1ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้าเล็กของหญิงสาวหุ่นดีกำลังเดินเลี่ยงออกมาจากงานการกุศลที่แสนน่าเบื่อ เมื่อมันไม่ได้เหมือนงานการกุศลทั่วไป แต่ทว่ากลับเหมือนงานที่บรรดาคุณหญิงคุณนายต่างพากันเอาลูกของตนมาอวดโฉมราวกับนัดดูตัวกัน“เฮ้อ~ ฟู่~” เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อร่างเล็กหุ่นดีได้หย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ม้าหินที่มุมสวนหย่อมบริเวณด้านข้างตึกงานการกุศล ซึ่งบรรยากาศที่มีลมพัดพลิ้วไหว มันทำให้หญิงสาวรู้สึกผ่อนคลายอารมณ์ความอึดอัดที่ต้องฉีกยิ้มหวานระรื่นอย่างมีความสุขอยู่ภายในงาน ทั้งที่เธอไม่ได้อยากที่จะมาร่วมงานแบบนี้เลยสักนิด แต่ทว่าโดนคุณแม่ของเธอคะยั้นคะยอให้มาร่วมงานกับท่านในคืนนี้และในขณะที่หญิงสาวกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศอันสดชื่นในมุมที่เงียบสงบ ไร้ซึ่งความวุ่นวายได้ไม่นานนัก กลับมีกลิ่นควันบุหรี่พัดโชยเข้ามาทำลายอากาศบริสุทธ์โดยรอบบริเวณ ที่เธอกำลังนั่งสูดอากาศเข้าเต็มปอด ร่างเล็กหุ่นดีหยัดตัวลุกขึ้น แล้วเดินตรงไปที่ชายร่างสูงสวมสูทสีดำที่ตอนนี้เขายืนหันหลังอยู่อีกมุมหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่เธอนั่งอยู่เมื่อครู่นัก“คุณคะ ตรงนี้สูบบุหรี่ไม่ได้นะคะ” มัดหมี่เอ่ยบอกชายหนุ่มร่างสู
اقرأ المزيد
Chapter 2
Chapter 2“ถ้าฉันได้ยินคำว่าไอ้โรคจิตหลุดออกมาจากปากของเธออีกรอบ ฉันจะดูดนมของเธอทั้งเต้า...” ปากหยักเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน จนทำให้คนตัวเล็กหุบปากแทบไม่ทัน เพราะคิดว่าเขาไม่ได้แค่ขู่เธอแน่นอน“อึก...!” มัดหมี่กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองด้วยความตื่นกลัวกับคนตัวสูงโรคจิตคนนี้“หึ...รู้จักกลัวบ้างก็ดี อย่าปากดีให้มาก” ชายหนุ่มยกมือสากอีกข้างวางทาบบนเต้าใหญ่ แล้วใช้ปลายนิ้วลูบไล้เนินหน้าอกอวบอิ่มที่เนียนนุ่มมือเบาๆ“ฮึก~ ปล่อยฉัน” ร่างเล็กสะอื้นอย่างตื่นกลัวกับการกระทำของเขา โดยที่เธอไม่สามารถช่วยเหลืออะไรตัวเองได้ นอกจากยืนให้เขาลูบไล้หน้าอกของเธออยู่แบบนี้“หึ...หายซ่าสักที” ปากหยักแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจ โดยที่มือสากอีกข้างยังไม่ยอมปล่อยข้อมือเล็กที่จับรวบไว้เหนือศีรษะให้เป็นอิสระ แต่ทว่าเขากลับจ้องมองมือสากที่วางทาบไว้ที่หน้าอกอวบอิ่มด้วยแววตาดูลุ่มลึกราวกับคิดอะไรอยู่ในใจ“อ๊ะ! ไอ้...” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกอย่างแรง เมื่อมือสากบีบขยำหน้าอกของเธออย่างแรง“อย่ามาปีนเกลียวเรียกฉันว่าไอ้ ถ้าไม่อยากโดนมากกว่านี้...” ปากหยักเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก และใช้ปลายนิ้วเกี่ยวขอบเกาะอกจ
اقرأ المزيد
Chapter 3
Chapter 3“นู่นไง...พี่ใหญ่มาแล้ว” ดาราเอ่ยบอกมัลลิกา เมื่อเห็นลูกชายคนโตของเธอกำลังเดินเข้ามาในงานการกุศลด้วยท่าทางน่าเกรงขามในมาดนักธุรกิจ ลูกสาวของบรรดาคุณหญิงคุณนายที่มาร่วมงานในคืนนี้ต่างแอบมองคนตัวสูงด้วยความสนใจ เพราะนอกจากใบหน้าที่หล่อเหลาดูดีชวนให้น่าหลงใหลแล้ว เขายังเป็นหนุ่มโสดวัยยี่สิบเจ็ดปีที่มีดีกรีเป็นถึงซีอีโอบริษัทยักษ์ใหญ่ธุรกิจส่งออกอีกด้วย ที่แต่ละปีเขาสามารถทำผลประกอบการได้กำไรเป็นพันล้าน“สวัสดีครับคุณน้ามัลลิกา” ไอศูรย์เอ่ยทักทายมัลลิกา หญิงวัยกลางคนผู้ที่เป็นเพื่อนคุณแม่ของเขาด้วยน้ำเสียงสุภาพ“สวัสดีจ้ะพี่ใหญ่” มัลลิกาพยักหน้าตอบรับคำทักทายของไอศูรย์ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น และที่มัลลิกาเรียกไอศูรย์ว่า ‘พี่ใหญ่’ เพราะว่าไอศูรย์เป็นลูกชายคนโตของดารา “เอ๊ะ! น้องมัดไปเข้าห้องน้ำนานจัง...” ดาราเอ่ยถามถึงลูกสาวเพียงคนเดียวของมัลลิกาด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าลูกสาวของมัลลิกาไปเข้าห้องน้ำนานผิดปกติ“นั่นน่ะสิ เดี๋ยวฉันขอตัวไปดูลูกสาวของฉันก่อนนะดารา” มัลลิกาเอ่ยบอกดารา แล้วผละตัวจะเดินออกไปตามลูกสาวของเธอที่ห้องน้ำ“นั่นไง...น้องมัดเดินมานู่นแล้ว” ดาราพูดบอกมัลลิกาด้วยร
اقرأ المزيد
Chapter 4/1
Chapter 4/1“แฮ่ๆ หนูหมายความว่า มดนิสัยไม่ดีน่ะค่ะ นิสัยไม่ดีมากๆ”“มดนิสัยไม่ดีเหรอลูก...?” ดาราและมัลลิกาก็ยังคงทำสีหน้างุนงงไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามัดหมี่หมายถึงอะไร“ใช่ค่ะ...มดอสูรที่นิสัยไม่ดีมากๆ ถ้ามดนิสัยดีคงไม่กัดหนูแบบนี้หรอกค่ะ มดตัวนี้นิสัยเสียสุดๆ ค่ะ” มัดหมี่พูดกระแนะกระแหนแล้วเหล่ตามองคนตัวสูงที่ยืนทำหน้าเรียบนิ่ง แต่ทว่าซ่อนความร้ายกาจเอาไว้เหมือนอสูรร้าย“ฮ่าๆ พูดจาได้น่าเอ็นดูจังเลยลูก” ดาราหัวเราะร่วนกับคำพูดคำจาของมัดหมี่ที่พูดจาได้น่าฟัง โดยที่ดาราไม่รู้ว่าเลยมัดหมี่จงใจพูดประชดลูกชายคนโตของเธอ“ช่างพูดนะเรา” มัลลิกาเอามือโยกศีรษะมัดหมี่เบาๆ อย่างเอ็นดู“เออมัลลิกา เห็นเธอบอกกับฉันว่าน้องมัดจะต้องฝึกงานเทอมหน้าแล้วใช่ไหม?”“อืม...ใช่” มัลลิกาพยักหน้าตอบดารา“ให้น้องมัดไปฝึกงานกับพี่ใหญ่ไหม? จะได้เรียนรู้งานบริหารไปด้วย” ดาราเสนอความเห็นกับมัลลิกา โดยที่ดาราและมัลลิกาสบตากันอย่างมีเลศนัยแอบแฝง ที่คิดการใหญ่กว่าเรื่องที่ให้มัดหมี่ไปฝึกงานกับไอศูรย์“เอ่อ...คุณน้าดาราคะ หนูฝึกงานบริษัทที่บ้านดีกว่าค่ะ”“แต่ม้าเห็นด้วยกับคุณน้าดารานะลูก น้องมัดควรจะไปฝึกงานกับพี่ใหญ่ เพร
اقرأ المزيد
Chapter 4/2
Chapter 4/2สองเดือนต่อมา...ติ่ง! เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกชั้นสูงสุดของตึกบริษัทส่งออก ขาเรียวเล็กก้าวเดินตามฝ่ายบุคคลไปทางฟากฝั่งทางห้องประธานบริษัท BZ และเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของท่านประธานร้าย ใจดวงน้อยของเด็กฝึกงานป้ายแดงก็เต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง หลังจากที่ได้สัมผัสความร้ายกาจของเขาในงานการกุศลในตอนนั้นจนเธอแทบจะรับมือไม่ไหวก๊อก! ก๊อก!“ขออนุญาตค่ะท่านประธาน” ฝ่ายบุคคลเอ่ยขออนุญาตคนในห้องด้วยน้ำเสียงสุภาพ“เชิญครับ”แกร๊ก!“ท่านประธานคะ เมี่ยงพาน้องฝึกงานมาส่งค่ะ” ฝ่ายบุคคลเอ่ยบอกท่านประธานบริษัทพร้อมกับยื่นแฟ้มประวัติของมัดหมี่ให้เขา เพื่อทำตามขั้นตอนของบริษัท ถึงแม้จะรู้แล้วว่านักศึกษาฝึกงานคนนี้เป็นเด็กฝึกงานเส้นใหญ่ก็ตามที“งั้น...คุณเมี่ยงลงไปทำงานได้เลยนะ”“รับทราบค่ะ” ฝ่ายบุคคลพยักหน้าและก้มศีรษะให้ท่านประธานเล็กน้อย ก่อนที่ฝ่ายบุคคลจะเดินออกจากห้องไอศูรย์หยัดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินไปล็อกประตูห้องทำงานเสียงดัง กึก! และจากนั้นขาแกร่งก็เดินเข้าไปประชิดเด็กฝึกงานที่ยืนบีบมือตัวเองด้วยท่าทางประหม่า“ถะ...ถอยไปนะคะ พี่ใหญ่จะทำอะไรหนู”
اقرأ المزيد
Chapter 5
Chapter 5@หน้าห้องทำงานประธานบริษัท BZ“ม้านะม้า ทำไมต้องให้หนูมาฝึกงานกับคนแบบนี้ด้วยเนี่ย” มัดหมี่ยกมือถูที่ริมฝีปากตัวเองอย่างแรงพร้อมเบ้ปากคว่ำจะร้องไห้ เมื่อโดนเขาขโมยจูบแรกของเธอไป ทั้งที่เธอตั้งใจจะเก็บไว้ให้แฟนคนแรกของเธอ“ให้หนูมาเรียนรู้งานกับประธานบริษัท หรือส่งหนูมารบกับอสูรร้ายกันแน่” ปากเล็กยังคงบ่นพึมพำไม่หยุดกริ่งงงง...“เฮือก!” ร่างเล็กสะดุ้งตัวเล็กน้อย เมื่อเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น“ค่า”(เข้ามาในห้องหน่อย)“ค่ะ” มัดหมี่ตอบรับสั้นๆ และเมื่อวางหูโทรศัพท์ลงแป้นแล้ว ปากเล็กก็ขมุบขมิบบ่นเสียงเบา “เรียกเข้าไปทำไมอี๊ก เฮ้อ~ เมื่อไหร่จะฝึกงานจบสักทีเนี่ย เบื่อๆๆ”ก๊อก! ก๊อก!แกร๊ก!“ทำไมถึงปากบวมแบบนั้น” ไอศูรย์เอ่ยถามคนตัวเล็ก เมื่อเธอเข้ามาในห้องทำงานของเขาด้วยสภาพปากบวมเจ่อเล็กน้อย“…” มัดหมี่ไม่ได้เอ่ยตอบคำถามของเขา แต่ทว่าเธอยกมือบีบปากตัวเองเบาๆ“มายืนใกล้ๆ สิ...”“ไม่ค่ะ” ใบหน้าสวยหวานส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน เพราะเธอไม่อยากเข้าไปใกล้คนอันตรายอย่างเขา เดี๋ยวก็ไม่วายจับเธอจูบอีก“อยากให้ฉันโทรบอกคุณน้ามัลลิกาหรือไง ว่าเธอไม่ตั้งใจฝึกงานตั้งแต่วันแรก” “ก็มันไม่ได้
اقرأ المزيد
Chapter 6
Chapter 6ถึงแม้ว่าคุณแม่ของเธอจะส่งเธอมาฝึกงานกับเขา แต่ก็ใช่ว่าเขาจะมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเธอได้“ฉันก็ไม่ได้อยากจะยุ่งนักหรอก แต่ฉันไม่อยากมองอะไรที่มันไม่น่ามอง”“หนูก็ไม่ได้ใส่ให้พี่ใหญ่มองหนิคะ แต่หนูใส่ให้คนอื่นมะ...อื้อ” ปากเล็กหลุดครางอื้อออกมา เมื่อมือสากจับล็อกใบหน้าสวยหวานไว้แน่นและประกบจูบปากเล็กอย่างแรง เขาจูบอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อสั่งสอนความปากดีของคนตัวเล็กที่เถียงเขาฉอดๆ ไม่หยุดเพียะ!มัดหมี่ยกมือฟาดไปที่แก้มสากอย่างแรง พร้อมทั้งสบถด่าเขาด้วยความโมโหที่เขาทำอะไรตามใจตัวเองและป่าเถื่อนที่สุด “เลว!! อื้อ!” แต่ด่าได้เพียงคำเดียวปากเล็กก็โดนประกบจูบอีกครั้งอย่างแรง ฟันแหลมคมกัดเข้าที่ริมฝีปากอวบอิ่มจนเลือดซึมไหลออกมา “อ๊ะ! เจ็บ!”“ตบอีกสิ แต่ครั้งนี้ฉันจะทำมากกว่าจูบ” ไอศูรย์เอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่ง“อึก!” มัดหมี่เม้มริมฝีปากไว้แน่นพร้อมกับกลืนกินเลือดที่ซึมไหลออกมา“พูดอะไรให้ฟัง อย่ามาอวดดีกับฉัน”“...”“แล้วก็อย่าให้ฉันเห็นเธอใส่เสื้อเด็กประถมมาฝึกงานแบบนี้อีก กระโปรงก็หัดใส่ให้มันเลยเข่ามั่ง ไม่ต้องอยากโชว์ฉัน เพราะฉันไม่อยากมอง”“ก็มะ...”“อย่ามาอวดดีกับฉัน
اقرأ المزيد
Chapter  7
Chapter 7และเมื่อไอศูรย์เห็นรูปโพรไฟล์ของหญิงสาวที่ใส่เสื้อสายเดี่ยว จนหน้าอกโผล่ล้นทะลักเสื้อออกมา ซึ่งมันแทบเป็นการเอารูปนมมาเป็นรูปโพรไฟล์เลยด้วยซ้ำ “ไปเอามือถือมาซิ”“เอามาทำไมคะ” มัดหมี่เอ่ยถามอย่างสงสัย“ไปเอามา”“เฮ้อ...” มัดหมี่ถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องเพื่อไปหยิบมือถือในกระเป๋า“เอามาแล้วค่ะ” มัดหมี่ชูมือถือขึ้นให้เขาดู“เปลี่ยนรูปโพรไฟล์สิ”“มันจะมากเกินไปหรือเปล่าคะ ที่พี่ใหญ่ยุ่งแม้กระทั่งรูปโพรไฟล์ของหนู” มัดหมี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“มันไม่มากเกินไปหรอก เพราะตอนนี้ฉันเป็นเจ้านายของเธอในระหว่างที่เธอฝึกงานที่นี่ แต่ถ้าเธอไม่อยากฝึกงาน ให้ฉันโทรบอกคุณน้ามัลลิกาก็ได้นะว่าเธอไม่ต้องการเรียนรู้งาน”“แล้วรูปโพรไฟล์มันเกี่ยวอะไรกับการเรียนรู้งาน”“เพราะฉันเมานมน้อยๆ ของเธอตอนคุยงานผ่านไลน์น่ะสิ หรือเธออยากโชว์นมน้อยๆ ที่อุตส่าห์โกยขึ้นมาจากเอว”“พี่ใหญ่!” มัดหมี่เรียกเขาเสียงดัง เขาพูดมาได้ยังไงว่าเธอนมเล็กถึงขนาดโกยขึ้นมาจากเอว ‘นี่เธอคัพซีเลยนะ’ มัดหมี่คิดในใจ“อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน แล้วก็เปลี่ยนรูปโพรไฟล์ซะ”“หนูไม่อยากเปลี่ยน ถ้าพี่ใหญ่จะคุยงานพี่
اقرأ المزيد
Chapter 8
Chapter 817.00 น.เมื่อนาฬิกาบ่งบอกว่าเป็นเวลาห้าโมงเย็นหญิงสาวก็รีบปิดคอมพิวเตอร์ แล้วรีบลุกเดินออกไปจากโต๊ะทำงานทันที โดยที่เธอไม่ได้บอกกล่าวคนในห้องที่ตอนนี้มีสถานะเป็นเจ้านายของเธอเลยแม้แต่น้อย ติ่ง!เมื่อลิฟต์เปิดออกชั้นล่างของตึก ขาเรียวเล็กก็ก้าวเดินฉับๆ ด้วยความเร่งรีบ “ยัยมัด! แกจะรีบไปไหน?” เสียงเอ่ยถามที่คุ้นหูดังขึ้น จนทำให้เท้าเล็กชะงักเท้าหยุดเดินลง กึก!“อ้าว...ยัยปาย ฉันก็นึกว่าแกกลับไปแล้ว”“จะกลับไปไหนล่ะ ในเมื่อตอนเช้าฉันมาพร้อมแกนะ อีกอย่างวันนี้พี่แจ๊สซี่ให้ฉันเลิกงานตั้งแต่สี่โมงเย็นแล้ว ฉันก็เลยมานั่งรอแกที่ชั้นล่าง...” สปายเพื่อนสาวคนสนิทของมัดหมี่ที่มาฝึกงานด้วยกันเอ่ยบอกมัดหมี่“รอฉันหรือรอหลัวท่านรอง อื้อ!” มัดหมี่ยังไม่ทันพูดจบประโยค สปายก็พุ่งเข้ามาปิดปากมัดหมี่เอาไว้ทันที“พูดอะไรของแก เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก” สปายเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมดุมัดหมี่ไปด้วย“ได้ยินก็เปิดตัวไปเลยสิจ๊ะเพื่อนรัก แกจะปิดบังสถานะไปเพื่ออะไรในเมื่อพี่บิ๊กบอสอยากเปิดตัวขนาดนั้น”“นี่...ยังไม่หยุดพูดถึงพี่บิ๊กบอสอีกใช่ไหม?” สปายดึงมัดหมี่ไปที่ลานจอดรถ เมื่อเห็นพนักงานประจ
اقرأ المزيد
Chapter 9
Chapter 9วันต่อมา…9.00 น. “สวัสดีค่ะพี่ใหญ่” เมื่อไอศูรย์เดินมาถึงหน้าห้องทำงาน มัดหมี่ก็ยกมือไหว้เขาด้วยความนอบน้อม เพราะเดี๋ยวเขาจะว่าเธอได้ว่าไม่รู้จักไหว้ผู้ใหญ่หรือคนที่อายุมากกว่า เขายิ่งเป็นพวกประเภทที่ชอบสั่งสอนเธอเก่งอยู่ด้วย“...” ไอศูรย์พยักหน้าตอบรับคำทักทาย ดวงตาคมกริบไล่มองเด็กฝึกงานของเขา ที่ในวันนี้เธอสวมเสื้อนักศึกษาพอดีตัวและกระโปรงพลีตความยาวเลยเข่า พอเธอแต่งตัวแบบนี้มันเหมาะกับเธอเป็นอย่างมาก“รับกาแฟเลยไหมคะ”“อืม...หวานน้อยนะ”“รับทราบค่ะ” มัดหมี่ตอบรับด้วยรอยยิ้มสดใส“...” คนตัวสูงเลิกคิ้วขึ้นกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะเดินเข้าห้องทำงานไป‘หวานน้อยไม่รู้จัก รู้จักแต่หวานเป็นลม ขมเป็นยา หึๆ’ เมื่อร่างสูงเดินเข้าห้องทำงานไปแล้ว ใบหน้าสวยหวานก็ยิ้มกริ่มอยู่ภายในใจ จากนั้นคนตัวเล็กก็รีบวิ่งเข้าไปชงกาแฟให้เขา มือเล็กจัดการเทกาแฟลงบนถ้วยกาแฟครึ่งแก้ว และกดน้ำร้อนใส่แก้วนิดหน่อย“หวานน้อยนะ หึ! หวานน้อยสมใจเลยค่ะเจ้านายขา~” ปากเล็กเอ่ยพูดพึมพำด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ ก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องแคนทีนของผู้บริหารอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษก๊อก! ก๊อก!“ขออนุญาตค
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status