ไอศูรย์(ไร้)รักเมียเด็ก 18+ (Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 3/5)

ไอศูรย์(ไร้)รักเมียเด็ก 18+ (Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 3/5)

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-22
โดย:  บีน่าเลดี้จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
85บท
9.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ไอศูรย์ หรือใครๆต่างเรียกเขาว่า 'พี่ใหญ่' เขาเป็นประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ธุรกิจส่งออก เขาเป็นประธานหนุ่มโสด ผู้ที่ไม่เคยสนใจความรู้สึกของผู้หญิงคนไหน แต่ทว่าเขากลับติดใจเด็กฝึกงานเพียงแค่วันไนท์สแตนด์กับเธอในคืนนั้น “อย่ามาทำหน้าเหมือนงอนผัวแบบนั้น เพราะฉันไม่ใช่ผัวเธอ” “หนูก็ไม่ได้คิดว่าพี่ใหญ่เป็นผัวหนูหรอกค่ะ มีแต่พี่นั่นแหละที่ทำตัวเป็นผัวหนูอยู่ทุกวัน ทั้งที่คืนนั้นพี่ใหญ่ก็พูดย้ำนักย้ำหนาว่าวันไนท์สแตนด์คือน้ำแตกแล้วแยกทาง แต่ทำไมพี่ยังไม่ยอมจบสักที” “ฉันเคยพูดเหรอ ? ว่าอยากจบกับเธอ ฉันไม่เห็นจำได้เลย ว่าฉันเคยพูดแบบนั้นด้วย ”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

(ไอศูรย์) Chapter 1

Berrilyl's POV 

“Where is my mate? What did you do to him?” I screamed at the top of my lungs. 

 A few hours ago, I was perfectly happy. I was married to my childhood sweetheart and brother's best friend, Owens. Although we were not true mates, we couldn't ask for anything better. 

One minute, I was in a carriage, following his to return to his pack, and the next thing, my carriage stopped suddenly, and we were surrounded by masked men.

There was no familiar face in sight and my heart was drumming wildly against my chest. 

Until they started lining up the bodies of guards before me. The sight of blood made me want to throw up, but I was more concerned about Owens.

“Answer me, dammit! Where is he?” I screamed. 

“Quiet, princess. He will be here soon,” a deep baritone snapped but since they were all in masks, I couldn't tell who was speaking. 

Owens was pulled in by two masked men, and my breath hitched. 

I tried not to panic as his blue eyes met mine. At least he was alive. That was a good thing, right?

“Is that your groom, princess?” The taunting masculine voice asked again. “It looks like it.”

“What do you want from us?” My voice came out shaky, betraying the terror I felt inside. 

“Oh, it's simple,” one of the masked men stepped forward. There was something about him that made him stand out from the rest. 

It was either the dark commanding aura surrounding him or his physique. 

He took out a pen knife and walked behind Owens. A pit of dread formed in my stomach as he lifted Owen's face from behind. 

“Please don't do this…” I sobbed. “please… I'll do anything. Just name whatever you want and if I can't do it, my brother will. I…”

“Exactly!” A humourless chuckle erupted from him. “I was hoping you'd mention your brother.”

“I… I don't understand…” I stuttered.

“Your brother and I have unfinished business but for now, you'll do.” 

My heart skipped. Was this a rival Alpha? One of William's enemies? 

Oh goddess, I am doomed!

The tears came pouring down my cheeks. I looked desperately at Owens, hoping he would at least say something in his defence. Anything to make them spare him, but the petrified look on his face suggested that he was too terrified to speak. 

“Then take me instead,” I blurted. “Take me and spare him, please… I don't know what my brother did to you but please…”

“Bold of you to offer a life that is no longer yours,” the masked man hissed and in a swift movement, he slit Owen's throat. 

“No!!!!!!”

A scream tore off my throat as I watched the man I married twenty minutes ago drop dead, his blood gushing out like a fountain.

“What have you done?!!!” I screamed, tears streaming down my cheeks in torrents as I crawled over to him immediately. 

“Baby… baby please look at me…” I sobbed. “Don't do this to me, I beg of you… please open your eyes… Owens? Owens? You can't leave me please…”

I shook him with all the strength I could muster but his blood only soaked through my dress as his once pale blue eyes went ice-cold with death. 

“No! No please… what have you done?!” I yelled at them. “He was innocent! We had nothing to do with whatever my brother did to you! How could you kill him…”

“You are quite a lousy one,” the irritation in his voice was evident. “No blood spilled is innocent. Not even yours.” 

The words managed to pierce through my grief and it made me angrier. 

“Who are you? What did I ever do to you to deserve this pain?” I charged towards him, but he simply shoved me away from him like I was dirt.

“Take her,” he ordered. 

“You will pay for this!” I yelled. “My brother will crush you to pieces when he finds out about this! You will never get away with this, I promise!” 

“Tape that running mouth of hers whilst you're at it,” he added. 

A cloth was immediately tied around my mouth and I was blindfolded. 

They forced me into my wedding carriage and tears welled up in my eyes again. Were they just going to abandon his body? Leave him on the roadside like he was a nobody?

Nobody deserved to be treated like that, no matter their crime and I was very certain that this was a mistake. 

Owens was the sweetest man I know and while my brother might be quite a character, Owens was his polar opposite and I… I could swear before anything that I had never heard that voice in my entire life. 

Why did this have to happen to me on my happiest day? Why would the goddess let this happen to me?

I burst into tears but the sobs came out as muffled because of the cloth in my mouth. 

Soon, the carriage came to a stop, and I was roughly taken out. I couldn't see a thing so they had to pull me along. 

A part of me wanted to resist but with both my hands and eyes tied, I knew I couldn't do much. 

After what seemed like forever, the cloth was taken off my eyes, and the dungeon stench became more prominent.

They threw me in without bothering to untie me or even take the cloth off my mouth. 

They dispersed leaving me with the one I assumed was their Alpha. My eyes burned with hate and rage as I glared at him. 

“Don't worry, princess. You're not going to get a quick death like your lover,” he said. “I am eager to see what your brother will do when he finds out.”

My glare darkened. I wanted to curse him badly but the cloth in my mouth made the words come out muffled. 

“I'm sorry, I don't speak muffles,” he stepped closer and pulled down the cloth. 

I spat on his stupid mask and a thunderous slap sent me to the ground. 

My cheek stung badly, triggering a fresh set of tears. He took a squat to my level and used my dress to wipe the mask. 

“The next time you do that, you will lose that hand,” he threatened and my blood ran cold. 

Yet the rage within me shut out every form of rationality I had left. 

“You killed the only man I loved. There is nothing worse than that, you monster!” I fired. 

“There's not?” Amusement laced his voice. “You should ask your brother then. He is quite creative in that aspect.” 

I was even more confused.

“Who the hell are you?” My voice broke. “Why are you doing this to me? What did I ever do to you?” 

I felt empty. Worthless. Broken. 

The only thing that made sense in my life was gone! All because of something I still had no idea about. 

“Cage Milton,” he said suddenly. “Ring a bell?”

I stared blankly at him. Who the hell was that and what did he have to do with anything?

A scoff fell off his lips. 

“Wow! Not only do you betray me but you have the audacity to forget!” The harshness of his tone made me flinch. 

Without another word, he stormed out of the cell. 

The days blurred into one long nightmare as I mourned my once-happy life and the love I’d lost—Owens. The stench of the dark cell was nauseating, and the isolation crushed me. No food. No water. No human contact. I was utterly alone in this wretched hole, with no idea of what was happening beyond these walls.

My stomach ached from starvation. Time had become meaningless. Would they really leave me here to die such a cruel death? Just as despair began to consume me, I heard footsteps echoing through the hallway. Relief washed over me as I stumbled to the bars, desperate for salvation.

A masked man appeared, unlocking the cell without a word. He dragged me out with little patience for my frailty and threw me into a small crowd of emaciated people, their bodies bound in chains. They looked sickly and broken, yet their misery didn’t compare to the rage boiling within me.

"Make yourself useful," the masked man barked, signalling to a burly figure. "She’s the new slave. The Alpha wants her kept busy at all times."

Slave?

“I… I am not a slave,” I croaked, my throat raw. “I am a princess, and I will not let you treat me like anything less!”

The burly man gave me a withering smile. "Nobody cares who you are. If you don’t work, you don’t eat—and you will be punished."

“I’d rather starve than be enslaved to the man who murdered my husband!” I spat. “If your Alpha wants me dead, let him do it himself!”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
85
(ไอศูรย์) Chapter 1
Chapter 1ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้าเล็กของหญิงสาวหุ่นดีกำลังเดินเลี่ยงออกมาจากงานการกุศลที่แสนน่าเบื่อ เมื่อมันไม่ได้เหมือนงานการกุศลทั่วไป แต่ทว่ากลับเหมือนงานที่บรรดาคุณหญิงคุณนายต่างพากันเอาลูกของตนมาอวดโฉมราวกับนัดดูตัวกัน“เฮ้อ~ ฟู่~” เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อร่างเล็กหุ่นดีได้หย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ม้าหินที่มุมสวนหย่อมบริเวณด้านข้างตึกงานการกุศล ซึ่งบรรยากาศที่มีลมพัดพลิ้วไหว มันทำให้หญิงสาวรู้สึกผ่อนคลายอารมณ์ความอึดอัดที่ต้องฉีกยิ้มหวานระรื่นอย่างมีความสุขอยู่ภายในงาน ทั้งที่เธอไม่ได้อยากที่จะมาร่วมงานแบบนี้เลยสักนิด แต่ทว่าโดนคุณแม่ของเธอคะยั้นคะยอให้มาร่วมงานกับท่านในคืนนี้และในขณะที่หญิงสาวกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศอันสดชื่นในมุมที่เงียบสงบ ไร้ซึ่งความวุ่นวายได้ไม่นานนัก กลับมีกลิ่นควันบุหรี่พัดโชยเข้ามาทำลายอากาศบริสุทธ์โดยรอบบริเวณ ที่เธอกำลังนั่งสูดอากาศเข้าเต็มปอด ร่างเล็กหุ่นดีหยัดตัวลุกขึ้น แล้วเดินตรงไปที่ชายร่างสูงสวมสูทสีดำที่ตอนนี้เขายืนหันหลังอยู่อีกมุมหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่เธอนั่งอยู่เมื่อครู่นัก“คุณคะ ตรงนี้สูบบุหรี่ไม่ได้นะคะ” มัดหมี่เอ่ยบอกชายหนุ่มร่างสู
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 2
Chapter 2“ถ้าฉันได้ยินคำว่าไอ้โรคจิตหลุดออกมาจากปากของเธออีกรอบ ฉันจะดูดนมของเธอทั้งเต้า...” ปากหยักเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน จนทำให้คนตัวเล็กหุบปากแทบไม่ทัน เพราะคิดว่าเขาไม่ได้แค่ขู่เธอแน่นอน“อึก...!” มัดหมี่กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองด้วยความตื่นกลัวกับคนตัวสูงโรคจิตคนนี้“หึ...รู้จักกลัวบ้างก็ดี อย่าปากดีให้มาก” ชายหนุ่มยกมือสากอีกข้างวางทาบบนเต้าใหญ่ แล้วใช้ปลายนิ้วลูบไล้เนินหน้าอกอวบอิ่มที่เนียนนุ่มมือเบาๆ“ฮึก~ ปล่อยฉัน” ร่างเล็กสะอื้นอย่างตื่นกลัวกับการกระทำของเขา โดยที่เธอไม่สามารถช่วยเหลืออะไรตัวเองได้ นอกจากยืนให้เขาลูบไล้หน้าอกของเธออยู่แบบนี้“หึ...หายซ่าสักที” ปากหยักแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจ โดยที่มือสากอีกข้างยังไม่ยอมปล่อยข้อมือเล็กที่จับรวบไว้เหนือศีรษะให้เป็นอิสระ แต่ทว่าเขากลับจ้องมองมือสากที่วางทาบไว้ที่หน้าอกอวบอิ่มด้วยแววตาดูลุ่มลึกราวกับคิดอะไรอยู่ในใจ“อ๊ะ! ไอ้...” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกอย่างแรง เมื่อมือสากบีบขยำหน้าอกของเธออย่างแรง“อย่ามาปีนเกลียวเรียกฉันว่าไอ้ ถ้าไม่อยากโดนมากกว่านี้...” ปากหยักเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก และใช้ปลายนิ้วเกี่ยวขอบเกาะอกจ
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 3
Chapter 3“นู่นไง...พี่ใหญ่มาแล้ว” ดาราเอ่ยบอกมัลลิกา เมื่อเห็นลูกชายคนโตของเธอกำลังเดินเข้ามาในงานการกุศลด้วยท่าทางน่าเกรงขามในมาดนักธุรกิจ ลูกสาวของบรรดาคุณหญิงคุณนายที่มาร่วมงานในคืนนี้ต่างแอบมองคนตัวสูงด้วยความสนใจ เพราะนอกจากใบหน้าที่หล่อเหลาดูดีชวนให้น่าหลงใหลแล้ว เขายังเป็นหนุ่มโสดวัยยี่สิบเจ็ดปีที่มีดีกรีเป็นถึงซีอีโอบริษัทยักษ์ใหญ่ธุรกิจส่งออกอีกด้วย ที่แต่ละปีเขาสามารถทำผลประกอบการได้กำไรเป็นพันล้าน“สวัสดีครับคุณน้ามัลลิกา” ไอศูรย์เอ่ยทักทายมัลลิกา หญิงวัยกลางคนผู้ที่เป็นเพื่อนคุณแม่ของเขาด้วยน้ำเสียงสุภาพ“สวัสดีจ้ะพี่ใหญ่” มัลลิกาพยักหน้าตอบรับคำทักทายของไอศูรย์ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น และที่มัลลิกาเรียกไอศูรย์ว่า ‘พี่ใหญ่’ เพราะว่าไอศูรย์เป็นลูกชายคนโตของดารา “เอ๊ะ! น้องมัดไปเข้าห้องน้ำนานจัง...” ดาราเอ่ยถามถึงลูกสาวเพียงคนเดียวของมัลลิกาด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าลูกสาวของมัลลิกาไปเข้าห้องน้ำนานผิดปกติ“นั่นน่ะสิ เดี๋ยวฉันขอตัวไปดูลูกสาวของฉันก่อนนะดารา” มัลลิกาเอ่ยบอกดารา แล้วผละตัวจะเดินออกไปตามลูกสาวของเธอที่ห้องน้ำ“นั่นไง...น้องมัดเดินมานู่นแล้ว” ดาราพูดบอกมัลลิกาด้วยร
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 4/1
Chapter 4/1“แฮ่ๆ หนูหมายความว่า มดนิสัยไม่ดีน่ะค่ะ นิสัยไม่ดีมากๆ”“มดนิสัยไม่ดีเหรอลูก...?” ดาราและมัลลิกาก็ยังคงทำสีหน้างุนงงไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามัดหมี่หมายถึงอะไร“ใช่ค่ะ...มดอสูรที่นิสัยไม่ดีมากๆ ถ้ามดนิสัยดีคงไม่กัดหนูแบบนี้หรอกค่ะ มดตัวนี้นิสัยเสียสุดๆ ค่ะ” มัดหมี่พูดกระแนะกระแหนแล้วเหล่ตามองคนตัวสูงที่ยืนทำหน้าเรียบนิ่ง แต่ทว่าซ่อนความร้ายกาจเอาไว้เหมือนอสูรร้าย“ฮ่าๆ พูดจาได้น่าเอ็นดูจังเลยลูก” ดาราหัวเราะร่วนกับคำพูดคำจาของมัดหมี่ที่พูดจาได้น่าฟัง โดยที่ดาราไม่รู้ว่าเลยมัดหมี่จงใจพูดประชดลูกชายคนโตของเธอ“ช่างพูดนะเรา” มัลลิกาเอามือโยกศีรษะมัดหมี่เบาๆ อย่างเอ็นดู“เออมัลลิกา เห็นเธอบอกกับฉันว่าน้องมัดจะต้องฝึกงานเทอมหน้าแล้วใช่ไหม?”“อืม...ใช่” มัลลิกาพยักหน้าตอบดารา“ให้น้องมัดไปฝึกงานกับพี่ใหญ่ไหม? จะได้เรียนรู้งานบริหารไปด้วย” ดาราเสนอความเห็นกับมัลลิกา โดยที่ดาราและมัลลิกาสบตากันอย่างมีเลศนัยแอบแฝง ที่คิดการใหญ่กว่าเรื่องที่ให้มัดหมี่ไปฝึกงานกับไอศูรย์“เอ่อ...คุณน้าดาราคะ หนูฝึกงานบริษัทที่บ้านดีกว่าค่ะ”“แต่ม้าเห็นด้วยกับคุณน้าดารานะลูก น้องมัดควรจะไปฝึกงานกับพี่ใหญ่ เพร
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 4/2
Chapter 4/2สองเดือนต่อมา...ติ่ง! เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกชั้นสูงสุดของตึกบริษัทส่งออก ขาเรียวเล็กก้าวเดินตามฝ่ายบุคคลไปทางฟากฝั่งทางห้องประธานบริษัท BZ และเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของท่านประธานร้าย ใจดวงน้อยของเด็กฝึกงานป้ายแดงก็เต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง หลังจากที่ได้สัมผัสความร้ายกาจของเขาในงานการกุศลในตอนนั้นจนเธอแทบจะรับมือไม่ไหวก๊อก! ก๊อก!“ขออนุญาตค่ะท่านประธาน” ฝ่ายบุคคลเอ่ยขออนุญาตคนในห้องด้วยน้ำเสียงสุภาพ“เชิญครับ”แกร๊ก!“ท่านประธานคะ เมี่ยงพาน้องฝึกงานมาส่งค่ะ” ฝ่ายบุคคลเอ่ยบอกท่านประธานบริษัทพร้อมกับยื่นแฟ้มประวัติของมัดหมี่ให้เขา เพื่อทำตามขั้นตอนของบริษัท ถึงแม้จะรู้แล้วว่านักศึกษาฝึกงานคนนี้เป็นเด็กฝึกงานเส้นใหญ่ก็ตามที“งั้น...คุณเมี่ยงลงไปทำงานได้เลยนะ”“รับทราบค่ะ” ฝ่ายบุคคลพยักหน้าและก้มศีรษะให้ท่านประธานเล็กน้อย ก่อนที่ฝ่ายบุคคลจะเดินออกจากห้องไอศูรย์หยัดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินไปล็อกประตูห้องทำงานเสียงดัง กึก! และจากนั้นขาแกร่งก็เดินเข้าไปประชิดเด็กฝึกงานที่ยืนบีบมือตัวเองด้วยท่าทางประหม่า“ถะ...ถอยไปนะคะ พี่ใหญ่จะทำอะไรหนู”
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 5
Chapter 5@หน้าห้องทำงานประธานบริษัท BZ“ม้านะม้า ทำไมต้องให้หนูมาฝึกงานกับคนแบบนี้ด้วยเนี่ย” มัดหมี่ยกมือถูที่ริมฝีปากตัวเองอย่างแรงพร้อมเบ้ปากคว่ำจะร้องไห้ เมื่อโดนเขาขโมยจูบแรกของเธอไป ทั้งที่เธอตั้งใจจะเก็บไว้ให้แฟนคนแรกของเธอ“ให้หนูมาเรียนรู้งานกับประธานบริษัท หรือส่งหนูมารบกับอสูรร้ายกันแน่” ปากเล็กยังคงบ่นพึมพำไม่หยุดกริ่งงงง...“เฮือก!” ร่างเล็กสะดุ้งตัวเล็กน้อย เมื่อเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น“ค่า”(เข้ามาในห้องหน่อย)“ค่ะ” มัดหมี่ตอบรับสั้นๆ และเมื่อวางหูโทรศัพท์ลงแป้นแล้ว ปากเล็กก็ขมุบขมิบบ่นเสียงเบา “เรียกเข้าไปทำไมอี๊ก เฮ้อ~ เมื่อไหร่จะฝึกงานจบสักทีเนี่ย เบื่อๆๆ”ก๊อก! ก๊อก!แกร๊ก!“ทำไมถึงปากบวมแบบนั้น” ไอศูรย์เอ่ยถามคนตัวเล็ก เมื่อเธอเข้ามาในห้องทำงานของเขาด้วยสภาพปากบวมเจ่อเล็กน้อย“…” มัดหมี่ไม่ได้เอ่ยตอบคำถามของเขา แต่ทว่าเธอยกมือบีบปากตัวเองเบาๆ“มายืนใกล้ๆ สิ...”“ไม่ค่ะ” ใบหน้าสวยหวานส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน เพราะเธอไม่อยากเข้าไปใกล้คนอันตรายอย่างเขา เดี๋ยวก็ไม่วายจับเธอจูบอีก“อยากให้ฉันโทรบอกคุณน้ามัลลิกาหรือไง ว่าเธอไม่ตั้งใจฝึกงานตั้งแต่วันแรก” “ก็มันไม่ได้
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 6
Chapter 6ถึงแม้ว่าคุณแม่ของเธอจะส่งเธอมาฝึกงานกับเขา แต่ก็ใช่ว่าเขาจะมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเธอได้“ฉันก็ไม่ได้อยากจะยุ่งนักหรอก แต่ฉันไม่อยากมองอะไรที่มันไม่น่ามอง”“หนูก็ไม่ได้ใส่ให้พี่ใหญ่มองหนิคะ แต่หนูใส่ให้คนอื่นมะ...อื้อ” ปากเล็กหลุดครางอื้อออกมา เมื่อมือสากจับล็อกใบหน้าสวยหวานไว้แน่นและประกบจูบปากเล็กอย่างแรง เขาจูบอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อสั่งสอนความปากดีของคนตัวเล็กที่เถียงเขาฉอดๆ ไม่หยุดเพียะ!มัดหมี่ยกมือฟาดไปที่แก้มสากอย่างแรง พร้อมทั้งสบถด่าเขาด้วยความโมโหที่เขาทำอะไรตามใจตัวเองและป่าเถื่อนที่สุด “เลว!! อื้อ!” แต่ด่าได้เพียงคำเดียวปากเล็กก็โดนประกบจูบอีกครั้งอย่างแรง ฟันแหลมคมกัดเข้าที่ริมฝีปากอวบอิ่มจนเลือดซึมไหลออกมา “อ๊ะ! เจ็บ!”“ตบอีกสิ แต่ครั้งนี้ฉันจะทำมากกว่าจูบ” ไอศูรย์เอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่ง“อึก!” มัดหมี่เม้มริมฝีปากไว้แน่นพร้อมกับกลืนกินเลือดที่ซึมไหลออกมา“พูดอะไรให้ฟัง อย่ามาอวดดีกับฉัน”“...”“แล้วก็อย่าให้ฉันเห็นเธอใส่เสื้อเด็กประถมมาฝึกงานแบบนี้อีก กระโปรงก็หัดใส่ให้มันเลยเข่ามั่ง ไม่ต้องอยากโชว์ฉัน เพราะฉันไม่อยากมอง”“ก็มะ...”“อย่ามาอวดดีกับฉัน
อ่านเพิ่มเติม
Chapter  7
Chapter 7และเมื่อไอศูรย์เห็นรูปโพรไฟล์ของหญิงสาวที่ใส่เสื้อสายเดี่ยว จนหน้าอกโผล่ล้นทะลักเสื้อออกมา ซึ่งมันแทบเป็นการเอารูปนมมาเป็นรูปโพรไฟล์เลยด้วยซ้ำ “ไปเอามือถือมาซิ”“เอามาทำไมคะ” มัดหมี่เอ่ยถามอย่างสงสัย“ไปเอามา”“เฮ้อ...” มัดหมี่ถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องเพื่อไปหยิบมือถือในกระเป๋า“เอามาแล้วค่ะ” มัดหมี่ชูมือถือขึ้นให้เขาดู“เปลี่ยนรูปโพรไฟล์สิ”“มันจะมากเกินไปหรือเปล่าคะ ที่พี่ใหญ่ยุ่งแม้กระทั่งรูปโพรไฟล์ของหนู” มัดหมี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“มันไม่มากเกินไปหรอก เพราะตอนนี้ฉันเป็นเจ้านายของเธอในระหว่างที่เธอฝึกงานที่นี่ แต่ถ้าเธอไม่อยากฝึกงาน ให้ฉันโทรบอกคุณน้ามัลลิกาก็ได้นะว่าเธอไม่ต้องการเรียนรู้งาน”“แล้วรูปโพรไฟล์มันเกี่ยวอะไรกับการเรียนรู้งาน”“เพราะฉันเมานมน้อยๆ ของเธอตอนคุยงานผ่านไลน์น่ะสิ หรือเธออยากโชว์นมน้อยๆ ที่อุตส่าห์โกยขึ้นมาจากเอว”“พี่ใหญ่!” มัดหมี่เรียกเขาเสียงดัง เขาพูดมาได้ยังไงว่าเธอนมเล็กถึงขนาดโกยขึ้นมาจากเอว ‘นี่เธอคัพซีเลยนะ’ มัดหมี่คิดในใจ“อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน แล้วก็เปลี่ยนรูปโพรไฟล์ซะ”“หนูไม่อยากเปลี่ยน ถ้าพี่ใหญ่จะคุยงานพี่
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 8
Chapter 817.00 น.เมื่อนาฬิกาบ่งบอกว่าเป็นเวลาห้าโมงเย็นหญิงสาวก็รีบปิดคอมพิวเตอร์ แล้วรีบลุกเดินออกไปจากโต๊ะทำงานทันที โดยที่เธอไม่ได้บอกกล่าวคนในห้องที่ตอนนี้มีสถานะเป็นเจ้านายของเธอเลยแม้แต่น้อย ติ่ง!เมื่อลิฟต์เปิดออกชั้นล่างของตึก ขาเรียวเล็กก็ก้าวเดินฉับๆ ด้วยความเร่งรีบ “ยัยมัด! แกจะรีบไปไหน?” เสียงเอ่ยถามที่คุ้นหูดังขึ้น จนทำให้เท้าเล็กชะงักเท้าหยุดเดินลง กึก!“อ้าว...ยัยปาย ฉันก็นึกว่าแกกลับไปแล้ว”“จะกลับไปไหนล่ะ ในเมื่อตอนเช้าฉันมาพร้อมแกนะ อีกอย่างวันนี้พี่แจ๊สซี่ให้ฉันเลิกงานตั้งแต่สี่โมงเย็นแล้ว ฉันก็เลยมานั่งรอแกที่ชั้นล่าง...” สปายเพื่อนสาวคนสนิทของมัดหมี่ที่มาฝึกงานด้วยกันเอ่ยบอกมัดหมี่“รอฉันหรือรอหลัวท่านรอง อื้อ!” มัดหมี่ยังไม่ทันพูดจบประโยค สปายก็พุ่งเข้ามาปิดปากมัดหมี่เอาไว้ทันที“พูดอะไรของแก เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก” สปายเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมดุมัดหมี่ไปด้วย“ได้ยินก็เปิดตัวไปเลยสิจ๊ะเพื่อนรัก แกจะปิดบังสถานะไปเพื่ออะไรในเมื่อพี่บิ๊กบอสอยากเปิดตัวขนาดนั้น”“นี่...ยังไม่หยุดพูดถึงพี่บิ๊กบอสอีกใช่ไหม?” สปายดึงมัดหมี่ไปที่ลานจอดรถ เมื่อเห็นพนักงานประจ
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 9
Chapter 9วันต่อมา…9.00 น. “สวัสดีค่ะพี่ใหญ่” เมื่อไอศูรย์เดินมาถึงหน้าห้องทำงาน มัดหมี่ก็ยกมือไหว้เขาด้วยความนอบน้อม เพราะเดี๋ยวเขาจะว่าเธอได้ว่าไม่รู้จักไหว้ผู้ใหญ่หรือคนที่อายุมากกว่า เขายิ่งเป็นพวกประเภทที่ชอบสั่งสอนเธอเก่งอยู่ด้วย“...” ไอศูรย์พยักหน้าตอบรับคำทักทาย ดวงตาคมกริบไล่มองเด็กฝึกงานของเขา ที่ในวันนี้เธอสวมเสื้อนักศึกษาพอดีตัวและกระโปรงพลีตความยาวเลยเข่า พอเธอแต่งตัวแบบนี้มันเหมาะกับเธอเป็นอย่างมาก“รับกาแฟเลยไหมคะ”“อืม...หวานน้อยนะ”“รับทราบค่ะ” มัดหมี่ตอบรับด้วยรอยยิ้มสดใส“...” คนตัวสูงเลิกคิ้วขึ้นกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะเดินเข้าห้องทำงานไป‘หวานน้อยไม่รู้จัก รู้จักแต่หวานเป็นลม ขมเป็นยา หึๆ’ เมื่อร่างสูงเดินเข้าห้องทำงานไปแล้ว ใบหน้าสวยหวานก็ยิ้มกริ่มอยู่ภายในใจ จากนั้นคนตัวเล็กก็รีบวิ่งเข้าไปชงกาแฟให้เขา มือเล็กจัดการเทกาแฟลงบนถ้วยกาแฟครึ่งแก้ว และกดน้ำร้อนใส่แก้วนิดหน่อย“หวานน้อยนะ หึ! หวานน้อยสมใจเลยค่ะเจ้านายขา~” ปากเล็กเอ่ยพูดพึมพำด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ ก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องแคนทีนของผู้บริหารอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษก๊อก! ก๊อก!“ขออนุญาตค
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status