ตอนที่ 3 โดนหักหลัง

ณ Gardens by the Bay

บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความมหัศจรรย์ แสงไฟสีสวยจากต้นไม้จำลองยักษ์ (Supertrees) กะพริบวิบวับราวกับสรวงสวรรค์ ภาคินเดินเคียงข้างลัลนาอย่างเงียบเชียบ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอยังคงวนเวียนอยู่ใต้จมูก ทว่าบรรยากาศโรแมนติกก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ในมือหญิงสาว

“ปอ! แฟนหนูเขาโทรมาค่ะ”

ลัลนารีบกดรับสายด้วยความดีใจ แต่ยังไม่ทันพูดอะไรเธอก็รีบวิ่งออกไปทันที ภาคินขมวดคิ้วแล้วก้าวตามไปติดๆ จนมาถึงจุดขึ้นรถหน้ามารีน่าเบย์ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือปอ ในสภาพดูไม่จืด เดินควงสาวสวยเซ็กซี่ออกมาอย่างไม่แคร์สายตาใคร ทั้งคู่พากันขึ้นรถแท็กซี่ไปต่อหน้าต่อตา

“ปอ! รอลัลก่อน ปอ!”

ลัลนาวิ่งตามรถคันนั้นจนสุดแรง ร่างเล็กทรุดลงร้องไห้โฮข้างถนน ภาคินรีบเรียกแท็กซี่อีกคันพยายามจะตามไปให้ทัน แต่การจราจรที่หนาแน่นทำให้รถของปอคลาดสายตาไปอย่างน่าเสียดาย สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงพาเธอกลับมาส่งที่ย่านไชน่าทาวน์

“พี่คนไทย... ขะ... ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนู” ลัลนาปาดน้ำตาพลางสะอื้น

“แล้วน้องจะกลับโรงแรมเลยไหม กลับถูกใช่ไหมครับ?” ภาคินถามเสียงนุ่ม

“พี่จะไม่ถามหนูหน่อยเหรอคะ... ว่าเกิดอะไรขึ้น”

“มันเป็นเรื่องส่วนตัวครับ” ภาคินสบตาเธอนิ่ง “เราคนไทยเหมือนกัน เห็นคนบ้านเดียวกันลำบาก... จะไม่ช่วยได้ยังไง”

ลัลนายกมือไหว้ขอบคุณทั้งน้ำตา เธอควักเงินสดส่งให้เขาเป็นค่าโดยสาร “นี่ค่าแท็กซี่นะคะพี่... ขอบคุณจริงๆ ค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ เก็บไว้เถอะ”

ภาคินมองตามร่างบางที่ก้มหน้าก้มตาเดินเข้าที่พักไปจนลับสายตา เขาถอนหายใจยาว ความรู้สึกหงุดหงิดในใจพลุ่งพล่านจนไม่อยากกลับห้องพัก เขาจึงตัดสินใจเดินเล่นรับลมเย็นย่านไชน่าทาวน์ จนมาหยุดอยู่ที่บาร์กึ่งร้านอาหารแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มสั่งเบียร์มาจิบฆ่าเวลาเพื่อดับอารมณ์ร้อน

แต่แล้ว... เรื่องราวกลับไม่จบง่ายๆ

ในขณะที่เขากำลังหยิบถั่วเข้าปากและกระดกเบียร์เย็นๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างเดิม... ลัลนาลากกระเป๋าเดินทางใบจิ๋ววิ่งผ่านหน้าบาร์ไปพร้อมเสียงสะอื้น ตามมาด้วยปอที่วิ่งกวดมาในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่ได้ติดกระดุม

‘เร็วขนาดนั้นเชียว? คงเรียบร้อยกันไปแล้วสินะ’ ภาคินเหยียดยิ้มสมเพชในใจพลางส่ายหน้า เขาคิดจะปล่อยผ่าน แต่วินาทีที่เห็นสาวเซ็กซี่อีกคนเดินตามหลังปอมาติดๆ เขาก็วางแก้วเบียร์ลงทันที ภาคินวางเงินไว้บนโต๊ะแล้วสาวเท้าตามไปอย่างรวดเร็ว

ที่หัวมุมถนน... เสียงทะเลาะกันดังระงม

“อย่าใจแคบนักสิ!” ปอตวาด “เรื่องธรรมดาของผู้ชาย เธอเองก็อยากลองไม่ใช่เหรอถึงได้ชวนเรามาสิงคโปร์น่ะ!”

<เพี๊ยะ!>

ฝ่ามือเล็กตบเข้าที่ใบหน้าเลวๆ นั่นสุดแรง “ไอ้ชั่ว! ถ้าฉันรู้ว่าแกจะเลวขนาดนี้ ฉันไม่บ้ามาที่นี่กับแกหรอก!”

“ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว ป่ะ! กลับโรงแรม อย่างี่เง่าได้ไหมลัล!”

ปอทำท่าจะกระชากแขนลัลนา แต่ทันใดนั้น... มือหนาที่แข็งแรงกว่าก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของปอไว้แน่น!

“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าครับ?” ภาคินถามเสียงเย็นเหยียบ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งจนปอถึงกับชะงัก “ที่นี่ไม่ใช่ประเทศไทยนะครับ กฎหมายสิงคโปร์เคร่งมาก ถ้ามีเรื่อง... ผมว่าคุณจะไม่จบแค่โดนตบแน่”

“ใครอีกวะ!” ปอสะบัดมือออก “นี่เธออย่าบอกนะที่ลากกระเป๋าออกมา เพราะนัดไอ้หมอนี่ไว้!”

“หยาบคาย!” ลัลนาตวาดกลับ “แกคิดว่าคนอื่นเขาจะเป็นเหมือนแกหรือไง!”

“เคลียร์จบรึยังคะ?” หญิงสาวนิรนามที่ปอควงมาแทรกขึ้นพร้อมใช้เล็บนิ้วหัวแม่มือดันเล็บนิ้วกลางนิ้วนางด้วยท่าทางหงุดหงิด “ฉันจะกลับแล้วนะ จะต่อมั้ย... อารมณ์เสีย!”

ภาคินปรายตามมองผู้หญิงคนนั้นก่อนจะหันมาทางลัลนาที่ยืนสั่นไปทั้งตัว ในใจเขารู้ดีว่าความบริสุทธิ์ของเธอยังอยู่... กลิ่นหอมและความเดียงสานี้ไม่ได้ถูกทำลายอย่างที่เขาคิด

หญิงสาวนิรนามเดินเข้ามาเกาะแขนปออย่างแสดงตัวตน พลางใช้สายตามองลัลนาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม ภาพตรงหน้าเหมือนมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลใจ ลัลนาสะอื้นจนตัวโยน ความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นความแค้นใจอย่างรุนแรง

“ไอ้เลว... แกจะไปเอากันที่ไหนก็ไปเลยนะ! ค่าโรงแรมทั้งหมดฉันเป็นคนจ่าย แกจะไปไหนก็ไป!” เธอตะโกนใส่หน้าชายที่เธอเคยคิดจะมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตให้

“ลัลอย่าใจแคบสิ กลับโรงแรม! ค่อยไปคุยกัน” ปอยังคงทำหน้าตายด้าน ไม่สะทกท้านกับหยาดน้ำตาของแฟนสาว

“ฉันไม่คุยอะไรทั้งนั้น! ฉันจะกลับไปที่โรงแรมแต่แกต้องไสหัวไป จะไปเอากันที่ไหนก็เชิญ!”

“ลืมไปแล้วเหรอ!” ปอแค่นหัวเราะพลางชูคีย์การ์ดในมือขึ้น “โรงแรมนั้นจองในชื่อเรานะลัล! แล้วจะไล่เราไปไหน? ถ้าใครจะต้องไป คนนั้นต้องเป็นลัลต่างหาก”

คำพูดไร้ความรับผิดชอบนั่นทำให้ลัลนาถึงกับอึ้งจนหน้าชา เธอเสียทั้งเงิน เสียทั้งใจ และตอนนี้เขากำลังจะทำให้เธอเสียที่ซุกหัวนอนในต่างถิ่น

“ไอ้เลว... งั้นแกคืนค่าตั๋ว คืนค่าโรงแรมมาเลยนะ!”

“เธอชวนเรามาเองนะลัล ลืมไปแล้วเหรอ? อยากโดนเปิดซิงจนต้องเปย์ผู้ชายมาเที่ยวสิงคโปร์เอง พอไม่ได้อย่างใจแล้วมาเรียกร้อง... มันดูแย่นะ”

“หยุดปากพล่อยๆ ของคุณได้แล้ว” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของ ภาคิน ดังแทรกขึ้น

เขาที่ยืนสังเกตการณ์อยู่นานก้าวเข้ามาขวางระหว่างปอและลัลนาไว้ ร่างสูงสง่าในชุดแบรนด์เนมดูมีอำนาจกว่าปออย่างเทียบไม่ได้ ภาคินจ้องมองปอด้วยสายตาเรียบเฉยแต่แฝงแววสังหาร

“เท่าไหร่?” ภาคินถามสั้นๆ

“ฮะ? ... ว่าอะไรนะ” ปอขมวดคิ้ว

“ค่าโรงแรมกับค่าตั๋วเครื่องบินของผู้หญิงคนนี้... ทั้งหมดเท่าไหร่ ผมจะจ่ายคืนให้เธอแทนคุณเอง” ภาคินหยิบกระเป๋าสตางค์หนังใบหรูออกมา... “แล้วคุณก็ไสหัวไปพร้อมกับผู้หญิงของคุณซะ ก่อนที่ผมจะแจ้งตำรวจที่นี่ว่าคุณมีพฤติกรรมกรรโชกทรัพย์และข่มขู่ผู้หญิง”

ปอหน้าเสียเมื่อเห็นท่าทีจริงจังของภาคิน ประกอบกับบุคลิกที่ดูเหมือนนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลทำให้เขาเริ่มไม่มั่นใจ

“เหอะ! อยากเป็นฮีโร่นักก็ตามใจ” ปอคว้าคีย์การ์ดโรงแรมยัดใส่มือลัลนา “เอาไป! อยากได้นักก็เอาไป นอนคนเดียวให้เข็ดนะลัล... แล้วอย่ามาง้อเราล่ะ!”

พูดจบปอก็สะบัดหน้าเดินโอบเอวสาวสวยคนใหม่หายลับไปกับแสงไฟในย่านไชน่าทาวน์ ทิ้งให้ลัลนายืนถือคีย์การ์ดทั้งน้ำตาที่นองหน้า เธอพ่ายแพ้อย่างย่อยยับในความรักครั้งแรกที่ตั้งใจจะยอมให้เขา

“น้องครับ...” ภาคินเรียกเบาๆ “ไหวไหม?”

ลัลนาไม่ได้ตอบ เธอทรุดลงนั่งข้างกระเป๋าเดินทางใบจิ๋วแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร ภาคินมองร่างเล็กที่ดูเปราะบางเหมือนแก้วที่กำลังจะแตก เขาถอนหายใจพลางขยับแว่น ที่เขาหยิบมาสวมแก้เขิน แล้วตัดสินใจพูดในสิ่งที่เขาเองก็ไม่คิดว่าจะพูดกับคนแปลกหน้า

“คืนนี้... ไปพักที่โรงแรมของพี่ก่อนไหมครับ?”