ตอนที่ 5 ร้ายพอๆ กัน

แสงแดดยามเช้าของสิงคโปร์ลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาแยงตาลัลนา พยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง ความรู้สึกแรกที่จู่โจมคืออาการปวดศีรษะตุบๆ และความเจ็บแปลบที่กึ่งกลางกายจนเธอต้องนิ่วหน้า แต่พอหันไปด้านข้าง... ลมหายใจก็แทบสะดุด

ไม่ใช่ความฝัน! พี่คนไทยสุดหล่อเมื่อคืนยังนอนอยู่ตรงนั้น

ในยามหลับใหลไร้แว่นสายตา ภาคินดูเหมือนเทพบุตรที่หลุดออกมาจากภาพวาด ผิวเขาขาวนวลละเอียดจนผู้หญิงยังอาย คิ้วหนาเรียวสวยดั่งวาดรับกับจมูกโด่งคมเป็นสัน ปากหยักอมชมพูที่เคยบดขยี้ริมฝีปากเธอเมื่อคืนยังดูดึงดูดใจไม่เปลี่ยน

ในความคิดลัลนา ‘คนอะไรจะเพอร์เฟกต์ได้ขนาดนี้ จมูกเหรอนั่น ของจริงเหรอ! แมลงวันบินผ่านไม่ขาดครึ่งเลยเหรอ! ถ้าจะคมขนาดนั้น... หล่อขนาดนี้มีแฟนแล้วชัวร์... แต่เอาเถอะลัลนา ถึงจะไม่ได้เสียให้คนที่รัก แต่ได้ระดับเทพบุตรขนาดนี้ถือว่าคุ้มเกินคุ้ม!’

"เสียดายจัง มัวแต่เมาจำไม่ค่อยได้เลย" เธอพึมพำกับตัวเองพลางเอื้อมมือไปคว้าเศษซากเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายบนพื้นมาสวมแบบลุกลี้ลุกลน

“ตื่นแล้วเหรอครับ...”

เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่านิดๆ ดังขึ้น ลัลนาสะดุ้งสุดตัวค่อยๆ หันกลับไปมอง ภาพตรงหน้าทำเอาเธอตาค้าง...

ในความคิดลัลนา 'แม่จ้าวว! อกอีลัลจะแตก! หัวนมชมพูนั่น! ตายๆๆ หื่น!'

ภาคินนอนตะแคงข้างอย่างผ่อนคลาย ลำแขนแกร่งที่อัดแน่นด้วยกล้ามเนื้อใช้ฝ่ามือค้ำยันศีรษะไว้ ข้อศอกตั้งฉากกับที่นอนอย่างมั่นคง ส่วนมืออีกข้างวางแนบไปกับสะโพกสอบที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางที่หมิ่นเหม่จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ ผมทรงยุ่งๆ เหยิงๆ ของคนเพิ่งตื่นกลับยิ่งส่งให้ใบหน้าคมคายนั้นดู ‘แบดบอย’ และเซ็กซี่จนน่าใจหาย เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาพราวเสน่ห์ราวกับสิงโตที่กำลังมองลูกแมวตัวน้อยที่กำลังพยายามหนี

“ขะ...ขอโทษค่ะที่ทำให้ตื่น คือหนู... หนูขะ...ขอบคุณมากนะคะ” เธอรีบก้มหน้าก้มตาพูดยังกับท่องจำ

“ขอบคุณเรื่องไหนครับ? เรื่องที่ช่วยไว้เมื่อคืน... หรือขอบคุณที่ช่วยเปิด ‘ประสบการณ์ใหม่’ ให้”

คำถามตรงไปตรงมาทำเอาลัลนาหน้าแดงแปร๊ดจนถึงใบหู เธอกระโดดพรวดคว้าชุดวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที ทิ้งให้ภาคินนอนหัวเราะเบาๆ ในลำคอด้วยความเอ็นดู

ไม่นานนัก ลัลนาแง้มประตูห้องน้ำออกมาเห็นภาคินแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เขาใส่เชิ้ตขาวตัวเดิมที่มีรอยยับย่นเล็กน้อย แต่มันกลับดูเท่อย่างบอกไม่ถูก ยามที่เขาเสยผมและขยับปกเสื้อ ลุคสุขุมนิ่งๆ แบบนักธุรกิจก็กลับมาทันที

ภาคินกำลังจะบอกลาเพราะมีไฟลท์บินกลับไทยช่วงเย็น แต่แล้ว...

<โครก! จ๊อก จ๊อก!~>

เสียงท้องของคนตัวเล็กดังประท้วงขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ลัลนาอยากจะมุดแผ่นดินหนีที่สิงคโปร์ไปให้รู้แล้วรู้รอด!

ภาคินหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “เมื่อคืนใช้แรงเยอะไปหน่อยล่ะมั้ง งั้นเดี๋ยวไปหาอะไรกินก่อน เดี๋ยวพี่จะพาไปแถวมารีน่า...”

“ใช่แล้ว! ศูนย์อาหารแม็กซ์เวลล์!” ลัลนาโพล่งขึ้นมาขณะก้มดูรีวิวในมือถือ “เขาบอกข้าวมันไก่เจ้านี้เด็ดสุด หนูอยากลองมาก พี่รีบไหมคะ... เดี๋ยวมื้อนี้หนูเลี้ยงเองค่ะ!”

“หือ? เลี้ยงพี่เหรอครับ?” ภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง ทายาทพันล้านอย่างเขาที่ปกติทานแต่ภัตตาคารหรูหรูถึงกับไปไม่เป็น แต่พอเห็นดวงตากลมโตที่ดูตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ไปเที่ยวสวนสนุก เขาก็พยักหน้า “...ก็ได้ครับ”

ที่ Maxwell Food Centre บรรยากาศจอแจและร้อนอบอ้าว ภาคินยืนตัวสูงเด่นท่ามกลางผู้คน เขาดูเก้ๆ กังๆ กับการถือถาดพลาสติกและการต้องไปยืนต่อแถวข้าวมันไก่เจ้าดังตามคำสั่งของสาวน้อยลัลนา

“พี่คะยืนเฝ้าโต๊ะไว้นะคะ! เดี๋ยวหนูไปต่อแถวเอง คนเยอะมากพี่สู้เขาไม่ไหวหรอก!” เธอสั่งแจ๋วๆ ก่อนจะวิ่งปรู๊ดไปต่อคิวด้วยท่าทางกระตือรือร้น

ภาคินมองตามแล้วขำ ยัยเด็กนี่มีความสุขกับการได้ประหยัดเงินและได้กินของอร่อยตามรีวิวสินะ เขาพึมพำกับตัวเอง

เธอวิ่งกลับมาพร้อมจานข้าวมันไก่สองจาน แถมยังถือแก้วน้ำอ้อยแก้วใหญ่พะรุงพะรังจนเกือบหกใส่เสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขา

“ลองกินดูค่ะพี่ อ้ามมม~” เธอตักข้าวมันไก่คำโตจ่อที่ปากเขาแบบลืมตัว

ภาคินมองช้อนพลาสติกสลับกับหน้าใสๆ ของเธอ ก่อนจะยอมอ้าปากรับข้าวมันไก่จากมือเด็กที่ไม่รู้จักแถมวันไนท์กันมาหมาดๆ รสชาติมันก็ดี... แต่ที่ดีกว่าคือรอยยิ้มโก๊ะๆ ของคนตรงหน้ามากกว่า

เมื่อมื้ออาหารจบลง ภาคินต้องเตรียมลาจริงๆ เสียที เขาถามเธอด้วยความห่วงใยว่า

“แล้วน้องกลับวันไหนครับ”

ลัลนาทำหน้ามุ่ยทันที

“ตอนแรกกะกลับคืนนี้ค่ะ แต่เปลี่ยนใจแล้ว หนูไม่อยากนั่งเครื่องลำเดียวกับไอ้เวรนิสัยเสียคนนั้น พี่พอจะมีโรงแรมแนะนำไหมคะ... แบบไม่ต้องแพงมากนะคะ เดี๋ยวตังค์ไม่พอซื้อข้าวกิน คือหนูตั้งใจมาแค่คืนเดียว ไม่ได้แลกตัวค์มาเผื่อ... กะอยู่ต่ออีกซักคืนนึงค่ะ”

ภาคินอ้ำอึ้งไปครู่หนึ่ง ใจหนึ่งก็อยากจะเดินจากไปเพื่อจบเรื่องคืนเดียว แต่อีกใจพอนึกถึงว่าเธอต้องอยู่คนเดียวในต่างแดนก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“เอ่อ... ไปพักที่ห้องพี่ก่อนก็ได้ครับ”

“แล้วแฟนพี่ล่ะคะ?” ลัลนาถามขวับ ทำเอาภาคินสะดุ้ง

“เอ่อ... เรื่องนั้น...”

“ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวพี่มีปัญหากับแฟน หนูไม่อยากเป็นมือที่สาม”

“ไม่มี! ไม่มีแน่นอน!” ภาคินรีบปฏิเสธเสียงสูงจนลัลนาขมวดคิ้ว “คือ... แฟนพี่เขาอยู่ไกลน่ะ ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ”

“อ๋อ...” ลัลนาลากเสียงยาว ในใจแอบวูบโหว่เบาๆ ‘โธ่ ดีใจหมด นึกว่าไม่มีแฟน แฟนอยู่ไกลนี่เอง’

“งั้นหนูขออาศัยห้องพี่คนไทยหนึ่งคืนนะคะ ไหนๆ เมื่อคืนมันก็... คือแบบว่าไม่มีอะไรจะเสียแล้วค่ะ หนูคงไม่ต้องกลัวพี่แล้วแหละ แฮ่ๆ”

ภาคินมองหน้าเธอแล้วคิดในใจ ‘เด็กอะไร แก่แดดแก่ลม ไม่มีความกลัวเลย นี่ถ้าไม่ได้สัมผัสความฟิตแน่นจนเห็นหยดเลือดบนเตียงเมื่อคืน ฉันคงคิดว่าเธอโชกโชนแน่ๆ ยัยลูกแมวเอ้ย! ร้ายกว่าที่คิดนะเนี่ยที่กล้าขอมาอยู่ห้องผู้ชายแปลกหน้าต่อแบบนี้’

ส่วนลัลนาก็แอบคิดในใจอย่างกระหยิ่ม ‘ไหนๆ ก็เสียซิงให้เขาไปแล้ว ช่างแม่งเหอะ จะเจออีกสักดอกสองดอกจะเป็นไรไป ตัวหอมแถมขาวอมชมพูขนาดนั้น ที่ไทยจะมีแบบนี้รึเปล่าก็ไม่รู้ ของดีระดับพรีเมียมต้องตักตวง เรื่องฟงเรื่องแฟนชั่งแม่งเหอะ!’

ทั้งคู่สบตากัน ต่างระเบิดหัวเราะออกมาเบาๆ โดยไม่รู้เลยว่าต่างฝ่ายต่างมีความคิดที่ ‘ร้ายพอกัน’ ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มนั้น