ตอนที่ 6 สวรรค์ชัดๆ

หลังจากมื้อเที่ยงจบลง ภาคินพาเธอกลับไปที่โรงแรมเดิมย่านไชน่าทาวน์เพื่อจัดการเก็บสัมภาระของเธอออกมาจาก "นรก" ที่ไอ้ปอทิ้งไว้ ลัลนารีบยัดเสื้อผ้าและ "กล่องถุงยางหลากไซส์" ที่ยังไม่ได้ใช้อีกเกือบสิบกล่องลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินตามภาคินไปขึ้นรถหรูที่เขาสั่งมารับ

ไม่นานนัก รถก็มาจอดสนิทหน้าคอนโดมิเนียมสูงระฟ้าใจกลางเมืองที่ดูทันสมัยจนน่าขนลุก ภาคินใช้คีย์การ์ดสีทองแตะผ่านทางเข้าพิเศษ ก่อนจะพาเธอขึ้นลิฟต์ความเร็วสูงมายังห้องชุดเพดานสูงที่ตกแต่งอย่างเนี๊ยบกริบ

“วางตรงนี้แหละค่ะ ไม่ต้องห่วง หนูอยู่ได้สบายมาก”

ในความคิดภาคิน “ใครเขาห่วงเธอล่ะ ฉันห่วงห้องฉันต่างหาก! นี่เราคิดผิดหรือคิดถูกวะ!... ที่ให้ยัยเด็กแก่แดดมาอยู่ที่ห้อง”

ลัลนาลากกระเป๋าเดินทางใบจิ๋วเข้ามาวางแหมะไว้ข้างโซฟาหนังแบรนด์เนมอย่างไม่ยี่หระ เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่กว้างจนแทบจะเตะตะกร้อได้ พลางผิวปากเบาๆ ด้วยความทึ่ง

“โห... พี่... ท่าทางบริษัทพี่จะจ่ายเงินเดือนเยอะนะคะ ถึงกล้าเช่าห้องใหญ่ขนาดนี้ ขนาดห้องเช่ารายเดือนยังหรูขนาดนี้ ถ้าเป็นห้องจริงๆ ที่ไทยจะขนาดไหนเนี่ย”

ภาคินที่กำลังก้มลงเช็กความเรียบร้อยของนาฬิกาบนข้อมือถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วมอง ‘ยัยเด็กช่างมโน’ ที่สรุปเอาเองว่าเขาเช่าห้องนี้อยู่ชั่วคราว แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือแก้ไขความเข้าใจผิดนั้น รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นจางๆ

“ก็พออยู่ได้ครับ ไม่ได้ลำบากอะไร” เขาตอบเสียงเรียบพลางยกนาฬิกาขึ้นดูเวลาอีกครั้ง “พี่ต้องไปสนามบินแล้วนะ อีกไม่กี่ชั่วโมงเครื่องจะออกแล้ว”

“อ๋อ โอเคค่ะ! เดินทางปลอดภัยนะคะ”

เธอบอกลาเขาเหมือนบอกลาเพื่อนข้างบ้าน ท่าทางที่ดูไม่ได้แยแสหรือเรียกร้องอะไรจากเขาเลย ทั้งที่เพิ่งผ่านบทเรียนรักอันเร่าร้อนมาด้วยกัน ทำให้ภาคินรู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูก

“เอานี่... คีย์การ์ด พรุ่งนี้เช้าเช็กเอาต์ออกแล้วล็อกห้องให้พี่ด้วย”

“รับทราบค่ะ! เดี๋ยวหนูจัดการให้เรียบร้อยเหมือนไม่เคยมีใครมาอยู่เลย พี่คนไทยรีบไปเถอะเดี๋ยวตกเครื่อง” เธอยกมือทำท่าตะเบ๊ะรับทราบพลางหันมายิ้มร่าให้เขา

ภาคินยืนนิ่งมองใบหน้าใสซื่อที่ดูไม่ทุกข์ร้อนนั่นครู่หนึ่ง แววตาเซ็กซี่ใต้กรอบหน้าคมคายสั่นไหวเล็กน้อย เขาเกือบจะหักห้ามใจไม่ให้ก้มลงไป ‘สั่งลา’ ยัยตัวแสบคนนี้ไม่ได้

“อยู่ที่นี่คนเดียว... อย่าซนจนห้องพี่พังล่ะ”

ภาคินตัดบทก่อนจะรีบก้าวออกจากห้องไป เพราะถ้าขืนอยู่นานกว่านี้ เขาอาจจะเปลี่ยนใจทิ้งตั๋วเครื่องบินแล้วอยู่สั่งสอนยัยเด็กแก่แดดคนนี้ต่ออีกสักรอบ!

ขณะที่เสียงประตูปิดลง ลัลนาก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนโซฟานุ่มนิ่ม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเกรดพรีเมียมยังติดอยู่ที่ปลายจมูก

“อ่า... สบายจัง ห้องเช่าคนรวยนี่มันดีอย่างนี้นี่เอง ขอบคุณความโชคดีในความโชคร้ายนะลัลนา ได้นอนห้องหรูฟรีๆ แถมเมื่อคืนยังได้กำไรเป็นอาหารตาเกรดพรีเมียมอีก... คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!”

เธอหลับตาลงอย่างผู้ชนะ โดยไม่รู้เลยว่า ‘เจ้าของห้องเช่า’ ที่เธอคิด กำลังจะกลายเป็นคนที่มาปั่นป่วนชีวิตการฝึกงานของเธอจนไม่ได้พักผ่อนในนาคต!

หลังจากที่จัดการตัวเองจนเรียบร้อย ลัลนา ก็เริ่มใช้คีย์การ์ดสีทองที่ได้รับมาประหนึ่งเป็นเจ้าของบ้าน เธอเดินสำรวจห้องชุดสุดหรูด้วยความตื่นเต้น และจังหวะที่เหลือบมองนาฬิกา เธอก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่า... วันนี้คือวันเกิดครบรอบ 21 ปีของเธอพอดี!

“21 ปีบริบูรณ์... เข้าคาสิโนได้แล้วนี่นา!”

ความคิดพิเรนทร์แล่นเข้ามาในหัวตามประสาเด็กซุกซนที่อยากรู้อยากลอง

ไม่รอช้า ลัลนาพาตัวเองมาหยุดอยู่หน้าคาสิโนชื่อดัง เธอยื่นพาสปอร์ตยืนยันตัวตนด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะแลกชิปเงินสดก้อนสุดท้ายที่มีติดตัวเพื่อลองเสี่ยงโชคดูสักครั้งในชีวิต แต่แล้ว... ความเป็นจริงก็ช่างโหดร้าย เพียงไม่นานเงินสดทั้งหมดที่เธอมีก็ละลายหายไปกับโต๊ะพนันอย่างไร้ร่องรอย

“หมด... หมดตัวจริงๆ ด้วยลัลนาเอ๊ย! เค้าเล่นกันยังไงถึงได้เงินแสนวะ เอาไงวะอีลัลเอ้ย!”

เธอเดินคอตกออกมาจากคาสิโนพร้อมกับเศษเหรียญไม่กี่เซ็นต์ในกระเป๋า ตังค์จะนั่งรถกลับคอนโดก็ไม่มี เธอต้องเดินลัดเลาะตาม GPS มาเรื่อยๆ ท่ามกลางความหิวโหย จนกระทั่งมาถึงร้านสะดวกซื้อใต้ตึกสูงด้วยความหวังสุดท้าย ลัลนาหยิบของกินพะรุงพะรังแล้วลองยื่นบัตรเดบิตการ์ดที่พ่อแม่ทำไว้ให้... ติ๊ด! เสียงเครื่องรูดบัตรทำงานทำเอาเธอถอนหายใจโล่งอก "รอดตายแล้ว! ขอบคุณนะคะ พ่อจ๋า แม่จ๋า"

ภายในห้องชุดสุดหรู

ลัลนาหอบของกินขึ้นมาบนห้องอย่างทุลักทุเล เธอจัดการแกะของกินด้วยความหิวโหย แต่พอเปิดตู้เย็นเพื่อหาเครื่องดื่ม เธอก็ต้องตาค้าง เมื่อพบว่าข้างในนั้นเต็มไปด้วยเบียร์ เหล้า ไวน์ราคาแพง ขนมขบเคี้ยว และผลไม้สดพรีเมียมวางไว้อย่างพรั่งพร้อม

“โห... นี่ห้องเช่าหรือมินิมาร์ทวะเนี่ย? รู้เงี้ยไม่น่าเปลืองตังค์ซื้อมาเลย” เธอพึมพำพลางสำรวจตู้เสื้อผ้าที่ยังมีชุดคลุมและของใช้ส่วนตัวของภาคินวางอยู่ครบถ้วน “แปลกจัง... เขาไม่เอาของไปด้วยเหรอ หรือโรงแรมระดับพรีเมียมเขามีบริการให้ยืมแม้กระทั่งชุดคลุม?”

บรรยากาศเริ่มดึกสงัด ลัลนาตัดสินใจทำสิ่งที่ใจอยากทำมาตลอด เธอเดินไปรูดม่านกระจกบานใหญ่ที่เผยให้เห็นวิวแสงสีของสิงคโปร์จากมุมสูง ก่อนจะจัดการแก้ผ้าแล้วลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำสุดหรู เธอเริ่มบีบโฟมอาบน้ำจนฟองนุ่มฟูพูนท่วมอ่าง

เธอยกถาดผลไม้ที่มีองุ่นพวงโตและไวน์ที่แช่เย็นไว้มาวางข้างอ่าง ประหนึ่งกำลังเสวยสุขในวิมานส่วนตัว

“นี่มันสวรรค์ชัดๆ ... โดนเปิดซิงไปแค่นี้แต่ได้ขึ้นสวรรค์เลย คุ้มจัง! ทั้งหล่อ ทั้งตัวหอม ผิวก็ขาวสะอาด... อยากลองอีกสักครั้งจัง แบบไม่เมานะ จะฟินขนาดไหนกันเชียว เมื่อคืนจำไม่ค่อยได้ซะด้วย”

เธอพูดยิ้มๆ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นกระดกอึกใหญ่ “ว้าย! แคร๊กๆ ...ฝาดจัง ไม่เห็นอร่อยเลย” เธอรีบยัดองุ่นตามเข้าปาก “ถ้าไม่ติดว่าอยากถ่ายรูปเซลฟี่อวดยัยแคทกับยัยเฌอนะ ไม่กินหรอกไวน์ฝาดๆ เนี่ย!”

สาวน้อยลุกขึ้นจากอ่างในสภาพเปียกโชก เดินธงๆ ไปเติมไวน์ที่ตู้เย็นอีกรอบแล้วกลับมาจิบต่ออย่างสบายใจ เมื่อหนำใจแล้วเธอก็ขึ้นจากอ่าง ล้างตัวเสร็จก็เดินล่อนจามไปทั่วห้องโดยไม่คิดจะระแวงว่าจะมีกล้องแอบถ่ายหรือมีใครเห็นหรือไม่ แถมยังหยิบชุดคลุมตัวใหญ่ของภาคินมาสวม เดินเซลฟี่รอบห้องจนใบหน้าเริ่มแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

ด้วยความมึน ลัลนาเดินเซจนสะดุดขาตัวเอง ล้มลุกคลุกคลานไปกับพื้น ขนมที่ซื้อมาและของใช้เริ่มกระจัดกระจายเกลื่อนห้อง แต่เธอก็ยังไม่วายเดินไปคว้าขวดไวน์มากระดกอีกรอบ “กิน ๆ ไปเถอะของแพง... โอกาสดี ๆ ไม่ได้มีบ่อยๆ ฮ่าๆๆ”

ตัดภาพมาที่หน้าประตูห้อง

ภาคิน ยืนขมวดคิ้วอยู่หน้าห้องของตัวเอง เขาตัดสินใจทิ้งตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินดึกเพื่อกลับมาดูให้เห็นกับตา ความจริงเขาไม่ได้เป็นห่วงเด็กผู้หญิงที่มองเขาเป็นคนแปลกหน้าคนนั้นเท่าไหร่นัก แต่เขาเป็นห่วงห้องของเขามากกว่า เพราะนี่ไม่ใช่โรงแรมเช่าอย่างที่เธอเข้าใจ แต่มันคือพื้นที่ส่วนตัวที่เขาหวงแหน

ถึงแม้เขาจะกำชับพนักงานไว้แล้วว่าให้ดูแลเธอในฐานะแขกโรงแรมเพื่อไม่ให้เธอรู้ความจริง แต่ใจเขาก็ยังไม่สงบพอ

“ยัยเด็กนั่นจะทำห้องเราพังไหมนะ...”

ภาคินแตะคีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไปด้วยความเงียบเชียบ แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาเขาถึงกับต้องยกมือกุมขมับ...

กลิ่นไวน์ฟุ้งกระจาย ขนมเกลื่อนพื้น และที่สำคัญที่สุด... ยัยตัวแสบในชุดคลุมของเขาที่ใส่แบบหลุดลุ่ย กำลังนั่งหัวเราะร่าและกระดกไวน์ขวดละหลายหมื่นของเขาเหมือนกินน้ำเปล่า!

“เวรล่ะ!”