ตอนที่ 14 ศิษย์เอก NC

“อยากจูบหนูไหมคะ?”

คนตัวโตไม่ตอบ แต่กดสะโพกสอบเน้นย้ำเข้าไปจนสุดทาง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไป ใช้ปากหยักปิดปากชมพูด้วยจูบที่ร้อนแรง แลกเปลี่ยนลมหายใจและเรียวลิ้นอย่างโหยหา เอวแกร่งเริ่มกลับมาทำหน้าที่ของมันอีกครั้งด้วยจังหวะที่หนักหน่วงและรวดเร็ว

เสียงครางหวานถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ พร้อมกับวิญญาณที่แทบจะหลุดลอยไปกับรสสัมผัสที่เขามอบให้

จังหวะรักเริ่มร้อนแรงขึ้นเมื่อเอวสอบกระแทกกระทั้นเน้นย้ำเข้าหาจุดกระสันอย่างไม่ลดละ เสียงเนื้อกระทบกันดังถี่รัวประสานกับเสียงครางหวานที่เริ่มขาดเป็นห่วงๆ ร่างเล็กบิดเร่าภายใต้ร่างแกร่ง ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานจนเกินจะต้านทาน

“พี่ภีม... มะ... ไม่ไหว หนูจะ อ๊ะ! อื้อออ”

ก้านนิ้วเรียวเล็กจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างจนขึ้นรอยแดง ร่างกายของอมีนาเริ่มกระตุกสั่นถี่รัว ผนังนุ่มตอดรัดสิ่งที่ฝังลึกอยู่ในกายเธออย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่เธอจะหวีดร้องออกมาแผ่วเบาแล้วเกร็งค้าง ปล่อยให้คลื่นความสุขซัดสาดจนล่วงหน้าไปถึงสวรรค์ก่อนรอบหนึ่ง

“อึก! อร๊ายยยย!”

“ตอดแรงขนาดนี้... กะจะให้พี่ใจขาดตายคารูเลยเหรอ!”

ภีมพัฒน์ขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน เขาไม่ยอมหยุดให้เธอได้พักหายใจ แต่กลับเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นรัวเร็วขึ้นไปอีกเพื่อฉุดรั้งให้เธอกลับขึ้นไปบนจุดสูงสุดพร้อมกับเขาอีกครั้ง

“พะ... พี่ภีม หนูเสียว ไม่ไหวแล้วอ่ะ”

“อีกนิดเดียวคนดี... พร้อมกันนะ”

พายุรักโหมกระหน่ำรุนแรงจนเตียงกว้างสั่นคลอน เอวแกร่งโถมกายเข้าหาหนักๆ เป็นจังหวะสุดท้าย ทว่าในจังหวะที่ความเสียวซ่านพุ่งทะลุขีดจำกัด อมีนาที่รับรู้ถึงอันตรายจากแรงอัดฉีดก็พยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายใช้ฝ่ามือเล็กผลักหน้าท้องแกร่งหวังจะให้เขาถอนกายออก

“พะ... พี่ภีม เดี๋ยว! อย่าเพิ่ง!...”

แต่ทว่ามันสายเกินไป อารมณ์ที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุดทำให้ภีมพัฒน์ไม่สามารถยับยั้งชั่งใจได้ทัน เขาคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับกระแทกย้ำเน้นๆ เข้าไปจนสุดทางรัก สองร่างกอดรัดกันแน่นสั่นสะท้านไปพร้อมกับความรู้สึกที่ระเบิดออกเป็นสายธารความร้อนระอุที่ฉีดรินจนท่วมท้นช่องทางรัก

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊างงงง! /ฮึ๊ ฮึ๊ ฮึ๊! อ๊าสสส!”

“ซี๊ดดดด! อ๊าาา!”

“พี่ภีมมมม!”

สองลมหายใจหอบกระเส่าดังประสานกันในความเงียบ ภีมพัฒน์ทิ้งตัวลงซบหน้ากับไหล่เนียนอย่างหมดแรง แต่ก็ยังคงฝังลึกตัวตนอยู่ในกายสาวราวกับอยากจะกักเก็บความรู้สึกนี้ไว้ให้นานที่สุด เขาจูบซับเหงื่อที่ขมับของยัยหนูอย่างเอ็นดู ก่อนจะรับรู้ถึงแรงผลักเบาๆ จากคนใต้ร่างที่ดูเหมือนจะกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“ขอโทษนะ... พี่ขอโทษครับมีน่า พอดีอารมณ์มันพาไปจริงๆ” เขาผละออกมาสบตาคู่สวยที่ฉ่ำปรือด้วยแววตาสำนึกผิด “พรุ่งนี้... อย่าลืมซื้อยา (คุมฉุกเฉิน) มากินด้วยนะครับ พี่ขอโทษจริงๆ”

“พี่ภีม... เดี๋ยวก็ซวยหรอก!” คนตัวเล็กที่แอบกังวลปนกับความเหนื่อยล้า

“กลัวเหรอ... ศิษย์เอกของพี่”

“หนู... หมดแรงแล้ว” เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ ปิดลง

ความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำในบทรักอันยาวนานทำหน้าที่ของมันได้เป็นอย่างดี ทั้งคู่ขยับกายเข้าหากันใต้อ้อมกอดที่แสนอบอุ่น ก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทราที่แสนหวานไปพร้อมๆ กันโดยมีจังหวะหัวใจเริ่มเต้นเป็นจังหวะเดียวกันโดยไม่รู้ตัว

แสงแดดยามเช้าส่องทะลุผ่านม่านจางๆ กระทบเปลือกตาบาง อมีนาค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแขนแกร่งที่ยังพาดอยู่บนเอวเธอ

“ฉิบหายแล้ว!”

เธออุทานออกมาเบาๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้มันกี่โมงกี่ยาม ป่านนี้เจ้าสาวของเขาไม่แหกอกเธอตายแล้วเหรอ! หญิงสาวรีบแกะมือหนาออกอย่างระมัดระวัง ก่อนจะกระโดดลงจากเตียงแล้วลนลานคว้าเศษเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาสวม

“ตื่น! คุณ... พี่ภีม! ตื่นสิคะ!” เธอเรียกคนที่กำลังหลับอยู่พร้อมกับใช้เท้าสะกิดขาเขาแรงๆ “สายแล้วนะ! รีบแต่งตัวแล้วออกไปเดี๋ยวนี้เลย!”

“อือ... จะรีบไปไหน” ภีมพัฒน์ครางงึมงำ พลิกตัวนอนหงายเผยให้เห็นแผงอกเปลือยเปล่าที่มีรอยเล็บจางๆ ของเธอประดับอยู่

“ยังจะมาถามอีก! กลับไปหาเมียพี่ไงคะ! เร็วๆ สิ!”

อมีนารีบสวมเสื้อผ้าแบบลุกลน เธอไม่ได้รอช้า พอจัดการตัวเองเสร็จก็รีบชะโงกหน้าออกไปนอกประตูห้อง ท่าทางเหมือนสายลับที่กำลังปฏิบัติภารกิจลับระดับชาติ

ซ้ายว่าง... ขวาว่าง... ทางสะดวก!

“มีน่า... จะไปไหนน่ะ” ภีมพัฒน์ยันตัวขึ้นถามอย่างงงๆ ท่าทางมึนหัวกับท่าทีลนลานของยัยตัวแสบ

“ไม่ต้องถาม! พี่ห้ามออกไปตอนนี้จนกว่าหนูจะพ้นจากชั้นนี้นะคะ!”

พูดจบเธอก็หายวับออกไปจากประตูห้อง ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่วิ่งสับอย่างรวดเร็วจนหายลับไปกับตา ภีมพัฒน์ที่กึ่งหลับกึ่งตื่นได้แต่นั่งมองบานประตูที่ยังสั่นไหวน้อยๆ ด้วยความงุนงง

“อะไรวะ...!”

เขายกมือเกาหัวแกรกๆ นึกขำในใจ ยัยเด็กนี่คงคิดว่าตัวเองเป็นชู้รักที่ต้องหนีตาย ทั้งที่จริงเขาจะเดินออกไปประกาศว่าได้รับบทเป็นพระเอกในชีวิตจริงของเธอแล้วยังทำได้เลย!

ภีมพัฒน์ล้มตัวลงนอนสูดกลิ่นหอมของเธอที่ยังติดอยู่บนหมอน พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่มุมปาก... หนีไปเถอะมีน่า ยังไงนิยายเรื่องนี้พี่ก็คือพระเอก และเธอก็หนีนักล่าอย่างพี่ไม่พ้นหรอก!

แล้วเธอจะได้รู้... ว่าการเก็บข้อมูลกับ ‘ครู’ อย่างพี่ มันต้องแลกด้วยอะไรบ้าง ยัยตัวแสบ!

ที่บ้านของอมีนา

ภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความหอมละมุน อมีนานั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ แสงแดดอ่อนๆ และสายลมเย็นที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้ผ้าม่านสีชมพูพลิ้วไหวไปตามแรงลม ลมเย็นปะทะเข้ากับใบหน้าหวานทว่าไม่ได้ช่วยให้ใจที่รุ่มร้อนของเธอเย็นลงได้เลย

บนหน้าจอโน้ตบุ๊กมีเพียงหน้ากระดาษสีขาวว่างเปล่าที่รอการเติมเต็ม แต่ในหัวของเธอกลับไม่ว่างเปล่าตามไปด้วย...

อมีนาเผลอหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในค่ำคืนที่แสนเร่าร้อนไหลวนกลับมาเป็นฉากๆ ราวกับหนังม้วนเก่าที่ถูกรีเพลย์ สัมผัสจัดจ้านและรสจูบที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้นยังคงแจ่มชัด หญิงสาวเผลอเม้มริมฝีปากล่างก่อนจะขบเบาๆ ที่มุมปากอย่างลืมตัว มือเล็กเผลอจิกเกร็งไปที่หน้าขาเมื่อมโนภาพการ “ขึ้นสวรรค์” ครั้งแรกในชีวิตพุ่งโจมตีความรู้สึกจนตัวสั่นเทิ้ม

“อื้ออออ... พี่ภีมนะพี่ภีม...”

“โอ๊ย! ไม่ได้นะมีน่า! หยุดฟุ้งซ่านเดี๋ยวนี้นะ!”

หญิงสาวชะงักกึก ก่อนจะรวบรวมพละกำลังทั้งหมดเคาะกำปั้นลงบนกระหม่อมตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา

“นิยาย! แกต้องเขียนนิยาย! มีน่า... โฟกัสที่งานสิ อย่าเพ้อเจ้อ!”

เธอพยายามจ้องหน้าจอสีขาวเขม็ง นิ้วเรียวเตรียมจะกดแป้นพิมพ์เพื่อถ่ายทอดประสบการณ์จริงลงไปเป็นตัวอักษร แต่พอจะพิมพ์คำว่า “บทรัก” ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของคนตัวโตก็โผล่ขึ้นมาทับซ้อนบนหน้าจอเสียอย่างนั้น

“แต่สัมผัสเขามัน... อื้อออออ... ไม่เอา! ไม่คิด!”

เธอส่ายหน้าพรืดจนผมสะบัด สองมือขยี้หัวตัวเองจนฟูฟ่อง “สติ! สติ! ตั้งสติเขียนนิยายสิยัยมีน่า อย่าวอกแวก! ถือซะว่าเขาเป็นแค่... เป็นแค่หุ่นลองเสื้อ! เป็นแค่อาจารย์ใหญ่สายเฉพาะกิจเท่านั้นเอง!”

อมีนาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฮึดสู้กับความหื่นกระหายของตัวเองที่กำลังตีรวนกับจรรยาบรรณนักเขียน แต่ดูเหมือนว่ายิ่งพยายามจะลืม... สัมผัสตรงกึ่งกลางกายกลับยิ่งย้ำเตือนว่า ‘ข้อมูล’ เมื่อคืนมันแน่นปึ้กแค่ไหน!

ที่เพ้นเฮาส์ภีมพัฒน์

ตัดภาพกลับมาที่ทางฝั่งของภีมพัฒน์ ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างละเลียดจิบกาแฟดำรสเข้มอยู่บนโซฟาหนังตัวหรู สายตาคมปลาบทอดมองออกไปยังวิวเมืองที่วุ่นวายผ่านกระจกบานใหญ่ ใกล้ๆ กันนั้นมีกระเป๋าเดินทางวางอยู่ ภายในบรรจุเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นเพียงบางส่วนเพื่อเตรียมตัวย้ายเข้าบ้านใหม่

ท่ามกลางความเงียบสงบในห้อง กลิ่นกาแฟที่หอมกรุ่นกลับไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขาได้เท่ากับภาพใบหน้าตื่นๆ ของยัยตัวแสบเมื่อเช้านี้

“คนอะไร... เลอะเทอะ เพี้ยนได้น่ารักชะมัด”

ภีมพัฒน์พึมพำออกมาคนเดียวพลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก เมื่อนึกถึงวีรกรรมของอมีนาที่พูดเองเออเองไปเสียทุกอย่าง ยิ่งนึกถึงตอนที่เธอข่มขู่เขาเรื่องงานแต่งงานเขาก็ยิ่งขำ

“คิดได้ยังไงว่าเป็นงานแต่งพี่... แถมยังกล้าออกคำสั่งยื่นคำขาดว่าถ้าต้องการเมื่อไหร่ห้ามปฏิเสธ พี่ไม่ใช่ผู้ชายขายบริการนะยัยเพี้ยนเอ๊ย”

เขาส่ายหน้าเบาๆ ให้กับความมั่นใจแบบผิดๆ ของนักเขียนมือใหม่ที่พยายามจะคุมเกมส์รุ่นใหญ่อย่างเขา เธอคงไม่รู้เลยว่าการดึงเสืออย่างเขาเข้าไปอยู่ใน แผนลับฉบับ NC ของเธอนั้น มันคือการเปิดประตูให้เขาเดินเข้าไปขย้ำเธอต่างหาก

“แต่ถ้าอยากจะเล่นบทนี้... พี่ก็จะตามน้ำให้แล้วกันนะยัยเด็กแสบ”

เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา สายตาจดจ้องไปยังหน้าจอด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

“แล้วอย่ามาร้องขอให้พี่หยุดก็แล้วกัน เพราะข้อมูลชุดต่อไป... พี่จะสอนให้ถึงใจจนเธอขาดพี่ไม่ได้เลยล่ะ อมีนา”