ตอนที่ 8 แผนการ

ณ โชว์รูมรถหรูย่านสุขุมวิท

ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู กลิ่นกาแฟคั่วบดหอมอบอวลขัดกับบรรยากาศการทำงานที่เคร่งขรึม ภีมพัฒน์ เจ้าของโชว์รูมหนุ่มนั่งไขว้ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยมีเวหา หุ้นส่วนคนสำคัญและเพื่อนสนิทนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“ทีมช่างดำเนินการไปถึงไหนแล้วครับ?” ภีมพัฒน์เอ่ยถามขึ้นลอยๆ ขณะเซ็นเอกสาร แต่สายตากลับดูใส่ใจในคำตอบมากกว่าปกติ

“ใกล้จะร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วครับ เหลือแค่เก็บรายละเอียดนิดหน่อย” เวหาตอบพลางจิบกาแฟ “แต่ผมยังแปลกใจไม่หาย นึกยังไงถึงอยากย้ายจากคอนโดกลางเมืองไปอยู่บ้านชานเมืองแบบนั้นล่ะครับ ปกติคุณติดความสะดวกสบายจะตาย”

“อยากเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้างน่ะครับ ขอบคุณ คุณมากเลยนะครับ ที่เป็นธุระให้เรื่องต่อเติม...” ภีมพัฒน์ยิ้มบางที่มุมปาก “อยู่บนตึกสูงมานาน บางทีการได้ลงมาเหยียบดิน มีรั้วบ้านติดกับเพื่อนบ้านบ้าง... ก็อาจจะมีอะไรน่าสนใจกว่าที่คิด”

“ก็ดีเหมือนกันครับ ได้ไปอยู่รั้วติดกันแบบนั้น มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันสะดวก”

“นั่นสิครับ”

“แต่แบบนี้คงจะหนีเที่ยวลำบากหน่อยล่ะ ไปอยู่ใกล้หูใกล้ตาแม่แบบนั้น จะแอบหลบไปทางไหนคงยากหน่อยล่ะ เดี๋ยวคุณฟ้องแม่ผม” เวหาแกล้งแหย่เพื่อน

“แหม... ต้องแอบทำไมล่ะครับคุณเวย์ อีกอย่างคุณเองก็เป็นหุ้นส่วนที่นี่ มีศักดิ์ศรีเท่ากัน จะมากลัวอะไรผม”

“ไม่ได้สิครับ หุ้นผมน้อยกว่าตั้งเยอะ ต้องเจียมเนื้อเจียมตัวหน่อยไหมล่ะ” เวหาหัวเราะร่า “แต่ก็แปลกนะ เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี... ถ้าไม่คิดจะซื้อบ้าน คงไม่ได้ไปเจอครอบครัวคุณสักที”

“ไม่แปลกหรอกครับ ผมเองก็เพิ่งย้ายมาได้ไม่นาน... ตั้งแต่แยกทางกับแม่ของเจ้าตัวเล็กนั่นแหละ”

“อ้าว ก่อนหน้านี้ไม่ได้อยู่ด้วยกันที่นี่เหรอครับ?” ภีมพัฒน์เริ่มตะล่อมเก็บข้อมูลเพิ่ม

“ก่อนหน้านี้อยู่ต่างจังหวัดครับ พอคุณพ่อเสีย ผมเลยรับแม่มาอยู่ด้วยเพื่อช่วยดูแลเจ้าสิงโต แล้วก็ตัดสินใจซื้อบ้านที่โครงการนี้แหละ”

“แพงเอาเรื่องอยู่นะครับโครงการนั้นน่ะ”

“ยอมรับเลยครับว่าช่วงแรกๆ ลำบากเอาเรื่อง ทั้งค่าใช้จ่าย ทั้งต้องดูแลลูกตัวคนเดียว ถ้าไม่ได้พี่ชายกับพี่สะใภ้คอยซัพพอร์ตบ้าง และถ้าแม่ไม่ยอมย้ายมาอยู่ด้วย ผมคงต้องจ้างพี่เลี้ยงไม่ก็ต้องส่งลูกไปอยู่ต่างจังหวัด”

ภีมพัฒน์พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะแสร้งถามถึง "เป้าหมายหลัก" ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แล้วหลานสาว... หมายถึง ‘มีน่า’ น่ะครับ เขาอยู่กับคุณมาตลอดเลยเหรอ?”

“อ๋อ ยัยนั่นน่ะเหรอ... ตอนเด็กๆ แม่ผมเลี้ยงเราสองคนมาคู่กันเลยล่ะ รักกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ เพราะพ่อแม่ยัยมีน่าทำธุรกิจร้านอาหารอยู่ที่ต่างประเทศ พอขึ้นมัธยมพวกเขาก็มารับไปอยู่ด้วยที่นู่น... จบ High School ยัยเด็กนั่นก็หนีกลับเมืองไทยเฉยเลย ไม่ยอมกลับไปอีก ดึงดันจะเรียนต่อที่นี่ท่าเดียว”

“อ๋อ... แบบนี้นี่เอง” ภีมพัฒน์ลากเสียงยาวในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววบางอย่าง

“ทำไมครับ... เธอไม่ได้พูดอะไรลามปามคุณใช่มั้ย?”

“อ๋อ ผมแค่จะบอกว่า... มิน่าล่ะ ท่าทางเขาดูเป็นคนสมัยใหม่ ไม่ค่อยกลัวอะไร”

“ก็ตามสไตล์เด็กนอกแหละครับ ไปอยู่ที่นู่นตั้งก้หลายปี คงซึมซับวัฒนธรรมที่นั่นมาเยอะ แต่ก็ยังไม่ทิ้งความเป็นไทยนะ หลายๆ เรื่องก็ยังน่ารักแบบไทยๆ แต่อาจจะโผงผางสุดโต่งไปนิดนึง ตามประสาเด็กที่โตมาในสังคมที่ต่างกันน่ะครับ”

ภีมพัฒน์ยิ้มรับในคำอธิบายนั้น แต่ในใจเขากลับนึกถึงใบหน้าพยศและคำพูดจิกกัดของอมีนา ‘โผงผางสุดโต่งงั้นเหรอ... ผมว่าน้อยไปนะ หลานคุณน่ะแสบกว่าที่คุณคิดเยอะเลยล่ะ’ ภีมพัฒน์คิดในใจ

ภีมพัฒน์ปิดแฟ้มเอกสารลงพลางเปรยขึ้นด้วยท่าทางสบายๆ แต่แฝงไปด้วยจุดประสงค์บางอย่าง

“อ้อคุณเวย์... เดี๋ยววันศุกร์นี้ช่วงเช้าผมอาจจะไม่เข้าโชว์รูมนะ ฝากคุณดูหน้างานแทนผมด้วยแล้วกัน”

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมจัดการให้เอง” เวหาตอบรับอย่างแข็งขัน

“ขอบคุณมากครับ... ค่อยเจอกันตอนเย็นทีเดียวเลยนะ” ภีมพัฒน์ชะงักฝีเท้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ ก่อนจะหันกลับมาสำทับ “อ้อ ลืมบอกไป... ชวนคุณแม่กับน้องสิงโตไปด้วยนะครับ พาคุณแม่ท่านไปเปิดหูเปิดตาเปลี่ยนบรรยากาศข้างนอกบ้าง ท่านจะได้ไม่เหงา”

เวหาขมวดคิ้ว ลังเลใจเล็กน้อย “จะดีเหรอ คุณภีม? รายนั้นน่ะซนยังกับลิง ผมกลัวจะไปวิ่งวุ่นทำลายบรรยากาศในงานเปล่าๆ เกรงใจแขกคนอื่นเขาน่ะครับ”

“โธ่... ไม่เห็นเป็นไรเลยครับ งานนี้คนกันเองทั้งนั้น” ภีมพัฒน์ยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “อีกอย่าง... ก็มี ‘พี่สาว’ เขาไปช่วยเป็นพี่เลี้ยงให้อีกคนไม่ใช่เหรอครับ ไม่ต้องกังวลหรอก”

“เอ่อ... ก็จริงครับ”

“เอาตามนี้นะครับคุณเวย์ ไม่ต้องเกรงใจ ผมจองห้องไว้ให้เรียบร้อยแล้วสองห้อง งานเลี้ยงเลิกดึกๆ จะได้ไม่ต้องขับรถกลับให้เหนื่อย พักที่โรงแรมให้สบายใจไปเลย... ถือว่าเป็นการขอบคุณที่จัดการเรื่องบ้านใหม่ช่วยผมนะครับ”

ภีมพัฒน์ตบไหล่เพื่อนเบาๆ ก่อนจะเดินฮัมเพลงออกไปจากห้อง ทิ้งให้เวหายืนงงกับความใจป้ำผิดปกติของหัวใจหนุ่ม

ในขณะที่ภีมพัฒน์ลอบยิ้มกับตัวเองในใจ... ‘สองห้องนอนงั้นเหรอ? ยัยเด็กแสบคงจะไม่ได้นอนห้องเดียวกับย่าแล้วระมั้ง!'

บ่ายวันพฤหัสบดีที่วุ่นวาย

ภายในห้องทำงานหรูของโชว์รูม เวหากำลังตรวจเช็กเอกสารชุดสุดท้ายเพื่อเตรียมปิดดีลสำคัญกับลูกค้ารายใหญ่ แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือก็แผดสนั่นขึ้น

“สวัสดีครับ ร.ต.อ.สมชาย พูดสายนะครับ ไม่ทราบว่าเป็นญาติของคุณอมีนาหรือเปล่าครับ?”

เสียงจากปลายสายทำให้เวหาใจกระตุก “ใช่ครับ ผมเป็นอาของเธอ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับผู้กอง?”

“ตอนนี้คุณอมีน่าอยู่ที่สถานีตำรวจครับ มีเหตุทะเลาะวิวาทและอุบัติเหตุรถยนต์ชนทรัพย์สินทางราชการเสียหาย...” ยังไม่ทันที่ตำรวจจะพูดจบ เสียงแหลมๆ ที่คุ้นเคยก็แทรกเข้ามาในสาย

(“ก็บอกแล้วไงว่ามันจะลวนลามหนู! สมควรแล้วไอ้แก่โรคจิต!”)

เวหาถึงกับกุมขมับ เขาเหลือบมองนาฬิกา ลูกค้าสำคัญกำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่นาที ใจหนึ่งก็ห่วงหลานสาวตัวแสบ อีกใจก็นึกถึงผลประโยชน์มหาศาลตรงหน้า ภีมพัฒน์ที่เดินเข้ามาพอดีเห็นสีหน้าเพื่อนเครียดจัดจึงเอ่ยทัก

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับเวหา สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย”

“มีเรื่องจนได้ครับ... ยัยตัวแสบก่อเรื่องอยู่ที่โรงพัก”

“หะ! อะไรนะ?” ภีมพัฒน์ชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยความตกใจ “มีน่าเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”

“เจ้าตัวไม่เป็นไรครับ แต่ไม่รู้ว่าคู่กรณีนี่สิเป็นไง... แถมตอนนี้ผมติดนัดลูกค้าปิดดีลใหญ่ด้วยสิ เอาไงดีเนี่ย”

ภีมพัฒน์นิ่งคิดครู่เดียวก็ตัดสินใจ “เอาอย่างนี้ ให้ผมไปแทนไหม?”

“ลูกค้ารายนี้... คุณจะปิดดีลแทนผมเหรอ?”

“ผมหมายถึง... ผมจะไปจัดการเรื่องหลานสาวคุณแทนครับ”

“จะดีเหรอครับ สถานที่แบบนั้นมันไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไหร่นะ ผมเกรงใจคุณ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมจัดการได้ หลานคุณผมก็รู้จักแล้ว และเธอก็... รู้จักผม เชื่อใจผมเถอะครับ ตามนั้นนะ เดี๋ยวผมจัดการให้เอง”

“ขอบคุณมากเลยครับคุณภีม รบกวนด้วยนะครับ”