ตอนที่ 9 ลองคุยกันดูไหม?

ณ สถานีตำรวจ

เมื่อภีมพัฒน์ก้าวเข้ามาในห้องโถงสถานีตำรวจ เขาก็เห็นร่างเล็กของอมีน่านั่งหน้ามุ่ย กอดอกอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาว ฝั่งตรงข้ามมีชายวัยกลางคนสภาพเบ้าตาเขียวช้ำนั่งฟูมฟายอยู่

“สวัสดีครับผู้กอง ผมเป็นญาติของคุณอมีนาครับ”

อมีนาเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย “นี่คุณมา...!”

“เงียบไปเลยนะ... อยู่เฉยๆ ก่อน” ภีมพัฒน์ส่งสายตาดุใส่ จนคนตัวเล็กต้องสะบัดค้อนควับกลับไปนั่งที่เดิม

“สรุปเหตุการณ์มันเป็นยังไงครับผู้กอง?” ภีมพัฒน์หันไปถามร้อยเวรเจ้าของคดีด้วยน้ำเสียงสุขุม

“ตามรายงานและพยานวัตถุนะครับ คือเกิดอุบัติเหตุรถยนต์ของโรงเรียนสอนขับรถพุ่งชนเสาไฟฟ้าข้างทางครับ” ผู้กองสมหมายพลิกบันทึก “ทางคุณอมีนาให้การว่า ถูกครูสอนขับรถพยายามลวนลามในขณะปฏิบัติหน้าที่ เลยตัดสินใจหักพวงมาลัยให้รถชนเพื่อให้คนช่วยครับ”

“เฮ้ย! พูดดีๆ นะนังบ้า ฉันไปลวนลามเธอตอนไหน!” คู่กรณีโวยวายขึ้นมาทันที

“ก็ตอนอยู่ในรถไง! แกบอกว่าถ้าอยากได้ใบขับขี่ง่ายๆ ก็ต้อง ‘จ่าย’ เป็นอย่างอื่น แล้วก็ให้ฉันไปที่อื่นกับแก!” อมีนาโต้กลับอย่างไม่ลดละ

“ฉันหมายถึงไปเรียนขับรถต่อที่สนามฝึกโว้ย!”

“โกหก! แล้วตอนที่แกพยายามจะเอามือมาลูบขาฉัน แล้วล้วงเข้ามาใต้กระโปรงนั่นล่ะ!”

ภีมพัฒน์หันขวับไปมองคู่กรณีทันที ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิตจนชายคนนั้นถึงกับสะดุ้ง ภีมพัฒน์บดกรามจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนากำหมัดแน่นพยายามระงับอารมณ์ไม่ให้เข้าไปถีบไอ้หมอนี่กลางโรงพัก

“ก็บอกแล้วไงว่าจะเอื้อมไปจับเกียร์ แต่มันพลาดไปโดน!”

“ตอแหล! เกียร์พ่อแกสิ อยู่แถวหน้าขาฉันเหรอ!”

“อ้าวอีนี่! ลามปามถึงพ่อเลยเหรอ!”

“หยุดทั้งคู่เลยครับ! ใจเย็นๆ ที่นี่โรงพักนะครับ” ผู้กองสมชายตบโต๊ะเสียงดัง “ค่อยๆ เคลียร์กัน มันอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้นะหนู...”

“ไม่มีทางเข้าใจผิดหรอกค่ะผู้กอง!” อมีนาเชิดหน้าขึ้นแววตาเด็ดเดี่ยว “หนูโตมาจนป่านนี้แล้ว ทำไมหนูจะดูไม่ออกว่าเวลาผู้ชายมัน ‘อยาก’ จนตัวสั่นน่ะ อาการมันเป็นยังไง!”

ภีมพัฒน์ถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินประโยคนี้ เขาลอบมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

“มีน่า... ใจเย็นๆ ก่อน ไหนลองบอกพี่ซิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เขาพยายามใช้น้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด

“ก็วันนี้มันให้หนูออกถนนใหญ่ พอสบโอกาสมันก็เริ่มมือไม้ไม่อยู่นิ่ง หนูเตือนแล้วแต่มันยังไม่หยุด หนูก็ต้องป้องกันตัวสิคะ!”

“ป้องกันตัวจนรถผมพังยับ เสาไฟก็หัก! นังนี่มันจงใจฆ่าผมชัดๆ!” คู่กรณีตะโกนสวน

“เออ! แล้วถ้าฉันไม่หักพวงมาลัยเข้าเสาไฟฟ้าเพื่อให้รถหยุด ป่านนี้แกจะพาฉันไปข่มขืนที่ไหนถึงจะพอใจล่ะไอ้โรคจิต! สมน้ำหน้า ตาเขียวแค่นั้นยังน้อยไป!”

ภีมพัฒน์เดินเข้าไปใกล้คนตัวเล็ก กดเสียงต่ำถามด้วยความห่วงระคนดุ “เราทำแบบนั้นจริงๆ เหรอมีน่า... ไม่คิดบ้างหรือไงว่าถ้ามันพลาดขึ้นมา เราอาจจะตายได้นะ!”

“ใครจะไม่กลัวล่ะคะ...” อมีนาช้อนสายตาขึ้นมองเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มสั่นระริก “หนูก็กลัวตายจะแย่อยู่แล้ว... แต่หนูกลัวไอ้บ้านี่มากกว่า!”

คำพูดสั้นๆ ของเธอทำให้ภีมพัฒน์ใจอ่อนยวบ เขาหันไปมองคู่กรณีอีกครั้ง คราวนี้สายตาเขาเย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องก้มหน้าหลบ

“ผู้กองครับ... ผมขอคุยเรื่องประกันและค่าเสียหายของเสาไฟฟ้าทั้งหมดเอง ส่วนเรื่อง ‘พยายามทำอนาจาร’ ผมต้องการให้ดำเนินคดีให้ถึงที่สุด ผมมีทีมทนายที่พร้อมจะลากคอคนประเภทนี้เข้าคุกครับ”

ภีมพัฒน์ประกาศเสียงกร้าว ท่ามกลางสายตาอึ้งๆ ของอมีนาที่มองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา...

หลังจากเคลียร์เรื่องคดีเสร็จสิ้น อมีนาที่ยังอารมณ์ค้างจากเหตุการณ์บนรถโรงเรียนสอนขับรถ ก็รีบก้าวเท้าฉับๆ ออกจากโรงพักโดยไม่คิดจะหันไปมองคนที่เพิ่งช่วยเธอไว้เลยสักนิด

“ขอบคุณนะคะที่มาจัดการให้... ที่เหลือหนูจัดการเองได้ค่ะ” เธอพูดทิ้งท้ายเสียงแข็งก่อนจะเตรียมเดินหนีไปที่หน้าปากซอย

<หมับ!>

มือแกร่งของภีมพัฒน์คว้าข้อมือเล็กไว้ได้ทันท่วงที แรงบีบที่ไม่หนักไม่เบานั้นทำให้เธอต้องชะงัก

“ขึ้นรถ! พี่บอกแล้วไงว่าจะไปส่ง” ภีมพัฒน์สั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ

“ไม่เอาค่ะ! หนูโตแล้ว กลับเองได้ รถเมล์รถแท็กซี่มีเยอะแยะไป” เธอพยายามบิดข้อมือออก

“อย่าดื้อสิมีน่า พี่รับปากกับอาเราไว้แล้วว่าจะพาเราไปส่งที่บ้าน”

“หนูก็รับรู้แล้วไงคะว่าคุณมาทำหน้าที่แทนอาเวย์ แล้วหนูก็ขอบคุณไปแล้วด้วย จบไหมคะ?” อมีนาเชิดหน้าจ้องตาเขาอย่างไม่ลดละ

ภีมพัฒน์หรี่ตาลงมองเด็กสาวจอมพยศตรงหน้า ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ “ถ้าไม่อยากให้ย่ารู้เรื่องวีรกรรม พุ่งชนเสาไฟฟ้า ของเราในวันนี้... ก็ขึ้นรถซะดีๆ”

อมีนาชะงักกึกทันที ใบหน้าหวานหันขวับมามองเขาด้วยความตกใจ “คุณนี่มัน...!”

“จะว่าพี่หน้าด้านหรือเจ้าเล่ห์ก็ได้นะ แต่พี่ว่ามันคุ้มกว่าถ้าเราจะยอมนั่งรถไปกับพี่เงียบๆ ดีกว่าให้ย่ามานั่งซักฟอกเราที่บ้าน... จริงไหม?”

ภีมพัฒน์ลอบยิ้มในใจเมื่อเห็นคนตัวเล็กหน้าซีดสลับแดง ‘ห่วงย่าจริงๆ ด้วยสิ มิน่าล่ะถึงรีบโทรหาอาแทนที่จะโทรไปที่บ้าน’ เขาขยับไปเปิดประตูรถหรูรอไว้พลางทำมือเชิญชวนอย่างผู้ชนะ

“เชิญครับ... คุณอมีนา”

อมีนากำหมัดแน่นพลางกระทืบเท้าขัดใจหนึ่งที ก่อนจะยอมมุดตัวเข้าไปนั่งในรถแต่โดยดี ทิ้งท้ายด้วยการปิดประตูใส่เสียงดังปังใหญ่เพื่อเป็นการประท้วง!

ภายในรถหรูที่อวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมมาสคูลีน

บรรยากาศภายในรถเงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ ภีมพัฒน์เหลือบมองเสี้ยวหน้าของเด็กสาวที่นั่งตัวเกร็งชิดประตูรถ ก่อนจะทำลายความเงียบขึ้น

“นึกยังไงถึงไปเรียนขับรถ?”

“ถามแปลกนะคะ... ก็อยากขับรถเป็นถึงต้องไปเรียนไงคะ” อมีนาตอบโดยไม่หันมามอง

“ทำไม? จะซื้อรถเหรอ?”

“ยุ่งอะไรด้วยคะ... ไม่ใช่เรื่องของคุณซักหน่อย”

ภีมพัฒน์ถอนหายใจยาว พยายามสะกดอารมณ์หงุดหงิด “จะพูดดีๆ กับพี่ซักคำไม่ได้เลยหรือไงมีน่า พี่อุตส่าห์ทิ้งงานทิ้งการมาช่วยเรานะ”

“หนูก็พูดดีแล้วไงคะ ยังไม่ได้ด่าคุณซักคำเดียว” เธอหันมาจ้องตาเขาเขม็ง “แล้วคุณจะมาคาดหวังอะไรจากหนูนักหนา ทำไมหนูต้องอยากคุยกับคุณด้วยคะ? หนูต้องดีใจเหรอที่เราได้มานั่งคุยกันแบบนี้... ทั้งที่คุณก็รู้ว่าระหว่างเรามันเกิดอะไรขึ้น!”

“แล้วมันทำไมล่ะ?”

“ก็เพราะเราไม่ควรจะมาเจอกัน หรือรู้จักกันด้วยซ้ำน่ะสิคะถึงจะถูก!”

“แล้วจะให้พี่ทำยังไง?” ภีมพัฒน์กดเสียงต่ำ สายตาคมกริบจ้องมองถนน

“หนูก็บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องทำอะไร! แค่ปล่อยผ่าน... ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณอย่ามายุ่งกับหนู หนูก็จะไม่ยุ่งกับคุณ แค่นี้ทำไม่ได้เหรอคะ?”

“เธอไม่เสียดายร่างกายตัวเองบ้างหรือไง... ที่มันต้องมาเสียให้พี่แบบนั้น”

อมีนาชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาสั่นระริก “เสียดายค่ะ! แต่หนูทำอะไรได้ล่ะคะ ในเมื่อมันพลาดไปแล้ว... แก้ไขอะไรไม่ได้แล้วนี่”

“งั้น... ลองคุยกันดูก่อนไหมล่ะ?” ภีมพัฒน์โพล่งออกมาอย่างลืมตัว

“หึ...” อมีนาแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง “ไม่เอาค่ะ ถ้าหนูอยากมีแฟน หนูคงไม่เลือกไป One-night stand กับคุณหรอกค่ะ”

“ก็แล้วทำไมล่ะ? พี่ก็บอกว่าให้ลองคุยกันดูก่อนไง”

“ไม่เอาค่ะ! ถ้าหนูจะคบกับใคร หนูไม่ขอเป็นเมียน้อยใครทั้งนั้น!”

“เมียน้อย!?” ภีมพัฒน์ขมวดคิ้วมุ่น “นี่เธอคิดว่าพี่มี... แต่พี่ยัง...”

“พอเถอะค่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว หนูไม่อยากฟัง!” อมีนาตัดบทพลางยกมือขึ้นห้าม “ถ้าคุณ ‘อยาก’ มากนัก ก็กลับไปเอากับแฟนคุณเถอะค่ะ อย่ามาลงที่หนูเลย... หนูของีบหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ!”

พูดจบเธอก็เอนเบาะแล้วหลับตาลงทันที ทิ้งให้ภีมพัฒน์นั่งกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

‘อะไรของยัยเด็กนี่วะ!’ ภีมพัฒน์สบถในใจ ‘เราแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? หรือยังหล่อไม่พอ? ก็ไม่นะ... หรือจะเป็นเรื่องบนเตียงที่เธอฝังใจว่าเราห่วยจนไม่อยากสานต่อ หรือเธอคิดว่าเรามีแฟนแล้วจริงๆ!’

เขารู้สึกหงุดหงิดจนแทบกระอักเลือด ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใยขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเธอทำท่ารังเกียจ เขาก็ยิ่งอยากจะกระชากเธอเข้ามาจูบให้หายพยศ... ยัยเด็กนี่ทำเขาเสียศูนย์ของจริง!