LOGINหลายวันต่อมา
“อาเวย์นะอาเวย์! ใจคอจะไม่รอกันเลย สายนิดสายหน่อยจะเป็นไรไป ไหนบอกว่าเป็นหุ้นส่วนกันไง!” อมีนาบ่นอุบพลางเดินกระทืบเท้ากระฟัดกระเฟียดไปตามทางเดิน “คอยดูเถอะ จะไปเรียนขับรถให้เก่ง แล้วถอยรถออกมาขับไปเรียนเองเลย จะได้ไม่ต้องง้อใคร!” ระหว่างทางที่มุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์ หญิงสาวก็กดโทรศัพท์หาสายเปย์ประจำตัวทันที บทสนทนาระหว่างอมีนา - แม่ “ฮัลโหลค่ะคุณแม่... ช่วยกล่อมคุณพ่อให้หนูหน่อยสิคะ หนูอยากได้รถไว้ขับไปเรียน” “จะซื้อทำไมล่ะลูก ไหนคุณพ่อบอกว่าจะให้เรากลับมาเรียนต่อที่นี่ไง” เสียงปลายสายตอบกลับมาอย่างใจเย็น “ไม่เอาค่ะแม่ หนูจะอยู่เมืองไทย! หนูไม่อยากไปอยู่ที่นู้น อาหารไม่อร่อย แถมเหงาจะตาย” “แล้วเราขับรถเป็นหรือยังล่ะ?” “เดี๋ยวหนูไปเรียนก็ได้ค่ะ... นะคะแม่ ซื้อให้หนูซักคันนะ” อมีนาเริ่มใช้ไม้ตายอ้อนวอน “ไหนบอกจะเก็บเงินซื้อเองจากการเขียนนิยายไงจ๊ะ ได้มากี่ร้อยแล้วล่ะเรา?” แม่แกล้งแซว “มันเพิ่งเริ่มต้นเองค่ะแม่! ตอนนี้ยังไม่มี แต่อนาคตมีแน่นอน เชื่อหนูสิคะ... คุณแม่ช่วยคุยกับคุณพ่อหน่อยนะ ให้หนูอยู่กับย่าเถอะ อย่างน้อยหนูจะได้ช่วยดูแลน้องสิงด้วย แต่ตอนนี้... รถสำคัญที่สุดค่ะแม่ นะคะ...” “ถ้าอย่างนั้นก็ไปเรียนขับรถให้เป็นก่อน ไม่ก็ขอให้อาเวย์ช่วยสอน ขับไม่เป็นแล้วซื้อมา เดี๋ยวจะไปเป็นภาระบนท้องถนนเปล่าๆ” “โอเคค่ะ! รับทราบ ขอบคุณล่วงหน้านะคะ รักแม่ที่สุดเลย!” อมีนากดวางสายด้วยรอยยิ้มสมหวัง แต่แล้ว... <ปี๊บบบ! ปี๊บบบบ!> “ว้ายยย! ไอ้บ้าที่ไหนมาบีบแตรแถวนี้เนี่ย!” เธออุทานลั่นด้วยความตกใจจนตัวโยน หันไปถลึงตาใส่รถหรูที่จอดขนาบข้าง “จะบีบหาพระแสงอะไรคะ!” กระจกรถเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้ากวนอารมณ์ของคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุด “ขึ้นรถสิ! พี่ไปส่ง” “นี่คุณ!” อมีนารีบสาวเท้าเดินหนีทันที แต่ภีมพัฒน์ไวกว่า เขาเปิดประตูลงจากรถมาขวางทางเธอไว้ “ขึ้นรถเถอะน่า พี่บอกว่าจะไปส่งไง” “ไม่รบกวนหรอกค่ะคุณ... อา!” “อย่าดื้อ... แล้วก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเรียกอา พี่ไม่ใช่น้องพ่อเธอ!” ภีมพัฒน์ขมวดคิ้ว แดดเมืองไทยตอนเช้าเริ่มแผดเผาจนเขาต้องคว้าแขนเล็กแล้วกึ่งลากกึ่งจูงเธอไปที่รถ “ขึ้นรถ! แดดมันร้อน เดี๋ยวผิวสวยๆ ก็เสียหมดหรอก” เขาจัดการยัดคนตัวเล็กเข้าไปในรถหรูจนสำเร็จ ก่อนจะอ้อมกลับมาประจำที่คนขับ “เรียนอยู่ปีไหนแล้วล่ะ? คณะอะไร หึ๊?” เขาถามทำลายความเงียบขณะออกรถ “ยุ่ง! ไม่ใช่เรื่องของคุณซักหน่อย” “พี่ถามดีๆ นะครับมีน่า” “ไม่บอก! ไม่อยากบอก จบไหมคะ?” เธอเชิดหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง “เดินออกมาขึ้นรถเมล์แบบนี้ทุกวันเลยเหรอ?” “ไม่ค่ะ... วันนี้แค่ตื่นสายเลยไม่ทันอาเวย์” ภีมพัฒน์ลอบยิ้ม “สรุปจะไม่บอกจริงๆ ใช่ไหมว่าเรียนปีไหน? ที่ถามเพราะพี่กลัวจะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์น่ะ?” “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เกินแล้ว! ถึงหน้าหนูจะดูเด็ก แต่อายุหนูเกินสิบแปดไปไกลแล้วค่ะ!” “พี่ไม่ได้บอกว่าเราหน้าเด็ก...” ภีมพัฒน์ปรายตาพราวระยับมองเธอ “แต่พี่ว่าสมองกับนิสัยน่ะ... เหมือนเด็กที่ยังไม่รู้จักโตมากกว่า” “นี่คุณ! อย่ามาว่าหนูนะ หนูก็โตตามวัยของหนูนั่นแหละ คุณนั่นแหละแก่แล้ว ก็อยู่ส่วนคนแก่สิ จะมาวุ่นวายอะไรกับวัยรุ่น!” “พี่แก่ตรงไหน?” เขาแกล้งขยับตัวเข้าหาจนเธอถอยกริบ “ยังไม่มีส่วนไหนเหี่ยวเลยนะ... ‘เต่งตึง’ ทุกส่วน เราก็พิสูจน์มาแล้วนี่” “ทะลึ่ง! อย่ามาพูดจาสกปรกกับหนูนะ แล้วก็ห้ามพูดถึงเรื่องนั้นอีกด้วย!” ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความอาย “งั้นพี่ถามจริงๆ เถอะ... ทำไมถึงอยากเปิดประสบการณ์แบบนั้นกับคนที่ไม่ใช่แฟน?” ภีมพัฒน์ปรับสีหน้าเป็นจริงจัง “ก็บอกแล้วไงว่าหนูไม่มีแฟน จะไปทำกับใครได้ล่ะคะ หรือคุณแก่จนเลอะเลือนไปแล้ว?” “ก็ถ้ายังไม่มี... ก็แค่ไม่ต้องทำ หรือไม่ก็หาแฟนซักคน แล้วค่อยทำกับคนที่รักกันไม่ดีกว่าเหรอ?” “จะดีได้ยังไงคะ? ถ้าทำกับแฟนแล้ววันหนึ่งเลิกกันไป มันก็ต้องมีคนรู้สิ แบบนั้นไม่แย่กว่าเหรอ? สู้ทำกับคนที่ไม่รู้จัก เป็น One Night Stand ให้มันจบๆ ไปไม่ดีกว่าหรือไง” “แล้วมันจบไหมล่ะ... ตอนนี้ Two Night Stand แล้วนะ” เขาเลิกคิ้วถาม อมีนาชะงักไปครู่หนึ่ง “ก็ถ้าหนูรู้ว่าคุณรู้จักกับอาของหนู... หนูก็คงไม่เลือกคุณหรอก!” “แล้วจะเอายังไงต่อ? คราวนี้เรารู้จักกันแล้วนะ” “ก็ไม่เอายังไงค่ะ ก็แค่ปล่อยผ่าน ทำเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้น แค่คุณกับหนูที่รู้... จบไหมคะ?” ภีมพัฒน์มองเสี้ยวหน้าของเด็กสาวด้วยความรู้สึกอัศจรรย์ใจ ‘เด็กสมัยนี้คิดแบบนี้กันหมดเลยเหรอ?’ “ผู้ชายก็ชอบไม่ใช่เหรอคะที่ผู้หญิงคิดแบบนี้... วิน-วิน กันทั้งคู่” “มันก็จริง... เราพูดมันก็ไม่ผิดหรอก” ภีมพัฒน์ถอนหายใจ “แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องดีที่ผู้หญิงจะเที่ยวไปนอนกับใครมั่วๆ แบบนั้น มันไม่ดีกับตัวเองนะมีน่า” “ไม่ต้องมาสอนหนูหรอกค่ะ! ถ้าคุณดีจริง วันนั้นคุณจะมายุ่งกับหนูทำไมทั้งที่เราไม่รู้จักกัน? ถ้าตัวเองยังดีไม่ได้ ก็อย่ามาริสอนคนอื่นเลยค่ะ จบนะคะ!” ภีมพัฒน์นิ่งอึ้งไปกับคำตอกกลับที่เจ็บแสบ เขาแอบคิดในใจว่า ‘ยัยเด็กนี่มีความคิดที่แปลกประหลาดจริงๆ ดูภายนอกเหมือนไม่ได้โหยหาเซ็กส์ขนาดนั้น แต่เธอกลับกล้าทำเรื่องที่คาดไม่ถึง... เพื่ออะไรกันนะ? ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากรู้’ “ว่าแต่คุณเถอะ มาทำอะไรแถวนี้แต่เช้า? อย่าบอกนะว่าบ้านอยู่แถวนี้” อมีนาเอ่ยถามขึ้นลอยๆ พลางทำหน้ามุ่ย “แย่จังนะคะ... ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ” “ตอนนี้ยังหรอก...” ภีมพัฒน์กระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบมองตรงไปยังถนนเบื้องหน้า “แต่คิดว่าเร็วๆ นี้... พี่คงต้องแวะมาแถวนี้บ่อย ๆ ละมั้ง” “ไม่ต้องมาหรอกค่ะ เปลืองน้ำมัน จะได้ไม่ต้องเจอหน้ากันให้เสียสุขภาพจิตด้วย” พูดจบเด็กสาวก็ก้มหน้าก้มตาไถหน้าจอมือถือ ทำเหมือนเขาเป็นเพียงพนักงานขับรถรับจ้าง ผิดกับภีมพัฒน์ที่ยิ่งเห็นเธอทำท่าพยศใส่ เขากลับยิ่งรู้สึกท้าทาย ความน่าค้นหาภายใต้ความดื้อรั้นนั่นกำลังดึงดูดใจเขาอย่างประหลาด จนกระทั่งรถหรูเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทที่หน้ามหาวิทยาลัย “สรุปเรียนคณะไหน?” “จะอยากรู้ไปทำไมคะ คนไม่อยากบอกก็ยังจะถามอยู่ได้!” “ไม่ได้อยากรู้ส่วนตัวหรอกครับ... พี่แค่จะเข้าไปส่งให้ถูกที่ ไม่ต้องเดินให้เมื่อยขา” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนอารมณ์ “โน่นค่ะ! เลี้ยวไปฝั่งโน้นเลย” เธอชี้ไปทางตึกคณะบริหาร ภีมพัฒน์ขับรถตามทางที่เธอบอกอย่างว่าง่าย “จอดตรงนี้แหละค่ะ เดี๋ยวหนูเดินไปต่อเอง” “ให้พี่เดินไปส่งที่ตึกไหม?” อมีนาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหันมามองหน้าเขาตรงๆ “คุณคะ... หนูไม่ได้เป็นง่อยค่ะ และที่สำคัญ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น เจอเท่าที่จำเป็นนี่แหละดีที่สุดแล้ว และถ้าเป็นไปได้... ขอให้อย่าเจอกันอีกเลยนะคะ ขอบคุณที่มาส่งค่ะ!” พูดจบเธอก็เปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปทันที สาวเท้าเดินฉับๆ ไปข้างหน้าโดยไม่คิดจะหันกลับมามอง แต่ยังเดินไปไม่ถึงสิบก้าว เสียงฝีเท้าที่วิ่งตามหลังมาก็ทำให้อมีน่าต้องชะงัก “เดี๋ยวสิมีน่า!” “อะไรอีกคะ! จะตามมาทำไมเนี่ย รีบไปเลยนะคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะวุ่นวาย!” เธอหันไปโวยวายด้วยใบหน้าตื่นๆ “พี่ไม่ได้อยากจะเดินตามเรามาหรอกนะ...” ภีมพัฒน์หยุดยืนตรงหน้าพลางชูวัตถุเล็กๆ ขึ้นมา “แต่ไอ้นี่มันร่วงอยู่ในรถน่ะ ตอนหยิบมือถืออกมาคงทำมันหล่นไว้ละมั้ง” เขายื่นลิปสติกแท่งสวยคืนให้ อมีนารู้สึกหน้าแตกละเอียดยิบที่เผลอคิดไปเองว่าเขาอาลัยอาวรณ์เธอ “อ๋อ... ขอบคุณค่ะ” เธอรีบคว้ามาถือไว้พลางกระแอมแก้เก้อ “ถ้าของแบบนี้หล่นอยู่ในรถผู้ชายแย่เลยนะคะ ถ้าแฟนคุณมาเจอเข้าคงเป็นเรื่องใหญ่แน่ ยังไงก็... ขอบคุณที่เอามาคืนค่ะ” เธอสะบัดหน้าแล้วเชิดใส่เดินเข้าไปในคณะทันที ภีมพัฒน์ยืนมองตามแผ่นหลังบางพลางส่ายหัวเบาๆ รอยยิ้มเอ็นดูผุดขึ้นบนใบหน้าโดยที่เขาไม่รู้ตัว ‘เด็กอะไร... ปากดีชะมัด’ “ว้ายยยๆๆๆ! ยัยมีน่า!” เสียงแหลมปรี๊ดของ มะปราง เพื่อนสนิทดังขึ้นมาทันทีที่เธอเดินเข้าตึก “หนุ่มหล่อที่ไหนมาส่งจ๊ะแก! อย่าบอกนะว่าแอบซุกแฟนไว้เนี่ย หนุ่มพรีเมียมขนาดนี้แอบไปดีลมาตอนไหน!” “จะมาฟงมาแฟนอะไรล่ะ ฉันแค่ติดรถเขามา” อมีนาตอบปัดๆ พลางจัดกระเป๋า “แล้วเขาโสดไหมแกร? งานดีมากแม่!” “ไม่รู้สิ ไม่ได้สนใจ แต่อายุน่าจะไม่โสดแล้วล่ะ แก่ขนาดนั้นแล้ว...” “แก่ตรงไหน!? สายตาแกมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย งานดีระดับพระเอกขนาดนั้น แกไปมองว่าแก่ได้ไง” “ก็เขาเป็นเพื่อนอาเวย์น่ะสิ ไม่แก่ได้ไงล่ะ” “แกกับอาเวย์ห่างกันแค่ไม่กี่ปีเองนี่ อาแกยังไม่สามสิบด้วยซ้ำ เพื่อนเขาก็ต้องรุ่นๆ เดียวกันป่าววะแก” มะปรางเถียงกลับ “แล้วยัยฟ้าล่ะยังไม่มาเหรอ” อมีนาเปลี่ยนเรื่องทันที แกล้งถามหาปลายฟ้าเพื่อนสาวคนสนิทอีกคน “หึ... วันนี้ที่บ้านนางนัดไปทานข้าว สงสัยนัดดูตัวมั้ง” “อีกแล้วเหรอ! นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว ยังต้องหาผัวตามใจที่บ้านอีกเหรอ?” “ไม่รู้สิ... ตอนนี้ฉันสนเรื่องแกกับพี่สุดหล่อคนเมื่อกี้มากกว่าอ่ะ” “สนอะไร...สำหรับฉันเขาก็แก่เกินแกงอยู่ดี อย่าไปสนใจเลยแก ไปเรียนเหอะ!” อมีนารีบตัดบทเดินหนีเพื่อน แต่ในใจกลับว้าวุ่นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อนึกถึงคำพูดที่เขาบอกว่า “เร็วๆ นี้ พี่คงต้องแวะมาแถวนี้บ่อยๆ” -------- ฝากกดติดตาม กดเพิ่มเข้าชั้นไว้ด้วยนะคะ...ยามโพล้เพล้ ณ สนามทดสอบรถ (Test Track) ส่วนตัวเบื้องหลังโชว์รูมรถหรูของภีมพัฒน์ พื้นที่ราบเรียบกว้างขวางถูกล้อมรอบด้วยรั้วมิดชิดและต้นไม้ใหญ่เพื่อให้ความเป็นส่วนตัวสูงสุดสำหรับการทดสอบสมรรถนะรถคลาสพิเศษ บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงลมพัดผ่านเบาๆ และเสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มจากรถสปอร์ตคันหรูที่จอดนิ่งสนิท“พี่ภีม... หนูว่าให้หนูไปเรียนขับพวกรถตลาดทั่วไปไม่ดีกว่าเหรอคะ! รถตั้งหลายล้าน ถ้าหนูเหยียบพลาดไปชนขอบสนามขึ้นมาจะทำยังไง” นักเรียนอมีนาหันมาถามครูผู้สอนด้วยสายตาละห้อย มือเรียวเล็กกำพวงมาลัยแน่นจนขาวซีด“ในสนามนี้ไม่มีอะไรให้ชนหรอกครับคนดี พี่เคลียร์พื้นที่ไว้ให้หนูคนเดียวเลย... ก็หนูอยากเรียนขับรถไม่ใช่เหรอ?” ภีมพัฒน์ยิ้มละมุนพรางลูบหัวคนตัวเล็กเพื่อปลอบ “เริ่มจากจับพวงมาลัยให้มั่น แล้วค่อยๆ เลื่อนเกียร์ตามที่พี่บอกนะครับ”อมีนาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสมาธิที่กระเจิดกระเจิง สายตามองตรงไปข้างหน้าแต่ใจกลับเต้นรัวแรง มือเรียวเล็กยื่นไปข้างหน้าหมายจะคว้าหัวเกียร์เพื่อเข้าเกียร์ถอยหลังตามคำสั่ง แต่เพราะมัวแต่มองกระจกหลังและตื่นเต้นจนลนลาน มือเจ้ากรรมดันคว้าพลาดเป้าไปเต็มๆ!“หมับ
ฉากที่ถูกตัดออกหลังจากอมีนากระโดดลงจากหน้าต่างชั้นสองที่บ้านของภีมพัฒน์ภีมพัฒน์เกิดความคิดพิเรนทร์ขึ้นมา เขาอยากจะใช้โอกาสนี้มัดมือชกและยั่วให้ “ว่าที่เมียเด็ก” ยอมรับออกมาเสียทีว่ารักเขา“พี่พิมพ์... เดี๋ยวผมพาไปสวัสดีคุณแม่ของคุณเวย์นะ บ้านติดกันเลยเนี่ย” ภีมพัฒน์เอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดปกติ“มาอารมณ์ไหนเนี่ยเรา? ยิ้มหน้าบานเชียว” พิมพ์ลดาเลิกคิ้วมองน้องชาย“ชัดเจนมากเลยเหรอพี่...” เขาลูบใบหน้าตัวเองเบาๆ“ชัดสิจ๊ะ! บอกพี่มานะ มีอะไรในกอไผ่? หรือที่แอบมาซื้อบ้านแถวนี้เพราะมีสาเหตุอื่น?”ภีมพัฒน์โน้มตัวลงกระซิบพี่สาวด้วยแววตาเป็นประกาย “พี่อยากเห็นหน้า ‘ว่าที่น้องสะใภ้’ ไหมล่ะ?”“ใคร! ยังไง! ไหนเล่าซิ!” พิมพ์ลดาตกใจจนเสียงหลง เพราะน้องชายคนนี้หวงความโสดมากยิ่งกว่าอะไร“ค่อยเล่าครับ... แต่คนนี้ผมจริงจัง อยากได้แบบนี้แหละ... เป็นหลานสาวคุณเวย์”“ห๊ะ! หละ... หลาน! เด็กเหรอตาภีม!” พี่สาวตาโต “ไม่ใช่ไปหลอกน้องเขานะ เดี๋ยวจะมองหน้ากันไม่ติดกับคุณเวหา”“ก็เด็กนะ ยี่สิบต้นๆ ... คนนี้ผมจริงจังครับพี่... แต่เอาเป็นว่า... อ๊ะ! ไม่ว่าผมจะพูดอะไร พี่ก็ตามน้ำผมไปก่อนนะ โอเคไหมครับ?” ภีมพัฒน์ท
ณ โชว์รูมรถหรูของภีมพัฒน์บรรยากาศในห้องทำงานของภีมพัฒน์ยังคงเงียบสงบ จนกระทั่งเวหาเดินออกไปสั่งงานลูกน้องที่โชว์รูมด้านนอก แต่กลับลืมของสำคัญทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานแรงสั่นของสมาร์ทโฟนที่วางทิ้งไว้ทำให้ภีมพัฒน์ละสายตาจากเอกสารตรงหน้า เขาเอื้อมมือหนาไปหยิบมือถือเครื่องนั้นขึ้นมาตั้งใจจะเดินตามเอาไปให้เวหาแต่่แล้วสายตาคมกริบก็ต้องชะงักกึ!ก(สายเรียกเข้า มีน่า...)ภาพบนหน้าจอโชว์รูปเด็กสาววัยใสคนหนึ่งในลุคธรรมชาติไร้เมคอัพ เธอกำลังยิ้มแป้นสดใสจนตาหยี ผิวขาวเนียนและใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นทำให้หัวใจของภีมพัฒน์กระตุกอย่างประหลาด“มีน่าเหรอ? ... ทำไมคุ้นหน้าจังวะ!”เขาพึมพำกับตัวเอง สายตาคมกริบจ้องมองรูปบนหน้าจออย่างค้นหา ความรู้สึกเหมือนมีภาพซ้อนทับกันระหว่างเด็กสาวในรูปกับ ‘ใครบางคน’ ที่เขาเพิ่งเจอมาเมื่อไม่กี่คืนก่อนลอยเข้ามาในหัว แต่ก่อนที่จะนึกออก สายก็ตัดไปเสียก่อน“อ้อ... ผมกำลังจะเอาไปให้พอดีเลยคุณเวย์” ภีมพัฒน์ปรับสีหน้าให้เป็นปกติพรางยื่นมือถือให้เพื่อนที่เดินกลับเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน“ขอบคุณครับคุณภีม ดีนะนึกขึ้นได้ กำลังจะออกไปทำธุระพอดีเลย” เวหารับไปพลางตรวจส
กลางดึกหลายวันต่อมาเสียงปลดล็อกประตูบ้านดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสงัด อมีนาในชุดนอนผ้าแพรสีหวานบางเฉียบแอบย่องเข้ามาด้วยหัวใจที่เต้นรัว ความคิดถึงที่ไม่ได้นอนกอดร่างหนามาหลายวันทำให้เธอยอมเสี่ยงฝ่าด่านย่าอ่อนออกมาเมื่อถึงหน้าห้องนอนสามีสุดที่รัก เมียเด็กส่งเสียงอ้อนอันเป็นเอกลักษณ์“ผัวจ๋า... หนูมาแล้ว”“แอบออกมาเหรอเรา!” ภีมพัฒน์ที่เพิ่งลุกจากโต๊ะทำงานสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ทันได้ตั้งตัว แขนเรียวเล็กก็โผเข้าโอบรอบคอแกร่ง กระโดดเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้แน่นอย่างออเซาะ“อืม... ก็หนูคิดถึงพี่นี่นา” เธอกระซิบชิดใบหู“คิดถึงอะไร เจอหน้ากันทุกวัน แถมช่วงนี้พี่ก็ไปฝากท้องบ้านคุณย่าหนูแทบทุกเย็น” เขาหัวเราะหึในลำคอ แต่แขนแกร่งกลับรัดสะโพกมนไว้ไม่ยอมปล่อย“หรือพี่ไม่คิดถึงหนูอ่ะ? ไม่ยากนอนกอดหนูแล้วเหรอ... พี่เบื่อหนูแล้วใช่ไหมอ่ะ!” ใบหน้าหวานงอง้ำเตรียมประชดประชันตามสไตล์นักเขียนนิยายเจ้าบทบาท“ไม่คิดถึงได้ยังไง... พี่อยากกอดจนจะบ้าอยู่แล้ว”สิ้นคำยืนยัน ภีมพัฒน์ก็ช้อนอุ้มร่างบางที่ตัวเบาหวิวตรงไปยังเตียงกว้างทันที อมีนาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยเปลวไฟปรารถ
ภายในห้องโถงกว้างของบ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับร้อนระอุยิ่งกว่าเตาเผา อมีนาพยายามลากกระเป๋าเดินทางใบโตออกมาจากโถงทางเดิน ท่ามกลางสายตาคมกริบของย่าอ่อน ที่ยืนกอดอกขวางทางไว้อย่างมั่นคง โดยมี เวหายืนอยู่ข้างๆ คอยสังเกตการณ์“จะคบก็คบกันไปสิ ย่าไม่ได้ห้าม! แต่จะหอบผ้าหอบผ่อนไปอยู่บ้านผู้ชายโท่งๆ แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน ย่าไม่ให้ไป!” ย่าอ่อนตำหนิเสียงเรียบแต่ทรงพลัง ตามฉบับคุณย่าที่ห่วงหลานสาว“ใช่มีน่า ทำอะไรให้มันเห็นหัวผู้ใหญ่บ้าง เราเป็นผู้หญิงนะ จะไปอยู่อาศัยกับผู้ชายก่อนแต่งมันดูไม่ดี” เวหาช่วยเสริมพลางประคองไหล่แม่ไว้ เมื่อเห็นท่านเริ่มมีสีหน้าตึงเครียดขึ้นมาจริงๆ“หนูโตแล้วนะ! อาเวย์ แล้วหนูก็ไม่ได้จะไปอยู่กับผู้ชายทั่วไปนะย่า... ดูนี่! หนูไปอยู่กับ ‘สามี’ ที่ถูกต้องตามกฎหมายของหนูค่ะ!”อมีนาสวนกลับทันควัน ก่อนจะหยิบซองเอกสารออกมาจากกระเป๋าผ้าแล้วดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมายื่นโชว์ตรงหน้าย่าอ่อน เวหารีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาดูแทนแม่ทันที ทันทีที่เห็นตัวอักษรบน ใบสำคัญการสมรส ชัดเจน เวหาก็ถึงกับตาค้าง หน้าถอดสี ส่วนย่าอ่อนพอได้อ่านข้อความในกระดาษชัดๆ ก็ถึงกับนิ่งอึ้ง
ความเงียบสงัดภายในเพนต์เฮาส์หรูถูกทำลายลงด้วยเสียงพลิกตัวแผ่วเบาบนเตียงกว้าง อมีนาลืมตาขึ้นมาในความมืดสลัว ความรู้สึกแสบที่กระเพาะเริ่มทุเลาลง แต่ความว่างเปล่าข้างในกลับเรียกร้องจนท้องส่งเสียงประท้วง“พี่ภีม... พี่ภีมคะ” เสียงแหบพร่าเรียกคนตัวโตที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียง“หื้อ! เป็นอะไร เจ็บตรงไหนหรือเปล่า!” ภีมพัฒน์สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีอย่างคนระแวดระวัง เขาดีดตัวขึ้นมาเช็กอาการคนบนเตียงด้วยสายตาลนลาน ห่วงว่าเธอจะกลับมาปวดท้องอีกรอบ“คือ... หนูหิวค่ะ อยากกินมาม่า”ภีมพัฒน์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองสบดวงตากลมโตที่จ้องเขาตาแป๋ว แววตาพยศร้ายเมื่อตอนกลางวันหายวับไป เหลือเพียงเด็กหญิงจอมหิวที่นอนห่อตัวอยู่ในผ้าห่ม เขาหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้พลางลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างแสนรัก“หมดฤทธิ์ หมดเดช ก็ตื่นมาหิวนี่นะ... ได้สิครับ รอแป๊บนะ”เขาพูดพรางยื่นมือไปบีบจมูกรั้นด้วยความเอ็นดูจนคนตัวเล็กย่นคอหนี แววตาของชายหนุ่มในตอนนี้ไม่มีความเหนื่อยล้าแม้จะถูกปลุกกลางดึก เขาเต็มใจลุกไปจัดการต้มมาม่าให้เมียเด็กที่เริ่มแผลงฤทธิ์ความหิวณ โซนครัวเสียงน้ำเดือดปุดๆ พร้อมกลิ่นหอมของเครื่องปรุงมาม่าลอยคลุ้ง ภีมพัฒน์
เสียงเครื่องยนต์เรือเร็วคำรามลั่นริมหาดทราย ปลุกเร้าอารมณ์ความสนุกของกลุ่มพนักงานที่กำลังรวมตัวเล่นโซฟาโบ๊ท อมีนาตาโตด้วยความตื่นเต้น สะกิดแขนเพื่อนรักยิกๆ“ฟ้า! ไปเล่นอันนั้นกันเถอะ น่าสนุกชิบหายเลย ไปเร็ว!”“ไม่เอาอ่ะมีน่า ฉันกลัวตกน้ำ แกไปเล่นเถอะ เดี๋ยวฉันดูน้องสิงโตทางนี้เอง” ปลายฟ้าส่ายหน้าพั
เขากระตุกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะโน้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ลิ้นสากลากไล้ผ่านเนินอกขาวนวลอย่างหื่นกระหาย จนกระทั่งถึงจุดที่ถูกปิดกั้นไว้... ฟันคมขบเม้มแผ่นซิลิโคนแล้วดึงออกช้าๆ ก่อนจะสบตาหญิงสาวที่นอนหอบกระเส่าแล้วถุยมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี‘โฮก! ซีนนี้เก่งสุดๆ ได้ฟีลพระเอกดิบเถื่อนมาก อยากจะคว้าปากก
แสงไฟสลัวในคลับหรูย่านสุขุมวิทสาดส่องกระทบแก้วค็อกเทลในมือของอมีน่าจนเกิดประกายวูบวาบ หัวใจของเธอเต้นแรงยิ่งกว่าจังหวะเพลงที่กำลังดังกระหึ่ม ไม่ใช่เพราะความสนุก แต่เพราะความตื่นเต้นในภารกิจที่เธอกำลังจะทำ“บทรักของคุณมันไร้ชีวิตชีวา... เหมือนคนเขียนไม่เคยมีประสบการณ์”“ฉากเลิฟซีนจืดชืดอย่างกับกินข้
นิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นเพื่อความบรรเทิง ไม่ค่อยมีเนื้อหาสาระอะไรมาก อ่านเพลินๆ เนื้อหาสบายๆ คลายเครียด เป็นเรื่องราวความน่ารักสดใสของสาวน้อยนักเขียนฝักหัดคนหนึ่งที่อยากประสบความสำเร็จในด้านงานเขียนให้เป็นที่ประจักษ์แก่โลกใบนี้...“ฉากเลิฟซีนจืดชืดอย่างกับกินข้าวต้มไม่ใส่เกลือ! นักเขียนไม่เคยมีประสบ







