LOGINShare
UN-SECURE GUY 1 คุณต้องเจอกับทุกอย่างที่คุณทำ!
Last Updated:
2026-01-30 17:27:24NAN PART
“ทำไมทางไม่คุ้นเลยล่ะ” เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับจากนายบอดี้การ์ดที่เป็นคนขับเลย ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม จะว่าไป นายนี่แปลกๆตั้งแต่ขับรถออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว “ปืน ฉันถามนายอยู่นะ” “คุณกลัวเหรอ” คราวนี้ยอมตอบเฉยเลย แต่ทำไมน้ำเสียงนิ่งๆแปลกๆก็ไม่รู้ เขาทำให้ฉันขนลุก จากที่เนื้อตัวก็เริ่มไม่ปกติตั้งแต่เห็นว่าทางมันไม่คุ้นแล้ว ใช่ ฉันกลัวอย่างที่นายนี่ถามนั่นแหละ ก็จะไม่ให้กลัวได้ยังไง นี่มันค่ำแล้ว ทางมันเปลี่ยว แถมมืดมากด้วย “ตกลงตาให้นายพาฉันไปไหนกันแน่” ฉันยังไม่ได้บอกใช่มั้ย ว่าที่ฉันยอมขึ้นรถมากับบอดี้การ์ดของธีคนนี้ เอ่อ ธีเป็นคนที่ฉันอยากจะแต่งงานด้วยน่ะ และฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เขามา ถึงแม้จะต้องใช้วิธีเลวๆแค่ไหนก็ตาม ฉันยอมทั้งนั้น เอาเป็นว่ากลับมาเรื่องเดิมแล้วกัน ที่ฉันยอมมากับนายปืน หมายถึงนายบอดี้การ์ดที่เป็นคนขับนั่นแหละ เพราะนายนี่บอกว่าตาของธีโทรตามฉัน อยากเจอตัวฉันด่วน ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตาอยากเจอฉันเรื่องอะไรนะ แล้วถ้าถามว่าทำไมฉันต้องมากับนายปืน ทั้งๆที่รถฉันก็จอดอยู่ที่โรงพยาบาล เอ่อ พอดีเมื่อกี้ฉันไปหาธีที่โรงพยาบาลมา เขาถูกยิง แถมที่อาการกำเริบก็เพราะฝืนสังขารตัวเองไปช่วยคนที่ไม่สมควรจะช่วยนั่นแหละ อย่าให้พูดเลย เดี๋ยวเรื่องมันจะยาว เอาเรื่องนี้ก่อนละกัน เมื่อกี้ฉันบอกว่าไงนะ ทำไมไม่ไปหาตาเองใช่มั้ย ทั้งๆที่รถฉันก็จอดอยู่โรงพยาบาล คำตอบคือนายนี่บอกว่าตากำชับให้ไปส่ง ฉันเลยจำใจต้องขึ้นรถแล้วให้นายนี่ขับมา เดี๋ยวนะ นายนี่ไม่ตอบคำถามฉันอีกแล้ว “ทำไมนายไม่ตอบฉัน” “คุณเองก็ยังไม่ตอบผมเลย ว่าคุณกลัวเหรอ” “เอ่อ ฉัน ฉันแค่สงสัย” เรื่องอะไรฉันจะบอกไปตรงๆว่าฉันกลัว จริงสิ ลืมบอกไป ฉันชื่อแนนนะ ส่วนอย่างอื่น ช่างมันเถอะ รู้แค่ว่าฉันไม่ใช่คนดีก็พอ ฉันพร้อมจะทำเรื่องเลวๆได้ตลอดเวลา ถ้ามันจำเป็น ถ้าทำแล้วจะได้ในสิ่งที่ฉันต้องการ ...ถ้าทำแล้ว ฉันจะชนะ! “จริงเหรอครับ คุณแค่สงสัยจริงเหรอ” ฉันเห็นนายนั่นเหลือบมองฉันทางกระจก เพราะตอนนี้ฉันนั่งอยู่ตรงเบาะด้านหลัง “ผมนึกว่าคุณกลัวซะอีก เห็นหน้าซีด” “ฉันไม่ได้หน้าซีด” ฉันเถียงออกไปทั้งๆที่ไม่เห็นหน้าตัวเองหรอก ก็เถียงๆไปก่อน “เหรอครับ ไอ้ผมก็นึกว่าคุณกำลังรู้สึกเหมือนคุณโรสซะอีก” โรสเหรอ ชื่อนี้ฉันไม่อยากได้ยินเลยจริงๆ ฉันเกลียดมัน มันแย่งธีไปจากฉัน เพราะมัน ธีถึงไม่ยอมแต่งงานกับฉัน ไม่เลือกฉัน เพราะมัน ฉันถึงต้องเลว แต่ถึงต้องเลวยังไงฉันก็ไม่เกี่ยงหรอก เพราะให้ตายยังไง ฉันก็ไม่มีวันยอมแพ้มัน “ทำไมฉันต้องรู้สึกเหมือนมัน” “หึ ไม่เห็นยาก คุณลองนึกถึงตอนคุณโรสถูกหลอกให้ขึ้นรถไปด้วยสิ แล้วทางมันไม่คุ้น ยิ่งนั่ง ก็ยิ่งรู้สึกว่ายิ่งไกลจากจุดหมายเข้าไปทุกที” “นายหมายความว่าไง นาย นายกำลังจะบอกอะไรฉัน” ความซวยของฉันตอนนี้คือฉันเริ่มจะเก็บอาการ(กลัว)ไม่อยู่ “ผมก็แค่จะบอกว่า คุณโรสรู้สึกยังไง ตอนที่โดนหลอกไปฆ่า” เอี๊ยดดดด...!!! อยู่ๆนายนั่นก็เบรกแล้วหันมาหาฉันช้าๆ สายตาน่ากลัว ฉัน ฉันกลัว คำพูดของนายนั่นเมื่อกี้นี้มันเยือกเย็น มันชวนให้หายใจไม่ออกยังไงก็ไม่รู้ ฉันรู้สึกอึดอัด ตัวมันสั่นไปหมด ทั้งๆที่ตอนนี้นายนั่นยิ้มมุมปากให้ฉันอยู่แท้ๆ “ทีนี้คุณเข้าใจรึยังล่ะครับ” “นะ...นาย นายหมายความว่ายังไงอ่ะ ตาล่ะ ตาอยู่ไหน แล้วนายจอดรถทำไม!” “หึๆ” “นายหัวเราะอะไร!” “หัวเราะคนที่กำลังโดนกรรมตามสนอง แล้วยังไม่รู้ตัวไง” พอพูดจบ สายตานายนั่นก็เปลี่ยนไป มันเปลี่ยนเป็น เปลี่ยนเป็นอำมหิตและน่ากลัวกว่าเดิม “มะ...หมายความว่าไง” ฉันไม่รู้จริงๆนะว่านายนั่นพูดอะไร ฉันรู้แค่ว่าฉันกลัว อย่างอื่นฉันไม่รู้ เวรกรรมอะไร ฉันไม่เข้าใจ “หมายความว่าคุณกำลังเจออย่างที่คุณโรสเจอไง และคุณกำลังรู้สึกเหมือนที่คุณโรสรู้สึก และไม่ใช่แค่นี้หรอก แต่คุณจะต้องเจอกับทุกความรู้สึกที่คุณทำให้นายกับคุณโรสต้องเจอ” “นี่นาย...!” ฉันเริ่มเข้าใจแล้ว แต่ไม่อยากจะเชื่อ คิดไม่ถึงเลยว่านายนี่จะทำแบบนี้ “นาย นายหลอกฉันมา ยะ...อย่างนั้นเหรอ แสดงว่านายวางแผนตั้งแต่แรก” “ฉลาดขึ้นมาแล้วนี่ ใช่! ผมหลอกคุณมา ผมจะทำทุกอย่างให้เหมือนกับที่คุณทำกับคุณโรสแล้วก็นาย อะไรที่คุณอยากให้พวกเขาสองคนสัมผัส ผมจะยัดเยียดให้คุณก่อน!” “นะ...นาย” ฉันเริ่มนั่งไม่ติดเบาะ เสียงมันสั่น ท่าทางของฉันมันปกปิดไม่อยู่อีกแล้ว ความกลัวมันแผ่ซ่านออกมาประจานฉันในทุกกิริยาท่าทาง คงเป็นอย่างที่นายนี่ว่าจริงๆ กรรมกำลังสนองฉัน ตอนนี้ฉันคงกำลังรู้สึกเหมือนตอนที่ยัยโรสนั่นรู้สึก เพราะฉันรู้อยู่แก่ใจ รู้ทุกอย่าง ว่ายัยนั่นต้องเจอกับอะไรบ้าง “อันดับแรก ผมคิดว่าผมทำสำเร็จแล้วนะ คุณโดนหลอกให้ขึ้นรถมาด้วย ที่สำคัญ ตอนนี้คุณกลัวผมจนไม่รู้จะกลัวยังไง ใช่มั้ย” “อย่าเข้ามานะ!” นายนั่นทำท่าจะเลื่อนตัวข้ามเบาะมา จนฉันสะดุ้งถอยติดประตูรถแทบไม่ทัน และฉันคิดว่าคงอยู่บนรถนี้ไม่ได้แล้ว ปึก! ฉันเปิดประตูรถแล้วรีบวิ่งออกมา รอบตัวฉันมันมีแต่ความมืด มันมองไม่เห็นอะไรเลย แต่ฉันรู้เพียงแต่ว่าฉันต้องวิ่ง วิ่งอย่างเดียวเท่านั้น “ว้าย!” “จะไปไหน!” ฉันโดนรั้งไว้ทั้งตัว ฉันไม่รู้ว่านายนั่นตามฉันมาทันได้ยังไง ทั้งๆที่เมื่อกี้ฉันก็วิ่งไม่คิดชีวิต “ปล่อย ปล่อยฉันนะ!” “ให้รีบปล่อยไปไหน บอกแล้วไง คุณต้องเจอกับทุกอย่างที่คุณทำ!” นายนั่นใช้มือกดหลังฉันแล้วใช้มืออีกข้างกดท้ายทอยฉันเข้าไปหา “ต่อจากหลอกคุณโรสให้ขึ้นรถพาไปโกดัง แล้วคุณสั่งให้ลูกน้องคุณทำอะไรต่อนะ” “โอ๊ย!” ปืนกดท้ายทอยฉันแรงขึ้น และถึงตอนนี้มันจะมืด แต่ฉันก็รู้สึกได้ ว่าเขาเลื่อนหน้าเข้ามา ลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดหน้าฉันเข้ามาเรื่อยๆนั่นไง แถมตอนนี้สายตาฉันมันเริ่มปรับแสงได้นิดหน่อย ฉันก็เลยมองเห็นลางๆ “ว่าไงครับ หรือคุณจำไม่ได้ งั้นผมบอกให้แล้วกัน” ตอนนี้ฉันทั้งเจ็บทั้งกลัว แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมาเอง เพราะฉันรู้ ฉันรู้คำตอบของคำถามนั้นอยู่แก่ใจ “ข่มขืนไง”
Latest chapter
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 14(2) กินนี่ซะด้วย
เขาตะโกนบอกฉันแค่นั้นก่อนออกรถทันที เหมือนอยากจะไปตั้งนานแล้ว อยากไป โดยที่ไม่มีตัวเสนียดอย่างฉันติดไปด้วย“ฮือ ฮึก ฮือๆๆๆๆ...” ฉันฝืนยืนมองตามรถเขาที่แล่นไปด้วยความเร็วได้เพียงเสี้ยววินาที ก่อนทั้งตัวของฉันมันจะทรุดลงไปกองกับพื้นฟุตบาทเอาดื้อๆ สภาพของฉันในตอนนี้มันน่าเวทนาเหลือเกิน ฉันไม่เหลือแรงยืนอีกแล้ว มีแต่น้ำตาที่ไหลเอาๆไม่ยอมหยุด มันทรมานจนไม่รู้จะบรรยายยังไง เมื่อไหร่ชะตากรรมเลวร้ายพวกนี้มันจะหมดไปสักที“มันเป็นความผิด ฮึก ความผิดของแนนเองใช่มั้ยแม่ ที่แนนต้องเจอแบบนี้ เพราะแนน ฮึก เพราะแนนมันเลวเองใช่มั้ย ฮือๆๆ ...” ฉันรู้ว่าเวรกรรมมันคงตามสนองฉัน และฉันคงโทษใครไม่ได้ ในเมื่อทำเอง มันก็ต้องรับเองแบบนี้นั่นแหละถูกแล้ว“ฮือ ฮึก ฮือๆๆๆๆ...” น้ำตาของฉันมันไหลอย่างไม่อายใครไปสักพัก ก่อนฉันจะพอกัดฟันรวบรวมกำลังให้ร่างใกล้ตายของฉันมันฝืนลุกยืนขึ้นได้ ฉันเดินไปตามทางเท้าอย่างช้าๆ ไม่รู้หรอกว่าจะถึงบ้านเมื่อไหร่ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่เรียกแท็กซี่ รู้แต่ว่าฉันในตอนนี้มันเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก เหมือนคนไม่รับไม่รู้อะไรเลยนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ฉันกัดฟันเดินต่อไปด้วยน้ำตาและความทรมาน มันท
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 14(1) กินนี่ซะด้วย
เขายังทำแรงๆต่อไปโดยที่ไม่สนใจอาการของฉันเลย ไม่ได้คิด ว่าตัวฉันทั้งตัวมันทั้งบอบช้ำ อ่อนล้าและหมดแรง แถมแผลรวมทั้งร่องรอยอะไรก็เต็มไปหมด เขามันซาตานในร่างคนชัดๆ“ใส่ได้พอดีเลยเนอะ นึกว่าจะหลวมไปซะอีก นมคุณนี่อึ๋มไม่สมตัวเลย หึ” อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นมา“อื้อ ปล่อยนะ นี่นาย อื้อ ทำบ้าอะไรของนาย ออกไปนะ” ฉันร้องประท้วงเพราะอยู่ๆเขาก็เลิกเสื้อในฉันขึ้นแล้วก้มลงมาดูดนมฉันแรงๆทั้งสองข้างราวกับเด็กหิวนม“อื้อ อย่านะ หยุด ปืน ฉันบอกให้นาย อื้อ บอกให้นายหยุดไง ปล่อยฉันนะ ปล่อย อื้อ...” เขาดูดดึงไม่หยุด แถมเลียตรงหัวนมรัวๆจนฉันสะท้านไปทั้งตัว ก่อนเขาจะลากลิ้นขึ้นไปดูดเลียซุกไซ้ตามซอกคออย่างหื่นกระหาย“ปืน อื้อ อยู่ดีๆนายเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ปล่อย อื้อ ปล่อย ปล่อยฉันนะ อ้ะ!” เขาสอดนิ้วนิ้วนึงเข้ามาในตัวฉัน ก่อนจะขยับเข้าๆออกๆจนฉันตั้งตัวไม่ทัน“ปืน อื้อ ปล่อย อ้ะ อื้อ...” ฉันพยายามกัดฟันข่มความเสียวเอาไว้ มือของฉันผลักเขาไม่หยุด แต่เขาเองก็ไม่หยุดเหมือนกัน ยิ่งผลักเขาก็ยิ่งดูดดึง แถมซอยนิ้วถี่ๆแรงๆจนฉันแทบไม่ได้หายใจ“อะ...อ้ะ ปืน นาย ฮึก นายหยุดเดี๋ยวนี้นะ บอกให้ อื้อ บอกให้หยุดไง อื้อ อร๊ายยย...” นอ
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 13 ให้คุณเปลี่ยนเองมันไม่ทันใจ
“ไม่ แม่ขา อย่า ฮือๆ อย่าเพิ่งไป อยู่กับแนนก่อนนะแม่ อยู่กับแนนก่อน ฮือๆๆๆ...”ฉันไม่รู้ว่าทำไมยิ่งไขว่คว้า แม่ก็ยิ่งห่างไกลออกไปทุกที ทั้งๆที่แม่เดินช้าๆ และฉันวิ่งเร็วสุดกำลัง แต่ก็ยังตามไม่ทัน สุดท้ายแม่ก็ค่อยๆลับตาไป เหลือแค่ความว่างเปล่าที่มืดมิด เหลือแค่ฉันที่หมดแรงหมดความหวัง และทั้งร่างอยู่ดีๆมันก็ทรุดลงไปกองกับพื้น ไม่เหลือ ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว มีแต่ความว่างเปล่าเดียวดาย และน้ำตา“แม่ ฮือๆๆๆ...” ฉันทำได้แค่นั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่อย่างนั้น สายตาของฉันเห็นแค่ความว่างเปล่าที่พร่ามัวของเบื้องหน้า ไม่มีเลย ไม่มีวี่แววที่แม่จะกลับมา“แม่ ฮือๆ แม่!!!”ปึก!อยู่ๆฉันก็รู้สึกว่าตัวเองสะดุ้งอย่างแรง ก่อนจะเห็นว่าตัวฉันอยู่ในห้อง บนเตียง และแสงสว่างที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างสีขาวเข้ามาบ่งบอกว่าเช้าแล้ว“เมื่อกี้ฝันเหรอ ฮือ ฮึก” ฝันก็จริง แต่น้ำตาฉันไหล มันไหลทะลักจริงๆ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าทั้งสองแก้มของฉันเปียกแฉะไปด้วยน้ำตา ลมหายใจติดๆขัดๆที่ดังถี่ๆออกมาพร้อมเสียงสะอื้นคือตัวยืนยัน ว่าความเจ็บปวดรวดร้าวและแสนเดียวดายเมื่อกี้นี้มันเกิดขึ้นจริงในส่วนลึก ตรงก้นบึ้งหัวใจของฉันแอ๊ด...เสียงประตูทำใ
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 12 ใครอนุญาตให้คุณกิน!
เขากระแทกเสียงใส่ฉันแล้วนั่งกลับลงไปบนเก้าอี้แรงๆ ส่วนความกดดันมันก็มาตกลงที่ฉันอย่างไม่ต้องสงสัย“อ้าว! นิ่งทำไมวะคุณหนู ผมหิวจะตายอยู่แล้วนะเว้ย หรืออยากให้ผมกินคุณแทนอ่ะ!” วันนี้เขาทำฉันสะดุ้งไม่รู้กี่ครั้งแล้ว แล้วฉันก็ตกใจจนหันกลับมาหุงข้าวแทบไม่ทัน มือไม้มันสั่นไปหมด ไม่รู้หุงผิดหุงถูก แต่ก็คงต้องทำๆไปก่อน“ทำไข่เจียวเพิ่มด้วย!” เขาตะคอกบอกฉันระหว่างที่ฉันยืนรอข้าวสุก เขาสร้างภาวะกดดันให้ฉันอีกแล้ว เพราะฉันทอดไข่เจียวไม่เป็น ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง“หูคุณตึงเหรอวะแนน ยืนนิ่งทำไม หรืออยากให้เช็คหูให้ ก็ได้นะ!”“มะ...ไม่ต้อง ฉันได้ยินแล้ว” ฉันรีบหันไปตอบเขา เพราะฉันได้ยินเสียงเขาลากเก้าอี้แรงๆเหมือนลุกขึ้น แล้วถ้าไม่รีบตอบ ฉันต้องซวยอีกแน่ๆ“ได้ยินก็ทำดิ!”“อือ อืม” ฉันรีบพยักหน้าไปก่อน ไม่อยากโดนขู่อีกแล้ว เพราะแค่นี้ฉันก็ขวัญหนีดีฝ่อจนไม่รู้จะฝ่อยังไงแล้ว ก่อนฉันจะค่อยๆหันกลับมาตอกไข่ใส่ถ้วย“อุ๊ย!” ขนาดตอกไข่ยังยากเลยสำหรับฉัน ฉันนี่มันไม่เอาไหนจริงๆ“ถ้าทำตกอีกฟอง ผมคิดฟองละยก!” เขาขู่ฉันอีกแล้ว ระหว่างที่ฉันก้มลงจะหยิบไข่ฟองที่เมื่อกี้ฉันเพิ่งทำตกแตก แล้วจะไม่ให้ฉันขนลุกจนต้อ
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 11 ถ้าผมไม่ได้กินข้าว ผมจะกินคุณแทน!
พรึ่บ!“ตื่นได้แล้วคุณหนู! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนครับ!” ผ้าห่มถูกกระชากออกจากตัวฉันพร้อมกับเสียงกระแทกแดกดันที่ดังลั่นตามมา มันทำให้ฉันตกใจจนต้องสะดุ้งตื่นอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็ยังไม่มีแรงลุกขึ้นอยู่ดี เพราะมันทั้งหนาวทั้งสั่น ทั้งอ่อนล้าหมดแรง ทั้งร้อนๆรุ่มๆไปทั้งตัว“ผมบอกให้ลุกไงแนน เช้าแล้ว ลุก!”“โอ๊ย!” เขากระชากฉันขึ้นมาแล้วดึงทั้งตัวของฉันเข้าไปหา“เจ็บ ปืน ขอร้อง ปล่อย ฮึก ปล่อยฉันก่อน ฮือๆ” ฉันทำได้แค่บอกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นๆแหบแห้งปนเสียงสะอื้น แต่ไม่มีแรงขัดขืนเขาแล้ว“ผมไม่ปล่อย! มานี่!”“โอ๊ย!” เขากระชากฉันลงจากเตียงแล้วลากฉันให้เดินตามไปไหนไม่รู้ ขาฉันได้แต่ครูดไปกับพื้นเพราะฉันไม่มีแรงเดินตามเขาให้ทัน“โอ๊ย!” ผลของการไม่มีแรงคืออยู่ๆฉันก็ทรุดลงกับพื้นเอาดื้อๆ แรงจะลุกขึ้นยืนก็ไม่มี ส่วนปืน เขาหันมองฉันเหมือนไม่พอใจทีนึงแล้วเดินกระทืบปึงปังไปไหนก็ไม่รู้ ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าในมือพรึ่บ! เขาโยนมันใส่ฉัน“ใส่ซะ! เห็นสภาพทุเรศๆของคุณแล้วมันอุจาดตา!” เขาตวาดใส่ฉัน แต่ฉันก็ยอมรับ สภาพฉันตอนนี้มันทุเรศจริงๆ มือสั่นๆของฉันค่อยๆหยิบเสื้อขึ้นมา
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 10 ผมจะยืนเฝ้าคุณ! ตรงนี้ !
“มะ...ไม่ ไม่ใช่นะ” ฉันรีบตอบเสียงสั่นเพราะเขาทำท่าจะก้าวเข้ามา ส่วนฉันก็ขยับถอยโดยอัตโนมัติ เผลอลืมความเจ็บไปเสี้ยววินาที เพราะฉันกลัวเขามากกว่า“ไม่ใช่แล้วทำไมยังไม่ทำ!” เขาถามติดตะคอก สายตาเอาเรื่อง“ฉัน ฉัน ฉันทำเดี๋ยวนี้แหละ...โอ๊ย!” ฉันรีบลุกไปหน่อย ลืมว่าตัวเองเจ็บอยู่เลยเผลอล้มจนได้“บอกแล้วไงว่ามารยาของผู้หญิงสารเลวอย่างคุณมันใช้กับผมไม่ได้ผล ลุกขึ้น!”“โอ๊ย!” เขากระชากฉันแล้วดันตัวฉันไปติดฝา ตามด้วยเขาที่ประกบฉันเข้ามา“หรือที่สำออยให้ผมเห็น เพราะว่าคุณไม่อยากซักผ้า แต่อยากทำอย่างอื่น อย่างอื่นที่เหมือนกับเมื่อกี้นี้” เขาพูดจบก็ทำท่าจะพุ่งใบหน้าเข้ามา ดีที่ฉันหลบทัน“ไม่ ไม่ใช่นะ เมื่อกี้ฉันลุกไม่ขึ้นจริงๆ แต่ ฮึก แต่ไม่ได้อยากให้นายทำแบบนี้ นายปล่อย ฮือ ฮึก ปล่อยฉันเถอะนะ ฉันจะไปซักให้ ซักให้จริงๆ ฮือๆ ฉันไหว้ล่ะ อย่าทำฉันเลย ฉันเจ็บแล้ว กลัวแล้วปืน ฮือๆๆ...” ฉันพนมมือไหว้เขาอย่างไม่มีทางเลือก ตอนนี้ฉันยอมทุกอย่าง ยอมเสียศักดิ์ศรี ยอมเสียอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เสียตัวให้เขาเหมือนกับหลายครั้งก่อนหน้านี้ เพราะฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ“หึ อีกแล้วเหรอ มุกกราบกรานอีกแล้วเหรอ รู้มั้ย นี่ถ
You may also like
เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+)
เนตรกวี / Natekavees17.7K viewsของเล่นของไนต์
แว่นมอลต์9.6K viewsสยบรักเสือร้าย
มดตัวจี๊ด6.2K viewsมาเฟียคลั่งรัก (Love as first sex)
จินต์พิชา6.2K viewsมาเฟียร้ายพ่ายรัก Devil beside you
DharDhara5.4K viewsพ่ายรักนางบำเรอ
หอมชา220.4K viewsพรที่อยากขอ อยากจะลองเป็นเมียหมอสักครั้ง(20+)🔥🔥
ทรายแมว227 viewsมาเฟียคลั่งเมียเด็ก
เฮียกังฟู692 views
