UN-SECURE GUY 2 ยังไงคืนนี้คุณก็ไม่รอด!

หัวใจฉันกระตุกวูบกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะถึงฉันจะรู้ทุกอย่าง แต่ฉันก็ยังกลัว

“นะ...นาย นายจะทำจริงๆเหรอ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้อง ฉันกลัวแล้ว ฉันสำนึกแล้ว ฮือ ฮึก ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮือๆๆๆ” บอกตามตรงว่าฉันไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นเลย แต่ตอนนี้ฉันกลั้นไม่อยู่จริงๆ ฉันกลัว ทั้งกลัวทั้งรู้สึกผิด

“อะไรกันคุณหนู เจอแค่นี้ก็สำนึกแล้วเหรอ ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรคุณเลย ให้ทำก่อนสิ แล้วค่อยมาสำนึก!”

“โอ๊ย!!!” ปืนกระชากแขนฉันให้เดินตามทันทีที่พูดจบ แต่เขาเดินเร็วมากจนฉันเดินตามไม่ทัน ทางก็เหมือนเป็นป่ารก แล้วตอนนี้ฉันก็ใส่กระโปรงสั้น รองเท้าส้นสูง มันเดินไม่ถนัด แรงลากทำให้ฉันรู้สึกว่าขามันเสียดสีกับหญ้าแรงๆจนโดนบาด ตอนนี้ฉันเจ็บๆแสบๆไปทั้งขา ทั้งเท้า ทั้งแขนที่โดนบีบก็เหมือนระบมไปหมดแล้วด้วย

“เจ็บ ปืน ฉันเจ็บ โอ๊ย นาย ฮือๆ เบาๆ”

“นี่ก็เบามากแล้วสำหรับผู้หญิงอำมหิตอย่างคุณ เดิน!”

“โอ๊ย!!!” เขาทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับที่ฉันขอทุกอย่าง ดึงลากฉันแรงๆไปสักพักใหญ่ก็ยังไม่หยุดเดิน ที่ฉันเห็นลางๆว่าอยู่รอบตัวฉันตอนนี้ คือต้นไม้ ใช่ เหมือนเป็นป่าอะไรสักอย่าง

“ปืน ที่นี่ที่ไหน นายจะพาฉันไปไหน”

“ลองเดาดูดิ ว่าผมจะพานักโทษเดนตายอย่างคุณไปลงนรกที่ไหนดี” ปืนหันมาพูดเสียงเหี้ยมๆใส่ฉัน แต่เขายังไม่หยุดลากฉันหรอก ตรงกันข้าม เขาลากแรงขึ้นกว่าเดิมทุกขณะ ลากแรงจนฉันแทบจะไม่มีแรงเดินแล้ว ฉันเหมือนปลิวตามแรงลาก แบบนี้สินะถึงจะเรียกว่าโดนลากของแท้

ปึก!

“โอ๊ย!” อยู่ๆตัวฉันก็โดนเหวี่ยงลงมากองกับพงหญ้าอย่างแรง ทั้งเจ็บทั้งจุก แถมหญ้าก็ทั้งข่วนทั้งบาด มันแสบมันคันไปหมด

“แผนสูงนักนะ ถึงได้ไม่ยอมเดิม กะจะให้ผมลากไปแบบสบายๆงั้นสิ!” นี่สินะเหตุผลที่เขาเหวี่ยงฉันลงมา

“ฉันเปล่า ฮึก แต่ฉันเจ็บ เดินไม่ไหวแล้ว”

“แสดงว่าคุณอยากโดนข่มขืนแล้วฆ่าหมกป่าเอาไว้แถวนี้เลย ได้! เอางั้นก็ได้!”

“ว้าย! ไม่ อย่า ฮึก ไม่เอา” ปืนทำท่าจะตะครุบฉัน

“ไม่เอาก็ลุก! เดี๋ยวนี้!” ปืนตวาดฉัน แล้วฉันมีทางเลือกอื่นด้วยเหรอ ถึงจะเจ็บตัว แต่ฉันก็ไม่ได้อยากจะโดนทำแบบนั้น อย่างน้อยถ้าหนีไม่พ้น การกัดฟันลุกขึ้นก็พอจะสามารถซื้อเวลา เผื่อว่าผู้ชายที่อยู่ๆก็กลายเป็นมัจจุราชคนนี้จะเปลี่ยนใจ

“ให้มันว่องไงกระฉับกระเฉงหน่อยได้ป่ะคุณหนู ให้เหมือนตอนวางแผนทำเรื่องเลวๆหน่อย” ฉันอยากจะเถียงกลับไปนะว่าฉันไม่ไหว มันเจ็บแปลบๆไปหมดแล้ว แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่กัดฟันแล้วพยายามลุกต่อไป

“โอ๊ย!” ข้อมือฉันถูกบีบแล้วกระชากอีกแล้ว

“ทีนี้ก็ตามมา! แล้วถ้าคราวนี้ไม่เดินอีกนะ ผมจะจับคุณข่มขืนแล้วหั่นศพทิ้งไว้แถวนี้จริงๆ” สุดท้ายฉันก็ไม่พ้นชะตากรรมเดิมอีกจนได้ แต่ครั้งนี้มันทรมานกว่าตรงที่ว่า ฉันต้องพยายามเดินตามให้ทัน ไม่อย่างนั้น ฉันคงโดนอย่างนั้นจริงๆ

...

...

...

ฉันถูกปืนลากมาสักพัก ก่อนจะรู้สึกว่าปืนลดความเร็วของฝีเท้าลง เพิ่งจะสังเกตเห็นลางๆว่าที่ตรงหน้าฉันมันมีสิ่งปลูกสร้างที่น่าจะเป็นบ้านอยู่ แล้ว แล้ว ที่นี่ที่ไหน

“เป็นไรไป” ที่ปืนหันมาดุฉันคงเป็นเพราะอยู่ดีๆฉันก็กระตุกข้อมือตัวเองกลับมา แต่ไม่หลุดหรอก แล้วฉันก็ไม่ได้ตั้งใจทำด้วย เพียงแต่ว่าอยู่ๆฉันก็รู้สึกว่าหัวใจมันตกไปอยู่ใต้ฝ่าเท้าขึ้นมา มันกลัว กลัวมากกว่าเดิม

“นะ...นาย นายพาฉันมาที่นี่ทำไม” ฉันถามเสียงสั่นๆ ไม่อาจปกปิดอาการหวาดระแวงใดๆ

“หึ จำได้ว่าบอกคุณไปแล้ว ความจำสั้นเหรอครับคุณหนู ถึงได้จำไม่ได้ ว่าหลังจากที่คุณสั่งให้หลอกคุณโรสขึ้นรถแล้ว คุณสั่งให้พวกนั้นทำอะไรต่อ”

“คือฉัน ฉัน...ว้าย!” ปืนกระชากฉันเข้าไปใกล้

“ถึงเวลาที่คุณต้องเจอกับความรู้สึกนั้นแล้ว!” เขาจ้องหน้าฉันอย่างเคียดแค้น น้ำเสียงของเขาฉันคงไม่ต้องบอกหรอกใช่มั้ยว่ามันน่ากลัวขนาดไหน มันน่ากลัวจนฉันสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ฉันไม่เคยกลัวอะไรมากขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต แล้วฉันจะต้องทำยังไงดีถึงจะรอด มันมองไม่เห็นทางเลย นี่ฉัน ฉันต้องรับชะตากรรมแบบนั้นจริงๆเหรอ

“ปืน ฉัน คือฉัน นายให้โอกาสฉันแก้ตัวได้มั้ย ฉันกลัวแล้ว ฮือๆ ฉันสำนึกแล้ว รู้แล้วว่าโรสรู้สึกยังไง นายอย่าทะ...ว้าย!” ปืนกดท้ายทอยฉันเข้าหา

“อย่าพยายามเลย แอ๊คติ้งของคุณใช้กับผมไม่ได้ผลหรอก ผมรู้ว่าคุณไม่ได้สำนึกจริงๆ คนจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตโคตรชั่วช้าอย่างคุณ ไม่มีทางสำนึกได้เร็วขนาดนี้หรอก แต่ที่ยอมลงทุนอ้อนวอนขนาดนี้ คุณก็แค่อยากเอาตัวรอด”

“ไม่ใช่นะ ฮือๆ ไม่ใช่ ฉันรู้แล้วจริงๆ ฉัน”

“ผมไม่เชื่อ! หยุดเล่นละคร แล้วเอาเวลามารับกรรมที่คุณก่อซะ!!!”

“โอ๊ย!” ฉันโดนลากขึ้นบ้าน มันเป็นบันไดเหมือนบันไดไม้สักเคลือบเงาประมาณสี่ห้าขั้น ตอนนี้ปืนกำลังไขประตู

ปึก!

“โอ๊ย!!!” อยู่ๆฉันก็ถูกเหวี่ยงเข้ามาในบ้านอย่างแรงจนล้มลงมากระแทกกับพื้น ก่อนทุกอย่างจะสว่างขึ้นเพราะแสงไฟ

ปัง!

ปืนปิดประตูอย่างแรงแล้วเดินเข้ามาหาฉัน ฉันทำได้แค่ถอยหลังช้าๆ ความจริงอยากจะลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีให้สุดชีวิต แต่สังขารฉันมันไม่อำนวยจริงๆ ฉันเจ็บ รวดร้าวไปทั้งตัว ยิ่งได้เห็นหน้าเหี้ยมๆของผู้ชายคนนั้นชัดๆ ทั้งตัวของฉันก็ยิ่งถูกบั่นทอนเรี่ยวแรง ใช่ ฉันกลัวเขา กลัวมาก

“พอได้เห็นหน้าคุณชัดๆ ผมถึงได้รู้ว่าสภาพคุณตอนนี้แม่ง โคตรดูไม่ได้เลยว่ะ” เหมือนเขาจะสะใจมากที่ทำให้ฉันอยู่ในสภาพน่าสมเพชแบบนี้ได้

“ยังไงนายก็ไม่ปล่อยฉันไปใช่มั้ย”

“ใช่!”

“งั้นนายก็ฆ่าฉันซะเถอะ ทุกอย่างจะได้จบๆ ฉันยอมตาย เพื่อชดใช้ทุกอย่างที่ฉันทำ”

“หึ ใจกล้าดีนะ แต่ผมยังไม่ฆ่าคุณตอนนี้หรอก แบบนั้นมันจบง่ายไป ตายไปจริงๆคุณจะไม่รับรู้อะไรอีก แต่ถ้าตายทั้งเป็น คุณจะยังรับรู้ทุกอย่าง ทุกรสชาติของความทรมาน”

“ว้าย!” ปืนเข้ามากระชากฉันให้ลุกขึ้นแล้วลากไปไหนก็ไม่รู้

ปึก!

“โอ๊ย!” ตอนนี้ฉันรู้แล้ว เขาลากฉันมาในห้องๆนึง แล้วตอนนี้ ฉันเพิ่งถูกเหวี่ยงลงมาบนเตียง ส่วนคนทำ ตอนนี้ยืนมองฉันอย่างอำมหิตอยู่ที่ปลายเตียง

และ ไม่จริงอ่ะ เขากำลังถอดเสื้อ เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำกำลังถูกโยนลงบนพื้น เหลือแต่เสื้อกล้ามสีดำด้านใน

“ปืน นะ...นาย นายอย่าทำอะไรฉันเลย ฮือๆ ฉันกลัวแล้ว ถ้าอยากแก้แค้น นายฆ่าฉันเลยก็ได้ ฮือๆ แต่อย่าทำแบบนี้เลย อย่าทำแบบนี้เลย ฮือๆๆ...” ฉันถอยจนชิดหัวเตียง คำพูดสั่นสะท้านที่อ้อนวอนออกไป มันเหมือนเขาไม่ได้ยิน เพราะเขายังคงถอดเสื้อต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งท่อนบนเปลือย ต่อด้วยเข็มขัดหนังสีดำที่เพิ่งจะถูกดึงออกจากกางเกง

“ไม่ต้องหันซ้ายหันขวาหาทางหนีทีไล่หรอก เพราะยังไง คืนนี้คุณก็ไม่รอด!”