LOGINShare
UN-SECURE GUY 2 ยังไงคืนนี้คุณก็ไม่รอด!
Last Updated:
2026-01-30 17:29:28หัวใจฉันกระตุกวูบกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะถึงฉันจะรู้ทุกอย่าง แต่ฉันก็ยังกลัว
“นะ...นาย นายจะทำจริงๆเหรอ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้อง ฉันกลัวแล้ว ฉันสำนึกแล้ว ฮือ ฮึก ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮือๆๆๆ” บอกตามตรงว่าฉันไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นเลย แต่ตอนนี้ฉันกลั้นไม่อยู่จริงๆ ฉันกลัว ทั้งกลัวทั้งรู้สึกผิด “อะไรกันคุณหนู เจอแค่นี้ก็สำนึกแล้วเหรอ ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรคุณเลย ให้ทำก่อนสิ แล้วค่อยมาสำนึก!” “โอ๊ย!!!” ปืนกระชากแขนฉันให้เดินตามทันทีที่พูดจบ แต่เขาเดินเร็วมากจนฉันเดินตามไม่ทัน ทางก็เหมือนเป็นป่ารก แล้วตอนนี้ฉันก็ใส่กระโปรงสั้น รองเท้าส้นสูง มันเดินไม่ถนัด แรงลากทำให้ฉันรู้สึกว่าขามันเสียดสีกับหญ้าแรงๆจนโดนบาด ตอนนี้ฉันเจ็บๆแสบๆไปทั้งขา ทั้งเท้า ทั้งแขนที่โดนบีบก็เหมือนระบมไปหมดแล้วด้วย “เจ็บ ปืน ฉันเจ็บ โอ๊ย นาย ฮือๆ เบาๆ” “นี่ก็เบามากแล้วสำหรับผู้หญิงอำมหิตอย่างคุณ เดิน!” “โอ๊ย!!!” เขาทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับที่ฉันขอทุกอย่าง ดึงลากฉันแรงๆไปสักพักใหญ่ก็ยังไม่หยุดเดิน ที่ฉันเห็นลางๆว่าอยู่รอบตัวฉันตอนนี้ คือต้นไม้ ใช่ เหมือนเป็นป่าอะไรสักอย่าง “ปืน ที่นี่ที่ไหน นายจะพาฉันไปไหน” “ลองเดาดูดิ ว่าผมจะพานักโทษเดนตายอย่างคุณไปลงนรกที่ไหนดี” ปืนหันมาพูดเสียงเหี้ยมๆใส่ฉัน แต่เขายังไม่หยุดลากฉันหรอก ตรงกันข้าม เขาลากแรงขึ้นกว่าเดิมทุกขณะ ลากแรงจนฉันแทบจะไม่มีแรงเดินแล้ว ฉันเหมือนปลิวตามแรงลาก แบบนี้สินะถึงจะเรียกว่าโดนลากของแท้ ปึก! “โอ๊ย!” อยู่ๆตัวฉันก็โดนเหวี่ยงลงมากองกับพงหญ้าอย่างแรง ทั้งเจ็บทั้งจุก แถมหญ้าก็ทั้งข่วนทั้งบาด มันแสบมันคันไปหมด “แผนสูงนักนะ ถึงได้ไม่ยอมเดิม กะจะให้ผมลากไปแบบสบายๆงั้นสิ!” นี่สินะเหตุผลที่เขาเหวี่ยงฉันลงมา “ฉันเปล่า ฮึก แต่ฉันเจ็บ เดินไม่ไหวแล้ว” “แสดงว่าคุณอยากโดนข่มขืนแล้วฆ่าหมกป่าเอาไว้แถวนี้เลย ได้! เอางั้นก็ได้!” “ว้าย! ไม่ อย่า ฮึก ไม่เอา” ปืนทำท่าจะตะครุบฉัน “ไม่เอาก็ลุก! เดี๋ยวนี้!” ปืนตวาดฉัน แล้วฉันมีทางเลือกอื่นด้วยเหรอ ถึงจะเจ็บตัว แต่ฉันก็ไม่ได้อยากจะโดนทำแบบนั้น อย่างน้อยถ้าหนีไม่พ้น การกัดฟันลุกขึ้นก็พอจะสามารถซื้อเวลา เผื่อว่าผู้ชายที่อยู่ๆก็กลายเป็นมัจจุราชคนนี้จะเปลี่ยนใจ “ให้มันว่องไงกระฉับกระเฉงหน่อยได้ป่ะคุณหนู ให้เหมือนตอนวางแผนทำเรื่องเลวๆหน่อย” ฉันอยากจะเถียงกลับไปนะว่าฉันไม่ไหว มันเจ็บแปลบๆไปหมดแล้ว แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่กัดฟันแล้วพยายามลุกต่อไป “โอ๊ย!” ข้อมือฉันถูกบีบแล้วกระชากอีกแล้ว “ทีนี้ก็ตามมา! แล้วถ้าคราวนี้ไม่เดินอีกนะ ผมจะจับคุณข่มขืนแล้วหั่นศพทิ้งไว้แถวนี้จริงๆ” สุดท้ายฉันก็ไม่พ้นชะตากรรมเดิมอีกจนได้ แต่ครั้งนี้มันทรมานกว่าตรงที่ว่า ฉันต้องพยายามเดินตามให้ทัน ไม่อย่างนั้น ฉันคงโดนอย่างนั้นจริงๆ ... ... ... ฉันถูกปืนลากมาสักพัก ก่อนจะรู้สึกว่าปืนลดความเร็วของฝีเท้าลง เพิ่งจะสังเกตเห็นลางๆว่าที่ตรงหน้าฉันมันมีสิ่งปลูกสร้างที่น่าจะเป็นบ้านอยู่ แล้ว แล้ว ที่นี่ที่ไหน “เป็นไรไป” ที่ปืนหันมาดุฉันคงเป็นเพราะอยู่ดีๆฉันก็กระตุกข้อมือตัวเองกลับมา แต่ไม่หลุดหรอก แล้วฉันก็ไม่ได้ตั้งใจทำด้วย เพียงแต่ว่าอยู่ๆฉันก็รู้สึกว่าหัวใจมันตกไปอยู่ใต้ฝ่าเท้าขึ้นมา มันกลัว กลัวมากกว่าเดิม “นะ...นาย นายพาฉันมาที่นี่ทำไม” ฉันถามเสียงสั่นๆ ไม่อาจปกปิดอาการหวาดระแวงใดๆ “หึ จำได้ว่าบอกคุณไปแล้ว ความจำสั้นเหรอครับคุณหนู ถึงได้จำไม่ได้ ว่าหลังจากที่คุณสั่งให้หลอกคุณโรสขึ้นรถแล้ว คุณสั่งให้พวกนั้นทำอะไรต่อ” “คือฉัน ฉัน...ว้าย!” ปืนกระชากฉันเข้าไปใกล้ “ถึงเวลาที่คุณต้องเจอกับความรู้สึกนั้นแล้ว!” เขาจ้องหน้าฉันอย่างเคียดแค้น น้ำเสียงของเขาฉันคงไม่ต้องบอกหรอกใช่มั้ยว่ามันน่ากลัวขนาดไหน มันน่ากลัวจนฉันสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ฉันไม่เคยกลัวอะไรมากขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต แล้วฉันจะต้องทำยังไงดีถึงจะรอด มันมองไม่เห็นทางเลย นี่ฉัน ฉันต้องรับชะตากรรมแบบนั้นจริงๆเหรอ “ปืน ฉัน คือฉัน นายให้โอกาสฉันแก้ตัวได้มั้ย ฉันกลัวแล้ว ฮือๆ ฉันสำนึกแล้ว รู้แล้วว่าโรสรู้สึกยังไง นายอย่าทะ...ว้าย!” ปืนกดท้ายทอยฉันเข้าหา “อย่าพยายามเลย แอ๊คติ้งของคุณใช้กับผมไม่ได้ผลหรอก ผมรู้ว่าคุณไม่ได้สำนึกจริงๆ คนจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตโคตรชั่วช้าอย่างคุณ ไม่มีทางสำนึกได้เร็วขนาดนี้หรอก แต่ที่ยอมลงทุนอ้อนวอนขนาดนี้ คุณก็แค่อยากเอาตัวรอด” “ไม่ใช่นะ ฮือๆ ไม่ใช่ ฉันรู้แล้วจริงๆ ฉัน” “ผมไม่เชื่อ! หยุดเล่นละคร แล้วเอาเวลามารับกรรมที่คุณก่อซะ!!!” “โอ๊ย!” ฉันโดนลากขึ้นบ้าน มันเป็นบันไดเหมือนบันไดไม้สักเคลือบเงาประมาณสี่ห้าขั้น ตอนนี้ปืนกำลังไขประตู ปึก! “โอ๊ย!!!” อยู่ๆฉันก็ถูกเหวี่ยงเข้ามาในบ้านอย่างแรงจนล้มลงมากระแทกกับพื้น ก่อนทุกอย่างจะสว่างขึ้นเพราะแสงไฟ ปัง! ปืนปิดประตูอย่างแรงแล้วเดินเข้ามาหาฉัน ฉันทำได้แค่ถอยหลังช้าๆ ความจริงอยากจะลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีให้สุดชีวิต แต่สังขารฉันมันไม่อำนวยจริงๆ ฉันเจ็บ รวดร้าวไปทั้งตัว ยิ่งได้เห็นหน้าเหี้ยมๆของผู้ชายคนนั้นชัดๆ ทั้งตัวของฉันก็ยิ่งถูกบั่นทอนเรี่ยวแรง ใช่ ฉันกลัวเขา กลัวมาก “พอได้เห็นหน้าคุณชัดๆ ผมถึงได้รู้ว่าสภาพคุณตอนนี้แม่ง โคตรดูไม่ได้เลยว่ะ” เหมือนเขาจะสะใจมากที่ทำให้ฉันอยู่ในสภาพน่าสมเพชแบบนี้ได้ “ยังไงนายก็ไม่ปล่อยฉันไปใช่มั้ย” “ใช่!” “งั้นนายก็ฆ่าฉันซะเถอะ ทุกอย่างจะได้จบๆ ฉันยอมตาย เพื่อชดใช้ทุกอย่างที่ฉันทำ” “หึ ใจกล้าดีนะ แต่ผมยังไม่ฆ่าคุณตอนนี้หรอก แบบนั้นมันจบง่ายไป ตายไปจริงๆคุณจะไม่รับรู้อะไรอีก แต่ถ้าตายทั้งเป็น คุณจะยังรับรู้ทุกอย่าง ทุกรสชาติของความทรมาน” “ว้าย!” ปืนเข้ามากระชากฉันให้ลุกขึ้นแล้วลากไปไหนก็ไม่รู้ ปึก! “โอ๊ย!” ตอนนี้ฉันรู้แล้ว เขาลากฉันมาในห้องๆนึง แล้วตอนนี้ ฉันเพิ่งถูกเหวี่ยงลงมาบนเตียง ส่วนคนทำ ตอนนี้ยืนมองฉันอย่างอำมหิตอยู่ที่ปลายเตียง และ ไม่จริงอ่ะ เขากำลังถอดเสื้อ เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำกำลังถูกโยนลงบนพื้น เหลือแต่เสื้อกล้ามสีดำด้านใน “ปืน นะ...นาย นายอย่าทำอะไรฉันเลย ฮือๆ ฉันกลัวแล้ว ถ้าอยากแก้แค้น นายฆ่าฉันเลยก็ได้ ฮือๆ แต่อย่าทำแบบนี้เลย อย่าทำแบบนี้เลย ฮือๆๆ...” ฉันถอยจนชิดหัวเตียง คำพูดสั่นสะท้านที่อ้อนวอนออกไป มันเหมือนเขาไม่ได้ยิน เพราะเขายังคงถอดเสื้อต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งท่อนบนเปลือย ต่อด้วยเข็มขัดหนังสีดำที่เพิ่งจะถูกดึงออกจากกางเกง “ไม่ต้องหันซ้ายหันขวาหาทางหนีทีไล่หรอก เพราะยังไง คืนนี้คุณก็ไม่รอด!”
Latest chapter
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 14(2) กินนี่ซะด้วย
เขาตะโกนบอกฉันแค่นั้นก่อนออกรถทันที เหมือนอยากจะไปตั้งนานแล้ว อยากไป โดยที่ไม่มีตัวเสนียดอย่างฉันติดไปด้วย“ฮือ ฮึก ฮือๆๆๆๆ...” ฉันฝืนยืนมองตามรถเขาที่แล่นไปด้วยความเร็วได้เพียงเสี้ยววินาที ก่อนทั้งตัวของฉันมันจะทรุดลงไปกองกับพื้นฟุตบาทเอาดื้อๆ สภาพของฉันในตอนนี้มันน่าเวทนาเหลือเกิน ฉันไม่เหลือแรงยืนอีกแล้ว มีแต่น้ำตาที่ไหลเอาๆไม่ยอมหยุด มันทรมานจนไม่รู้จะบรรยายยังไง เมื่อไหร่ชะตากรรมเลวร้ายพวกนี้มันจะหมดไปสักที“มันเป็นความผิด ฮึก ความผิดของแนนเองใช่มั้ยแม่ ที่แนนต้องเจอแบบนี้ เพราะแนน ฮึก เพราะแนนมันเลวเองใช่มั้ย ฮือๆๆ ...” ฉันรู้ว่าเวรกรรมมันคงตามสนองฉัน และฉันคงโทษใครไม่ได้ ในเมื่อทำเอง มันก็ต้องรับเองแบบนี้นั่นแหละถูกแล้ว“ฮือ ฮึก ฮือๆๆๆๆ...” น้ำตาของฉันมันไหลอย่างไม่อายใครไปสักพัก ก่อนฉันจะพอกัดฟันรวบรวมกำลังให้ร่างใกล้ตายของฉันมันฝืนลุกยืนขึ้นได้ ฉันเดินไปตามทางเท้าอย่างช้าๆ ไม่รู้หรอกว่าจะถึงบ้านเมื่อไหร่ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่เรียกแท็กซี่ รู้แต่ว่าฉันในตอนนี้มันเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก เหมือนคนไม่รับไม่รู้อะไรเลยนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ฉันกัดฟันเดินต่อไปด้วยน้ำตาและความทรมาน มันท
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 14(1) กินนี่ซะด้วย
เขายังทำแรงๆต่อไปโดยที่ไม่สนใจอาการของฉันเลย ไม่ได้คิด ว่าตัวฉันทั้งตัวมันทั้งบอบช้ำ อ่อนล้าและหมดแรง แถมแผลรวมทั้งร่องรอยอะไรก็เต็มไปหมด เขามันซาตานในร่างคนชัดๆ“ใส่ได้พอดีเลยเนอะ นึกว่าจะหลวมไปซะอีก นมคุณนี่อึ๋มไม่สมตัวเลย หึ” อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นมา“อื้อ ปล่อยนะ นี่นาย อื้อ ทำบ้าอะไรของนาย ออกไปนะ” ฉันร้องประท้วงเพราะอยู่ๆเขาก็เลิกเสื้อในฉันขึ้นแล้วก้มลงมาดูดนมฉันแรงๆทั้งสองข้างราวกับเด็กหิวนม“อื้อ อย่านะ หยุด ปืน ฉันบอกให้นาย อื้อ บอกให้นายหยุดไง ปล่อยฉันนะ ปล่อย อื้อ...” เขาดูดดึงไม่หยุด แถมเลียตรงหัวนมรัวๆจนฉันสะท้านไปทั้งตัว ก่อนเขาจะลากลิ้นขึ้นไปดูดเลียซุกไซ้ตามซอกคออย่างหื่นกระหาย“ปืน อื้อ อยู่ดีๆนายเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ปล่อย อื้อ ปล่อย ปล่อยฉันนะ อ้ะ!” เขาสอดนิ้วนิ้วนึงเข้ามาในตัวฉัน ก่อนจะขยับเข้าๆออกๆจนฉันตั้งตัวไม่ทัน“ปืน อื้อ ปล่อย อ้ะ อื้อ...” ฉันพยายามกัดฟันข่มความเสียวเอาไว้ มือของฉันผลักเขาไม่หยุด แต่เขาเองก็ไม่หยุดเหมือนกัน ยิ่งผลักเขาก็ยิ่งดูดดึง แถมซอยนิ้วถี่ๆแรงๆจนฉันแทบไม่ได้หายใจ“อะ...อ้ะ ปืน นาย ฮึก นายหยุดเดี๋ยวนี้นะ บอกให้ อื้อ บอกให้หยุดไง อื้อ อร๊ายยย...” นอ
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 13 ให้คุณเปลี่ยนเองมันไม่ทันใจ
“ไม่ แม่ขา อย่า ฮือๆ อย่าเพิ่งไป อยู่กับแนนก่อนนะแม่ อยู่กับแนนก่อน ฮือๆๆๆ...”ฉันไม่รู้ว่าทำไมยิ่งไขว่คว้า แม่ก็ยิ่งห่างไกลออกไปทุกที ทั้งๆที่แม่เดินช้าๆ และฉันวิ่งเร็วสุดกำลัง แต่ก็ยังตามไม่ทัน สุดท้ายแม่ก็ค่อยๆลับตาไป เหลือแค่ความว่างเปล่าที่มืดมิด เหลือแค่ฉันที่หมดแรงหมดความหวัง และทั้งร่างอยู่ดีๆมันก็ทรุดลงไปกองกับพื้น ไม่เหลือ ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว มีแต่ความว่างเปล่าเดียวดาย และน้ำตา“แม่ ฮือๆๆๆ...” ฉันทำได้แค่นั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่อย่างนั้น สายตาของฉันเห็นแค่ความว่างเปล่าที่พร่ามัวของเบื้องหน้า ไม่มีเลย ไม่มีวี่แววที่แม่จะกลับมา“แม่ ฮือๆ แม่!!!”ปึก!อยู่ๆฉันก็รู้สึกว่าตัวเองสะดุ้งอย่างแรง ก่อนจะเห็นว่าตัวฉันอยู่ในห้อง บนเตียง และแสงสว่างที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างสีขาวเข้ามาบ่งบอกว่าเช้าแล้ว“เมื่อกี้ฝันเหรอ ฮือ ฮึก” ฝันก็จริง แต่น้ำตาฉันไหล มันไหลทะลักจริงๆ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าทั้งสองแก้มของฉันเปียกแฉะไปด้วยน้ำตา ลมหายใจติดๆขัดๆที่ดังถี่ๆออกมาพร้อมเสียงสะอื้นคือตัวยืนยัน ว่าความเจ็บปวดรวดร้าวและแสนเดียวดายเมื่อกี้นี้มันเกิดขึ้นจริงในส่วนลึก ตรงก้นบึ้งหัวใจของฉันแอ๊ด...เสียงประตูทำใ
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 12 ใครอนุญาตให้คุณกิน!
เขากระแทกเสียงใส่ฉันแล้วนั่งกลับลงไปบนเก้าอี้แรงๆ ส่วนความกดดันมันก็มาตกลงที่ฉันอย่างไม่ต้องสงสัย“อ้าว! นิ่งทำไมวะคุณหนู ผมหิวจะตายอยู่แล้วนะเว้ย หรืออยากให้ผมกินคุณแทนอ่ะ!” วันนี้เขาทำฉันสะดุ้งไม่รู้กี่ครั้งแล้ว แล้วฉันก็ตกใจจนหันกลับมาหุงข้าวแทบไม่ทัน มือไม้มันสั่นไปหมด ไม่รู้หุงผิดหุงถูก แต่ก็คงต้องทำๆไปก่อน“ทำไข่เจียวเพิ่มด้วย!” เขาตะคอกบอกฉันระหว่างที่ฉันยืนรอข้าวสุก เขาสร้างภาวะกดดันให้ฉันอีกแล้ว เพราะฉันทอดไข่เจียวไม่เป็น ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง“หูคุณตึงเหรอวะแนน ยืนนิ่งทำไม หรืออยากให้เช็คหูให้ ก็ได้นะ!”“มะ...ไม่ต้อง ฉันได้ยินแล้ว” ฉันรีบหันไปตอบเขา เพราะฉันได้ยินเสียงเขาลากเก้าอี้แรงๆเหมือนลุกขึ้น แล้วถ้าไม่รีบตอบ ฉันต้องซวยอีกแน่ๆ“ได้ยินก็ทำดิ!”“อือ อืม” ฉันรีบพยักหน้าไปก่อน ไม่อยากโดนขู่อีกแล้ว เพราะแค่นี้ฉันก็ขวัญหนีดีฝ่อจนไม่รู้จะฝ่อยังไงแล้ว ก่อนฉันจะค่อยๆหันกลับมาตอกไข่ใส่ถ้วย“อุ๊ย!” ขนาดตอกไข่ยังยากเลยสำหรับฉัน ฉันนี่มันไม่เอาไหนจริงๆ“ถ้าทำตกอีกฟอง ผมคิดฟองละยก!” เขาขู่ฉันอีกแล้ว ระหว่างที่ฉันก้มลงจะหยิบไข่ฟองที่เมื่อกี้ฉันเพิ่งทำตกแตก แล้วจะไม่ให้ฉันขนลุกจนต้อ
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 11 ถ้าผมไม่ได้กินข้าว ผมจะกินคุณแทน!
พรึ่บ!“ตื่นได้แล้วคุณหนู! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนครับ!” ผ้าห่มถูกกระชากออกจากตัวฉันพร้อมกับเสียงกระแทกแดกดันที่ดังลั่นตามมา มันทำให้ฉันตกใจจนต้องสะดุ้งตื่นอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็ยังไม่มีแรงลุกขึ้นอยู่ดี เพราะมันทั้งหนาวทั้งสั่น ทั้งอ่อนล้าหมดแรง ทั้งร้อนๆรุ่มๆไปทั้งตัว“ผมบอกให้ลุกไงแนน เช้าแล้ว ลุก!”“โอ๊ย!” เขากระชากฉันขึ้นมาแล้วดึงทั้งตัวของฉันเข้าไปหา“เจ็บ ปืน ขอร้อง ปล่อย ฮึก ปล่อยฉันก่อน ฮือๆ” ฉันทำได้แค่บอกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นๆแหบแห้งปนเสียงสะอื้น แต่ไม่มีแรงขัดขืนเขาแล้ว“ผมไม่ปล่อย! มานี่!”“โอ๊ย!” เขากระชากฉันลงจากเตียงแล้วลากฉันให้เดินตามไปไหนไม่รู้ ขาฉันได้แต่ครูดไปกับพื้นเพราะฉันไม่มีแรงเดินตามเขาให้ทัน“โอ๊ย!” ผลของการไม่มีแรงคืออยู่ๆฉันก็ทรุดลงกับพื้นเอาดื้อๆ แรงจะลุกขึ้นยืนก็ไม่มี ส่วนปืน เขาหันมองฉันเหมือนไม่พอใจทีนึงแล้วเดินกระทืบปึงปังไปไหนก็ไม่รู้ ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าในมือพรึ่บ! เขาโยนมันใส่ฉัน“ใส่ซะ! เห็นสภาพทุเรศๆของคุณแล้วมันอุจาดตา!” เขาตวาดใส่ฉัน แต่ฉันก็ยอมรับ สภาพฉันตอนนี้มันทุเรศจริงๆ มือสั่นๆของฉันค่อยๆหยิบเสื้อขึ้นมา
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 10 ผมจะยืนเฝ้าคุณ! ตรงนี้ !
“มะ...ไม่ ไม่ใช่นะ” ฉันรีบตอบเสียงสั่นเพราะเขาทำท่าจะก้าวเข้ามา ส่วนฉันก็ขยับถอยโดยอัตโนมัติ เผลอลืมความเจ็บไปเสี้ยววินาที เพราะฉันกลัวเขามากกว่า“ไม่ใช่แล้วทำไมยังไม่ทำ!” เขาถามติดตะคอก สายตาเอาเรื่อง“ฉัน ฉัน ฉันทำเดี๋ยวนี้แหละ...โอ๊ย!” ฉันรีบลุกไปหน่อย ลืมว่าตัวเองเจ็บอยู่เลยเผลอล้มจนได้“บอกแล้วไงว่ามารยาของผู้หญิงสารเลวอย่างคุณมันใช้กับผมไม่ได้ผล ลุกขึ้น!”“โอ๊ย!” เขากระชากฉันแล้วดันตัวฉันไปติดฝา ตามด้วยเขาที่ประกบฉันเข้ามา“หรือที่สำออยให้ผมเห็น เพราะว่าคุณไม่อยากซักผ้า แต่อยากทำอย่างอื่น อย่างอื่นที่เหมือนกับเมื่อกี้นี้” เขาพูดจบก็ทำท่าจะพุ่งใบหน้าเข้ามา ดีที่ฉันหลบทัน“ไม่ ไม่ใช่นะ เมื่อกี้ฉันลุกไม่ขึ้นจริงๆ แต่ ฮึก แต่ไม่ได้อยากให้นายทำแบบนี้ นายปล่อย ฮือ ฮึก ปล่อยฉันเถอะนะ ฉันจะไปซักให้ ซักให้จริงๆ ฮือๆ ฉันไหว้ล่ะ อย่าทำฉันเลย ฉันเจ็บแล้ว กลัวแล้วปืน ฮือๆๆ...” ฉันพนมมือไหว้เขาอย่างไม่มีทางเลือก ตอนนี้ฉันยอมทุกอย่าง ยอมเสียศักดิ์ศรี ยอมเสียอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เสียตัวให้เขาเหมือนกับหลายครั้งก่อนหน้านี้ เพราะฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ“หึ อีกแล้วเหรอ มุกกราบกรานอีกแล้วเหรอ รู้มั้ย นี่ถ
You may also like
ตกหลุมรักมาเฟียใจร้าย (จบ)
วารินทร์ทิพย์5.3K viewsพลาดรักมาเฟีย
โนเนจัง13.4K viewsเด็กดื้อของคุณป๋า Nc20+
ลำเจียก47.6K viewsคู่หมั้นมาเฟีย NC20+
Naya Solene5.5K viewsมาเฟียร้ายพ่ายรักคุณหมอ
ยอดใบไผ่1.0K viewsRISK LOVE ร้ายเสี่ยงรัก
AngelBell2.1K viewsNightZ [III] RASCAL MAFIA
Aliyah.P390 viewsแค้นนี้ของนายมาเฟีย
Kidsroom1.6K views
