UN-SECURE GUY 9 อย่ามาสำออย NC

เขาบอกแค่นั้นก่อนฉันจะรู้สึกว่าเขายกขาข้างนึงของฉันขึ้นสูงแล้วดันท่อนxxxของเขาเข้ามา

“ฮึก ปืน ฉันเจ็บ เจ็บ ฮือๆๆ...” ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าโดนซ้ำแผลเก่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าขนาดนี้แล้วทำไมฉันถึงยังไม่ตาย ฉันทนให้เขากระแทกอยู่ได้ยังไง ทั้งๆที่ฉันเจ็บจนจะหายใจไม่ไหวอยู่แล้ว

“อื้มม แนน ขนาดผมขยันเอาคุณขนาดนี้ คุณยังไม่หลวมอีกเหรอวะ อ้ะๆๆ...” เขากระแทกเข้ามาเรื่อยๆ ฉันเองก็ได้แต่กัดฟันทน และไม่รู้เหมือนกันว่าฉันยังต้องทนจนถึงเมื่อไหร่

“ฮือๆ ปืน นายเบาๆกว่านี้หน่อยได้มั้ย ฉันเจ็บ ฮือๆๆ”

“โทษทีนะแนน พอดีxxxผมมันชอบแบบนี้ ซี้ดดด อ้ะๆๆๆ...” แล้วเขาก็กระแทกต่อไปเรื่อยๆ พร้อมๆกับมือของเขาที่กอดรัดและขยำนมฉันไม่ยั้ง

“อื้อ ปืน เมื่อไหร่นายจะพอ ฮือ ฮึก ถ้าฉันตาย ตาย ฮึก ตายตอนนี้ นายคงพอใจ”

“ไม่หรอก เพราะผมยังเอาคุณไม่หนำใจ” ผับๆๆๆๆ!!! เขากระแทกรุนแรงกว่าเก่า และเป็นอย่างนั้นอยู่นานก่อนฉันจะรู้สึกว่าเขาเอามือข้างนึงที่กำลังบีบนมฉันไปสะกิดติ่งตรงกลางกายฉันรัวๆ ทำเอาฉันหายใจไม่ออก ฉันไม่รู้ว่าตัวฉันเป็นอะไร อยู่ๆมันก็มีความร้อนแล่นแปลบปลาบเหมือนโดนไฟช็อตไปทั้งตัว

“อือ ปืน ฉัน ฮึก หายใจไม่ออก นาย นายหยุดที หยุดสักที อ้ะ อื้อ!” ฉันเอื้อมมือไปกุมมือเขาหวังให้เขาหยุด เพราะฉันทั้งเจ็บทั้งเสียว ใช่ ไอ้ความรู้สึกนั้นมันต้องเรียกว่าเสียวแน่ๆ ทำไมฉันมันถึงได้น่าไม่อายแบบนี้ ดันมามีอารมณ์ไปกับเขาให้เขาหัวเราะในความน่าสมเพชได้ยังไงกัน 

“ปืน ปล่อยฉัน อย่า ฮือๆ หยุด หยุดนะ” ฉันกัดฟันฝืนบอกเขาอย่างยากลำบาก เพราะตอนนี้ฉันทรมานเหลือเกิน ในเมื่อปากมันบอกไปอย่างนั้นก็จริง แต่ข้างในลึกๆเหมือนอยากให้เขาทำต่อ ทั้งมือเขา และทั้งจังหวะกระแทก ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ฉันยังเจ็บยังจุกเพราะแรงกระแทก แต่ตอนนี้เหมือนความเสียวพวกนั้นมันจะมีมากกว่า นี่เขาทำอะไรกับฉัน ร่ายเวทมนตร์คาถาเหมือนพวกพ่อมดงั้นเหรอ ฉันถึงได้ควบคุมตัวเองไม่อยู่แบบนี้

“ปืน ฉัน ฮึก ฉันบอกให้หยุด”

“แน่ใจเหรอ ว่าอยากให้หยุดจริงๆ เล่นตอดผมตุบๆๆซะขนาดนี้” ทำไมเขาพูดเหมือนกับรู้ว่าฉันในตอนนี้กำลังเป็นยังไง

“ฉัน ฉัน ฮึก ฉันทรมาน”

“เดี๋ยวก็หาย ผมรับรอง”

ผับๆๆๆๆๆ!!!!! คราวนี้เขาซอยแก่นกายเข้ามาถี่ๆรัวๆจนฉันหายใจไม่ทัน มันแรงกว่าทุกครั้งก่อนหน้านี้ แต่ไม่รู้ทำไมความรู้สึกเจ็บมันถึงเจือจางไปเรื่อยๆ มีแต่ความเสียวที่ดูเหมือนจะกลบเกลื่อนความรู้สึกนึกคิดฉันจนหมด จนฉันเผลอครางออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

“อ้ะๆ ปืน ฉัน ฉันไม่ไหวแล้ว ซี้ด...อ้ะๆๆ”

“ผมก็จะแตกแล้วแนน ของคุณแม่งโคตรคับ รัดxxxผมแน่นชิบหาย อ้ะๆๆๆ...”

ผับๆๆๆๆๆ!!!!!

“อ้ะๆๆๆๆ ปืน ไม่ไหว ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ อ้ะๆ...กรี๊ด!!!!!” ฉันไม่รู้ว่าตัวเองปล่อยเสียงน่าอายแบบนั้นออกมาได้ยังไง ฉันรู้แต่ว่าความทรมาน ความอัดอั้นทั้งหมดในร่างกายถูกปลดปล่อย พร้อมๆกับที่อยู่ๆท้องน้อยฉันก็รู้สึกอุ่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน

“อ่าส์!!! แนน โคตรโล่งเลย อืมมม...” ปืนกอดฉันแน่นขึ้น เขาหยุดกระแทกแล้วซุกหน้าเข้ากับซอกคอฉัน หายใจเหนื่อยๆไม่ต่างจากฉัน และฉันรู้สึกได้ว่าตอนนี้ทั้งฉันทั้งเขามีเหงื่อท่วมตัว ในขณะที่ท่อนxxxของเขาก็ยังแช่อยู่ในตัวฉัน และนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่มันเป็นอยู่แบบนี้ ฉันรู้แค่ว่าฉันรู้สึกเพลียจนลืมตาไม่ขึ้น มันอ่อนแรงไปทั้งตัว

“ลุกขึ้น!” อยู่ๆเสียงกร้าวแข็งนั้นมันก็ดังก้องเข้ามาในหูฉันจนฉันสะดุ้ง ฉันค่อยๆลืมตาก่อนจะรู้ว่าปืนไม่ได้นอนกอดฉันแล้ว แต่เขาอยู่ไหนไม่รู้

“โอ๊ย!” ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเขาอยู่ไหน เขายืนอยู่ข้างเตียง แล้วเขาก็เพิ่งจะกระชากฉันลงมา ฉันเองก็อยากทรงตัวให้อยู่นะ แต่มันไม่ไหวจริงๆ ตัวฉันทั้งตัวมันเลยทรุดลงไปกับพื้น

“อย่ามาสำออยว่ะแนน ผมไม่สงสารคุณหรอก ลุกขึ้นมา!”

“โอ๊ย!” เขากระชากฉันขึ้นไปแล้วดึงฉันให้เผชิญหน้า

“เป็นอะไร เสร็จไปแค่รอบเดียว คุณถึงกับยืนไม่ไหวเลยเหรอ อย่ามามารยา!”

“ปืน ฉัน ฉันไม่ไหวจริงๆ ขอร้อง ปล่อย ปล่อยฉันก่อนนะ” เสียงฉันแหบแห้งสั่นเครือ และฉันรู้สึกรวดร้าว เมื่อยล้า อ่อนเพลีย หมดแรงไปทั้งตัว ฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร มันเหมือนไม่สบาย ทั้งๆที่เมื่อกี้ก็ยังปกติอยู่เลย ก่อนฉันจะรู้สึกว่าปืนเอามือข้างนึงมากระทบหน้าผากฉันสลับหน้ามือหลังมืออยู่สองสามที

“ตัวร้อน ไม่สบายงั้นเหรอ หึ! ทั้งคุณทั้งตัวคุณนี่แม่ง รวมหัวกันสำออยได้โล่จริงๆนะ แต่ฝันไปเถอะว่าผมจะสงสารคุณ นักโทษเดนตายอย่างคุณ มันไม่สมควรได้รับความเห็นใจ มานี่!” เขาลากฉันไปไหนไม่รู้ และฉันเองแทบไม่ได้ก้าวขาหรอก แต่แทบจะปลิวตามเขามากกว่า

ตุบ!

“โอ๊ย!” เขาเหวี่ยงฉันลงมาบนพื้นห้องน้ำ ก่อนจะตามด้วยกองผ้าที่เขาโยนลงมาใส่หัวฉัน

“โทษฐานที่คุณคิดหนี จัดการซะ! อ้อ! หวังว่าคุณหนูอย่างคุณคงจะซักผ้าเป็นนะ แล้วอีกครึ่งชั่วโมงผมจะมาเช็ค จำไว้ อย่าคิดท้าทายผม ไม่งั้นคุณจะเจอกับบทลงโทษที่มันหนักกว่านี้ ผมเตือนด้วยความหวังดี!” เขาพูดจบก็เดินออกไป

ปัง!

แน่นอนว่าเสียงประตูห้องที่ปิดลงมันราวกับเสียงสายฟ้าฟาดที่ผ่าลงมาตรงกลางแสกหน้าฉัน ฉันรู้นะว่าฉันมันเลว แต่ทำไมเขาถึงไม่เห็นใจฉันบ้าง ฉันสำนึกแล้ว เขาจะไม่ให้โอกาสฉันได้แก้ตัวเลยเหรอ ในเมื่อทุกอย่างที่เขาทำ มันชัดเจนว่าเขาต้องการเห็นฉันทรมานจนตายไปช้าๆอย่างที่เขาพูดไว้จริงๆ

“ทำไม ทำไม ฮือ ฮึก ทำไมนายถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้ หรือต้องให้ฉันตายต่อหน้านาย ปืน นายถึงจะพอใจ ฮือๆๆ...” กี่ครั้งกี่หนฉันก็ห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลไม่เคยได้เลยสักที ฉันเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ ฉันเจ็บ ฉันทรมาน ปวดร้าวเรื้อรังอยู่ข้างในราวกับคมหนามที่ทิ่มตำอยู่ในเนื้อหนังแล้วปักลึกอยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่ได้เอาออก ยิ่งเวลาผ่านไปนานเข้า ความเจ็บปวดมันก็ยิ่งลุกลาม ทุกอย่างที่เกิดขึ้นฉันเสียใจนะ เสียใจอยู่ทุกวินาที ฉันผิดมหันต์จริงๆที่ฉันได้ทำเรื่องชั่วช้าแบบนั้นลงไป แล้วฉันจะต้องชดใช้ไปจนถึงเมื่อไหร่เหรอ ความเลวพวกนั้นฉันต้องชดใช้ด้วยความเจ็บปวดทรมานไปจนถึงเมื่อไหร่ เมื่อไหร่ถึงจะพอ

“อดทนไว้สิแนน ฮือๆ อดทนอย่างเดียวเท่านั้นที่เธอทำได้ เดี๋ยวทุกอย่างมันจะดีขึ้นนะ มัน ฮึก มันคงจะดีขึ้น” ฉันพยายามกัดฟันฝืนยิ้มให้ตัวเองทั้งน้ำตา พยายามท่องคำนั้นไว้ คำว่าอดทน ทนจนกว่าจะทนไม่ไหว ทนถึงแม้รู้ว่ามันทรมานมากแค่ไหน แต่ฉันก็จะถือซะว่ามันคือกรรมของฉัน กรรมชั่วที่ฉันต้องชดใช้ ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะสั่งอะไร ฉันก็จะทำเท่าที่ทำได้ก็แล้วกัน อันดับแรก คือจัดการกับผ้ากองนี้ให้หมด

“โอ๊ย!” ฉันเกลียดร่างกายตัวเองจริงๆที่ไม่ยอมเข้มแข็งตามที่ใจสั่ง แค่ฉันขยับตัวเท่านั้น แค่ขยับจะลุกหยิบเสื้อผ้าพวกนี้ไปใส่กะละมัง ทั้งตัวมันก็เจ็บร้าวขึ้นมาจนแทบทนไม่ไหว ราวกับมีเข็มทิ่มแทงลงไปถึงกระดูก มือไม้ก็อ่อนแรง พิษจากความเจ็บปวดมันจะมารุมเร้าอะไรฉันเอาตอนนี้ก็ไม่รู้ แล้วฉันจะทำยังไงดี

“อดทนสิแนน ก็ตั้งใจเอาไว้แล้ว ฮือ ฮึก ตั้งใจเอาไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ฮือๆๆ...” น้ำตามันไหลอีกแล้ว ทั้งๆที่ฉันไม่ได้อยากให้มันไหลเลย ทั้งๆที่พยายามบอกตัวเองอยู่ตลอดเวลา ว่าทั้งหมดมันเป็นผลมาจากการกระทำเลวๆของฉัน มันเป็นเวรกรรมที่ฉันต้องชดใช้ แต่ครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันก็ยังทำใจให้ชินกับความเจ็บปวดทรมานพวกนี้ไม่ได้สักที

“ฮือๆๆ แม่ขา ฮือๆ แนนคิดถึงแม่ แนนอยากกอดแม่จัง แนนอยากกอดแม่ ฮือๆๆ...” ฉันรู้ดีว่าสิ่งที่หวังมันไม่มีวันเป็นจริง ที่ฉันทำได้ตอนนี้ก็แค่นั่งชันเข่ากอดตัวเอง กอดที่ไม่อุ่นเลย มันมีแต่ความเจ็บปวดและหนาวเหน็บ ทำไมนะ ทำไม ทำไมฉันมันไม่เอาไหนเลย ที่บอกว่าจะอดทน ฉันมันทำไม่ได้อย่างที่ตั้งใจเลยสักนิด

“ผมสั่งให้คุณซักผ้า ไม่ใช่มานั่งร้องไห้” เสียงนั้นทำฉันสะดุ้งแทบไม่ทัน

“ปืน!” ฉันไม่รู้ว่าเขาเข้ามาตอนไหน แต่ตอนนี้เขายืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ บนตัวเขามีเสื้อผ้าครบแล้ว ส่วนตัวฉันไม่มีอะไรเลย แล้วฉันก็ตกใจเขามาก ตกใจจนสะดุ้ง เพียงแต่ทั้งตัวมันเจ็บจนลุกไม่ขึ้นก็เท่านั้น ทั้งๆที่อยากจะลุกถอยหนีเขาใจแทบขาด

“ว่าไง ผมสั่งให้คุณซักผ้า แล้วไหนล่ะ หรือคุณอยากท้าทายผม อยากท้าทายใช่มั้ย!”