UN-SECURE GUY 10 ผมจะยืนเฝ้าคุณ! ตรงนี้ !

“มะ...ไม่ ไม่ใช่นะ” ฉันรีบตอบเสียงสั่นเพราะเขาทำท่าจะก้าวเข้ามา ส่วนฉันก็ขยับถอยโดยอัตโนมัติ เผลอลืมความเจ็บไปเสี้ยววินาที เพราะฉันกลัวเขามากกว่า

“ไม่ใช่แล้วทำไมยังไม่ทำ!” เขาถามติดตะคอก สายตาเอาเรื่อง

“ฉัน ฉัน ฉันทำเดี๋ยวนี้แหละ...โอ๊ย!” ฉันรีบลุกไปหน่อย ลืมว่าตัวเองเจ็บอยู่เลยเผลอล้มจนได้

“บอกแล้วไงว่ามารยาของผู้หญิงสารเลวอย่างคุณมันใช้กับผมไม่ได้ผล ลุกขึ้น!”

“โอ๊ย!” เขากระชากฉันแล้วดันตัวฉันไปติดฝา ตามด้วยเขาที่ประกบฉันเข้ามา

“หรือที่สำออยให้ผมเห็น เพราะว่าคุณไม่อยากซักผ้า แต่อยากทำอย่างอื่น อย่างอื่นที่เหมือนกับเมื่อกี้นี้” เขาพูดจบก็ทำท่าจะพุ่งใบหน้าเข้ามา ดีที่ฉันหลบทัน

“ไม่ ไม่ใช่นะ เมื่อกี้ฉันลุกไม่ขึ้นจริงๆ แต่ ฮึก แต่ไม่ได้อยากให้นายทำแบบนี้ นายปล่อย ฮือ ฮึก ปล่อยฉันเถอะนะ ฉันจะไปซักให้ ซักให้จริงๆ ฮือๆ ฉันไหว้ล่ะ อย่าทำฉันเลย ฉันเจ็บแล้ว กลัวแล้วปืน ฮือๆๆ...” ฉันพนมมือไหว้เขาอย่างไม่มีทางเลือก ตอนนี้ฉันยอมทุกอย่าง ยอมเสียศักดิ์ศรี ยอมเสียอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เสียตัวให้เขาเหมือนกับหลายครั้งก่อนหน้านี้ เพราะฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

“หึ อีกแล้วเหรอ มุกกราบกรานอีกแล้วเหรอ รู้มั้ย นี่ถ้าเกิดว่าสันดานคุณไม่ระยำ ผมคงนึกว่าคุณคงเป็นผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวาน โคตรธรรมะธัมโม เสียดาย ที่ความจริงแม่งไม่ใช่!”

“โอ๊ย!” เขาปัดสองมือฉันที่กำลังประกบกันแนบอกอย่างแรงก่อนเหวี่ยงฉันลงไปกับพื้น

“ทำซะ! แล้วคราวนี้ไม่ต้องห่วงนะ ว่าจะมีเวลาอู้งานมานั่งร้องไห้ ให้น้ำตาจอมปลอมของคุณมันไหลลงมาเปื้อนพื้นห้องน้ำบ้านผมให้ติดเสนียด เพราะผมจะยืนเฝ้าคุณ! ตรงนี้!” ปืนพูดเสียงแข็งกร้าวน่ากลัวพร้อมกับชี้นิ้วลงบนพื้น

“ทำสิ!!!”

“ฮึก อือๆ ทำ ทำเดี๋ยวนี้แหละ ฮือ ฮึก” ฉันรีบตอบรับพร้อมกับพยักหน้ารัวๆ คราวนี้ถึงลุกไม่ไหว ฉันก็คงต้องฝืนลุกให้ไหว ต้องพยายามลืมให้ได้ ไอ้ความรู้สึกเจ็บแปลบๆที่มันเอาแต่จะรุมกำเริบข้างในตัวฉันอยู่ตลอดเวลา

“โอ๊ย!” ฉันพยายามแล้วนะที่จะกัดฟัน แต่เสียงมันก็หลุดออกมาจนได้ ตอนนี้ฉันทั้งเจ็บทั้งรู้สึกร้อนๆหนาวๆครั่นเนื้อครั่นตัวอยู่ตลอดเวลา แต่ดูเหมือนว่าปืนจะไม่สนใจ เขายังคงยืนกอดอกพิงผนังห้องน้ำมองฉันด้วยสีหน้านิ่งๆ เหมือนทุกความทรมานของฉัน เขาไม่เห็น ไม่ว่าฉันจะล้มลุกคลุกคลาน และทุลักทุเลกับการกัดฟันซักเสื้อผ้าพวกนี้แค่ไหน สายตาเขาก็ไร้ซึ่งความรู้สึกสงสารหรือเห็นใจเลย

“ซี้ด!” ฉันเจ็บแปลบๆไปหมด ระหว่างที่นั่งขยี้กางเกง ฉันถึงเผลอร้องออกมา สายตาก็มองเห็นทุกอย่างพร่ามัวไปหมด มันมึนๆเวียนๆหัว หายใจก็เหนื่อยลงทุกที

พรึ่บ!

อยู่ๆกางเกงก็หลุดจากมือฉัน แต่ฉันก็พยายามกัดฟันกลืนน้ำตาข่มความเจ็บปวดแล้วหยิบมันขึ้นมาขยี้ต่อ ถึงแม้มือฉันจะชาจนแทบไม่เหลือแรงขยี้แล้วก็ตาม ฉันฝืนทำไปอย่างนั้น จนในที่สุด มันก็เหลือตัวสุดท้าย

“ผมว่ามันยังไม่สะอาด” อยู่ๆปืนก็พูดขึ้นมาตอนที่ฉันกำลังจะเทน้ำผงซักฟอกทิ้งแล้วเปลี่ยนเป็นน้ำเปล่าแทน

“ถามจริงเหอะ คุณซักเป็นป่ะวะ” เขาเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าฉันแล้วก้มมองลงมา

“คือฉัน ฉัน” ฉันจะตอบยังไงดี ในเมื่อถ้าตอบไปตรงๆว่าฉันซักไม่เป็น เขาก็คงหัวเราะเยาะแน่ๆ แล้วถ้าถามว่าฉันซักมาจนเสร็จได้ยังไง คำตอบคือฉันก็เดาๆเอา เคยเห็นโฆษณาในทีวีว่าเขาทำกันอย่างนี้

“ทำไม่เป็นสินะ หึ ผมมองแว้บแรกก็รู้แล้วคุณหนู”

“แต่ฉันขยี้ทุกตัวแล้วนะ มั่นใจว่าสะอาดแล้ว ฮือ ฮึก นายยังจะเอาอะไรอีก” ฉันเงยหน้าตอบเขาเสียงสั่นๆ เพราะมันปนความเหนื่อยล้าเจ็บปวดรวมทั้งเสียงสะอื้นด้วย

“เอาให้มันสะอาดกว่านี้ไง หึ พูดออกมาได้ ขยี้ทุกตัวแล้ว มั่นใจว่าสะอาด ขยี้เหมือนคนไม่มีแรงแบบที่คุณทำเนี่ยนะสะอาด หึ บอกหมา หมามันยังไม่เชื่อเลย”

“แต่ว่าฉัน...”

“พอ!” ฉันหุบปากแทบไม่ทัน เพราะอยู่ๆเขาก็ตวาดขึ้นมา

“ผมขี้เกียจเสียเวลากับคุณแล้ว ใช้แรงงานคุณนี่แม่ง โคตรไร้ประสิทธิภาพ สงสัยว่าอย่างคุณอ่ะ คงเก็บไว้เอาให้พรุนได้อย่างเดียว” เขาพูดจบก็ก้มลงมายกกะละมัง

“นายจะทำอะไรอ่ะ แล้ว ที่นายพูดหมายความว่าไง” ฉันพยายามลุกขึ้นตาม

“หมายความว่าผมจะไม่พึ่งคุณแล้วไง หึ คิดอยู่แล้วว่าคุณต้องไม่ได้เรื่อง” เขายิ้มมุมปากทำสีหน้าสะใจแบบนั้นหมายความว่าไง คืออะไร แล้วเขาจะเอากะละมังไปไหน

“เดี๋ยว นายยังไม่ตอบเลย นายจะทำอะไร”

“เอาไปซักกับเครื่องซักผ้าไง ท่าทางจะได้เรื่องกว่าคุณ”

“ซักเครื่องซักผ้า? นี่หมายความว่า...”

“ใช่ ผมก็แค่อยากจะทดสอบคุณนิดๆหน่อยๆ ขำๆ รู้มั้ย เมื่อกี้ได้ยืนดูคุณฝืนสังขารทุเรศๆของตัวเองชนิดที่ว่าล้มลุกคลุกคลานจนแทบจะเป็นจะตายนี่แม่ง โคตรหนุกเลยว่ะ หึ!” เขาพูดกลั้วหัวเราะแล้วยิ้มสะใจให้ฉันอีกทีก่อนเดินออกจากห้องไป ส่วนฉันเหรอ ทั้งร่างของฉันมันล้มทั้งยืนทันทีที่แผ่นประตูปิดลง ไม่เหลืออีกแล้วเรี่ยวแรงให้ฝืนยืนอยู่ต่อ น้ำตาก็เหมือนกัน ฉันหมดแรงกลั้นมันแล้ว

“ฮือ ฮึก ฮือๆๆๆ...” มีแต่เสียงร้องไห้ของฉันที่ดังก้องออกมา และมันดังขึ้นเรื่อยๆอย่างที่ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะจบลงตอนไหน ความอัดอั้นตันใจ ความขมขื่นที่อยู่ข้างในมันมากมายเหลือเกิน ฉันไม่เข้าใจ ไม่ว่าจะยังไงก็ยังไม่เข้าใจ ว่าที่เขาทำกับฉันสารพัดก่อนหน้านี้มันยังไม่พออีกเหรอ เขาถึงต้องทำแบบนี้กับฉัน ทำไมเขาถึงได้ใจร้ายกับฉันอย่างนี้ ใจร้ายกับฉัน ทำเหมือนว่าฉันไม่ใช่คน ไม่มีเลือดเนื้อ ไม่มีความรู้สึก ไม่มีหัวใจ

“ถ้านายจะโกรธจะแค้นฉันมากขนาดนี้ ฮือ ฮึก ทำไม ฮึก ทำไมนายไม่ฆ่าฉันซะเลยล่ะปืน จะทรมานฉัน ฮึก จะทรมานฉันอยู่แบบนี้ไปเพื่ออะไร  ฮือ ฮึก ฮือๆ ฮือๆๆๆๆ...” ฉันไม่รู้ว่าร้องไห้ท่ามกลางความเจ็บปวดทรมานอยู่นานเท่าไหร่ ฉันรู้แต่ว่าไม่ว่าจะร้องออกมามากมายแค่ไหน มันก็ไม่หายเจ็บ ตรงกันข้าม ความเจ็บมันมีแต่จะเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น แล้วก็เพิ่มขึ้นจนฉันเองก็ไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดมันอยู่ที่ตรงไหน แล้วอะไรคือความทรมานที่ฉันจะต้องเจออีกต่อจากนี้ ต้องเจอ ในขณะที่ความอดทนของฉัน ใช่ มันเหลือน้อยลงทุกที

NAN END

PEUN PART

ผมออกมาจากห้องพร้อมกับความสะใจรู้มั้ย หึ อย่างผู้หญิงคนนั้น มันก็ต้องเจอแบบนี้นี่แหละ แต่ไม่ใช่แค่นี้หรอกที่ผู้หญิงสันดานฆาตกรคนนั้นจะต้องเจอ เพราะผมจะทรมานเธออีก จะทำ! จนกว่าจะสาสมกับความเลวระยำพวกนั้นของเธอ ไม่เชื่อก็คอยดู!

“หวังว่าคงไม่ปอดแหกชิงตายไปซะก่อนนะคุณหนู หึ!”

PEUN END

NAN PART

ตั้งแต่ที่ปืนออกไป จนตอนนี้ก็ดึกแล้ว ฉันก็ยังไม่เห็นเขากลับเข้ามา ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาไปไหน ฉันรู้แต่ว่าฉันหนาว ทรมานเหลือเกิน พิษไข้ที่กำเริบหนักกว่าเก่า คงเป็นเพราะหลังจากที่ปืนออกไป ฉันเผลอไปอาบน้ำเข้า ไม่ใช่ว่าฉันรู้เท่าไม่ถึงการณ์หรอก แต่ฉันแค่ไม่คิดว่าอาการมันจะหนักขนาดนี้ ยังดีที่มีผ้าห่มให้พอได้ซุกตัว ดีที่เขาไม่มัดฉันไว้กับพื้นเหมือนเมื่อคืนอีก แต่ถึงยังไง ไม่ว่าจะมีผ้าห่มให้พอได้นอนขดตัวประทังความหนาวสั่นแค่ไหน มันก็ยังหนาวอยู่ดี

“ฮือๆ แม่ แนนต้องทนทรมานอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน เมื่อไหร่ ฮึก เมื่อไหร่เขาจะพอสักที ฮือๆๆ...” ฉันขดตัวซุกอยู่ในผ้าห่มแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทั้งตัวมันสั่นสะท้าน เพราะความหนาวเหน็บมันคอยแต่จะกัดกินฉันให้ยิ่งทวีความทรมานอยู่ทุกวินาที ตอนนี้น้ำตาฉันไหลทะลักยิ่งกว่าเก่า ไหลจนฉันแทบไม่เหลือแรงร้องไห้หรือแรงทำอะไรอีกแล้ว ตั้งแต่เมื่อคืนจนมาถึงตอนนี้ ฉันได้แต่กินน้ำตาแทนข้าว ฉันไม่รู้สึกว่าปากมันหิวก็จริง เพราะคงเป็นผลจากพิษไข้ แต่ร่างกาย มันก็ยังต้องการพลังงาน และในเมื่อไม่ได้ ผลมันก็คือฉันต้องนอนแสบท้องหนาวสั่นจมน้ำตาอยู่อย่างนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทำยังไง ในเมื่อมองไม่เห็นทางเลยที่ฉันจะหลุดพ้นจากความทรมาน นี่สินะ ที่เขาบอกว่าอยากให้ฉันตายทั้งเป็น ค่อยๆซึมซับความทรมานและค่อยๆหยุดหายใจไปอย่างช้าๆ ใช่ ตอนนี้ฉันกำลังเผชิญมัน กำลังเผชิญอย่างลึกซึ้ง ถึงขั้วหัวใจ