LOGINKinabukasan, ang araw sa Maynila ay sumisikat na parang walang pakialam sa bagyong umuugong sa dibdib ni Teddy. Mula pa ng mag-umaga, ang schedule niya ay puno na ng sunud-sunod na meetings. Walang oras para magpahinga. Walang oras para mag-isip ng iba. Si Teddy o si Lucas del Rosario sa mata ng mundo ay nagmamadali na parang bawat segundo ay isang hakbang palapit sa panganib.Sa unang meeting sa isang high-end conference room sa BGC, ang boses niya ay matalim at walang pag-aalinlangan. “Itong partnership natin, ititigil na natin,” sabi niya habang tinuturo ang mga clauses sa kontrata. “May mga inconsistencies na hindi ko matanggap. Putulin natin agad at maghanap tayo ng mas maaasahan.”Ang mga executive sa harap niya ay nagkatinginan, ngunit walang nagsalita. Alam nilang kapag ganito si “Mr. del Rosario,” walang diskusyon. Nilagdaan niya ang termination papers nang mabilis, ang kamay ay matatag kahit ang isip ay puno ng alalahanin. Sa bawat lagda, ramdam niya ang kaunting ginhawa is
Sa Wright Mansion, ang gabi ay tahimik sa labas, ngunit sa loob ng pribadong opisina ni Jane sa second floor, ang hangin ay mabigat at puno ng lihim na galit. Si Jane ay nakaupo sa kanyang leather chair, ang mga daliri ay nagtitipa sa laptop habang kausap si Victor sa encrypted call. Hindi niya alam na si Wright ay nasa labas ng bahagyang nakabukas na pinto, nakikinig sa bawat salita.“...Sundan niyo si Teddy nang mabuti,” sabi ni Jane nang malamig, ang boses ay puno ng poot na hindi na niya maitago. “Kapag may pagkakataon, lapitan niyo nang dahan-dahan. Gusto ko malaman kung nasaan si Sophia. Gusto ko siyang harapin. Hindi pa tapos ang kwento natin, Kuya. Hindi pa siya makakaalis nang ganon-ganon lang.”Si Victor sa kabilang linya ay tumawa nang mapait. “Ako ang bahala, sis. Kung talagang siya ‘yon sa BGC, sisiguraduhin kong hindi siya makakalayo. At kapag nahanap na natin si Sophia… sasabihin ko sa’yo agad. Hindi na natin siya pababayaang maging masaya.”Si Jane ay ngumiti nang mala
Kinabukasan.Sa isang luxury hotel sa Bonifacio Global City, si Teddy na kilala ngayon bilang Lucas del Rosario ay pumasok sa grand ballroom para sa isang closed-door business luncheon. Ito ay isa sa mga mandatoryeng appearances para maayos ang malaking problema sa supplier. Suot niya ang dark navy suit na perpektong yumakap sa kanyang matangkad na katawan, ang salamin na may kapal na frame ay nakatago sa kanyang mga mata, at ang maikling balbas ay bahagi ng kanyang bagong anyo. Sa loob ng ballroom, daan-daang negosyante ang nag-uusap, may tawanan, clinking ng wine glasses, at mabibigat na business talk. Ngunit para kay Teddy, ang hangin ay mabigat at puno ng panganib.“Mr. del Rosario, dito po ang table ninyo,” sabi ng event staff nang may ngiti habang inaakay siya.Umupo si Teddy at agad na nag-scan sa paligid. Lahat ay normal sa unang tingin — mga ngiti, mga kamayan, at mga plano para sa susunod na quarter. Ngunit muli niyang naramdaman ang kilabot sa likod ng kanyang leeg. Parang
Arrived at meeting. Everything is under control. Miss you both so much. Will call later. Sa penthouse sa Costa Brava, Spain, si Sophia ay nakaupo sa gilid ng kama, nakatingin sa screen ng phone habang si Maria Cecilia ay mahimbing na natutulog sa tabi niya. Ang maliit na kamay ng bata ay nakahawak sa damit niya, parang ayaw nang bitawan ang ina kahit sa pagtulog. Ang mensahe ni Teddy ay nagbigay ng kaunting ginhawa, ngunit hindi sapat para mapawi ang bigat na matagal nang nakadagan sa kanyang dibdib. Paulit-ulit niyang binasa ang mensahe. “Under control…” bulong niya sa sarili, ngunit ang boses ay puno ng duda. Alam niyang si Teddy ay matalino at maingat, pero ang Maynila ay puno ng mata at tainga na maaaring konektado pa rin kay Jane at Victor. Limang taon na silang ligtas dito, pero sa isang iglap, dahil sa problema sa negosyo, muling binuksan ang pinto ng nakaraan. Hinaplos niya ang pisngi ni Maria Cecilia. Ang bata ay ngumingiti pa rin sa pagtulog, walang alam sa takot ng magul
Sa isang mataas na building sa Bonifacio Global City, si Teddy (bilang Lucas del Rosario) ay pumasok sa private conference room na may mahigpit na security. Ang mesa ay puno ng mga executive ng subsidiary company, lahat ay may seryosong mukha. Ang hangin sa loob ay mabigat, puno ng tensyon.“Magandang umaga, Mr. del Rosario,” bati ng CFO nang bahagyang yumuko. “Salamat sa pagdating mo nang personal. Hindi na namin kayang i-handle nang mag-isa ang sitwasyon.”Si Teddy ay umupo sa dulo ng mesa, ang mukha ay kalmado pero ang isip ay puno ng alerto. “Diretsuhin na natin. Ano ang eksaktong nangyari?”Isa-isang inilatag ng legal team ang mga dokumento. May leakage ng confidential contracts sa isang major competitor. May internal betrayal na posibleng galing sa isang senior manager. Mahigit apat na daang milyon ang posibleng mawala kung hindi agad maayos.“Mayroon kaming ebidensya na may nag-leak ng files,” sabi ng head of security. “Pero hindi pa namin matukoy kung sino. Parang may propesyo
Ang eroplano ay dahan-dahang bumaba sa NAIA Terminal 3. Si Teddy o sa pasaporte niya ngayon ay Lucas del Rosario ay nakaupo sa business class, ang mga daliri ay mahigpit na nakahawak sa armrest habang nararamdaman ang bawat pagbagsak ng gulong sa runway. Limang taon. Limang taon na ang nakalipas mula nang huli niyang yapakan ang lupang ito. Ngayon, bumalik siya hindi bilang Theodore Smith kundi bilang isang negosyanteng may lihim na misyon.“Welcome to Manila, Sir del Rosario,” sabi ng flight attendant nang ngiti.Tumango lang si Teddy at tumayo. Suot niya ang dark gray suit, salamin na may kapal na frame, at maikling balbas na bahagi ng kanyang bagong anyo. Sa loob ng eroplano, paulit-ulit niyang inulit sa isip ang plano: maikli lang ang stay, ayusin ang problema sa supplier, at umalis agad. Walang personal na lakad. Walang pagkakataong makita siya ng mga mata na maaaring naghihintay.Pagbaba niya, ang init at ingay ng Maynila ay agad na sumalubong sa kanya ang amoy ng maulan na ha
Ang mansyon ni Teddy Smith ay parang nakabalot ng makapal na katahimikan sa labas, ngunit sa loob, ang bawat segundo ay puno ng mabigat na tensyon na parang bagyo na handang sumabog. Si Sophia ay nakatayo pa rin sa harap ng malaking bintana sa itaas na kwarto, ang mga kamay ay nakahawak nang mahigp
Ang mansyon ni Teddy Smith ay tahimik sa labas, ngunit sa loob, ang katahimikan ay parang bombang tik-tak na handang sumabog. Ang malalaking bintana sa itaas na kwarto ay nagbibigay ng perpektong tanaw sa gate ang iron gate na mataas at makapal, na may mga ilaw na nakasindi sa paligid, na nagpapaki
Lumapit ito at niyakap siya, hinalikan sa pisngi."Happy anniversary ulit, love," sabi ni Jane, inilabas ang isang box isa pang regalo.Ngunit si Wright ay ngumiti nang peke, ang mga mata ay puno pa rin ng lungkot. Niyakap niya si Jane pabalik, ngunit ang isip niya ay kay Sophia. "Salamat, Jane."S
Siya ang kanyang takbuhan pagkatapos ng mahabang araw, ang babaeng nagpapainit sa kanyang malamig na mundo. Ang homemade lunch na dala niya minsan, ang mga ngiti niya na puno ng pag-ibig, ang mga yakap niya na nagpaparamdam sa kanya na buhay pa siya sa kabila ng yaman at kapangyarihan. Ngunit ngayo







