LOGINSi Teddy ay tahimik na nakikinig, ang kamay ay hinahaplos pa rin ang likod niya nang paulit-ulit. Ang mga mata niya ay punô ng sakit na sumasalamin sa sakit ni Sophia, ngunit hindi siya nagsalita agad. Hinintay niya na mailabas ni Sophia ang lahat ng bigat na dala-dala niya sa loob ng maraming taon.
“Pero ngayon…” patuloy ni Sophia, ang boses ay halos mawala sa hagulgol, “…ngayon na may baby na ako, natatakot ako, Teddy. Natatakot akong maging katulaKinabukasan, ang araw sa Makati ay maliwanag na, ngunit sa loob ng maliit na apartment sa Salcedo Village, ang hangin ay mabigat na parang punô ng mga hindi nasasabing takot. Si Sophia ay nakatayo sa harap ng salamin, suot ang simpleng white blouse at dark jeans na yumakap sa kanyang lumalaking tiyan. Ang mga kamay niya ay nanginginig habang inaayos ang kwelyo, ang mga mata ay punô ng pag-aalinlangan na halos sumabog na.“Handa ka na ba?” tanong ni Teddy nang mahina, lumapit at hinawakan ang kamay niya nang mahigpit na parang takot na mawala siya kahit isang segundo.Si Sophia ay tumingin sa kanyang repleksyon, ang boses ay nanginginig. “Handa na… pero natatakot pa rin ako, Teddy. Paano kung hindi maaprubahan? Paano kung malaman agad ni Jane? Paano kung… paano kung mawala na talaga ako sa sarili ko kapag binago ko na ang pangalan ko? Parang binubura mo ang lahat ng natira sa akin!”Si Teddy ay hinila siya sa yakap nang mahigpit, ang mga bisig ay parang pader na hindi kayang lagpasan n
Si Jane ay bumalik sa desk niya nang dahan-dahan, ang mga hakbang ay mabigat na parang bawat isa ay may dalang bigat ng limang taong sakit na hindi na niya mapagkakaila. Kinuha niya ang folder na may mga printout ng surveillance reports at impormasyon tungkol kay Teddy at Sophia na nakalagay sa isang plain brown envelope na walang label. Binuksan niya ito nang walang ingay, ang mga mata ay malamig na naglalaro sa bawat larawan, bawat timestamp, bawat note na nagsasabing “NO POSITIVE ID” o “SUBJECT NOT LOCATED.”“Una,” sabi niya nang mababa ngunit punô ng lamig na parang yelo na handang sumaksak, “ipagpapatuloy natin ang paghahanap sa background niya. Alam kong may bahay-ampunan siya malamang sa Maynila. Kung matutunton natin ang ampunan na ‘yon, baka may record pa rin doon. Baka may nurse o madre noon na makakaalala sa kanya. Pangalawa, si Teddy… susubukan nating i-monitor ang mga galaw niya. Kung saan siya pumupunta, sino ang nakakausap niya. Kung may makita tayong pattern kung madal
“Free ka ba ngayon, Sophia?” tanong ni Teddy nang mababa ngunit punô ng urgency. “Mas mabuti na ayusin na natin ang papeles mo. Baka maunahan tayo ni Jane. Iniisip ko ang kaligtasan mo… iniisip ko ang kaligtasan niyo ni baby.”Si Sophia ay natigilan. Ang mga mata niya ay biglang namula ulit, ang luha ay unti-unting namumuo sa gilid. Hinawakan niya ang tiyan nang mahigpit, parang takot na mawala ang tanging bagay na nananatili sa kanya. Ang boses niya ay nanginginig nang magsalita.“Teddy… ngayon na ba talaga?” tanong niya, ang boses ay halos bulong na punô ng takot at pag-aalinlangan. “Hindi ko pa handa… hindi ko pa kaya tanggapin na hindi na ako si Sophia Florence. Paano kung… paano kung mawala ako sa sarili ko? Paano kung makalimutan ko kung sino ako pagkatapos ng lahat? Paano kung… paano kung magkamali tayo at mas lalo akong mahuli ni Jane?”Si Teddy ay lumuhod sa harap niya, hinawakan ang dalawang kamay niya nang mahigpit na parang takot na mawala siya sa isang segundo. Ang mga ma
“Kung magkamali tayo… aayusin natin nang sama-sama,” sagot niya, ang boses ay nanginginig din sa emosyon. “Pero hindi tayo magkakamali kung magpaplano tayo nang maayos. Hindi kita pababayaang mag-isa. Hindi ko hahayaang masaktan ka ulit. At ang baby mo… magiging ligtas siya. Magkakaroon siya ng tahimik na buhay na nararapat sa kanya. Hindi ko hahayaang maranasan niya ang sakit na naranasan mo. Hindi ko hahayaang maramdaman niya na hindi siya sapat. Dahil ikaw… ikaw ang pinakamalakas na ina na nakilala ko. At kasama mo ako sa bawat hakbang.”Si Sophia ay yumakap ulit sa kanya nang mahigpit, ang mukha ay nakabaon sa dibdib nito. Ang tibok ng puso ni Teddy ay parang musika sa kanyang tainga matatag, mabilis, punô ng proteksyon na hindi niya inaasahan na mararamdaman ulit pagkatapos ng lahat ng sakit mula kay Wright.Si Sophia ay hindi na makapagsalita nang tuluyan. Ang mga luha ay tumulo nang mas malakas, hindi na dahil sa ta
Kinabukasan, ang unang sinag ng araw ay sumilip sa malalawak na bintana ng apartment sa Salcedo Village. Maliwanag na ang sala, ang liwanag ay tumatama sa sahig na makintab at sa mga bagong ayos na gamit na punô pa rin ng bagong simula. Ang amoy ng kape at pritong itlog ay unti-unting pumupuno sa hangin, kasabay ng mahinang tunog ng kawali at spatula na ginagamit ni Teddy sa kusina.Si Teddy ay nakatayo sa harap ng stove, suot ang simpleng gray shirt at jogging pants, ang buhok ay bahagyang gusot pa mula sa magdamag na pag-iisip. Nagluluto siya ng breakfast scrambled eggs na may konting herbs, toasted pandesal na may butter, at sariwang prutas na hiniwa niya kanina. Maingat ang bawat galaw niya, parang gusto niyang gawing perpekto ang umaga na ito para kay Sophia at para sa baby na dinadala nito.Naririnig niya ang mahinang yabag mula sa kwarto. Lumingon siya at nakita si Sophia na lumalabas, suot ang oversized shirt na ipinahiram niya kagabi, ang buhok ay nakalugay pa at medyo gusot,
Ang kwarto sa mansion nina Wright at Jane ay nakabalot ng dilim na may halong liwanag mula sa maliit na bedside lamp na nagbibigay ng mainit na kulay amber sa hubad na katawan ni Wright na nakahiga sa tabi niya. Ang hininga niya ay malalim at regular na pagod na pagod mula sa mapusok at marubdob na pagniniiig na katatapos lang nila. Ang mga kumot ay gusot na gusot sa paligid ng baywang niya, ang dibdib ay bahagyang tumataas-bumababa sa bawat paghinga, ang mukha ay payapa na parang walang kamalay-malay sa galit na sumusunog pa rin sa dibdib ng babaeng katabi niya. Si Jane ay hindi natutulog. Nakaupo siya sa gilid ng kama, ang hubad na balikat ay natatakpan lang ng manipis na kumot na hinila niya hanggang dibdib. Ang mga mata niya ay nakatitig sa mukha ni Wright habang natutulog ito ang lalaking minahal niya nang buong-buo, ang lalaking niloko siya nang limang taon, ang lalaking ngayon ay natutulog nang mahimbing na parang walang kasalanan. Ang mga daliri niya ay dahan-dahang hinaplos a
Si Teddy ay ngumiti nang malamig, ang mga mata ay puno ng tagumpay na nakatago. "Mahal mo siya? Eh bakit mo siya itinago nang limang taon? Bakit si Jane ang kasama mo sa publiko, ang binigyan mo ng anniversary gift sa harap ng maraming tao? Umuwi ka na, Wright. Pathetic ka na. Desperate ka na kasi
Ang mansyon ni Teddy Smith ay parang nakabalot ng makapal na katahimikan sa labas, ngunit sa loob, ang bawat segundo ay puno ng mabigat na tensyon na parang bagyo na handang sumabog. Si Sophia ay nakatayo pa rin sa harap ng malaking bintana sa itaas na kwarto, ang mga kamay ay nakahawak nang mahigp
Ang mansyon ni Teddy Smith ay tahimik sa labas, ngunit sa loob, ang katahimikan ay parang bombang tik-tak na handang sumabog. Ang malalaking bintana sa itaas na kwarto ay nagbibigay ng perpektong tanaw sa gate ang iron gate na mataas at makapal, na may mga ilaw na nakasindi sa paligid, na nagpapaki
Lumapit ito at niyakap siya, hinalikan sa pisngi."Happy anniversary ulit, love," sabi ni Jane, inilabas ang isang box isa pang regalo.Ngunit si Wright ay ngumiti nang peke, ang mga mata ay puno pa rin ng lungkot. Niyakap niya si Jane pabalik, ngunit ang isip niya ay kay Sophia. "Salamat, Jane."S




![My Professor, My Fuck Buddy [SSPG]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


