UNBREAK MY HEART CHAPTER 5

Ang ulan ay hindi pa rin tumitigil, parang sumasabay sa walang humpay na luha ni Sophia. Nakaupo siya sa gilid ng kama sa loob ng kwartong puno ng gulo mga basag na salamin, pira-pirasong litrato, at mga sirang bagay na dating simbolo ng kanyang "masaya" na buhay kay Wright. Ang maleta niya ay nakatayo na sa tabi ng pinto, puno ng mga gamit na nag-iisang magpapatunay na umiral siya rito. Basang-basa pa rin ang kanyang mukha, ang mga mata ay namamaga at pula, parang hindi na makakakita pa ng liwanag.

Pagkatapos ng tawag kay Teddy, nakaupo lang siya roon, nakatingin sa kawalan. Ang phone niya ay nakahiga sa sahig, ang screen ay nagfa-flash pa ng missed call mula kay Wright marahil ay tumawag ito pagkatapos ng biglaang pagbababa niya kanina. Ngunit hindi niya iyon sinagot. Ano pa ang sasabihin niya? Paano niya sasabihin na alam niya na ang lahat na alam niyang kasinungalingan ang limang taon nila, na kabit lang pala siya, na ang anak nila ay ipinanganak sa isang relasyong walang bisa?

"Paano mo nagawa 'to sa akin, Wright?" bulong niya ulit, ang boses ay paos na sa kakaiyak. Ang mga luha ay tumulo nang tahimik ngayon, hindi na malakas na hagulhol, ngunit mas malalim ang sakit parang lento na pagdurugo ng kanyang kaluluwa. Hinaplos niya ang kanyang tiyan, ang maliit na curve na bahagyang lumilitaw na. "Baby... mag-isa na lang tayo. Walang daddy na tunay. Walang pamilya na totoo."

Bigla siyang napahagulgol ulit, ang katawan ay nanginginig. Hindi niya mapigilan ang mga flashback ang mga gabing magkasama sila ni Wright sa kwartong ito, ang mga yakap niya na puno ng lambing, ang mga pangakong "forever" na bumubulong sa kanyang tainga. Lahat ay peke. Lahat ay para lang panatilihin siyang nasa anino habang si Jane ang nasa liwanag.

Ilang minuto pa ang lumipas nang marinig niya ang tunog ng sasakyan sa labas. Ang ulan ay malakas pa rin, ngunit malinaw ang ingay ng makina na huminto sa harap ng bahay. Tumayo siya nang dahan-dahan, pinunasan ang mga luha, at lumapit sa bintana. Nakita niya ang black luxury car ni Teddy ang parehong sasakyan na naghatid sa kanya noon. Bumaba si Teddy, payong sa kamay, at mabilis na naglakad patungo sa pintuan.

Kumatok ito nang mahina. "Sophia? Nandito na ako."

Binuksan niya ang pinto, ang mukha ay basa pa rin ng luha. Si Teddy ay nakatayo roon, basang-basa kahit may payong, ang mga mata ay puno ng concern o kahit paano, iyon ang ipinakita niya. Sa loob-loob niya, si Teddy ay natutuwa. Nag-work ang plano niya nang mas mabilis kaysa inaasahan. Ang lihim na asawa ni Wright ang babaeng matagal niyang pinag-aralan mula sa malayo ay hihingi na ng tulong sa kanya. Sa pamamagitan niya, sa wakas, makakaganti siya sa lalaking nanloko sa kanya sa negosyo at sa buhay.

"Sophia..." sabi ni Teddy nang makita ang itsura niya mugto ang mga mata, basang mukha, nanginginig ang katawan. "Diyos ko, ano'ng nangyari sa'yo? Halika, yakapin kita."

Lumapit siya at niyakap siya nang mahigpit, ang mga braso niya ay mainit at matatag sa malamig na gabi. Si Sophia ay hindi na nakapagpigil bumagsak ang mga luha niya ulit, hagulhol na malakas habang nakayakap sa dibdib ng estranghero na ito. "Teddy... hindi ko na kaya. Nasira ko ang kwarto. Aalis na ako. Hindi ko na matiis dito."

"Huwag kang mag-alala," bulong niya, hinaplos ang kanyang buhok. "Ihahatid kita sa ligtas na lugar. Pupunta tayo sa bahay ko may guest room doon. Walang makakahanap sa'yo roon hangga't hindi ka handa."

Tinulungan niya siyang buhatin ang maleta, at inakay siya papasok sa sasakyan. Habang nagmamaneho sa basang kalsada ng Maynila, tahimik si Sophia sa passenger seat, nakatingin lang sa labas habang ang mga luha ay patuloy na umaagos. 

Si Teddy ay paminsan-minsan na sumusulyap sa kanya, ang mga mata ay puno ng kalkuladong awa.

"Umiiyak ka pa rin," sabi niya nang mahinahon. "Kung gusto mong magkwento, nandito lang ako. Sabihin mo lahat ilabas mo ang sakit."

At doon na sumabog ang lahat. Si Sophia ay napahagulgol ulit, ang mga kamay ay nakayakap sa sarili. "Teddy... nasira ko ang lahat sa kwarto. Binasag ko ang mga gamit niya, pinaggupit ko ang mga litrato namin. Kasi hindi ko matanggap! Limang taon akong naniwala na asawa niya ako. Limang taon akong naghintay na ipakilala niya ako. Pero kabit lang pala ako! Kerida! At si Jane... si Jane ang tunay niya!"

Ang iyak niya ay naging malakas, ang katawan ay nanginginig nang husto. "At buntis ako, Teddy! Buntis ako sa anak niya! Paano ko sasabihin 'to ngayon? Paano kung itakwil niya ang anak namin? O worse, kunin niya at sabihing wala akong karapatan kasi hindi naman kami kasal?"

Si Teddy ay huminto sa gilid ng kalsada, ang ulan ay malakas pa rin sa labas. Hinawakan niya ang kamay ni Sophia mainit ang haplos niya, ngunit sa loob, iniisip niya kung paano gamitin ang impormasyong ito laban kay Wright. Isang illegitimate child? Mas lalong perpekto ang kahinaan.

"Sophia, tingnan mo ako," sabi niya nang malambing, pinunasan ang luha sa pisngi niya. "Hindi ka kabit. Ikaw ang babaeng minahal niya o kahit paano, ginamit niya ang pag-ibig mo. Pero hindi ka karapat-dapat sa ganitong sakit. At ang anak mo... karapat-dapat sa isang ina na malakas tulad mo. Tutulungan kita. Manatili ka sa akin hangga't kailangan mo. Walang Wright na makakahanap sa'yo."

Ang mga salita niya ay parang balm sa sugat ni Sophia unti-unting nagpapagaan, kahit ang sakit ay naroon pa rin. Ngunit ang luha ay hindi tumitigil. "Bakit mo 'ko tinutulungan nang ganito? Hindi mo naman ako kilala talaga. May motibo ka ba, Teddy? Sabihin mo sa akin ang totoo."

Ngumiti si Teddy nang maliit, itinago ang tunay na intensyon. "Oo, may galit ako kay Wright. Niloko niya ako sa negosyo nawala sa akin ang milyon dahil sa kanya. Matagal ko siyang pinag-aralan, at natuklasan kita. Pero higit sa paghihiganti, nakikita ko sa'yo ang isang babaeng nasaktan nang labis. At gusto kitang protektahan. Gusto kitang tulungan na makabangon."

Si Sophia ay tumingin sa kanya, ang mga mata ay puno ng luha ngunit may kaunting pag-asa.