UNBREAK MY HEART CHAPTER 4

Pagkatapos, kinuha niya ang gunting mula sa drawer at pinaggupit-gupit ang mga litrato nila ni Wright ang mga stolen moments, ang mga bihirang selfie, ang mga alaala na dating nagpapangiti sa kanya. Pinuputol niya ang mukha ni Wright sa bawat isa, ang mga kamay niya ay nanginginig, ang mga luha ay tumutulo sa mga papel.

"Bakit mo 'ko ginago?!" hagulhol niya, bumagsak sa sahig sa gitna ng mga pira-pirasong litrato at basang salamin. "Limang taon! Limang taon akong umasa! Akala ko tunay ang pag-ibig mo! Akala ko ako ang asawa mo! Pero kerida lang pala ako! Isang tanga!"

Ang hagulhol niya ay naging malakas na iyak, ang katawan ay nakayakap sa sarili habang nakahiga sa sahig. Hinaplos niya ulit ang tiyan. "Baby... sorry. Sorry kung ganito ang mundo na ipinanganak kita. Sorry kung hindi tunay ang daddy mo sa'yo."

Mga oras ang lumipas na nakahiga siya roon, basang-basa pa rin, mugto na mugto ang mga mata. Hanggang sa biglang nag-vibrate ang kanyang phone.

Isang text mula kay Wright.

"Sorry, love. Hindi ako makakauwi ngayong gabi. May important business deal na inaayos. Bukas na lang. Miss you."

Ang salitang "love" at "miss you" ay parang huling kutsilyo sa kanyang puso. Important business deal? O kasama si Jane, nagdiriwang ng kanilang "tunay" na anniversary?

Napahagulgol ulit si Sophia, ang phone ay nahulog sa sahig. Ang sakit ay sobrang labis, sobrang madrama, na parang hindi na siya makahinga. Sa gitna ng mga basag na alaala, nakatingin siya sa business card ni Teddy na nahulog mula sa kanyang bulsa.

Tatawagan niya ba ito? O mananatili siyang martir sa kasinungalingan ni Wright?

Ang gabi ay mahaba pa, at ang desisyon ay nakabitin pa rin sa hangin.

Ang gabi ay malamig at tahimik sa labas, ngunit sa loob ng kwarto na dating puno ng pangarap ni Sophia, parang may walang humpay na bagyo na sumasabog sa kanyang kaluluwa. Nakahiga pa rin siya sa sahig, nakapalibot sa mga pira-pirasong litrato, basag na salamin, at mga sirang bagay na dating simbolo ng kanyang "pag-ibig" kay Wright. Ang mga luha ay hindi na tumitigil umaagos nang walang kontrol, basang-basa ang kanyang mukha, ang kanyang damit, ang sahig na marmol. Ang bawat paghinga ay masakit, parang may mabigat na bato na nakadagan sa kanyang dibdib.

"Hindi... hindi ko matanggap 'to," bulong niya sa sarili, ang boses ay basag at mahina, halo sa hagulhol na hindi na mapigilan. "Limang taon, Wright. Limang taon akong naniwala sa'yo. Akala ko tunay ang kasal natin. Akala ko ako ang asawa mo. Pero... kabit lang pala ako? Isang kerida na itinago mo sa dilim?"

Ang salitang "kabit" ay parang matalim na kutsilyo na sumaksak nang paulit-ulit sa kanyang puso. Bigla siyang napahagulgol nang mas malakas, ang iyak ay malalim at puno ng desperasyon, parang isang ina na nawalan ng anak, o isang babaeng nawasak ang buong mundo. Hindi niya matanggap. Paano niya matatanggap na ang lahat ng sakripisyo niya ang mga gabing naghihintay mag-isa, ang mga ngiti na pinilit kahit nasasaktan, ang pagbibigay ng buong puso isang malaking kasinungalingan lang?

"Kaya pala tinatago mo ako," sigaw niya sa kawalan, habang ang mga kamay niya ay nakakuyom at nanginginig. "Kaya pala hindi mo ako ipinakilala sa mundo. Dahil hindi ako ang tunay na asawa mo! Dahil si Jane ang legal, ang ipinagmamalaki mo! Ako? Ako lang ang pang-aliw mo kapag bored ka! Ako lang ang tanga na umibig sa'yo nang buong-buo!"

Ang sakit ay parang may karayom na patuloy na tumutusok sa kanyang puso na parang namamatay siya nang dahan-dahan. Ang kanyang dibdib ay sumasabog, ang mga luha ay parang ilog na bumaha sa kanyang mukha. Hinaplos niya ang kanyang tiyan ang maliit na buhay na lumalaki roon, ang anak nila ni Wright. "Baby... sorry. Sorry kung ang daddy mo ay isang traydor. Sorry kung ang mommy mo ay naging kabit niya. Paano na tayo? Paano kung hindi niya tayo tanggapin? Paano kung itatago ka niya  katulad ng ginawa niya sa akin?"

Bigla siyang tumayo, ang mga tuhod ay nanginginig, ang mga mata ay namamaga at pula. Tumingin siya sa paligid ng kwarto,ang kwarto na dating parang pugad ng kanilang pag-ibig, ngayon ay parang kulungan ng kasinungalingan. Sa mesa, may crystal vase na bigay ni Wright noon sa isang anibersaryo. Sa dingding, ang mga framed quotes tungkol sa forever love. Sa cabinet, ang mga damit niya na minsan lang niya nasuot kasama si Wright.

Hindi niya na nakayanan ang mga alaala. Kinuha niya ang martilyo na nahulog pa rin sa sahig, at sa isang malakas na sigaw na puno ng galit at sakit, hinampas niya ang vase. Nabiak ito, nagkalat ang mga piraso na kumikinang sa ilaw ng lampshade. "Para sa mga pangako mong sinira!" hagulhol niya, ang mga luha ay tumutulo habang hinahampas niya ang isa pang gamit ang bedside lamp na binili niya para sa "kanilang" kwarto.

Nagiba  ang lamp, nagkalat ang basag na bulb at frame. "Para sa mga gabing iniwan mo akong mag-isa habang kasama mo si Jane!" Patuloy siya, lumipat sa maliit na shelf na may mga souvenir nila mga keychain mula sa mga bihirang date, mga maliit na regalo. Hinampas niya lahat, isa-isa, ang martilyo ay mabilis na gumagalaw habang ang iyak niya ay naging malakas na hagulhol.

"Para sa mga ngiti mong peke! Para sa mga halik mong walang saysay! Para sa limang taon kong ginago mo ako!" Ang kwarto ay nagulo na mga basag na bagay sa sahig, mga natumbang furniture, mga piraso na nakakalat na parang ang kanyang durog na puso.

Pagkatapos, kinuha niya ang gunting mula sa drawer ang gunting na ginagamit niya noon para sa mga crafts na ginagawa niya habang naghihintay kay Wright. Lumapit siya sa cabinet at binuksan ito nang malakas. Kinuha niya ang mga nakatagong litrato mga printed photos na lihim niyang iniingatan, mga alaala na dating nagpapangiti sa kanya.

Isa-isa niyang pinaggupit ang mga iyon, ang gunting ay matalim na gumagalaw habang ang mga luha ay tumutulo sa papel. Pinutol niya ang mukha ni Wright sa larawan nila sa park ang unang date nila. "Para maalis ang sakit na nararamdaman ko kapag nakikita kita!" bulong niya habang umiiyak nang malakas.

Pinutol niya ang mga labi nilang magkadikit sa isa pang litrato. "Para kalimutan ko ang mga halik mong puno ng kasinungalingan!" Ang mga piraso ay nagkalat sa sahig, halo sa basag na salamin.

Pinutol niya ang buong katawan niya sa wedding photo na nahulog. "Para hindi ko na makita kung gaano ako kasaya noon... habang ginagawa mo akong tanga!" Ang hagulhol niya ay naging ubod ng hina, bumagsak siya sa sahig sa gitna ng gulo, nakayakap sa mga tuhod, ang katawan ay nanginginig.

"Wright... bakit mo 'ko ginawang kabit? Mahal na mahal kita. Bakit hindi mo 'ko pinili bilang tunay na asawa? Bakit si Jane? Ano bang wala ako na meron siya?" Ang mga tanong ay paulit-ulit sa kanyang isip, ang sakit ay parang walang hanggan. Hinaplos niya ulit ang tiyan, ang maliit na buhay na parang nag-iisang liwanag sa dilim. "Baby... paano na tayo? Mag-isa na lang ba tayo? Walang daddy na tunay na magmamahal sa'tin?"

Mga oras ang lumipas na umiiyak siya nang ganito walang tigil, ang mga mata ay namamaga na parang hindi na makakakita, ang boses ay paos na sa kakasigaw. Ang kwarto ay parang war zone walang natirang buo, lahat ay durog na parang ang kanyang puso. Hanggang sa unti-unting humina ang iyak niya mula sa sobrang pagod. Nang mahimasmasan siya nang kaunti, tumayo siya nang dahan-dahan, ang mga paa ay nakakatapak sa mga basag na bagay, ngunit hindi niya ramdam ang sakit.

"Hindi ko na kaya dito," bulong niya, ang mga mata ay blangko ngunit puno ng determinasyon na halo ng sakit. "Hindi ko na kaya sa bahay na puno ng mga alaala mo na kasinungalingan lahat."

Lumapit siya sa closet at kinuha ang isang malaking maleta—ang maletang dala niya noon nang lumipat siya rito limang taon na ang nakaraan, puno ng pag-asa at pag-ibig. Binuksan niya ito nang nanginginig ang mga kamay at nagsimula siyang mag-empake. Isa-isa niyang inilagay ang mga damit niya ang mga simpleng dress na suot niya sa mga araw na naghihintay, ang mga personal na gamit na tunay na kanya. Hindi niya kinuha ang mga regalo ni Wright iyon ay itinapon niya sa basurahan, kasama ang mga pira-pirasong litrato at basag na bagay.

Habang nag-eempake, ang mga luha ay tumutulo pa rin nang tahimik. "Paalam na sa buhay na 'to. Paalam sa pagiging martir ko para sa'yo."

Bigla may kumatok sa pinto mahina, ngunit malinaw. "Ma'am Sophia? Okay lang po ba kayo roon? Narinig ko po ang mga ingay kanina... parang maraming nabasag. At ang iyak niyo po..."

Si Aling Rosa, ang katulong nila na stay-out ang babaeng nag-aalaga sa bahay na 'to mula pa noon, ang nakakaalam ng lihim na buhay ni Sophia kahit hindi niya sinasabi.

Si Sophia ay nagpunas ng luha nang mabilis, pinilit na pakalmado ang boses kahit ang puso niya ay sumisigaw pa rin ng sakit. "O-okay lang ako, Aling Rosa," sagot niya, ang tono ay pinipilit na matatag, ngunit may bahagyang nanginginig. "Nag... naglinis lang ako. May mga lumang gamit na nabasag. Huwag kang mag-alala."

"Sigurado po ba, Ma'am? Mukhang malungkot kayo eh. May problema po ba kay Sir Wright? Pwede niyo po akong kausapin kung gusto niyo."

Ang pangalan ni Wright ay nagpainit ulit sa mga luha niya, ngunit pinilit niyang ngumiti kahit hindi nakikita. "Talagang okay lang. Pagod lang ako ngayon. Sige, uuwi ka na. Ingat ka sa daan ha?"

"Sige po, Ma'am. Babalik po ako kinabukasan ng umaga. Magpahinga po kayo. Kung may kailangan po kayo, tawagan niyo lang ako."

"Oo, salamat, Aling Rosa."

Nang makalayo ang mga yapak at marinig ang pintuan sa baba na sumara, bumagsak ulit ang mga luha ni Sophia. Deep inside, umiiyak ang kanyang puso sumisigaw ng sakit na hindi niya maipahayag sa sinuman. Nagpatuloy siya sa pag-eempake, ang mga kamay ay nanginginig pa rin. Natapos niya ito nang may ilang oras ang maleta ay puno na, ang mga mahahalagang gamit ay nakalagay, handa na siyang umalis sa bahay na 'to na puno ng kasinungalingan.

Nang mahimasmasan siya nang lubusan, naupo siya sa gilid ng kama na gulo pa rin, at kinuha ang phone niya. Nakatingin siya sa business card ni Teddy Smith na nahulog sa sahig kanina. Ang mga kamay ay nanginginig habang dinadial ang number. Hindi siya sigurado, ngunit wala siyang ibang mapupuntahan,lumaki siya sa bahay ampunan. Walang pamilya na tinatawag.Ang akala niya ang magiging pamilya niya ay si Wright .Lahat ay puno ng kasinungalingan. Mag-isa siya, buntis, at nasaktan nang labis.

Pagkatapos ng ilang ring, sumagot si Teddy. Ang boses niya ay mababa at kalmado. "Sophia? Ikaw ba 'yan?"

"Teddy..." bulong niya, ang boses ay paos at puno ng luha. "Need ko ng tulong mo. Aalis na ako sa bahay namin ni Wright. Hindi ko na kaya dito. Pakikuha mo na lang ako... please."

Tahimik sa kabilang linya saglit, ngunit ang tono niya ay puno ng concern o kalkuladong simpatya. "Nasaan ka? Pupuntahan kita agad. Huwag kang mag-alala, Sophia. Simula na ang paghilom mo."

At habang binababa ang phone, ang mga luha ay tumulo ulit nang tahimik. Ang desisyon ay tapos na aalis siya, hihingi ng tulong kay Teddy, magsisimula ulit para sa sarili niya at sa anak niya.

Ngunit ano ang naghihintay sa kanya sa bagong landas na 'to? Kaligtasan... o mas malalim na kapahamakan?