Library
Maghanap
Home / Romance / UNCLAIMED VOWS / CHAPTER 46: Bulong Sa Hangin

Share

CHAPTER 46: Bulong Sa Hangin

Author: ERINE A. CAPARIÑO
last update Petsa ng paglalathala: 2026-03-11 20:31:43

- ( Narrator’s POV ) -

Tatlong buwan na ang lumipas mula nang mawala si Dylan.

Sa loob ng opisina ni Elijah sa Chen Empire sa Raventon, tahimik na nakaupo ang ilang investigator habang inilalatag ang kanilang mga report sa mesa. Sa harap nila ay si Elijah, nakatayo sa tabi ng malaking bintana ng kanyang opisina, nakatanaw sa abalang lungsod sa ibaba.

Isa sa mga investigator ang naglinis ng kanyang lalamunan bago nagsalita.

“Dr. Chen… may bagong development po sa search operation.”

Hind
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Nakaraang Kabanata Susunod na kabanata
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • UNCLAIMED VOWS   CHAPTER 54: The Little Heir

    - ( Narrator’s POV ) - Five weeks later... Bandang alas-diyes ng umaga sa CBDC Project Department ng Chen Empire Building, nasa kalagitnaan pa ng meeting ang buong team para sa final review ng ilang papeles para sa susunod na branch opening ng Café Bulle De Ciel. Nasa dulo ng conference table si Sophia, hawak ang tablet habang nagsasalita si Riko sa unahan. Sa kanan niya ay si Stella na may hawak na printed reports, habang sina Lara at Marco naman ay abala sa pag-check ng figures at presentation notes. “So once approved ito, puwede na nating i-send sa legal and operations before two,” sabi ni Riko habang tinitingnan ang huling page ng report. Tumango si Stella. “Complete na ang supplier endorsements.” “Brand deck is also ready,” sabi ni Lara. “Final check na lang sa launch materials.” Napatingin si Marco kay Sophia. “Finance side is clear too. Sophia, ikaw na lang sa last sign-off.” Hindi agad sumagot si Sophia. Nakatitig lang siya sa screen ng tablet at tila pilit pang inuubo

  • UNCLAIMED VOWS   CHAPTER 53: Buried Traces

    .- ( Narrator’s POV ) - Hindi mapakali si Adrian Hernandez. Nakatayo siya sa harap ng malawak na bintana ng opisina niya sa Paris, isang kamay ang nasa bulsa ng slacks habang ang isa ay mahigpit na hawak ang phone. Kanina pa umiikot sa isip niya si Jasmine. Hindi niya gusto ang pakiramdam na may nangyaring mahalaga at huli na naman siyang nakaalam. Sa wakas ay pinindot niya ang pangalan ng kapatid. Mabilis namang sinagot ni Jasmine ang tawag. “Kuya?” “Ano ba talagang nangyari sa Barcelona?” Sandaling natahimik si Jasmine sa kabilang linya. “I already told you what I needed.” “No, bunso. You told me what you wanted me to do, na si Mommy na mismo ang gumawa. Pero hindi mo sinabi kung bakit.” “Does it matter?” “Of course it matters,” mariing sagot ni Adrian. “You asked me to move around Sophia Redford, and then you expect me not to ask questions?” Narinig niya ang marahang buntong-hininga ng kapatid. “Jasmine.” “All right,” sabi nito sa huli. “Dylan saw her.” Humigpit ang h

  • UNCLAIMED VOWS   CHAPTER 52: The Borrowed Name

    - ( Narrator’s POV )- Kinabukasan, paggising ni Elijah, agad niyang napansin na gising na rin si Amelie. Nakasandal ito sa headboard, nakatingin sa kurtinang bahagyang sinasayaw ng hangin mula sa balcony. Halatang wala na naman ito sa sarili. “Honey,” mahinang tawag niya habang bumabangon. “Did you sleep well?” Bahagyang napalingon si Amelie. “A little.” Napabuntong-hininga si Elijah. “You said that last night too.” “I’m fine.” Hindi agad siya sumagot. Sa halip, matagal niya lang tinitigan ang mukha nitong maputla pa rin hanggang ngayon.Tumayo si Elijah at lumapit sa maliit na dining table ng suite kung saan nakahain na ang breakfast nila. Inayos niya ang plato ni Amelie at nagsalin ng maligamgam na gatas sa baso nito. “Come here first,” sabi niya. “Eat something.” “Wala akong gana.” “Honey.” Napatingin si Amelie sa tono ng boses niya. Dahan-dahang bumangon si Amelie at lumapit sa mesa. Umupo siya, ngunit halos hindi niya magalaw ang pagkain sa harap niya. Pinagmamasdan

  • UNCLAIMED VOWS   CHAPTER 51: Mga Pira-Pirasong Alaala

    - ( Narrator's POV ) - Pagkalabas ni Amelie ng ladies’ room, hinanap niya ng tingin sina Riko at ang iba, ngunit hindi niya agad nakita ang team. Naglakad siya sa pasilyo habang sinusubukang alalahanin kung saang direksyon sila huling dumaan. Hanggang sa mapansin niya ang isang baby boutique. “Maybe I’ll buy something for you, baby,” bulong niya sa sarili. Pumasok siya sa boutique at dumiretso sa footwear section. Habang tinitingnan niya ang maliliit na sapatos sa estante, bigla niyang naramdaman ang marahang paghaplos sa kanyang binti. Napatingin siya sa ibaba. Isang batang lalaki ang nakaupo sa sahig at tumatawa habang nakatingala sa kanya. Malikot ang mga mata nito at puno ng inosenteng saya ang mukha. “Mama,” usal ng bata. Agad lumambot ang ekspresyon ni Amelie. “Hey, you cutie little one,” sabi niya habang marahang binubuhat ito. “Where are your mom and dad?” Tumawa ang bata at agad humawak sa kuwelyo ng blouse niya. Sa sandaling iyon, may narinig siyang boses mula sa

  • UNCLAIMED VOWS   CHAPTER 50: Mapaglarong Tadhana

    - ( Narrator’s POV ) - Sa loob ng isang taon, ang mundong nakasanayan ni Dylan kasama ang paniwala niyang pamilya ay ang pribadong villa ng mga Hernandez sa isla ng La Palma. Isang payapang buhay, malayo sa gulo at sa nakaraan na hindi niya maalala nang buo. At ngayon, narito sila sa Barcelona para sa ilang araw na pamamasyal bago muling bumalik sa villa. “Hold him properly, Dylan. Baka madulas siya.” “Relax. Anak ko rin ito.” Napailing si Jasmine habang pinagmamasdan si Dylan na buhat ang bata sa labas ng hotel. Kagagaling lang nilang tatlo sa breakfast, at dahil magandang araw ang sumalubong sa Barcelona, naisip nilang mamasyal muna bago magtanghali. Kakaisang taon pa lamang ng bata, ngunit halatang-halata kung gaano ito ka-attach kay Dylan. Kapag si Dylan ang may hawak, hindi ito umiiyak. Kapag si Dylan ang kausap, tawa ito nang tawa na parang wala nang ibang paboritong tao sa mundo. “See?” mayabang na sabi ni Dylan nang hagikgik nang hagikgik ang bata sa simpleng pangungulit

  • UNCLAIMED VOWS   CHAPTER 49 : What I Can Give In Return Is Not My Heart

    .- ( Amelie POV ) - Isang umaga, nag-aalmusal kami ni Elijah sa balcony ng aming silid. Tanaw mula rito ang malawak na hardin ng mansion at ang pool. Ngunit kahit gaano kaganda ang tanawin at ang umaga, hindi ko maalis ang kakaibang bigat sa loob ng dibdib ko. Hindi ko halos magalaw ang pagkain ko. Napansin iyon ni Elijah. “Did you sleep well?” tanong niya habang nakatingin sa akin. “A little,” sagot ko. Bahagya siyang ngumiti ngunit halatang may pag-aalala sa kanyang mga mata. “Did you take the vitamins your OB prescribed?” Tumango ako. “Yes.” “Good. Don’t skip them.” Pinagmasdan niya ako sandali bago muling nagsalita. “You should also rest more. The first months are the most sensitive.” Napangiti ako nang bahagya. “You sound like a very paranoid father already.” “I am,” sagot niya agad. Bahagya akong natawa. Ngunit sa kabila ng magaan na usapan, may bahagi sa loob ko na hindi pa rin mapakali. Ang batang dinadala ko ay anak ni Elijah. Isang bagong buhay. Isang bag

Higit pang Kabanata

Maaari mong magustuhan

Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status