LOGINHumawak ako sa mikropono.“Magandang gabi sa inyong lahat.”Tumango ang mga naroon.“Hindi ko kayo tinawag dito para lamang magpalabas ng video o ipahiya ang isang miyembro ng pamilya. Tinawag ko kayo dahil may mga bagay na matagal nang nangyari sa estate na hindi na maaaring balewalain.”Huminto ako at tumingin kay Celestine.“Sa loob ng mahabang panahon, may mga taong naniniwalang maaari nilang gamitin ang apelyido ng Estrella upang gawin ang anumang gusto nila. May mga taong nag-aakalang dahil kamag-anak sila ng pinuno ng pamilyang ito, hindi sila maaaring panagutin.”Napatingin ako sa mga supervisor. “Hindi ganoon ang pamilyang Estrella.”Tahimik silang nakinig.“May mga patakaran tayo. May mga tungkulin tayo. At may pananagutan ang bawat isa. Hindi mahalaga kung isa kang simpleng tauhan, supervisor, kamag-anak, o miyembro ng pamilya; kapag lumabag ka sa batas at sa mga patakaran ng pamilyang ito, kailangan mong harapin ang resulta ng iyong mga ginawa.”Napatingin ako kay Don Enri
Pagdating namin sa Estrella Estate, hindi pa man tuluyang nakakapasok ang sasakyan sa garahe ay napansin ko nang may kakaibang pagkilos sa paligid ng mansiyon. May mga tauhang nagmamadaling naglalakad sa hardin habang ang ilan ay nag-aayos ng mga upuan at naglalagay ng malalaking ilaw sa paligid. Sa gitna ng malawak na garden ay may malaking projector screen na nakatayo, at may ilang security personnel na nakapuwesto sa magkabilang gilid.Napatingin ako kay Jared. “May meeting ba tayo?”Ngumiti siya habang binubuksan ang pinto para sa akin. “Hindi meeting. Isang pagtitipon.”“Anong klaseng pagtitipon?”“Malalaman mo rin.”Napakunot ang noo ko. “Jared, huwag mo akong paasahin. Ano ang nangyari?”Marahan niyang hinawakan ang kamay ko. “May ilang bagay na kailangang ayusin ngayong gabi, wifey. At sa palagay ko, mas mabuting harapin natin ang mga ito habang naroon ang lahat.”Napangiti ako. “May kinalaman ba ito kay Celestine?”“Very much.”Napatawa ako nang mahina. “Hindi ka talaga mapak
“Dahil ano?” tanong ni Jared.Hindi siya makasagot.“Kung may duda ka, puwede mong tanungin ang mga tauhan sa East Wing,” dagdag ni Donna Yvaine. “Marami ang nakakita sa kanila. Hindi ko rin maintindihan kung bakit mo ipinipilit na kasama mo ang anak ko.”Napahawak si Celestine sa likod ng upuan. “Hindi... hindi maaari...”“Celestine, maupo ka,” utos ni Don Enrico.Ngunit tila hindi niya narinig iyon. Nanginginig ang kaniyang mga tuhod, namumutla ang mukha, at ilang beses siyang napakurap para bang hindi niya maunawaan ang mga salitang naririnig.“Hindi... Hindi ko matanggap...”“Kung hindi mo kayang tanggapin, hindi ibig sabihin na magbabago ang nangyari,” sagot ni Wilfred.Bigla siyang napahawak sa dibdib. “Parang... parang nahihilo ako...”Agad na lumapit ang isang kasambahay upang alalayan siya, ngunit bago pa man ito tuluyang makalapit, napaupo si Celestine sa upuan, halos himatayin.“Tubig,” utos ni Donna Alessia.Mabilis na nag-abot ng baso ang isa sa mga tauhan, at ininom iyon
Nakatitig lamang si Celestine sa malaking telebisyon. Hindi siya kumukurap, para bang umaasa siyang magbabago ang mga larawang ipinapakita roon kapag mas matagal niya itong tinitigan. Ngunit hindi nagbago ang mga ito; sa halip, lalo lamang naging malinaw ang bawat pangyayari.Nakita naming lumabas si Jared sa family office—bitbit ang ilang dokumento at ang kaniyang cellphone, hindi nagmamadali, at huminto pa sandali sa may pintuan upang may tingnan sa telepono bago tuluyang lumabas.At iyon na ang huling pagkakataong nakita namin siya sa loob ng opisina. Hindi na siya muling bumalik.Ilang minuto ang lumipas bago bumukas ang pinto at pumasok ang isang lalaki. Matangkad ito, malapad ang balikat, at halos kasing-pangangatawan ni Jared; kung pagmamasdan mula sa malayo, maaari ngang mapagkamalan itong asawa ko, lalo na kung madilim ang paligid.Ngunit hindi iyon si Jared.Si Mario iyon, isa sa mga personal na security guard ng asawa ko. Singkuwenta anyos na ito, isang matandang binata na
Hinawakan ko ang kamay niya at marahang pinisil. “Huwag kang matakot. Sabihin mo lang ang totoo.”“Opo.”Samantala, nakatutok na naman ang lahat sa telebisyon. Nakita naming lumapit si Celestine sa tasa. Hindi niya ito ininom; sa halip, tumingin siya sa pinto at ngumiti nang tila may naisip na magandang plano, bago may ginawa sa tabi ng mesa. Makalipas ang ilang sandali, lumapit siya sa sofa at umupo, inayos ang kaniyang buhok, saka muling tumingin sa pinto at biglang natawa.“Ha! At ano naman ngayon?” sabi niya. “Kahit pa sinadya kong pumunta roon, ano naman ang problema? Hindi naman ako ang nagdala kay Jared sa opisina!”“Hindi pa tapos,” sabi ni Jared.“Hindi ko kailangang hintayin ang katapusan! Nandoon ako, at nandoon din siya. Kung may nangyari man sa amin, may pananagutan pa rin siya sa akin!”Napatingin sa kaniya si Wilfred. “Pananagutan? Anong klaseng pananagutan ang sinasabi mo?”“Hindi ba malinaw?” sagot niya. “Kung may nangyari sa amin, hindi niya ako puwedeng basta na lan
Muling pumalakpak si Jared—isa, dalawa, tatlong beses.Napalingon sa kaniya ang lahat. Samantalang si Celestine ay nanatiling nakatayo sa harap ni Maribel, nakataas ang baba at puno ng galit ang mga mata, para bang handa siyang makipag-away sa sinumang magdududa sa kaniyang mga sinabi.“May gusto ka pa bang idagdag, Celestine?” tanong ni Jared.“Marami!” mariing sagot niya. “Hindi porke't may sinabi ang isang kasambahay ninyo ay iyon na ang paniniwalaan ninyo. Siyempre, kakampihan niya kayo; nagtatrabaho siya sa inyo!”“Interesting,” mahinang sambit ni Jared.“Anong interesting?” singhal niya.“Wala. Natutuwa lang akong napakarami mong paliwanag para sa isang pangyayaring hindi mo naman kayang patunayan.”“Hindi ko kailangang patunayan! Alam kong ikaw ang lalaking kasama ko kagabi!”Napailing ako habang pinagmamasdan siya. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maaawa sa kaniya; napakatapang niyang magbitaw ng mga akusasyon gayong hindi man lang niya nakita nang malinaw ang mukha ng lal
Masyadong maingay, masyadong mausok, at masyadong... mapagpanggap. Iyan ang unang pumasok sa isip ni Shanaia habang nakasandal sa leather couch ng CC9. The high-end bar owned by the elusive billionaire Rhamesis Wilton he was the epitome of Manila’s elite nightlife. Glass chandeliers hung like f
Ang akala ko, kapag sinabing "courtship" o panliligaw, 'yung tipong text-text lang muna, sundo kapag may time, o kaya naman ay dinner tuwing weekend. Pero iba si Jeriel Ford Severin. Ang definition niya yata ng panliligaw ay ang maging anino ko. Isang linggo na ang nakalipas mula nang pumayag ako
"So, anong say mo sa place? Hindi naman masama, 'di ba?" tanong ni Jeriel habang prenteng nakasandal sa kaniyang upuan. Dinala niya ako sa isang exclusive, reservations-only restaurant sa BGC. Ang buong paligid ay gawa sa madidilim na kahoy at glass panels na may overlooking view ng cityscape. Kaun
"Excellent! Maintain that fierce look, Shan! 1, 2, 3... pose!" Ang sunod-sunod na tunog ng camera shutter at ang nakasisilaw na studio lights ang gumising sa natitira ko pang lakas. Halos tatlong oras lang ang tulog ko mula sa party kagabi sa CC9, pero kapag trabaho ang usapan, bawal ang mukhang pu







