Chapter 7 - Worth

Mariing pinisil ni Elara ang kanyang mga labi at nanatiling tahimik.

"Nadine, ikaw ang magsalita,” may diin ma sani ni Sven. Agad namang nagmukhang kawawa si Nadine, umarteng siya ang dehado.

"Sven, huwag mong sisihin si Elara Sisihin mo na lang ako. Wala akong silbi. Gusto ko lang sanang tumayo, pero napagtanto kong hindi ko talaga kaya," naiiyak na sabi pa nito.

“Talaga ba?” Tumingin si Sven kay Elara na nanatili pa ring tahimik. Pagkatapos ay bumaling si Sven kay Nadine..

“Hindi pa magaling ang mga binti mo. Maayos kang nakaupo kanina, bakit bigla mong gustong tumayo?”

Kaagad na nagpanggap na naiiyak si Fang Qinglian.

“Pasensya ka na, Sven. Dahil kasi… Dahil sobrang sa emosyonal ko. Sinabi kasi ni Elara na hindi niya babanggitin kay Lolo ang tungkol sa diborsyo. Mas gugustuhin pa raw niyang mamatay kaysa hiwalayan ka.”

“Huwag mo akong siraan! Kailan ko sinabi iyon?” galit na tutol agad ni Elara na bakas ang galit sa kanyang mga mata. Ngayon lang naging ganoon katapang at direkta si Elara sa harap ni Sven.

“Hindi mo sinabi?” malamig na tanong ni Sven.

“Kung ayaw mong maniwala, maaari akong pumunta ngayon din kay Lolo at sabihin ang tungkol sa diborsyo.”

Ibinuka ni Nanxi ang kanyang mga kamay na parang walang pakialam. Kinusot ni Sven ang kanyang sentido at napabuntong-hininga.

“Nadine, alam kong gusto mong matapos agad ito at makipagdiborsyo ako. Pero hindi ba't nagkasundo tayo? Hindi maganda ang kalagayan ni Lolo ngayon. Pagkatapos na lang ng kaarawan niya natin pag-uusapan ang diborsyo. “Kung hindi ka makapaghintay kahit ilang araw lang, pasensya ka, pero sa pagitan mo at ni Lolo, si Lolo ang pipiliin ko.” Biglang kinabahan si Nadine sa sinabing iyon ni Sven.

Hinawakan niya ang manggas ni Sven nang may pagsusumamo. “Pasensya ka na, Sven. Hindi ko sinasadya. Masyado lang akong nag-aalala. Natatakot akong maging komplikado ang lahat. Natatakot akong hindi mo na gustuhing makipagdiborsyo. At higit sa lahat, natatakot akong iwan mo ako," habang nagsasalita, bigla niyang niyakap si Sven. Lumaki ang mga mata ni Elara.

Sa kalagitnaan ng araw at sa harap pa niya, niyayakap ng kabit ang kanyang asawa nang walang kahihiyan.

Bubuka na sana ang kanyang bibig nang isang malamig na boses ang biglang umalingawngaw.

“Talagang pababa nang pababa ang mundo. Mula kailan naging napakalakas ng loob ng isang kabit na yumakap sa asawa ng iba at magmukhang siya pa ang tama?”

Pamilyar ang boses na iyon.

Paglingon ni Elara, narinig niyang nagsalita si Sven.

“Mom, what are you doing here?"

"Bakit? Hindi ba ako puwedeng pumunta rito?”

Nag-iikot lang ako sa mall at may nakita akong kahindik-hindik na eksena. Akala ko kung sino ang dapat kong pagalitan, pero sarili ko palang anak!”

Matalim na sabi ni Serra.

“Mom, hindi kasalanan ni Nadine. Hindi niya sinasadya at—”

Hindi pa natatapos si Sven nang putulin siya ni Serra.

“Kung hindi niya kasalanan, e 'di sa iyo ang kasalanan. May asawa ka na pero nakayakap ka sa ibang babae. Nahihiya akong tingnan ka. At huwag mong sabihing anak kita.” Matagal nang galit si Serra sa mga kabit.

“At ikaw, ilayo mo ang mga kamay mo. Kapag nakita kitang yumayakap sa ibang babae bukod sa asawa mo, huwag ka nang umuwi sa bahay ng pamilya Peligrino. Nakakahiya ka!" Direkta, matalim, at walang paligoy-ligoy ang bawat salita ni Serra.

Bawat isa ay tumatama sa mismong punto.

Nakatayo si Elara sa gilid habang tulala.

Sa sandaling iyon, gusto niyang magwagayway ng bandila at isigaw: “Napakagaling ng biyenan ko!”

Gayunpaman, nagulat pa rin siya.

Mula nang magpakasal sila ni Sven, bihira silang bumalik sa mansyon ng pamilya Peligrino. Kapag umuuwi man sila, para lamang bisitahin ang kanyang lolo.

At tungkol naman sa kanyang biyenan, ilang beses lang silang nagkita. Sa alaala ni Elara, malamig at seryoso si Serra.

Bihira itong makipag-usap sa kanya at parang hindi siya gusto.

Kaya lagi niyang iniisip: “Normal lang iyon. Isang mayamang babae si Mama. Siguro gusto niya ng manugang na galing din sa mayamang pamilya, elegante at edukada. Paanong magkakagusto siya sa isang tulad kong ordinaryong babae?”

Dahil doon, hindi siya kailanman lumapit kay Serra kung hindi siya nito kinakausap. Pero ngayon, hindi niya inakalang ipagtatanggol siya nito nang ganito.

Minsan talaga, may taong kayang patahimikin ang isa pang tao. At para kay Nadine, tila si Serra ang katapat niya.

Mahigpit na kinuyom ni Nadineang kanyang mga kamao. “Tita, tama po kayo. Nagkamali ako at sumobra ako at wala sa lugar.

“Alam mo na pala ang mali mo, pero ginawa mo pa rin!" Hindi nagbago ang ekspresyon ni Serra

“Kakabalik ko lang. Narinig kong inagahan ang pagdiriwang ng kaarawan ni Lolo kaya gusto ko sanang maghanda ng regalo para sa kanya. Alam ni Sven ang mga gusto ni Lolo kaya isinama ko siya. Huwag po ninyo siyang sisihin.”

“Isang napakagandang araw ng pahinga ang sinayang niya sa pagsama sa ibang babae imbes na sa asawa niya.”

“Siyempre sisisihin ko kita! At isa pa…”

Matalim niyang tiningnan si Nadine. "Wala akong natatandaang inimbitahan ka ng aking ama. Huwag ka nang bumili ng regalo dahil hindi mo rin iyon maibibigay.”

“Mom, tama na. Ako ang nag-imbita sa kanya.”

Hindi napigilan ni Sven na magsalita.

"Tumahimik ka!" Isang tingin lang ni Serra ay napatahimik nito si Sven.

"Tatay ko ang may kaarawan, hindi ikaw. Kailan ka pa nagkaroon ng karapatang magdesisyon para sa kanya? Kung gusto mong mag-imbita ng bisita, hintayin mong ikaw naman ang mag-80 anyos!"

Namutla si Nadine.. Halos mawalan siya ng kulay sa mukha.

Ngunit ngumiti lamang si Serra. “Ang mga gusto ng ama ko ay pawang mamahaling koleksiyon. Kahit may pera ang pamilya Falcon, hindi pa rin iyon maihahambing sa pamilya Peligrino.”

“Tita, huwag po kayong mag-alala. Kahit hindi na tulad ng dati ang pamilya Falcon , kaya pa rin naming bumili ng regalo.”

“Talaga ba?” Malamig na ngumiti si Serra.

“Naniniwala naman ako. Kahit bumagsak na ang pamilya Falcon may natitira pa rin naman silang yaman. Pero sa pagkakaalam ko, mas paborito ngayon ng pamilya ninyo ang nakababata mong kapatid na si Nadia. At dahil wala nang silbi ang mga binti mo at hindi ka na makakasayaw, bumaba rin ang katayuan mo sa pamilya. Sa tingin ko nga wala ka nang gaanong allowance. Sa halip na gastusin mo iyon sa walang saysay na regalo, mas mabuti pang itabi mo para sa sarili mo. Paano kung hindi ka bayaran ng pamilya Fang pagkatapos mong gumastos? Hindi ka ba magugutom? O baka naman balak mong si Sven ang pagbayarin?”

Pagkatapos ng mahabang sermon ni Serra pakiramdam ni Ealra ay para siyang nanonood ng isang napakasayang palabas.

Halos mapalakpak siya sa tuwa.

Hindi na nakayanan ni Nadine ang mga narinigula sa ina ni Sven. “Auntie, nirerespeto ko kayo kaya lagi akong magalang sa inyo. Pero sobra na po ang mga sinabi ninyo. Kahit bumagsak na ang pamilya Falcon at wala akong allowance, mas mabuti pa rin ako kaysa sa pamilya ni Elara. Ang pamilya ni Elara ay walang kahit isang kusing. Umaasa lang sila sa pera ng pamilya Peligrino– at siya?" hinanakit ni sabi ni Nadine.

“Paano siya makakabili ng regalo?”