Chapter 2 - Oh God!

"T-Tumalikod ka." Hindi ako makatingin sa kanya sa sobrang hiyang nararamdaman ko. Gusto kong magdamit na at tumakbo palayo sa kwarto na ito.

"I've seen it already, everything..." malamig niyang sagot at para bang sinadya pang bigkasin nang may diin ang salitang everything. "Wala ng dapat itago pa."

Saka ko lang napagtanto ang ibig niyang sabihin. Napapipikit ako nang mariin habang nararamdaman na ang pag-init ng mukha ko. "J-Just turn a-around."

"How does it feel?" bigla niyang tanong at kahit gusto ko man siyang tingnan ay hindi ko magawa dahil n*******d pa rin siya! "Am I good? Did I satisfy you?"

Napalunok-laway pa ako nang biglang maalala ang mga nangyari kagabi. Bakit ba kasi nanlabo ang paningin ko kagabi? Naaalala ko ang lahat! Pwera na lang sa mga mata kong si Gio ang nakita!

"U-Uncle—"

"Calling me uncle now like I didn't make you moan last night?" dagdag niya pang tanong na nagpairita sa akin. "What was the words you said? 'Undress me'."

"Will you shut up and turn around!" Halos hiningal ako sa sigaw ko na iyon.

Hindi ko namalayang nakatingin na pala ako sa mukha niya at bago pa man bumaba ang mga mata ko ay tumalikod na siya. Ang siste ay napatingin ako sa mapuputi niyang pwet.

"Tang ina..." bulong ko at dali-daling tumayo saka pinulot ang mga damit ko at tumakbo papasok sa banyo.

Pagka-lock ko sa pinto ay kaagad na bumuhos ang mga luhang hindi ko alam kung para saan.

Siguro dahil naibigay ko sa maling tao ang iningatan kong dangal sa loob lang ng isang gabi? Ano na lang ang iisipin ni Gio na hindi ko nga nabigay sa kanya sa sampung taon namin.

May pasabi-sabi pa ako na sa lalakeng pakakasalan ko ibibigay pero ano itong nagawa ko?

Hindi ko alam kung ilang minuto akong nasa loob ng banyo at umiiyak na parang wala ng bukas. Nakapagbihis na ako at nakaupo sa sahig.

Nagulat na lang ako nang may kumatok sa pinto. "S-Someone's calling you."

Ngayon ko lang din naisip ang bag ko. Malala na talaga ako! Sinusumpa ko na ang whiskey na iyon!

Inikot ko ang seradura at binuksan nang bahagya ang pinto. Napako ang mga mata ko sa mukha niya. Malayo naman ang mukha nila ni Gio pero bakit napagkamalan ko siya? Seven years lang ang agwat ng mga edad nila ni Gio at ten years naman sa akin.

Pero...

Mas lamang ito kung mukha ang pagbabasehan. Mas makisig. He looked so manly. Those eyes, those—

Tang ina ko talaga! Nagawa ko pang purihin si Uncle Troy!

Kaagad kong hinablot ang bag ko at isinara muli ang pinto. Kinalkal ang bag ko at wala namang nawawala kaya kinuha ko ang cellphone ko at nabigla nang makitang twenty miss calls na. Galing sa iisang number, kay mama.

Tinawagan ko siya kaagad. Nakailang ring pa bago niya iyon nasagot. "Nasaan ka ba, anak?"

Natigilan ako. "B-Bakit ka umiiyak, m-mama?" natataranta kong tanong.

"S-Si p-papa mo at a-ang kuya mo..." Hindi na natuloy ni mama ang sanang sasabihin dahil napahagulhol na ito.

Kaagad naman akong nilukuban ng kaba. "A-Anong nangyari sa k-kanila?"

"N-Nasa operating room ang kuya at papa ninyo n-ngayon..." sagot ni mama sa pagitan ng kanyang mga pag-iyak.

"A-Ano?" Kaagad na tumulo ang luha ko. May nangyari na pala kay papa pero ito ako at nagpakasasa buong gabi! Hindi ko na makausap nang maayos si mama. Kaya kaagad kong inayos ang bag ko at binuksan ang pinto. Ni hindi ko na nga tiningnan ang sarili sa salamin. "S-Saang hospital kayo, 'ma?"

Matapos marinig ang pangalan ng hospital ay dire-diretso ako sa pintuan.

"Sandali lang..."

Nakalimutan kong nandito pa pala si Uncle Troy. Nakahawak na ako sa seradura at wala akong balak na harapin siya. "A-Alis na a-ako."

Lagi ko siyang nakakasalamuha noon kapag may party sa bahay nina Gio. Pero hindi naman ako nauutal nang ganito kapag kaharap ko siya noon. Bakit ngayon parang naputulan ako ng dila?

Akma kong bubuksan ang pinto nang bigla na lang siyang lumuhod sa tabi ko. Ang puso ko...

Parang sasabog na ito sa sobrang bilis at lakas ng pagtibok!

"Aalis kang nakayapak?"

"H-Ha?" Kaagad kong tiningnan ang mga paa ko. Nakagat ko na lang ang ibabang labi nang makitang hindi ko pala suot ang sapatos ko. Hindi ko na nga maalala kung paano iyon nahubad kagabi.

Natigilan na lang ako nang siya mismo ang magsuot sa akin ng sapatos ko. Nang maramdaman ng balat ko ang init ng mga palad niya ay naghatid iyon ng kakaibang emosyon sa akin.

Pigil ang hininga habang nanonood ako sa bawat pagkilos ng mga kamay niya. Bakit parang biglang nag-slowmo ang mga galaw niya? Wala pa ring tigil ang puso ko sa mabilis nitong pagtibok.

Ano itong nararamdaman ko?

Posible bang magkaroon ng feelings pagkatapos ng isang gabi?

Namura ko ang sarili sa isipan. Hind iyon ganoon! Takot at kaba lang ito! Imposible talaga!

Nang matapos siya ay walang sabi-sabi akong lumabas ng kwartong iyon at kumaripas ng takbo. Saka ko na poproblemahin ang nangyari sa amin.

Pero hindi ko pa rin mapigilang mainis sa sarili. Iningatan ko ng buong buhay ko tapos mawawala sa isang pagkakamali lang? Ang sarap talagang itapon ng sarili ko sa bangin!

Lakod-takbo na ang ginawa ko. Tahimik na ang buong bar. May mga naglilinis pero hindi naman nila ako binigyan ng pansin.

Paglabas ko ng bar ay saka ko lang naalalang hindi ko pala dala ang kotse ko. Plano ko talaga kagabi na magpakalasing at mag-taxi na lang pauwi.

Wala akong nagawa kung hindi ang pumara ng taxi. Mabuti na lang at hindi traffic kaya nakarating ako kaagad sa hospital. Kung nagkataong natagalan pa ako sa taxi ay mababaliw na siguro ako. Dahil puro na lang mukha ni Uncle Troy ang nakikita ko.

"M-Mama..." tawag ko sa atensyon ni mama habang naghihintay siya sa labas ng operating room. Kaagad ko siyang niyakap. "Ano po bang nangyari?"

"Pauwi na sila ng kuya mo galing sa isa sa mga site, t-tapos, n-nawalan daw ng brake a-at... at may n-nasalubong silang t-truck—"

Hindi na natuloy ni mama ang sanang sasabihin nang biglang bumukas ang sliding door ng operating room. Kapwa namin nilapitan ang doktor.

"Kayo po ba ang kamag-anak ng mag-amang Jacinto?" tanong ng doktor.

"O-Opo, kami po..." Ako na ang sumagot. Hawak ko ang nanlalamig na kamay ni mama. "K-Kumusta po ang papa at kuya ko, dok?"

"Ligtas na si Mr. Harold Jacinto sa ngayon kaya kailangan natin siyang ilagay sa ICU, dahil nasa kritikal pa ang kondisyon niya," sagot ng doktor. "At... ikinalulungkot kong hindi namin nailigtas si Mr. Albert Jacinto..."

Hindi ko na marinig nang maayos ang mga sinasabi ng doktor. Wala na si papa... si kuya naman—

"Mama!" tanging naisigaw ko nang mawalan ng malay si mama.

Oh God! Ano ba itong nangyayari sa buhay ko!