LOGINKakalibing lang ni papa ngayon at isa-isa nang nagsialisan ang mga nakilibing.
Nasa ICU pa rin si kuya, na-comatose. Ang sabi ng doktor ay twenty percent lang ang pag-asang magigising pa siya. Kung magising man siya ay baka hindi rin bumalik sa normal ang buhay niya. Ang masaya naming pamilya ay bigla na lang nalunod sa malalim na kalungkutan. Kasalukuyan kaming pabalik sa bahay. Nagpahuli kami ng uwi, kasama si mama, ang bunso naming kapatid na si Harvey, ang asawa ni Kuya Harold na si Ate Gwen at ang anak nilang si Samantha. "Babalik ako sa hospital pagkatapos kong i-drop sina Samantha ay Yaya Connie," saad ni Ate Gwen, halatang pagod na. Hinawakan ko ang kamay niya. "Kaya natin ito, ate." Nangilid ang luha sa kanyang mga mata. Bago pa man kami maiyak na naman ay sumakay na siya sa kotse nila. "Bye, Tita Emie," paalam sa akin ni Samantha habang nakaupo na sa backseat kasama ang yaya niya. Kumaway na lang ako at hinatid ng tingin ang papalayo nilang sasakyan. "Emie..." Nilingon ko ang tumawag sa pangalan ko— ang secretary at personal assisstant ni papa, si Kuya Diego. "Oh, kuya? May problema ba sa office?" Simula nang lamay ni papa ay sa akin na nagre-report si Kuya Diego. "May schedule ngayon para sa board meeting na pinahanda ni Sir Sanchez." Iniabot niya sa akin ang tablet at tinanggap ko naman iyon. Si Sir Sanchez ay ang head engineer ng Jacinto's Engineering Firm o mas kilala sa pangalang JEF (construction and engineering services). Nabigla ako sa nabasang agenda. "N-New CEO appointment?" "Ayon kay Attorney Magbanua, nasa last will and testament ni Sir Albert ay si Sir Harold ang susunod sa kanya, pero..." Kahit hindi niya ituloy ang sasabihin ay alam ko na ang kasunod. "Ikaw ang legitimate na successor ng JEF," dagdag niya pa. "Pero, kuya, alam mo namang tutok ako sa publishing company ko at wala akong karanasan sa engineering services," sagot ko pero alam kong kahit ano pang irason ko ay hindi ko pwedeng pabayaan na lang ang kumpanyang pinaghirapan ni papa. "Pwedeng ikaw na muna, or si Sir Sanchez." Sa amin na lumaki si Kuya Diego. Si papa ang nagpaaral sa kanya hanggang sa makapagtapos siya. Kaya alam kong mapagkakatiwalaan namin siya. "Sinabi ko na iyan sa kanila na posibleng tumanggi ka," sagot niya at napabuntonghininga bago muling nagsalita. "Ayaw ni Sir Sanchez at hindi ko rin tatanggapin ang offer kung sakali. Magiging gabay lang ako sa kung sino man ang uupo sa pwesto. At isa pa, board members will pull out their shares if you'll not be the one to take over. They want you as the new CEO at kung ako ang tatanungin, ikaw ang karapat-dapat sa pwestong iyon. Oras na siguro para gamitin mo ang unang kursong tinapos mo." Oo, nagtapos ako sa kursong engineering. Pero huli na nang malaman kong ayaw ko pa lang maging engineer. Na gusto ko pa lang maging isang manunulat. Kaya nang maka-graduate ako bilang engineer ay nag-aral akong muli sa kursong Development Communication. Habang nag-aaral ay nag-ipon ako. Nang matapos ko ang pangalawang kurso ay kaagad akong nagpatayo ng sarili kong publishing company, ang Emerald's Publishing House. Sa tulong ng mga magulang ko at ni Kuya Harold ay naging successfull ang kumpanya ko. Dalawang taon pa lang ang kumpanya ko pero palago iyon nang palago. ---- Wala na nga akong nagawa nang ma-appoint ako bilang bagong CEO ng JEF. "Congratulations, Miss Jacinto." Sari-saring mga pagbati ang natanggap ko. Pero marahil dahil sa mga nangyari sa pamilya namin ay hindi ako halos makangiti. Mas lalo akong naging abala. Dalawang kumpanya ang hinahawakan ko. Hindi pa ako makahanap ng secretary ko sa EPH. Na-trauma yata ako dahil iyong una at huli kong secretary ay tinraydor ako. Bukod pa sa abala ako sa dalawang kumpanya ay nag-o-online class ako. Matagal na panahon na rin nang mag-aral ako ng engineering kaya kailangan kong ibalik ang mga natutunan ko noon. Pauwi na kami ni Kuya Manuel, ang personal driver ko, nang maipit kami sa traffic. Mabuti na lang at lagi kong dala ang mga notes ko kaya nagbasa-basa na lang ako. Hindi sinasadyang mapalingon ako sa labas ng bintana at kaagad kong nakita ang Orion's Bar. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Mag-iisang buwan na pala simula nang magpakalasing ako at... Kumuta na kaya si Uncle Troy? Wala akong balita sa kanya simula ng araw na iyon. Ah, baka sinadya niyang hindi talaga magpakita sa akin? Para sa kanya ba, one night stand lang talaga iyon? Bakit parang ang sakit isipin niyon? Mabuti rin pala at naging abala ako. Hindi ako nagkaroon ng oras para isipin ang gabing iyon kasama si Uncle Troy. Pero ngayong nakita ko ulit ang bar ay sumariwa sa isip ko ang lahat. Napahawak ako sa dibdib ko at pinakiramdaman ang puso kong nagwawala. Wala lang ito. ---- Forty days ni papa at nagkaroon ng misa rito sa bahay. Si Kuya Harold ay hindi pa rin nagigising. Maganda naman ang takbo ng dalawang kumpanya kaya medyo wala stress-free pa ako. Napapagod lang naman ang katawan ko dahil lagi akong puyat at subsob sa trabaho. Nasa kagitnaan kami ng misa nang biglang umingay sa labas ng bahay namin. Napatayo kaming lahat at nagulat na lang ako ng may mga pulis ang pumasok. "Miss Maria Emerald Jacinto, you are under arrest for tax evasion under Republic Act No. 8424 section 254. You have the right to remain silent..." Hindi ko na maintindihan ang mga sinasabi ng pulis. Hindi ko alam kung dahil ba sa pagkabigla o dahil sa pagod ay parang umiikot ang buong paligid. Naninikip na rin ang dibdib ko at ilang saglit pa ay naging blangko ang lahat sa akin. ---- Pagmulat ko ng mga mata ay puting kisame ang nabungaran ko. Kaagad akong bumangon nang maalalang inaresto ako ng mga pulis kanina. Pero sa halip na mga pulis ang makita ko ay pamilyar na mga mata ang natitigan ko. Those eyes... They were captivating. Para bang binasaba nito ang kaluluwa ko. "Uncle Troy..." Nakaupo siya sa paanan ng kama. Mahigit isang buwan na rin yata nang may mangyari sa amin. Ni isang beses ay hindi siya nagpakita sa akin para pag-usapan ang tungkol sa gabing iyon. Pero wala naman kaming dapat pag-usapan dahil wala naman kaming relasyon. Para sa akin, inisip ko na lang na one night stand lang iyon. Bago pa siya makapagsalita ay may pumasok na doktor. Napatingin ang doktor sa kanya na para bang tinatanong kung sino siya. "I'm the father, doc." Kailan ko pa siya naging tatay? "Oh, I see..." saad ng doktor. Magrereklamo na sana ako pero biglang nagsalita ang doktor habang nakangiting nakatingin sa akin. "Congratulations for being four weeks and two days pregnant." "H-Ha?" Hanggang sa makaalis na ang doktor ay hindi ko pa rin maproseso ang mga sinabi niya. "Marry me." Umangat ang tingin ko kay Uncle Troy habang nakalahad ang isang singsing na nasa loob pa ng kahon. "I'm the father of the child. I'm offering you a marriage." "K-Kasal?" "Ayaw kong maging bastardo ang bata kagaya ko," sagot niya at umiwas ng tingin sa akin. Hindi ko alam ang bagay na iyon. "Bilang kapalit ay tutulungan kitang makabangon muli." "H-Ha? Wala akong maintindihan..." I said, frustration was etched on my voice. "You're being investigated. Kinumpiska ang lahat, bahay, kotse, at naka-freez ang lahat ng accounts mo. Pinasara ang JEF at ang EPH. Sa isang iglap lang ay nawala ang lahat ng shares. Pati board members ay gusto ka ng kasuhan. Sa madaling salita, bankrupt ka na at malalagay ang lahat sa alanganin." "A-Ano? P-Paanong nangyari i-iyon?" Akala ko ay walang problema. Akala ko ay maayos ang lahat. Pero bakit sa isang iglap lang nangyari ang lahat ng iyon? "Will you accept my offer?" Nabalik ang atensyon ko kay Uncle Troy. "Sasaluin ng kumpanya ko ang JEF at ang EPH. Ako ang bahala sa kuya mo. Ako ang bahala sa imbestigasyon. Ako ang haharap sa lahat," dagdag niya pa. "Just marry me and..." "A-And?" "Stop calling me uncle." Nagtama ang mga mata namin. He looked away and say..."You can call me baby if you want."Hindi sabay-sabay bumagsak ang mundo ni Heidi.Isa-isa itong gumuho.Parang domino—isang pangalan, isang posisyon, isang mukha ng kapangyarihan ang nahuhulog sa lupa, kasunod ang sunod-sunod na pagbubunyag na matagal nang itinago sa likod ng mga mamahaling suit, malalaking titulo, at ng salitang impluwensiya.Nagsimula iyon sa mga balita.Noong una, iilang pangalan lang ang lumabas. Isang opisyal sa finance sector. Isang mataas na tao sa media. Isang hukom na matagal nang may bahid ng duda. Hindi pa sila inaaresto noon—iniimbestigahan pa lang. Pero alam na ng publiko ang ibig sabihin niyon.Kapag nagsimula na ang pag-uga, hindi na iyon titigil.Araw-araw, paggising ko, may bagong headline.“Senior Official, Inaresto Dahil sa Koneksyon kay Heidi.”“Prominent Businessman, Ikinulong Matapos Mabunyag ang Offshore Accounts.”“Dating Media Executive, Umamin sa Pagmanipula ng Balita.”Hindi ko na kailangang basahin ang buong artikulo para malaman ang laman. Kilala ko na ang galaw ng ganitong
Tahimik ang bahay nang gabing iyon, pero hindi payapa.Nasa sala kaming lahat—hindi dahil may okasyon, kundi dahil pare-pareho naming alam na may hinihintay kaming balita. Hindi namin kailangang sabihin nang malakas ang pangalan niya para maramdaman ang bigat ng presensya niya sa pagitan naming lahat.Si Gio.Nakaupo ako sa dulo ng sofa, nakasandal pero hindi talaga nagpapahinga. Ang katawan ko ay parang naka-alerto pa rin, sanay sa mga gabing ganito—mga gabing ang katahimikan ay hindi pahinga kundi paghihintay. Sa gitna ng mesa ay may nakabukas na telepono, naka-speaker, tahimik pero handang tumunog anumang oras.Si Troy ay nakatayo malapit sa bintana, nakatanaw sa labas. Hindi ko alam kung may tinitingnan siya o basta lang iniiwasang makita ang kaba sa mga mukha namin. Si TJ naman ay nasa kabilang sofa, tahimik, pero ramdam kong pilit niyang inuunawa ang lahat ng nangyayari—hindi na bilang bata, kundi bilang anak na biglang tumanda dahil sa mga lihim na ibinunyag ng mundo.Si Mama E
Sinigurado kong gising na gising ang diwa ko bago pa man sumikat ang araw.Hindi dahil sa kaba—kundi dahil alam kong ang araw na iyon ay hindi na puwedeng palampasin ng emosyon. Kailangan malinaw. Kailangan matatag. Kailangan totoo. Wala nang puwang ang pag-aalinlangan kapag ang katotohanan ay ihaharap na sa hukuman.Tahimik ang sasakyan habang papunta kami ni Troy sa korte. Hindi kami nag-usap. Hindi dahil may tensyon—kundi dahil pareho naming alam na anumang sasabihin bago ang oras na iyon ay magiging kulang. May mga sandaling hindi kailangan ng salita para magkaintindihan.Nasa loob ng bag ko ang mga ebidensyang inipon namin sa loob ng mahabang panahon. Mga dokumento. Mga recording. Mga digital trail na pilit binura pero iniwan ang sariling bakas. Lahat ng iyon ay hindi lang papel—bawat isa ay piraso ng buhay na ninakaw, ng reputasyong winasak, ng mga taong sinadyang ipatahimik.Pagdating namin sa korte, sinalubong kami ng mabigat na katahimikan. Ibang klaseng ingay ang naroon—hind
Nang araw na iyon, hindi ako nakatulog.Hindi dahil sa kaba—kundi dahil alam kong kapag sumikat ang araw, wala nang atrasan. Wala nang maskara. Wala nang katahimikan.Ang mundo na matagal naming iniwasan ay kami na mismo ang haharap.Maaga kaming dumating sa gusali ng Arizcon Technologies. Hindi ito lihim na pagpasok. Walang backdoor. Walang underground access. Dumaan kami sa mismong main entrance—ang pintuang matagal na ring simbolo ng kapangyarihan, impluwensiya, at kasinungalingan.Ako ang nauna. Hindi dahil gusto kong mauna, kundi dahil alam kong kailangan kong maramdaman muna ang bigat bago pa tuluyang pumasok si Troy.Pagbukas ng pinto, tumigil ang ingay.Literal.Ang dating ingay ng keyboard, tawanan, pag-uusap—lahat iyon ay biglang naputol, parang may humila ng plug sa mismong hangin. Nakita ko ang mga mata nilang sabay-sabay na napatingin sa amin. Una’y pagtataka. Sumunod ang pagkilala.Hindi sa akin.Sa kanya.Kay Troy Arizcon.May mga napanganga. May napaatras. May napahawa
Nasa hideout pa rin kami. Ang parehong lugar na naging kanlungan, operation hub, at pansamantalang mundo naming lahat. Ang ilaw ay hindi masyadong maliwanag, sapat lang para makita ang mukha ng bawat isa. Amoy kape at antiseptic ang hangin—halo ng pagod at pag-asa.Napatayo ako sa may gilid ng silid nang makita kong magbukas ang pinto.Nauna si Troy.Mabagal ang lakad niya, halatang hindi pa buo ang lakas ng katawan. May bahagyang pilay, may bakas ng mga sugat na hindi pa tuluyang naghihilom. Pero diretso ang tindig niya—parang pinipilit ng loob niya na magpatuloy kahit ayaw na ng katawan.Sa likod niya, pumasok si TJ.Huminto siya sa may pinto. Hindi siya agad gumalaw. Hindi agad huminga nang malalim. Parang natigil ang mundo niya sa mismong sandaling iyon.“T-TJ, a-anak?” mahina ang boses ni Troy.Napansin kong bahagyang nanginig ang balikat ni TJ. Hindi siya agad tumingin. Parang takot siyang kumpirmahin ang nakikita niya, na baka ilusyon lang iyon. Na baka kapag tumingin siya, maw
Nag-umpisa ito sa tunog ng mga sirena. Hindi sa labas ng hideout namin. Kundi sa live feed na nakabukas sa harap ko.Alas-dos ng madaling araw nang magsimulang gumalaw ang mga sasakyan sa driveway ng mansyon ni Heidi. Hindi na ito ang dating tahimik at kontroladong teritoryo niya. Ngayon, pinapalibutan ito ng mga ilaw na umiikot—bughaw at pula—sumasalamin sa marmol na dingding at sa malalaking bintanang dati’y tinted at imposibleng silipin.“Go signal na,” sabi ni Rafael sa likod ko.Hindi ako sumagot agad. Nakatingin lang ako sa screen. Sa bawat galaw ng unipormadong mga anino, mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng sandali.Hindi na ito covert operation. Hindi na kami ang nasa dilim. Batas na ang kumikilos.Sa feed, malinaw ang galaw ng tactical team. Hinati nila ang grupo—may papunta sa main entrance, may paikot sa likod, may patungo sa underground access na minsan naming dinaanan.Hindi ko mapigilang maalala ang unang beses naming pumasok doon. Tahimik. Nakayuko. Umaasa na hindi







