LOGINKakalibing lang ni papa ngayon at isa-isa nang nagsialisan ang mga nakilibing.
Nasa ICU pa rin si kuya, na-comatose. Ang sabi ng doktor ay twenty percent lang ang pag-asang magigising pa siya. Kung magising man siya ay baka hindi rin bumalik sa normal ang buhay niya. Ang masaya naming pamilya ay bigla na lang nalunod sa malalim na kalungkutan. Kasalukuyan kaming pabalik sa bahay. Nagpahuli kami ng uwi, kasama si mama, ang bunso naming kapatid na si Harvey, ang asawa ni Kuya Harold na si Ate Gwen at ang anak nilang si Samantha. "Babalik ako sa hospital pagkatapos kong i-drop sina Samantha ay Yaya Connie," saad ni Ate Gwen, halatang pagod na. Hinawakan ko ang kamay niya. "Kaya natin ito, ate." Nangilid ang luha sa kanyang mga mata. Bago pa man kami maiyak na naman ay sumakay na siya sa kotse nila. "Bye, Tita Emie," paalam sa akin ni Samantha habang nakaupo na sa backseat kasama ang yaya niya. Kumaway na lang ako at hinatid ng tingin ang papalayo nilang sasakyan. "Emie..." Nilingon ko ang tumawag sa pangalan ko— ang secretary at personal assisstant ni papa, si Kuya Diego. "Oh, kuya? May problema ba sa office?" Simula nang lamay ni papa ay sa akin na nagre-report si Kuya Diego. "May schedule ngayon para sa board meeting na pinahanda ni Sir Sanchez." Iniabot niya sa akin ang tablet at tinanggap ko naman iyon. Si Sir Sanchez ay ang head engineer ng Jacinto's Engineering Firm o mas kilala sa pangalang JEF (construction and engineering services). Nabigla ako sa nabasang agenda. "N-New CEO appointment?" "Ayon kay Attorney Magbanua, nasa last will and testament ni Sir Albert ay si Sir Harold ang susunod sa kanya, pero..." Kahit hindi niya ituloy ang sasabihin ay alam ko na ang kasunod. "Ikaw ang legitimate na successor ng JEF," dagdag niya pa. "Pero, kuya, alam mo namang tutok ako sa publishing company ko at wala akong karanasan sa engineering services," sagot ko pero alam kong kahit ano pang irason ko ay hindi ko pwedeng pabayaan na lang ang kumpanyang pinaghirapan ni papa. "Pwedeng ikaw na muna, or si Sir Sanchez." Sa amin na lumaki si Kuya Diego. Si papa ang nagpaaral sa kanya hanggang sa makapagtapos siya. Kaya alam kong mapagkakatiwalaan namin siya. "Sinabi ko na iyan sa kanila na posibleng tumanggi ka," sagot niya at napabuntonghininga bago muling nagsalita. "Ayaw ni Sir Sanchez at hindi ko rin tatanggapin ang offer kung sakali. Magiging gabay lang ako sa kung sino man ang uupo sa pwesto. At isa pa, board members will pull out their shares if you'll not be the one to take over. They want you as the new CEO at kung ako ang tatanungin, ikaw ang karapat-dapat sa pwestong iyon. Oras na siguro para gamitin mo ang unang kursong tinapos mo." Oo, nagtapos ako sa kursong engineering. Pero huli na nang malaman kong ayaw ko pa lang maging engineer. Na gusto ko pa lang maging isang manunulat. Kaya nang maka-graduate ako bilang engineer ay nag-aral akong muli sa kursong Development Communication. Habang nag-aaral ay nag-ipon ako. Nang matapos ko ang pangalawang kurso ay kaagad akong nagpatayo ng sarili kong publishing company, ang Emerald's Publishing House. Sa tulong ng mga magulang ko at ni Kuya Harold ay naging successfull ang kumpanya ko. Dalawang taon pa lang ang kumpanya ko pero palago iyon nang palago. ---- Wala na nga akong nagawa nang ma-appoint ako bilang bagong CEO ng JEF. "Congratulations, Miss Jacinto." Sari-saring mga pagbati ang natanggap ko. Pero marahil dahil sa mga nangyari sa pamilya namin ay hindi ako halos makangiti. Mas lalo akong naging abala. Dalawang kumpanya ang hinahawakan ko. Hindi pa ako makahanap ng secretary ko sa EPH. Na-trauma yata ako dahil iyong una at huli kong secretary ay tinraydor ako. Bukod pa sa abala ako sa dalawang kumpanya ay nag-o-online class ako. Matagal na panahon na rin nang mag-aral ako ng engineering kaya kailangan kong ibalik ang mga natutunan ko noon. Pauwi na kami ni Kuya Manuel, ang personal driver ko, nang maipit kami sa traffic. Mabuti na lang at lagi kong dala ang mga notes ko kaya nagbasa-basa na lang ako. Hindi sinasadyang mapalingon ako sa labas ng bintana at kaagad kong nakita ang Orion's Bar. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Mag-iisang buwan na pala simula nang magpakalasing ako at... Kumuta na kaya si Uncle Troy? Wala akong balita sa kanya simula ng araw na iyon. Ah, baka sinadya niyang hindi talaga magpakita sa akin? Para sa kanya ba, one night stand lang talaga iyon? Bakit parang ang sakit isipin niyon? Mabuti rin pala at naging abala ako. Hindi ako nagkaroon ng oras para isipin ang gabing iyon kasama si Uncle Troy. Pero ngayong nakita ko ulit ang bar ay sumariwa sa isip ko ang lahat. Napahawak ako sa dibdib ko at pinakiramdaman ang puso kong nagwawala. Wala lang ito. ---- Forty days ni papa at nagkaroon ng misa rito sa bahay. Si Kuya Harold ay hindi pa rin nagigising. Maganda naman ang takbo ng dalawang kumpanya kaya medyo wala stress-free pa ako. Napapagod lang naman ang katawan ko dahil lagi akong puyat at subsob sa trabaho. Nasa kagitnaan kami ng misa nang biglang umingay sa labas ng bahay namin. Napatayo kaming lahat at nagulat na lang ako ng may mga pulis ang pumasok. "Miss Maria Emerald Jacinto, you are under arrest for tax evasion under Republic Act No. 8424 section 254. You have the right to remain silent..." Hindi ko na maintindihan ang mga sinasabi ng pulis. Hindi ko alam kung dahil ba sa pagkabigla o dahil sa pagod ay parang umiikot ang buong paligid. Naninikip na rin ang dibdib ko at ilang saglit pa ay naging blangko ang lahat sa akin. ---- Pagmulat ko ng mga mata ay puting kisame ang nabungaran ko. Kaagad akong bumangon nang maalalang inaresto ako ng mga pulis kanina. Pero sa halip na mga pulis ang makita ko ay pamilyar na mga mata ang natitigan ko. Those eyes... They were captivating. Para bang binasaba nito ang kaluluwa ko. "Uncle Troy..." Nakaupo siya sa paanan ng kama. Mahigit isang buwan na rin yata nang may mangyari sa amin. Ni isang beses ay hindi siya nagpakita sa akin para pag-usapan ang tungkol sa gabing iyon. Pero wala naman kaming dapat pag-usapan dahil wala naman kaming relasyon. Para sa akin, inisip ko na lang na one night stand lang iyon. Bago pa siya makapagsalita ay may pumasok na doktor. Napatingin ang doktor sa kanya na para bang tinatanong kung sino siya. "I'm the father, doc." Kailan ko pa siya naging tatay? "Oh, I see..." saad ng doktor. Magrereklamo na sana ako pero biglang nagsalita ang doktor habang nakangiting nakatingin sa akin. "Congratulations for being four weeks and two days pregnant." "H-Ha?" Hanggang sa makaalis na ang doktor ay hindi ko pa rin maproseso ang mga sinabi niya. "Marry me." Umangat ang tingin ko kay Uncle Troy habang nakalahad ang isang singsing na nasa loob pa ng kahon. "I'm the father of the child. I'm offering you a marriage." "K-Kasal?" "Ayaw kong maging bastardo ang bata kagaya ko," sagot niya at umiwas ng tingin sa akin. Hindi ko alam ang bagay na iyon. "Bilang kapalit ay tutulungan kitang makabangon muli." "H-Ha? Wala akong maintindihan..." I said, frustration was etched on my voice. "You're being investigated. Kinumpiska ang lahat, bahay, kotse, at naka-freez ang lahat ng accounts mo. Pinasara ang JEF at ang EPH. Sa isang iglap lang ay nawala ang lahat ng shares. Pati board members ay gusto ka ng kasuhan. Sa madaling salita, bankrupt ka na at malalagay ang lahat sa alanganin." "A-Ano? P-Paanong nangyari i-iyon?" Akala ko ay walang problema. Akala ko ay maayos ang lahat. Pero bakit sa isang iglap lang nangyari ang lahat ng iyon? "Will you accept my offer?" Nabalik ang atensyon ko kay Uncle Troy. "Sasaluin ng kumpanya ko ang JEF at ang EPH. Ako ang bahala sa kuya mo. Ako ang bahala sa imbestigasyon. Ako ang haharap sa lahat," dagdag niya pa. "Just marry me and..." "A-And?" "Stop calling me uncle." Nagtama ang mga mata namin. He looked away and say..."You can call me baby if you want."Ilang araw pa ang lumipas. Hindi na namin binilang kung ilan. Sa puntong iyon, nawalan na ng halaga ang oras. Hindi na mahalaga kung umaga o gabi. Hindi na rin mahalaga kung ilang oras kaming gising o ilang beses kaming uminom ng kape para lang manatiling alerto. Ang mahalaga na lang—ang screen sa harap namin. Ang data. At ang maliit na anomaly na una naming nakita. Doon umiikot ang lahat. Simula nang lumitaw iyon, nagbago ang galaw ng buong team. Mas naging tahimik. Mas naging eksakto. Wala nang unnecessary na usapan. Wala nang distractions. Execution na lang. “Signal reappeared,” sabi ni Ethan habang mabilis ang galaw ng kamay sa keyboard. Agad akong napatingin sa main monitor. Doon ulit. Ang maliit na linya. Mas malinaw na ngayon. Mas matagal ang presence. Hindi na ganoon kabilis mawala tulad ng dati. “Stabilizing trace,” dugtong niya. “Don’t rush,” sabi ko. “Let it breathe.” Tumango siya. Naiintindihan niya. Hindi ito hinahabol nang padalos-dalos. Hinahayaan muna. Pin
Kinabukasan ay parang wala nang oras.Hindi literal—pero ganoon ang pakiramdam.Simula nang makabalik kami mula sa Europe, hindi na kami tumigil. Walang pahinga. Walang “adjustment period.” Diretsong balik sa hideout, diretsong upo sa harap ng mga monitor, at diretsong harap sa isang bagay na mas mabigat kaysa sa inaasahan namin.Dahil ngayon ay hawak na namin ang access. Pero wala pa rin kaming target.Maaga pa lang ay gising na ang buong team. Hindi na ito iyong klase ng umaga na may tahimik na paghahanda. Hindi na ito katulad noong una na may konting kaba, konting anticipation.Ngayon ay pure focus na.Pagpasok ko sa main area ay agad kong narinig ang sabay-sabay na tunog ng keyboards. Hindi malakas. Hindi magulo. Pero tuloy-tuloy. Parang tibok ng puso ng isang system na hindi pwedeng huminto.Naka-on ang lahat ng monitor. Naka-split ang mga screen. May mga live feeds mula sa clone ng Aether Grid. May mga data stream mula sa Europe. May mga logs na patuloy na dumadating—sunod-sunod
Tahimik ang umaga sa Berlin nang araw na iyon—pero hindi iyon ang klaseng katahimikan na nagpapahinga ang mundo. Ito iyong katahimikan na parang may hinihintay na mangyari.At sa pagkakataong ito, tapos na.Nasa loob ako ng sasakyan habang papunta sa airport. Walang convoy. Walang ingay. Walang kahit anong magpapakita na may nangyaring malaking operasyon sa loob ng ilang araw.Pero alam ko.Alam namin.Natapos na ang dapat naming gawin.At nagsimula na ang mga bagay na hindi na namin kayang kontrolin.Sa tabi ko, si Daniel ang nagmamaneho. Pareho pa rin ang postura niya—maayos, tahimik, walang sayang na galaw.“You completed everything faster than expected,” sabi niya habang nakatingin sa kalsada.“Preparation,” sagot ko.Hindi ko na pinalawak. Hindi rin siya nagtanong pa.“Impressive,” dagdag niya. “Our engineers are still reviewing the integration.”“Take your time,” sagot ko. “The system adapts.”Bahagya siyang tumango.Hindi niya alam kung gaano kalalim ang ibig sabihin ng sinabi
Pagpasok ko sa loob ng central operations facility ay agad kong naramdaman ang bigat ng lugar.Hindi ito basta server room. Hindi ito basta control center.Ito ang klase ng espasyo na hindi lang nagho-host ng system—kundi nagdidikta kung paano gagalaw ang isang buong rehiyon.Tahimik.Hindi dead silence—kundi controlled silence. Lahat ng tunog may dahilan. Lahat ng galaw may purpose.“This way, Mr. Arizcon,” sabi ni Daniel habang nauuna.Sumunod ako. Hindi nagmamadali. Hindi rin mabagal. Sa bawat hakbang, sinusukat ko ang paligid.Glass panels. Reinforced doors. Biometric checkpoints.Hindi lang security—layered security.Ibig sabihin: Hindi lang nila pinoprotektahan ang system.May tinatago sila.Pagdating namin sa isang mas malalim na bahagi ng facility, doon ako pinahinto ni Daniel.Dalawang personnel ang nakaabang.“Identification,” sabi ng isa.Inilahad ko ang access card na ibinigay nila.Scan. Pause. Green.“Clear.”Nagbukas ang pinto.At doon ko nakita.Ang core infrastructure
Paglapag ng eroplano ay hindi agad nawala ang pakiramdam na may mali sa hangin. Hindi ito dahil sa pagod. Hindi rin dahil sa haba ng biyahe. Kundi dahil ramdam ko agad na iba ang mundo na ito.Pagbukas pa lang ng pinto ng eroplano ay sumalubong ang malamig na hangin ng Berlin. Tahimik. Malinis. At higit sa lahat— kontrolado.Hindi kami sabay na bumaba ni Lara.Nauna ako.Ilang segundo ang pagitan bago siya sumunod.Sakto lang para magmukhang hindi kami magkakilala. Hindi na kailangan ng usapan para doon. Naiintindihan na namin iyon bago pa man kami umalis ng Pilipinas.Pagpasok ko sa terminal ay diretso ang galaw ko.Walang lingon. Walang pause. Normal na pasahero.Sa gilid ng paningin ko ay nakita ko si Lara—pero hindi siya lumalapit. Hindi rin siya tumitingin sa akin. Para lang siyang isa sa maraming dumating ns pasahero.Tama.Ganoon dapat.Paglabas ko ng terminal ay nandoon na ang sasalubong sa akin. Isang lalaki. Maayos ang postura. Tahimik. Hindi siya gumagalaw nang walang dahil
Kinabukasan ay mas mabigat ang hangin. Hindi dahil sa pagod. Hindi dahil sa kakulangan sa tulog. Kundi dahil malinaw na malinaw na hindi ito rehearsal.Ito na ang mismong galaw.Maaga pa lang ay gising na ang buong hideout.Hindi na kailangan ng utos. Hindi na kailangan ng paalala. Kahit walang nagsasalita, bawat isa ay alam ang gagawin.Mga monitor na naka-on.Mga system naka-sync.Ang clone ng Aether Grid ay naka-live na parang isang pusong patuloy na tumitibok sa gitna ng katahimikan.At sa bawat tibok na iyon—may responsibilidad.Pagpasok ko sa main area, agad kong naramdaman ang pagbabago.Mas mabilis ang galaw. Mas tahimik ang boses. Mas mabigat ang bawat hakbang.Hindi ito tulad ng mga nakaraang araw na puno ng diskusyon. Ngayon ay execution na.“Morning, sir,” bati ni Melvin habang hawak ang dalawang tablet.Hindi na siya kinakabahan tulad ng dati. Hindi na siya basta sumusunod lang. Nakikita ko— nagbabago na rin siya.“Status,” sabi ko.“Flight reconfirmed,” sagot niya agad.
Tahimik ang loob ng sasakyan habang unti-unting umaandar palayo sa hideout. Ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng makina at ang kontroladong paghinga naming dalawa—parang parehong may iniiwasang banggitin, parehong may binabantayang emosyon.Nakatanaw ako sa bintana, pinapanood ang mga ila
Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino ang nasa likod ko.Ramdam ko ang pagbabago ng hangin—ang bahagyang pag-urong ng espasyo, ang presensiyang may halong kumpiyansa at pag-aalinlangan. May mga taong marunong pumasok sa eksena nang hindi nagpapaalam, at si Gio Arizcon ay isa roon.
Pagkatapos ng insidenteng iyon sa hallway, pinili kong ibaon ang sarili ko sa trabaho.Literal.Parang iyon lang ang tanging paraan para hindi ako mag-isip. Para hindi bumalik sa alaala ang biglang paghila ni Troy sa braso ko, ang paraan ng pagtitig niya na parang may hinahanap, parang may nararamd
Sinagot ko agad ang text ni Gio bago pa ako tuluyang lamunin ng pag-aalinlangan.“Yes. I’ll be there.”Maikli. Diretso. Walang emosyon.Eksaktong tono na kailangan ko—hindi masyadong malamig para magmukhang walang interes, pero hindi rin mainit para magbigay ng maling senyales. Bahagi ito ng plano.







