LOGINKakalibing lang ni papa ngayon at isa-isa nang nagsialisan ang mga nakilibing.
Nasa ICU pa rin si kuya, na-comatose. Ang sabi ng doktor ay twenty percent lang ang pag-asang magigising pa siya. Kung magising man siya ay baka hindi rin bumalik sa normal ang buhay niya. Ang masaya naming pamilya ay bigla na lang nalunod sa malalim na kalungkutan. Kasalukuyan kaming pabalik sa bahay. Nagpahuli kami ng uwi, kasama si mama, ang bunso naming kapatid na si Harvey, ang asawa ni Kuya Harold na si Ate Gwen at ang anak nilang si Samantha. "Babalik ako sa hospital pagkatapos kong i-drop sina Samantha ay Yaya Connie," saad ni Ate Gwen, halatang pagod na. Hinawakan ko ang kamay niya. "Kaya natin ito, ate." Nangilid ang luha sa kanyang mga mata. Bago pa man kami maiyak na naman ay sumakay na siya sa kotse nila. "Bye, Tita Emie," paalam sa akin ni Samantha habang nakaupo na sa backseat kasama ang yaya niya. Kumaway na lang ako at hinatid ng tingin ang papalayo nilang sasakyan. "Emie..." Nilingon ko ang tumawag sa pangalan ko— ang secretary at personal assisstant ni papa, si Kuya Diego. "Oh, kuya? May problema ba sa office?" Simula nang lamay ni papa ay sa akin na nagre-report si Kuya Diego. "May schedule ngayon para sa board meeting na pinahanda ni Sir Sanchez." Iniabot niya sa akin ang tablet at tinanggap ko naman iyon. Si Sir Sanchez ay ang head engineer ng Jacinto's Engineering Firm o mas kilala sa pangalang JEF (construction and engineering services). Nabigla ako sa nabasang agenda. "N-New CEO appointment?" "Ayon kay Attorney Magbanua, nasa last will and testament ni Sir Albert ay si Sir Harold ang susunod sa kanya, pero..." Kahit hindi niya ituloy ang sasabihin ay alam ko na ang kasunod. "Ikaw ang legitimate na successor ng JEF," dagdag niya pa. "Pero, kuya, alam mo namang tutok ako sa publishing company ko at wala akong karanasan sa engineering services," sagot ko pero alam kong kahit ano pang irason ko ay hindi ko pwedeng pabayaan na lang ang kumpanyang pinaghirapan ni papa. "Pwedeng ikaw na muna, or si Sir Sanchez." Sa amin na lumaki si Kuya Diego. Si papa ang nagpaaral sa kanya hanggang sa makapagtapos siya. Kaya alam kong mapagkakatiwalaan namin siya. "Sinabi ko na iyan sa kanila na posibleng tumanggi ka," sagot niya at napabuntonghininga bago muling nagsalita. "Ayaw ni Sir Sanchez at hindi ko rin tatanggapin ang offer kung sakali. Magiging gabay lang ako sa kung sino man ang uupo sa pwesto. At isa pa, board members will pull out their shares if you'll not be the one to take over. They want you as the new CEO at kung ako ang tatanungin, ikaw ang karapat-dapat sa pwestong iyon. Oras na siguro para gamitin mo ang unang kursong tinapos mo." Oo, nagtapos ako sa kursong engineering. Pero huli na nang malaman kong ayaw ko pa lang maging engineer. Na gusto ko pa lang maging isang manunulat. Kaya nang maka-graduate ako bilang engineer ay nag-aral akong muli sa kursong Development Communication. Habang nag-aaral ay nag-ipon ako. Nang matapos ko ang pangalawang kurso ay kaagad akong nagpatayo ng sarili kong publishing company, ang Emerald's Publishing House. Sa tulong ng mga magulang ko at ni Kuya Harold ay naging successfull ang kumpanya ko. Dalawang taon pa lang ang kumpanya ko pero palago iyon nang palago. ---- Wala na nga akong nagawa nang ma-appoint ako bilang bagong CEO ng JEF. "Congratulations, Miss Jacinto." Sari-saring mga pagbati ang natanggap ko. Pero marahil dahil sa mga nangyari sa pamilya namin ay hindi ako halos makangiti. Mas lalo akong naging abala. Dalawang kumpanya ang hinahawakan ko. Hindi pa ako makahanap ng secretary ko sa EPH. Na-trauma yata ako dahil iyong una at huli kong secretary ay tinraydor ako. Bukod pa sa abala ako sa dalawang kumpanya ay nag-o-online class ako. Matagal na panahon na rin nang mag-aral ako ng engineering kaya kailangan kong ibalik ang mga natutunan ko noon. Pauwi na kami ni Kuya Manuel, ang personal driver ko, nang maipit kami sa traffic. Mabuti na lang at lagi kong dala ang mga notes ko kaya nagbasa-basa na lang ako. Hindi sinasadyang mapalingon ako sa labas ng bintana at kaagad kong nakita ang Orion's Bar. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Mag-iisang buwan na pala simula nang magpakalasing ako at... Kumuta na kaya si Uncle Troy? Wala akong balita sa kanya simula ng araw na iyon. Ah, baka sinadya niyang hindi talaga magpakita sa akin? Para sa kanya ba, one night stand lang talaga iyon? Bakit parang ang sakit isipin niyon? Mabuti rin pala at naging abala ako. Hindi ako nagkaroon ng oras para isipin ang gabing iyon kasama si Uncle Troy. Pero ngayong nakita ko ulit ang bar ay sumariwa sa isip ko ang lahat. Napahawak ako sa dibdib ko at pinakiramdaman ang puso kong nagwawala. Wala lang ito. ---- Forty days ni papa at nagkaroon ng misa rito sa bahay. Si Kuya Harold ay hindi pa rin nagigising. Maganda naman ang takbo ng dalawang kumpanya kaya medyo wala stress-free pa ako. Napapagod lang naman ang katawan ko dahil lagi akong puyat at subsob sa trabaho. Nasa kagitnaan kami ng misa nang biglang umingay sa labas ng bahay namin. Napatayo kaming lahat at nagulat na lang ako ng may mga pulis ang pumasok. "Miss Maria Emerald Jacinto, you are under arrest for tax evasion under Republic Act No. 8424 section 254. You have the right to remain silent..." Hindi ko na maintindihan ang mga sinasabi ng pulis. Hindi ko alam kung dahil ba sa pagkabigla o dahil sa pagod ay parang umiikot ang buong paligid. Naninikip na rin ang dibdib ko at ilang saglit pa ay naging blangko ang lahat sa akin. ---- Pagmulat ko ng mga mata ay puting kisame ang nabungaran ko. Kaagad akong bumangon nang maalalang inaresto ako ng mga pulis kanina. Pero sa halip na mga pulis ang makita ko ay pamilyar na mga mata ang natitigan ko. Those eyes... They were captivating. Para bang binasaba nito ang kaluluwa ko. "Uncle Troy..." Nakaupo siya sa paanan ng kama. Mahigit isang buwan na rin yata nang may mangyari sa amin. Ni isang beses ay hindi siya nagpakita sa akin para pag-usapan ang tungkol sa gabing iyon. Pero wala naman kaming dapat pag-usapan dahil wala naman kaming relasyon. Para sa akin, inisip ko na lang na one night stand lang iyon. Bago pa siya makapagsalita ay may pumasok na doktor. Napatingin ang doktor sa kanya na para bang tinatanong kung sino siya. "I'm the father, doc." Kailan ko pa siya naging tatay? "Oh, I see..." saad ng doktor. Magrereklamo na sana ako pero biglang nagsalita ang doktor habang nakangiting nakatingin sa akin. "Congratulations for being four weeks and two days pregnant." "H-Ha?" Hanggang sa makaalis na ang doktor ay hindi ko pa rin maproseso ang mga sinabi niya. "Marry me." Umangat ang tingin ko kay Uncle Troy habang nakalahad ang isang singsing na nasa loob pa ng kahon. "I'm the father of the child. I'm offering you a marriage." "K-Kasal?" "Ayaw kong maging bastardo ang bata kagaya ko," sagot niya at umiwas ng tingin sa akin. Hindi ko alam ang bagay na iyon. "Bilang kapalit ay tutulungan kitang makabangon muli." "H-Ha? Wala akong maintindihan..." I said, frustration was etched on my voice. "You're being investigated. Kinumpiska ang lahat, bahay, kotse, at naka-freez ang lahat ng accounts mo. Pinasara ang JEF at ang EPH. Sa isang iglap lang ay nawala ang lahat ng shares. Pati board members ay gusto ka ng kasuhan. Sa madaling salita, bankrupt ka na at malalagay ang lahat sa alanganin." "A-Ano? P-Paanong nangyari i-iyon?" Akala ko ay walang problema. Akala ko ay maayos ang lahat. Pero bakit sa isang iglap lang nangyari ang lahat ng iyon? "Will you accept my offer?" Nabalik ang atensyon ko kay Uncle Troy. "Sasaluin ng kumpanya ko ang JEF at ang EPH. Ako ang bahala sa kuya mo. Ako ang bahala sa imbestigasyon. Ako ang haharap sa lahat," dagdag niya pa. "Just marry me and..." "A-And?" "Stop calling me uncle." Nagtama ang mga mata namin. He looked away and say..."You can call me baby if you want."Tahimik ang paligid nang tuluyan kaming pumasok sa bagong hideout.Hindi ito katulad ng dati naming tinirhan—mas malawak, mas moderno, mas organisado. Halatang hindi ito basta taguan lang. Isa itong pasilidad na idinisenyo para sa digmaan. Makakapal ang pader, walang bintana sa pangunahing bahagi, at ang ilaw ay malamig—puti, walang emosyon, parang paalala na dito, bawal ang kahinaan.Huminto ang sasakyan sa loob ng isang underground bay. Kaagad itong sinalubong ng ilang armadong lalaki at babae, lahat ay naka-itim, lahat ay alerto. Hindi sila nagtaas ng baril, pero ramdam ko ang pagsusuri sa bawat galaw namin.Bumukas ang pinto at nauna si Troy na bumaba. Sumunod ako, kasunod si Charm.Sa sandaling tumapak ang paa ko sa sementadong sahig, alam kong wala na kaming atrasan.“Welcome back, sir,” sabi ng isang lalaking nasa hulihan, diretso ang tindig. Halatang may ranggo. “Handa na po ang briefing room.”Tumango si Troy. “Good. Tipunin mo lahat ng core team.”“Yes, sir.”Habang naglalak
Tahimik ang loob ng sasakyan habang unti-unting umaandar palayo sa hideout. Ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng makina at ang kontroladong paghinga naming dalawa—parang parehong may iniiwasang banggitin, parehong may binabantayang emosyon.Nakatanaw ako sa bintana, pinapanood ang mga ilaw ng siyudad na isa-isang nilalamon ng dilim. Pakiramdam ko, bawat metro na nalalayo kami ay isa ring piraso ng dating buhay na tuluyan nang iniiwan.“Hindi ba tayo makikita ni Heidi nito?” tanong ko, binasag ang katahimikan. Hindi ko siya tinitingnan, pero ramdam kong nakatuon ang pansin niya sa akin at ang mga mata niya naman ay nasa daan.“Higit pa sa triple ang mga nakabantay sa atin mula sa malayo,” sagot ni Troy, kalmado ang boses, parang normal lang ang lahat. “Hindi lang mga tao. May mga mata rin tayo sa system niya. Kahit gumalaw ang anino, malalaman natin.”Tumango ako, kahit hindi niya nakikita. Alam kong totoo ang sinabi niya. Si Troy ang klase ng lalaking hindi nagsasalita kung
Matagal akong nakatayo sa gitna ng sala, hawak ang phone ko, nakatitig sa pangalan ni Troy sa screen. Isang pindot lang ang pagitan ng katahimikan at ng panibagong yugto ng gulo. Isang pindot lang, at tuluyan ko nang isinasama siya sa digmaang matagal ko nang tinatahak—kahit hindi niya alam ang buong katotohanan.Huminga ako nang malalim.Ito ang desisyong hindi na puwedeng ipagpaliban.Pinindot ko ang call.Isang ring.“Emie?” sagot niya, agad. Walang tanong kung bakit ako tumatawag. Parang alam na niya.“Kailangan kitang makausap,” sabi ko, diretso. “Now.”Sandaling katahimikan sa kabilang linya. Narinig ko ang mahinang ingay sa background—mga boses, marahil ay opisina pa rin.“Nasaan ka?” tanong niya.“Sa hideout.”“Okay,” sagot niya. “Magsalita ka.”Humigpit ang hawak ko sa phone. Pinili kong maging kalmado, kahit ang loob ko ay parang hinihila sa magkabilang direksyon.“Pumayag na ang ibang leaders,” panimula ko. “Papayag na sila sa joint operation laban kay Heidi.”“Good,” sagot
Pagdating ko sa hideout, agad kong naramdaman ang bigat na hindi ko naiwan sa labas ng pinto.Hindi ito simpleng pagod. Hindi rin ito takot lang. Isa itong klase ng bigat na alam mong may kasunod na desisyon—at kahit anong piliin mo, may masasaktan.Isinara ko ang pinto sa likod ko at agad kong tinanggal ang sapatos ko. Tahimik ang buong lugar, pero alam kong hindi talaga kami nag-iisa. Ang bawat sulok ng hideout na ito ay may mata, may tenga, may alaala ng mga planong minsan nang nagtagumpay at minsan ding nauwi sa dugo.Naroon si Charm sa harap ng monitors, naka-upo, seryoso ang mukha. Hindi na niya ako kailangang tingnan para malaman niyang dumating na ako.“Hindi naging tahimik ang araw mo,” sabi niya, hindi tanong kundi obserbasyon.“Hindi kailanman,” sagot ko habang inilalapag ang bag ko sa sofa.Huminga siya nang malalim at tumayo. “Kailangan na nating tawagan si Valeria.”Tumango ako. Alam kong iyon ang susunod na hakbang. Wala nang paligoy-ligoy pa. Ang oras ay kalaban na nam
Pagkababa ko ng sasakyan, hindi na nagtagal si Gio.Isang tango lang, isang ngiting may halong kaba at pananabik, saka siya umalis—parang gusto niyang ipakita na kaya niyang maging “kaswal,” kahit malinaw sa kilos niya na mas marami na siyang iniisip kaysa kanina.“Text me when you get home later,” sabi pa niya bago tuluyang sumara ang bintana ng kotse.Tumango lang ako. “Sure.”At ganoon lang—umalis siya, iniwang mag-isa ang katawang sanay nang magpanggap, pero ang isip ay palaging ilang hakbang ang layo sa kasalukuyan.Huminga ako nang malalim at napairap sa kawalan, nakakapanindig balahibo! Pumasok na ako sa building.Hindi ko alam kung bakit, pero ramdam ko agad na parang may mali. Parang may nakabantay na mata, parang may hanging hindi gumagalaw.At hindi nga ako nagkamali.Kakalabas niya lang ng elevator nang makita ko siya.Si Heidi.Nakatayo siya roon na parang kanina pa naghihintay, suot ang mamahaling blazer niya, buhok na perpektong nakalugay, at ang ekspresyong hindi mo al
Tahimik ang loob ng sasakyan habang umaandar kami palayo sa building.Hindi awkward—pero hindi rin komportable.May katahimikang parang sinasadya. Iyong uri ng katahimikan na alam mong may gustong sabihin ang isa sa inyo, pero pareho ninyong hinihintay kung sino ang unang bibitaw.Si Gio ang unang nagsalita.“So, saan mo gusto?” tanong niya, isang kamay ang nasa manibela, ang isa ay relaxed na nakapatong sa gilid.“Kung saan ka sanay,” sagot ko. “Wala naman akong preference. Iyong sa malapit na sinabi mo na lang siguro.”Tumango siya. “May isang place akong alam. Simple lang. Hindi fancy.”“Okay,” sagot ko ulit.Normal.Iyon ang salitang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko. Normal. Dapat normal lang ito. Lunch lang. Dalawang taong magkasabay kumain. Walang mas malalim. Walang mas mabigat.Pero alam kong nagsisinungaling ako sa sarili ko.Hindi dahil kay Gio—kundi dahil sa plano.Pagdating namin sa restaurant, isang maliit pero maaliwalas na lugar malapit lang sa opisina, agad niya ako







