ตอนที่ 7

"เรามีนัดกันแล้วจริง ๆ แต่น้ำค้างเป็นคนรับปากไง  ใช่ไหมน้ำค้าง"

"หะ? ฉัน...เป็นคนรับปากเหรอ"

น้ำค้างย้อนถาม ยกมือขึ้นมาชี้ตัวเองแล้วกะพริบตาปริบ ๆ

แต่พอมองเห็นสายตาดุดันของเพื่อนชาย  ท่าทางงุนงงก็แปรเปลี่ยนเป็นพยักหน้ารับหงึกหงัก อย่างกระตือรือร้นทันที

"อ้อ ๆ ใช่ค่ะใช่! เย็นนี้พวกเรามีนัดกันจริง ๆ ด้วย น้ำค้างลืมไปเลย ว้าาาา แย่จัง อดกินหมูกระทะเลย"

"งั้นเหรอ แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่เลื่อนไปวันหลังที่เราว่างตรงกันก็แล้วกันนะ"

"งั้นเดี๋ยวบัวบอกพี่พายอีกทีนะคะ"

ใบบัวพูดเสียงอ่อยอย่างนึกเสียดาย แม้จะไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่เพื่อนพูดนักแต่เธอก็ยอมเออออห่อหมกตามน้ำไปก่อน ต้นไม้ถอนหายใจพรืด ไม่ชอบใจในสายตาละห้อยของหญิงสาวที่เอาแต่มองตามแผ่นหลังของรุ่นพี่อย่างอาลัยอาวรณ์​  มือผลักให้เธอกระเด็นเข้าไปในห้องเรียนก่อนขยับกายเข้ามาบดบังสายตา

"เข้าไปนั่งที่ได้แล้ว อย่ามายืนขวางทางคนอื่น"

"ไอ้คนหยาบคาย!"

ใบบัวว่าเข้าให้คำโตแล้วสะบัดหน้าใส่  เดินกระแทกเท้าปึงปังมายังโซนที่นั่งที่ยังว่าง  ก่อนจะหย่อนสะโพกลงนั่งในตำแหน่งที่คิดว่าเหมาะสมแก่การมองกระดาน

มือเล็กหยิบกระเป๋าไปวางจองที่นั่งข้าง ๆ แล้วเหลียวหลังไปมองหมายจะร้องเรียก พลันคิ้วเรียวก็ขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นเมื่อเห็นคนทั้งสองเอาแต่ยืนกระซิบกระซาบ​กันจนศีรษะแทบจะติดกันอยู่รอมร่อ 

ทั้งสองยืนสุมหัวกันอยู่ไม่นานก็เดินตามมาสมทบ  ใบบัวส่งสายตาดุ ๆ ปรามเพื่อนสาวที่หย่อนสะโพกลงนั่งข้าง ๆ ก่อนเบนสายตาไปยังใบหน้าทะเล้นของคนถัดไป

ยัยเพื่อนซื่อบื้อไปตกปากรับคำอะไรไว้เนี่ย หวังว่าจะไม่เสียรู้หมอนั่นไปแล้วหรอกนะ

อยากจะทวงถามถึงข้อเท็จจริง​เรื่องนัดหมายว่าตกลงจากที่เคยคุย ๆ กันว่าอาจจะไปเดินช้อปปิ้ง​ด้วยกันสองคนมันเปลี่ยนไปมีชื่อของบุคคลที่สามเพิ่มเข้ามาตั้งแต่ตอนไหน

แต่พอเธออ้าปากจะถามทีไร คนไร้มารยาทก็มักพูดดึงความสนใจตัดหน้าอยู่ตลอด

"แก ไปเข้าห้องน้ำกับฉันหน่อย!"

สุดท้ายใบบัวก็หมดความอดทน อาศัยจังหวะที่อาจารย์อนุญาต​ให้พักเบรกห้านาทีรีบฉุดมือเพื่อนสาวให้ลุกตามมาโดยไม่สนใจเลยว่าอีกฝ่ายจะอยากไปหรือไม่

"แก ๆ ๆ จะรีบเดินไปไหนเนี้ย ห้องน้ำไม่หนีไปไหนหรอกน่าาาา"

"ห้องน้ำไม่หนีน่ะใช่  แต่แกน่ะสิที่จะหนี"

ใบบัวจับจูงเพื่อนสาวมาจนถึงหน้าทางเข้าของห้องน้ำ เธอชะเง้อมองข้ามไหล่ไปด้านหลังเพื่อมองหาใครอีกคน เมื่อพบว่าไร้เงาของชายหนุ่มเธอจึงตวัดสายตาสงสัยมามองคนตรงหน้า

"มาเคลียร์​กันก่อนดิ  เรื่องเย็นนี้นี่คือยังไง?"

ใบหน้าหวานเผลอออกอาการเลิ่กลั่กตกใจ รู้ว่าต้องถูกเพื่อนดึงตัวมาคาดคั้นแต่ก็อดหวาดหวั่นกับสายตาจ้องจับผิดของอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ดี

"ก็พอดีว่า....."

"ว่า...?

"เอ่อ ฉันเผลอไปรับปากว่าจะไปดูหนังกับต้นไม้!"

"งั้นแกก็ยกเลิกนัดไปเซ่  ยัยคนปากรั่ว!"

"แก~ จะยกเลิกได้ยังไงล่ะก็ต้นไม้มันกดจองตั๋วไปแล้ว แล้วก็ เอ้อ! เป็นโรงหนังอีลิกม่าด้วยนะ ใช่ ๆ ที่นั่งแพงเลย"

"ฉันว่าถ้าเรื่องเงินไม่น่าจะเป็นปัญหาในการยกเลิกนะ"

"เสียดายตั๋ว~"

ยิ่งเพื่อนอธิบายใบบัวก็ยิ่งพบว่ามันมีอะไรที่ผิดแปลกจนน่าสงสัย

ปกติถ้าไม่ถูกใจอะไรเพื่อนสาวสามารถโยนทิ้งขว้างได้โดยไม่คำนึงถึงราคาค่างวด​เลยด้วยซ้ำ แต่นี่กลับยอมไปตามนัดเพียงเพราะนึกเสียดายกับเงินหลักพันเนี้ยนะ

"เดี๋ยวฉันโอนค่าตั๋วให้  เท่าไหร่นะ? สี่พันใช่มะ?"

"แก ๆ ๆ คือ.... มันไม่ใช่แค่นั้นไง"

"ไม่ใช่แค่นั้น แล้วมันแค่ไหน  ช่วยเล่าให้มันจบ ๆ ในม้วนเดียวเลยไม่ได้หรือไงยะ!"

"ก็แบบ.... ฉันดันเผลอเอาเรื่องนี้ไปพูดประชดพี่เกมส์ด้วย"

"แล้ว....?"

"พี่เกมส์ก็เลยจะมาดูหนังเย็นนี้ด้วยไง!"

"แล้วมันเกี่ยวกับฉันตรงไหนเนี้ย!!"

ใบบัวย้อนถามเสียงหลง  ความไม่เข้าใจยิ่งทวีคูณ​มากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว  เพราะหนทางการแก้ปัญหานั้นง่ายนิดเดียว

ก็แค่ยกเลิกนัดกับต้นไม้แล้วไปดูหนังกับพี่หมอเกมส์ทุกอย่างก็ตัวแล้ว ส่วนเธอก็จะได้ไปนั่งกินหมูกระทะแสนอร่อยกับสายรหัสได้อย่างสบายใจ​ วิน ๆ ทั้งคู่ 

แต่ดูเหมือนเพื่อนสาวจะไม่ยอมปล่อยมือเลยสักทาง

"แก ๆ ขอร้องล่ะ  ช่วยไปเป็นไม้กันหมาให้ฉันสักวันนะ"

"ฮึ! ยัยคนปากเปราะ ยัยคนปากพล่อย ยัยคนปากรั่ว ยัยคนปากไม่มีหูรูด แกทำให้ฉันอดกินหมูกระทะ!"

"น่านะ  ถ้าแกยอมช่วย! น้องน้ำค้างคนนี้จะพาไปเลี้ยงหมูกระทะสิบถาดเลย"

ดวงตากลมโตลุกวาวกับข้อเสนออย่างปิดไม่มิดขึ้นมาทันทีแต่ยังพยายามสงวนท่าทีไว้ก่อน 

++++++++++++++

ซื้อได้ด้วยของกินจริง ๆ นางเอกฉัน 55555

ในเซตมีทั้งหมด 5 คนนะคะ

1. คชา x หมอนิล จาก ทำไมถึงเป็นเธอ

2. หมอนัท x หมอฟ้าใส จาก รักอำพราง

3. หมอเกมส์ x น้ำค้าง จาก รักอำพรางคู่พิเศษ

4. ต้นไม้ x ใบบัว จาก เพื่อน(ไม่)จริง

5. อาร์ม x ยูกิ จาก กับดักรักร้าย

สามารถอ่านแยกกันได้ค่ะ เพียงแค่มีความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกันในบางฉากเท่านั้น