ของเล่นของคุณหนูทั้งสาม

ของเล่นของคุณหนูทั้งสาม

last update최신 업데이트 : 2025-11-01
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
80챕터
677조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

หนีจากการเป็นของเล่นคนรวยสู่ภูธร กำเงินสิบล้านกลับบ้านไปใช้หนี้ให้แม่ ''ในเมื่อรุเสียตัวไปแล้ว รุต้องได้สิบล้าน"

더 보기

1화

บทที่ 1 ช่วยเปิดซิงหน่อยได้ไหม

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
80 챕터
บทที่ 1 ช่วยเปิดซิงหน่อยได้ไหม
บทที่ 1 ช่วยเปิดซิงหน่อยได้ไหม“อื้อ~ระ แรง ๆ แรงอีก…”เสียงครางที่ดังทะลุประตูห้องนอนออกมาทำให้ ‘รุ’ สาวโสดและยังซิงหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นแรงตึกตักแข่งกับเสียงดัง ‘ตับตับ’ ที่มาจากเพื่อนซี้คนสนิทของเธอนามว่า ‘โณ’ กับแฟนหนุ่มที่คบกันมาได้สักพักนามว่า ‘ไททัน’ที่จริงรุก็อยากจะออกจากคอนโดเพื่อนสนิทไปหลบอยู่ที่ไหนสักที่ก่อน แต่ว่าตอนนี้ด้านนอกฝนตกแรงมาก สภาพเธอตอนนี้เปียกปอนไปหมด จะมาหวังพึ่งเสื้อผ้าของเพื่อนสาวเสียหน่อยก็ติดที่ว่าทั้งผ้าเช็ดตัว ผ้าคลุมอาบน้ำอะไรเอยดันอยู่ในห้องนอนทั้งหมด“รุ! ทำไมตัวเปียกขนาดนี้ โดนฝนมาเหรอ”จนเวลาผ่านไปได้สักครู่หนึ่ง โณก็เดินนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเล็กออกมาจากในห้องนอน สีหน้าตกใจมากเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวตัวเล็กยืนตัวสั่นอยู่หน้าห้องนอนของเธอ เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกแนบกับลำตัวจนเห็นเสื้อชั้นในสีดำชัดเจนแล้วการกระทำของโณก็ต้องทำให้รุร้อง ‘ว้าย’ เมื่อร่างเพรียวสูงยาวเข่าดีของโณโผเข้ามาใกล้พร้อมปลดผ้าเช็ดตัวผืนเล็กออกจากตัวเองแล้วห่มร่างของรุเอาไว้แทน นั่นทำให้ไททันต้องยิ้มกว้างกับภาพที่เห็น แฟนสาวที่เขาเพิ่งทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันก่อนหน้านี้โชว์เรือนร่างเปลือยเปล่า
더 보기
บทที่ 2 แฟนโณเปิดซิงเรา
บทที่ 2แฟนโณเปิดซิงเราภายในห้องนอนได้ยินแต่เพียงเสียงแอร์คอนดิชั่นดังขึ้นมาเท่านั้น ทั้งสามคนไม่มีใครเอื้อนเอ่ยสิ่งใดขึ้นมาเลย ที่เตียงนอนกว้างมีร่างเล็กหุ่นน่าขย้ำของรุนอนนิ่ง มือบางทั้งสองข้างวางทับอยู่บนหน้าท้องเหนือผ้าเช็ดตัวผืนเล็กดวงตากลมโตมองไปยังร่างเปลือยเปล่ามีแต่มัดกล้ามของไททันที่กำลังยืนจ้องเธอกับโณสลับกันไปมา แต่โณกลับหลับตานิ่ง มือเรียวกำขวดเจลหล่อลื่นแน่นจนสั่นระริก รุละสายตาจากร่างแกร่งมาหาเพื่อนสาวพร้อมถอนหายใจออกมาให้กับอาการมือสั่นของเพื่อน“โณ เรารู้ว่าโณลำบากใจ ไม่เป็นไรหรอกนะ รุ่นพี่คนนั้นก็หน้าตาดีอยู่ เรารับได้ ยังไงเราก็แค่อยากรู้ความรู้สึกเท่านั้น ได้ลองแล้วอาจจะไม่ชอบก็ได้”“แล้วถ้าเธอชอบขึ้นมาล่ะ สุดท้ายจะคบกับรุ่นพี่คนนั้นไหม”รุไม่ตอบเพราะเธอก็ยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองเหมือนกัน แต่ที่แน่ ๆ เธอว่ามันดีกว่าการโดนแฟนเพื่อนเปิดซิงแน่“เดี๋ยววันนั้นคงตอบได้”ทำท่าจะลุกขึ้นมานั่ง แต่ก็โดนโณกดไหล่เธอลงนอนแนบกับเตียงอีกครั้ง และครั้งนี้มือเรียวก็กระชากผ้าเช็ดตัวผืนเล็กออกจนร่างกายของรุเปลือยเปล่า โชว์ส่วนนุ่มนิ่มส่วนเว้าส่วนโค้งสู่สายตาไททันจนได้“อยู่
더 보기
บทที่ 3 ฉันเลิกกับแฟนแล้ว
บทที่ 3ฉันเลิกกับแฟนแล้วเช้าวันต่อมารุไปทำงานด้วยความทรมานกลางกายนิด ๆ แต่เป็นการทรมานที่ทนได้ ของไททันใหญ่มากจริง ๆ ครั้งแรกของเธอก็โดนขนาดนี้เข้าแล้วใช้แฟนคนเดียวกับเพื่อนความรู้สึกเป็นอย่างไร?ที่จริงรุรู้สึกไม่ดีเลยจึงตั้งใจว่าจะหลบหน้าเพื่อนสักพักหนึ่ง แต่โณรู้จักรุดีเกินไป มาดักรอรุอยู่หน้าออฟฟิศก่อนเวลาเลิกงานเป็นชั่วโมง!“โณ มาได้ไง”สาว ๆ คงใฝ่ฝันให้มีหนุ่มหล่อในรถคันหรูมาจอดรอรับที่หน้าออฟฟิศทุกวัน รุไม่คิดว่าวันนี้ตัวเองจะได้สัมผัสโมเม้นท์นั้น เพียงแค่สลับกันเป็นผู้หญิงใส่ส้นเข็มสูงปรี๊ดมายืนกอดอกหลังพิงรสสปอร์ตรอรับเธอแทน“มารับเธอนั่นแหละ ขึ้นรถเร็ว”“อ้อ”แล้วสาวร่างเล็กก็รีบวิ่งมาหาเพื่อนสนิทอย่างรวดเร็ว เธอคงไม่รู้ว่ากำลังฉีกยิ้มกว้างแค่ไหน รอยยิ้มสดใสของรุก็ทำให้โณรู้สึกดีเช่นกัน อดยิ้มตามไม่ได้เลยภายในรถ“เราคิดว่าโณจะโกรธเราแล้วเสียอีก”“โกรธเรื่อง” โณเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย แต่จุดโฟกัสยังคงอยู่ที่การขับรถ“ก็ เราใช้แฟนคนเดียวกันหนิ เราเลยคิดว่าเธอจะโกรธเรา”“หึ! ไม่มีวันนั้นหรอก แล้วอีกอย่างฉันก็เลิกกับไททันแล้ว"”ตอนแรกรุกำลังสงสัยอยู่กับคำว่า ‘ไม่มีวันนั้นหรอก’
더 보기
บทที่ 4 เป็นแฟนกันนะ
บทที่ 4เป็นแฟนกันนะทางด้านโณที่จริงแล้วยังคุยธุระไม่เสร็จ แต่เพราะว่าลืมเอกสารสำคัญจึงได้วนรถกลับมาที่คอนโดอีกครั้ง ตอนแรกก็โทรศัพท์หาเพื่อนสนิทให้เอาเอกสารลงมาให้ แต่รุไม่รับ เธอจึงได้ขึ้นมาที่คอนโดด้วยตัวเอง“อย่า พอแล้ว อย่าทำกับเราแบบนี้”ใจกระตุกขึ้นมาในทันทีเมื่อเปิดประตูห้องเข้ามาแล้วได้ยินเสียงร้องของรุ ขาเรียวในส้นสูงแหลมปรี๊ดก้าวสับ ๆ เข้าไปยังต้นเสียง เส้นเลือดขึ้นข้างขมับทันทีเมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้าแขนของรุถูกจับขึงไว้ที่หัวเตียงทั้งสองข้าง ร่างส่วนบนเสื้อผ้าครบทุกชิ้น แต่ส่วนกระโปรงเอวสูงถูกถอดโดนปัดตกไปที่พื้น โดยที่หว่างขาของเธอนั้นกำลังถูกรุกรานโดยไททัน!“หวานอย่างนี้นี่เอง โณถึงได้ดูดกลืนทั้งคืน”เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหวานอาบน้ำตาก่อนที่จะก้มลงไปชอนไชลิ้มรสชาติหวานอีกครั้ง คราวนี้เขาทำท่าจะถอดกางเกงตัวเองออกแต่ก็ต้องชะงึกกึกเมื่อศีรษะสัมผัสได้ถึงความแข็งของโลหะ เพียงเท่านี้สองมือหนาก็ยกขึ้นเหนือศีรษะเป็นการยอมแพ้แล้ว“ถ้าไม่อยากหัวกระจุยไปตอนนี้ ฉันแนะนำให้นายเดินออกไปจากห้องนี้ดี ๆ”ไททันกลืนน้ำลายลงคออึก ด้วยความที่คบกันมาระยะหนึ่ง ทำให้เขารู้ว่าโณยิงปืนแม่นม
더 보기
บทที่ 5 บ้านใหญ่
บทที่ 5บ้านใหญ่สาวออฟฟิศเลิกงานตอนห้าโมงเย็นอย่างรุ เวลาปกติแล้วต้องนั่งรถเมล์กลับที่พัก เมื่อก่อนรุเองก็นั่งรถเมล์กลับเช่นกัน แต่พอได้เลื่อนสถานะมาเป็นแฟนของสาวไฮโซเงินหนา พ่อรวยอย่างโณ ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่เปลี่ยนไปมากทำไมไม่ขอฉันเป็นแฟนตั้งแต่แรกนะ“สวัสดีครับคุณรุ”คบขับรถเลื่อนกระจกรถทักทาย รุเองก็ผงกศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อทักทายเขากลับไป“สวัสดีค่ะคุณศักดิ์” เมื่อทักทายกันแล้วก็ก้าวขึ้นรถไป แต่แล้วผู้หญิงหน้าสวยที่นั่งอยู่ในรถก็ทำให้รุตกใจ “โณ ไหนว่ากลับพรุ่งนี้ไง”โณไปทำงานที่ฮ่องกง เธอบอกกับรุว่าจะกลับวันพรุ่งนี้ รุจึงตกใจมากที่เห็นโณนั่งอยู่บนรถที่รับส่งเธอมาตั้งแต่ที่ทั้งคู่คบหาดูใจกัน“เซอร์ไพรส์ไง ทำไม หรือว่ามีอะไรปกปิดฉัน”รุรีบส่ายหน้าในทันที ทั้งยังงัดลูกอ้อนออกมาอ้อนแฟนสาว โดยที่ไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าคนขับรถจะมองอยู่หรือไม่ เพราะอย่างไร เขาก็คือคนที่รู้เห็นเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่มาตลอด“คุณโณจะให้ผมขับไปที่ไหนครับ”“บ้านใหญ่ค่ะ”ตอบสั้น ๆ คนขับรถก็ตรงดิ่งไปยังคฤหาสน์ซึ่งตั้งอยู่ชานเมือง กว่าจะฝ่ารถติดไปถึงที่นั่นได้ก็กินเวลากว่าสองชั่วโมง“คุณหนูกลับมาแล้วเหรอคะ
더 보기
บทที่ 6 เนผู้รู้ความลับ
บทที่ 6เนผู้รู้ความลับการสนทนาของทั้งคู่ แม่บ้านอาจจะไม่ได้คิดอะไร ตรงข้ามกับเนผู้ที่รออยู่ระเบียงมองการสนทนาของทั้งคู่อยู่ เขาแอบแง้มกระจกออกนิดหน่อย ให้พอไม่เปิดออกกว้างมากจนน่าสงสัย แต่ก็ยังสามารถมองเห็นและได้ยินชัดเขาคิดว่าตัวเองจะหาจังหวะแอบออกไปตอนที่พี่สาวอาบน้ำ แต่ก็ต้องเป็นเขาเองนั่นแหละที่อึ้ง เมื่อทันทีที่ประตูห้องปิดสนิท พี่สาวของเขาก็ตะโบมจูบเพื่อนสาวตัวเล็กอย่างหิวกระหาย รุก็ดูพยายามขัดขืนอยู่บ้าง นั่นทำให้โณรู้สึกขัดใจจนเผลอกระชากเสื้อผ้าของรุเข้าการมองภาพคนอื่นสวีทกันไม่ใช่นิสัยของเขา แต่เมื่อทั้งคู่ดันเป็นคนที่เขารู้จักดีทำให้เขาเกิดความคิดหลากหลายนี่พวกเธอแอบคบกันอย่างนั้นเหรอใช่! เนเรียกว่า ‘แอบ’ เพราะว่าพ่อของเขายังคิดว่าพี่สาวเป็นแฟนกับไททัน และหากท่านทราบความจริงขึ้นมาเมื่อใดแล้วล่ะก็…เสร็จฉันละ!เขายิ้มกริ่มทั้งยังแอบถ่ายคลิปวิดิโอเก็บไว้เป็นหลักฐานด้วย เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการมองผู้หญิงมีอะไรกันก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ“...โณ พอก่อน วันนี้เราตัวเหม็น เหงื่อเยอะ!”เนรู้ว่านี่เป็นข้ออ้างของรุเท่านั้น ซึ่งพี่สาวเขากับเขานิสัยก็ไม่ได้แตกต่างกัน เขารู้แม้กระทั่
더 보기
บทที่ 7 รณขั้นกว่า
บทที่ 7รณขั้นกว่ารณไล่เนออกไปจากห้องดูหนัง แต่กลับรั้งรุไว้เพื่อจะพูดคุยเรื่องบางอย่าง ดวงตาคมปราบจ้องใบหน้าหวานนิ่ง“ตามที่ฉันเข้าใจก็คือเธอเป็นแฟนกับน้องสาวฉัน แต่ในขณะเดียวกันก็ปั่นหัวน้องชายฉันไปด้วย แล้วอะไรนะ? พ่อฉันชอบเลี้ยงเด็กงั้นเหรอ นี่คงไม่ใช่ว่าเตรียมเป็นเด็กเสี่ยอยู่นะ”รุเงียบ ไม่สนใจคำพูดของรณว่าจะดูถูกเธอหรือไม่ เพราะอย่างไรเขาก็ไม่ได้พูดผิดไปเสียทีเดียว“เงียบทำไมล่ะ หรือว่าอยากจะอ่อยฉันเพิ่มอีกคน”รุแสร้งทำหน้าซื่อตาใสตั้งใจเอ่ยกวนอารมณ์เขา “ที่แท้ คุณรณคาดหวังให้รุทำแบบนั้นนี่เอง”รณเหยียดยิ้มทั้งยังขยับเข้ามาใกล้รุมากขึ้น “ผู้หญิงราคาถูกอย่างเธอ คิดว่าฉันจะชายตามองดูจริงเหรอ”รุเชิดหน้า ยิ่งเขาเสียดสีเธอเท่าไร กดเธอให้ลงต่ำมากเท่าไร เธอยิ่งเชิดหน้าขึ้นสูงเท่านั้น ท่าทีที่จะยอมอ่อนข้อให้กันนั้น……ไม่มีเลย!“เดิมทีรุก็ต้นทุนทางบ้านต่ำอยู่แล้วละค่ะ คุณรณจะลองดูไหมคะ เผื่อรุจะได้อัพค่าตัวตัวเองเพิ่มขึ้น นี่ไม่ใช่การทิ้งความเย่อหยิ่งไว้นะคะ อย่าเข้าใจผิด แต่ถ้าคุณรณพร้อมถ่ายเทเงินในบัญชีเมื่อไร 0890290996 พร้อมเพย์ค่ะ”รุทิ้งรอยยิ้มมุมปากไว้เท่านั้นก็เดินออกจากห้องดู
더 보기
บทที่ 8 จะเลิกไหม
บทที่ 8จะเลิกไหมรุเดินอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ กลับเข้ามาที่ห้องของโณในช่วงค่ำ ภายในห้องมืดสนิท ไร้เสียงใด ทำให้เธอไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าของห้องได้อยู่ในนี้หรือไม่เมื่อตอนเช้าเธอได้ยินเสียงเคาะประตูห้องอันรีบร้อนของโณแล้ว เดาว่าโณรู้แล้วเช่นกันว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ในห้องของเนในหัวนึกไปถึงเรื่องก่อนหน้านี้…“เน! หยุดเดี๋ยวนี้ แล้วมาเปิดประตูให้พี่ เน!! เน!!!”เสียงร้องเรียกของโณทำให้รุที่กำลังนอนทอดกายอยู่ใต้ร่างของเนบิดตัวออกห่างจากการสอดใส่ เนหันไปมองที่ประตูด้วยสีหน้าหงุดหงิดใจ แต่จังหวะการเข้าออกยังคงสม่ำเสมอ สิ่งที่บ่งบอกว่าเนเองก็หวั่นใจเช่นกันคือการที่นิ้วมือซึ่งกำลังบีบหน้าอกนุ่มอยู่นั้นบีบเค้นแรงขึ้นกว่าเดิม“เน พอแล้ว พอเถอะ…”คำขอร้องของรุไม่เป็นผล ประกอบกับที่เสียงจากหน้าห้องหายไปแล้ว เนจึงได้สานต่อภารกิจนี้ให้ถึงฝั่งฝัน ร่างมีมัดกล้ามก้มลงไปแนบร่างขาวผ่อง ฝังริมฝีปากและจมูกไว้เหนือเนินอก และเมื่อยิ่งใกล้ถึงฝั่งฝันเท่าไร ฟันคมก็กัดลงบนผิวเนื้อ แล้วลากลิ้นดูดความนุ่มหยุ่นอยู่อย่างนั้นจนมันขึ้นรอยช้ำ“พี่สวยมากเลยรู้ตัวไหม”คำชมของเขาไม่ได้ชมเพื่ออยากได้สิ่งตอบแทนใดกลับมา โดยปกติแ
더 보기
บทที่ 9 บทคุณหนู
บทที่ 9บทคุณหนูสองสาวตื่นขึ้นมาในยามเช้าด้วยสภาพจิตใจที่ดีมาก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการมีความสัมพันธ์กันลึกซึ้งในเมื่อคืนนี้ช่วยให้อะไรหลายอย่างดีขึ้นความต่างของการ ‘มีอะไรกับเน’ และ ‘มีอะไรกับโณ’ สำหรับรุนั้นเธอรู้สึกว่ากับเนเหมือนเธอเป็นเครื่องระบายให้เขา แต่กับโณทั้งสองฝ่ายต่างก็อยากจะทำให้กันและกันมีความสุข นี่จึงทำให้รุรู้สึกดีขึ้นจากเหตุการณ์เมื่อวาน“เฮ้อ วันนี้น่าจะเป็นวันหยุดอีกวันนะ”รุกำลังแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก มือที่ถือมาสคราร่าเตรียมปัดอยู่ค้างไปเมื่อนึกถึงสีหน้าของหัวหน้าสาวจอมเป๊ะตีหน้ายักษ์ใส่อยู่“งั้นก็ลาออกเลยไหมเล่า มาเป็นผู้ช่วยฉันก็ได้ งานง่าย ๆ สบาย ๆ ไม่หนักหรอก”ดวงตากลมโตหันขวับไปจ้องคนที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวอยู่ โณหันมามองตาม เห็นดวงตาเป็นประกายของแฟนสาววิบวับดูมีความหวังจึงหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ“อย่าบอกว่าไปถึงบริษัทวันนี้ก็จะลาออกเลย”“เอา! งั้นแสดงว่าโณก็ชวนเราเล่น ๆ นะสิ ไอ้เราก็คิดจริงไปเลย”ทำหน้าหงอยได้แค่ครู่เดียวเท่านั้นก็กลับมาสนใจแต่งหน้าต่อ รุทำงานบริษัทโฆษณา ดูแลการตลาดออนไลน์ทุกอย่าง ทำหน้าที่พีอาร์ ผลิตสื่อที่จะใช้ในการโฆษณาให้ลูกค้า เน
더 보기
บทที่ 10 เพียงแค่เธอบอกต้องการ
บทที่ 10เพียงแค่เธอบอกต้องการรุ:โณขอให้ฉัน ‘ใจแข็ง’ สิ่งที่ฉันต้องทำก็คือการ ‘แข็งใจ’ ไว้สินะตอนแรกฉันก็คิดว่าตัวเอง ‘คงจะทำได้’ จนกระทั่งมาเจอภาพที่ทั้งคู่กอดกันต่อหน้าต่อตาในห้องรับแขกไม่สิ! ต้องบอกว่าเป็นพี่ธนาคารที่กอดโณฝ่ายเดียวต่างหาก ผู้ชายอะไรกอดลูกสาวเขาต่อหน้าพ่อของเขาแบบนี้“น้องโณ พี่ธนากลับมาหาหนูแล้วนะคะ”คิดว่ากล่าวคำพูด ‘คะขา’ ใส่โณแบบนี้แล้วโณจะใจอ่อนยวบยาบให้เหรอ ไม่มีทางหรอก โณไม่ใช่ผู้หญิงที่จะแพ้อะไรแบบนี้เลย“เอ่อ…”โณไม่ตอบอะไรพี่ธนาคารออกไปนอกจากใช้สายตาสื่อให้เขาปล่อยกอดเธอก่อน ฉันดูออกว่าโณอึดอัด แต่ไม่รู้เป็นเพราะฉันเดินตามเธอเข้ามาในห้องรับแขกด้วยหรือเป็นเพราะว่าอึดอัดกับสายตาของทั้งคุณพ่อและคุณรณกันแน่คุณพ่อของโณนั้นมองภาพของลูกสาวกับผู้ชายที่หมายมั่นให้ลูกด้วยใบหน้าติดรอยยิ้ม แตกต่างกับคุณรณที่เพียงมองไปที่ภาพนั้นอย่างเฉยชา ไม่สื่ออารมณ์ใดออกมาเป็นพิเศษจนกระทั่งเขาเหลือบตามามองหน้าฉัน‘หึ’นี่คือคำที่ฉันแปลความหมายได้จากการที่หันไปสบตากับเขาเมื่อครู่นี้ ตอนนี้เขาอยู่ในท่วงท่าสบาย ๆ หลังเอนติดโซฟา นั่งขาไขว้ห้าง สองมือผสานกันไว้แนบตัก ถ้าฉันอ่านสายตา
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status