Don't go anywhere : รักแล้วห้ามไปไหน

Don't go anywhere : รักแล้วห้ามไปไหน

last update最終更新日 : 2025-01-06
作家:  ฺBlackStorm完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
30チャプター
1.1Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

เด็กดี

คนรักเก่า

นอกจากครอบครัวและเพื่อนก็มีเธอนี่แหละที่ผมรักและหวงเท่าชีวิต ไม่สิต้องเรียนว่ามากกว่าชีวิต

もっと見る

第1話

Episode 1 : น้องสาวเพื่อน

UREKAI:

In the days of old, the Urekai stood out as the strongest and most powerful beings in the world. 

The ancient tongue called them ‘fearsome beasts’ for:

Like werewolves, they could transform into beasts. 

Like vampires, they consumed blood.

And walked among humans with no one the wiser.

The ageless, peaceful, selfless beings preferred to keep to themselves. Despite being feared and distrusted, they never responded with aggression. 

They granted passage to any species wishing to enter their lands beyond the great mountain and welcomed everyone. 

But five centuries ago, an unexpected species attacked the Urekais during their one night of weakness. The humans.

While protecting his people, Grand King Daemonikai lost control of his mind, going feral. 

Becoming a danger to the same people whom he had given everything to protect. 

Although it seemed impossible, the Urekais managed to capture their king’s beast form, imprisoning him in a secure cage, ensuring he could never escape.

But, consumed by hatred for humans, the Urekai plunged themselves into darkness.

Becoming the fearsome beasts others had always feared them to be. 

Wearing their monstrosity with pride.

HUMANS:

After invading the Urekais, a mysterious virus outbreak struck. 

No one knew where it came from, but many speculated their attack on the Urekais brought it on.

While most males eventually recovered after a long struggle, the virus proved fatal for the majority of females. 

Survivors rarely gave birth to female children. Those left or born became scarce and sought-after commodities.

In many kingdoms, greedy fathers sold their daughters to breeding houses. Some were forced into pleasure houses, existing solely for men's enjoyment. Some faced terrible abuse in exchange for protection.

Even the wealthy and the privileged could not guarantee the safety of the females in their lives, as the mere sight of a female—be it an infant, a young girl, or an elderly woman—drew unwanted attention. 

Female children faced constant danger.

They are not safe in the society.

.

.

.

PROLOGUE

HUMAN LAND: THE KINGDOM OF NAVIA.

"It's a g-girl, your highness," 

Prince Garret froze. 

As he turned, looking at the palace healer, his hands resting on his exhausted wife's body, shook uncontrollably. 

He had secretly arranged the delivery months ago, and now they were hidden in one of the underground rooms in the palace, where his beloved wife, Pandora, was giving birth.

"What did you just say to me?" Prince Garret hoped he heard wrong. Perhaps it had been a mistake. 

Please, gods, let it be a mistake!

But the pity in the older man's face couldn't be disguised. The palace healer turned the little bundle. "The baby is a girl."

Terror crossed Pandora's face as she adjusted herself to get a closer look at her baby.

"No. Oh, the gods, please no..." She shook her head vigorously fresh tears gathering in her eyes.

Tears welled in the healer's eyes. "I'm so sorry, your highness." 

"No!!!"  Pandora cried out burying her face into her husband's waiting arms, sobs after sobs ripping from her throat. 

Garret felt numb as he held his wife.

His first daughter, Aekeira, wasn't even four yet, and the king was already negotiating with the kingdom of Cavar to sell her to the highest bidder. 

Because, apparently, Navia 'could use more funds.'

King Orestus might be Garret's brother, but he was a tyrant, and his word was law.

Now, another girl child? Two daughters? 

Tears filled Garrett's eyes as he looked upon the crying bundle wiggling around in healer's arms. 

The world was not safe for either of his daughters.

“I’ll raise her like a boy,” Pandora declared suddenly.

The healer's eyes widened. “Are you suggesting we keep her identity a secret?” 

“Yes," Pandora affirmed, her resolve strengthening. "This child will never be seen as a girl. No one will ever find out!”

“B-but, it’s impossible to hide something like this, your majesty." The healer panicked. "The king will order our execution!"

“Then, we take the secret to our grave." Pandora's voice was fierce. "I was unable to protect my first daughter, but by the Light-gods, I will protect my second." 

Too dangerous, but Garret was all for it too. This was their best chance to keep their daughter safe, and they would take it.

"As far as we are concerned, the child I bore today was a male." Pandora looked at the baby. "His name is Emeriel. Emeriel Galilea Evenstone."

Emeriel. 

It's a neutral name, and also means 'Sky's Protection' in the old tongue. Garret liked it. 

Fitting too, for their daughter would need all the luck and protection in the world.

"I agree," Garret spoke aloud.

With the plan fully in his mind, Garret swore the two other men in the room to secrecy. 

*********

That night, Garrett and his wife, stood by the baby’s small cradle, watching their newborn sleep. Across the room, their three-year-old daughter, Aekeira, lay curled under a blanket, her tiny chest rising and falling in peaceful rhythm.

"In all my years on this earth, I’ve never seen anyone bear two female children, Garrett," Pandora whispered, voice cracking.

She glanced up at him, eyes glistening with tears. "I don’t know what this means for us... or for them."

Garrett placed a reassuring hand on her shoulder. "Maybe it means they have a great destiny to fulfill."

"Or a great sorrow in their future," Pandora's eyes drifted to their eldest, worriedly. "I’m so scared for them. How could something like this happen?"

“Perhaps you’ve been touched by the gods, my darling," Garrett said in comfort.

"I really doubt that. Why me? Why us?"

He had no answer to that.

"If that’s true," Pandora sniffled, brushing her fingers over the baby’s soft cheek, "may that god always protect my babies. We won’t always be here to do that."

Garrett pulled his wife into his arms, holding her close, fighting to hide his own worry.

Because, she was right.

What were the odds of a couple in these times bearing not just one, but two daughters?

None. Absolutely none.

As he gazed at their sleeping children, prayer rose in his heart. Whatever god you are, please... protect our angels.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
30 チャプター
Episode 1 : น้องสาวเพื่อน
ติณณ์การมีเพื่อนดีก็ดีไปแต่การที่มีเพื่อนชั่วเหมือนที่ผมมีเนี่ยแม่งโคตรอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายเถอะ ผมชื่อติณณ์ครับเป็นเพื่อนรักของไอ้เฮคเตอร์คนแสนดีประจำปีแสนดีจนโดนเมียทิ้ง และที่ผมมานั่งบ่นอยู่เนี่ยไม่ใช่อะไรหรอกก็เพราะมันใช้ให้ผมมารับน้องสาวของมันแทนมันไง"กายแล้วมึงจะมากับกูทำไม"ไอ้นี่ก็อีกคนต้องตามติดผมตลอด"กูมาส่องเด็ก"ผมมารับมะปรางแทนพี่ชายของเธอได้เกือบสองอาทิตย์แล้วแหละครับ เพราะอามะนาวกับอาเธียร์ไปต่างประเทศแล้วไอ้ห่าเฮคมันเป็นบุคคลจำพวกหวงน้องมากมากสะจนมันเกินไป"มึงอยากเข้าคุกหรอกาย"ผมหันมาถามไอ้กายที่มองดูเด็กมอปลายที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมา"ไอ้สัสกูแค่ส่องเฉยๆ"ผมส่ายหัวให้เพื่อนตัวเอง"ทำไมยังไม่มาอีก"ผมบ่นเพราะตอนนี้มันเลยมาจะครึ่งชั่วโมงแล้วผมก็ยังไม่เห็นมะปรางจะเดินออกมาเลย"วันหลังมึงก็ให้คนขับรถที่บ้านมารับสิติณณ์ถ้ามึงจะบ่นขนาดนี้ มึงเองไม่ใช่ที่เสนอตัวมารับมะปรางไอ้สันขวาน"ไอ้กายบ่นผมยกใหญ่"ก็มันทางผ่านมั้ยล่ะมึงจะให้ลุงคนขับรถกลับไปกลับมาทำไม"ผมหันมาถามมัน"กูนึกว่ามึงชอบมะปรางสะอีก"ไอ้กายพูดพร้อมจ้องหน้าผม"ขอโทษค่ะที่ออกมาช้าพอดีคุณครูสอนเกินเวลา"ผมกำลังจะอ้า
続きを読む
Episode 2 : สักวัน
มะปรางฉันเดินตามพี่ติณณ์มานั่งรอที่โซฟาเพื่อรอเข้าไปดูหนัง ฉันชื่อมะปรางค่ะเป็นลูกสาวคนเล็กของคุณพ่อเธียเตอร์และคุณแม่มะนาวเป็นน้องสาวของพี่เฮคเตอร์ ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันเป็นเพื่อนของพี่ชายฉันเองค่ะเพราะช่วงนี้พี่เฮคนิสัยไม่ค่อยดีเลยโดนพี่ชาดัดนิสัยอยู่ พี่เฮคก็เลยให้พี่ติณณ์มารับฉันแทนปกติก็จะเป็นคนขับรถของคุณพ่อที่มารับแต่หลังๆ มาพี่เฮคเป็นคนมารับแล้วก็พี่ติณณ์นี่แหละ"อารมณ์ไม่ดีหรอคะทำไมทำหน้าแบบนั้น"ฉันถามพี่ติณณ์ที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ บึ้งสะจนฉันกลัวเลย"รู้จักพวกนั้นมั้ย"พี่ติณณ์ชี้ไปทางเด็กนักเรียนที่ยืนคุยกันอยู่"ปรางไม่มีเพื่อนต่างโรงเรียนค่ะ"ฉันบอกไปแค่เพื่อนในโรงเรียนที่เป็นผู้ชายก็โดนพี่เฮคเตอร์จัดการหมด"มันมองปรางมานานแล้วนะ แล้วพี่ก็ไม่ชอบด้วย"พี่ติณณ์บอก"ก็ช่างเขาสิคะ"ฉันเองก็ไม่ได้สนใจหรอกครืด ครืดฉันรีบหยิบมือถือขึ้นมาดูก่อนจะรับสายเพราะพี่กายโทรเข้ามา สงสัยจะโทรมาบ่นแน่เลยที่ไม่รอ(ปรางไอ้ติณณ์ทำไมไม่รอพี่)"พี่ติณณ์นั่งอยู่ข้างปรางนี่แหละพี่กายจะคุยมั้ยคะ"(ไม่คุยมันแม่งใจร้ายให้พี่นั่งวินกลับบ้านเนี่ย)"ปรางบอกพี่ติณณ์แล้วนะ"(จำไว้เลย)"พูดมากไอ้สัสกาย"ฉ
続きを読む
Episode 3 : ความรู้สึก
มะปรางฉันยืนมองรถพี่ติณณ์ที่ขับออกไปและฉันไม่เข้าใจสิ่งที่พี่ติณณ์พูดหรอก พี่เขาชอบพูดอะไรไม่เหมือนคนอื่นด้วย เหมือนสร้างคำถามแล้วให้ฉันมานั่งแก้อ่ะพอถามกลับก็โดนดุ"สวัสดีค่ะนม"ฉันเดินมากอดนมทันที"คุณติณณ์มาส่งหรอคะ"นมถามฉัน"ใช่แล้วค่ะนมถามทำไมคะ""คุณติณณ์เธอน่ารักนะคะ คุณหนูคิดเหมือนนมมั้ย"นมถามฉันน่ารักหรอเอาอะไรมาน่ารักอ่ะเจอแต่ละทีหน้าบึ้งยังกับอะไร ฉันเลิกสนใจนมแล้วเดินขึ้นมาบนห้องพรุ่งนี้วันหยุดไปไหนดีน้า คุณพ่อกับคุณแม่ก็ไม่อยู่ส่วนเพื่อนก็ไม่ว่างกันสักคน"ไว้วันนึงปรางจะเข้าใจ"ฉันพูดกับตัวเองเข้าใจอะไรของพี่ติณณ์เนี่ยคอยดูนะเจอหน้าเมื่อไหร่จะบ่นให้ ฉันเดินมานอนเล่นมือถือที่เตียงเพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาอาบน้ำเลยครืด ครืดอือ ฉันควานหามือถือของตัวเองก่อนจะเด้งตัวขึ้นมาเพราะชื่อที่โชวือยู่หน้าจอ นี่ฉันเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย ฉันรีบหันมองนาฬิกาจะสามทุ่มครึ่งแล้วครืด ครืด"ค่ะพี่ติณณ์"ฉันรีบกดรับสาย(ทำไมรับสายช้าปราง)"เอ่อ....คือว่าปราง"(ว่ามาพี่รอฟัง)"ปรางเผลอหลับไปค่ะ"(มะปราง)"งั้นเดี๋ยวปรางไปอาบน้ำก่อนนะคะจะได้มานอน ปรางไม่นอนดึกหรอกค่ะ"(จะไปก็ไปแต่ไม่
続きを読む
Episode 4 : ไม่เหมือน
ติณณ์หลังจากวันนั้นที่ผมคุยกับไอ้กายไป ผมก็ยังไม่ได้บอกไอ้เฮคเตอร์หรอกนะเพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าเรื่องของมันกับชาไทยแม่งจะไปกันใหญ่แล้ว"พี่ติณณ์เครียดอะไรหรือเปล่าคะปรางเห็นทำหน้าบึ้งตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้วนะ"มะปรางถามผม"เดี๋ยวปรางก็รู้เอง แล้ววันนี้เรียนเป็นไงบ้างครับ"ผมถามมะปรางและที่ผมอารมณ์ไม่ดีก็เพราะพี่ชายของเธอนั่นแหละพวกผมก็เตือนแล้วแต่มันก็ไม่เชื่อไง"คงไม่เกี่ยวกับพี่เฮคและพี่ชาไทยใช่มั้ยคะ"มะปรางถามผมเสียงเบา"ถ้าพี่บอกว่าใช่ล่ะปรางจะทำยังไง"ผมถามเสียงดุ".....................""มันเป็นเรื่องของคนสองคนนะปรางพี่บอกได้แค่นี้"ผมพามะปรางขับรถมาที่คอนโดของพี่ชายเธอผมคงไม่ต้องบอกนะว่ามันให้ผมพามะปรางมาทำไม ผมกับมะปรางเดินเข้าก่อนจะเจอชาไทยวิ่งร้องไห้ออกไป"มึงทะเลาะอะไรกับชาไทยไอ้เฮค"ทันทีที่เข้ามาในห้องผมก็ถามไอ้เฮคเตอร์ทันที"พี่ชาร้องไห้ด้วยนะคะทะเลาะอะไรกัน"มะปรางรีบเขาไปนั่งลงข้างๆ ทันที"มึงมากับน้องกูได้ยังไง"มันถามผม"มึงให้กูไปรับปรางไอ้สัส""พี่เฮคปรางถามว่าทะเลาะอะไรกันคะทำไมพี่ชาถึงร้องไห้แบบนั้น"มะปรางถามย้ำอีกรอบ"สมน้ำหน้าครับเป็นไงล่ะ"ผมรีบพูดแทรกทันทีชาไทยคงจะหมดคว
続きを読む
Episode 5 : มั่นใจ
มะปรางฉันนั่งเงียบไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะกลัวจะโดนพี่ติณณ์ดุเอา และฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องดุกันด้วยแถมยังทำหน้าบึ้งใส่ฉันอีก"ก็ผู้ชายเหมือนกัน"ฉันพูดเสียงเบา"ก็ผู้ชายเหมือนกันแล้วไงปราง พี่ถามหน่อยอาเธียร์เป็นแบบเฮคเตอร์มั้ยล่ะ"พี่ติณณ์ถามฉันเสียงดุ"แล้วทำไมพี่ติณณ์ต้องดุปรางด้วยล่ะคะ ปรางก็แค่ถามเองนะ"ฉันมองหน้าพี่ติณณ์อย่างเอาเรื่อง"ก็ดูถามแต่ละอย่างสิมันน่าโดนดุมั้ยล่ะ""ปรางก็แค่อยากรู้ก็เท่านั้น วันหลังปรางไม่ถามพี่ติณณ์แล้ว"ฉันเชิดหน้าใส่"ระวังคอหัก""พี่ติณณ์!!!!"ฉันเรียกพี่เขาเสียงดังจนพี่เขาจอดรถข้างทาง"ยังไม่จบใช่มั้ยมะปราง""ก็พี่ติณณ์เริ่มก่อนมั้ยล่ะ"ฉันรีบบอกไป"แล้วลองบอกมาสิว่าผู้ชายแบบพี่มันเป็นยังไงแล้วมันต่างจากพี่ชายของปรางตรงไหน"พี่ติณณ์ถามฉันฉันนั่งเงียบไม่ได้พูดหรือตอบอะไรกลับไปเพราะเท่าที่รู้จักพี่ติณณ์กับพี่เฮคเตอร์นิสัยไม่เหมือนกันเลยสักนิด แต่ฉันก็แค่สงสัยไงเข้าใจมั้ยว่าสงสัยอ่ะ"ยังไง............""ปรางจะกลับบ้านค่ะ"ฉันรีบเปลี่ยนเรื่อง"ถ้าไม่ตอบก็นอนข้างถนนนี่แหละ"เฮ้อ.....แล้วฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย"พี่ติณณ์กับพี่เฮคไม่เหมือนกันค่ะตามความรู้สึกข
続きを読む
Episode 6 : ความรักคืออะไร
มะปรางตอนนี้ฉันนั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขกและคนที่มาส่งฉันก็ยังไม่กลับด้วย เข้าไปคุยกับคุณพ่อตั้งนานแล้วทำไมยังไม่ออกมาสักที"คุณแม่ขาพี่ติณณ์คุยอะไรกับคุณพ่อคะ"ฉันถามคุณแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ"เรื่องของผู้ใหญ่ค่ะ""แล้วเรื่องของพี่เฮคกับพี่ชาไทยล่ะคะคุณแม่ ปรางไม่อยากให้เขาเลิกกันเลย"ฉันบอกคุณแม่ไป"เรื่องความรักมันเป็นเรื่องของคนสองคนค่ะมะปราง ไว้วันที่หนูโตพอที่จะรู้จักความรักวันไหนเดี๋ยวหนูก็เข้าใจ"คุณแม่บอกฉันก่อนจะเดินเข้าครัวไปความรักงั้นหรอถ้ามีแล้วมันไม่มีความสุขก็ไม่รู้จะมีไปทำไมกันเนาะ คุณแม่ของฉันพูดถูกฉันเองยังเด็กและยังไม่เข้าใจหรอกว่าความรักของคนสองคนมันเป็นยังไง"จะกลับแล้วหรอคะ"ฉันถามพี่ติณณ์ที่เดินมาพร้อมคุณพ่อ"ปรางจะชวนพี่ทานข้าวเย็นด้วยมั้ยล่ะพี่จะได้อยู่"พี่ติณณ์ถามฉันฉันหันมองหน้าคุณพ่อที่ยืนยิ้มอยู่ที่จริงพี่ติณณ์ก็มากินข้าวที่บ้านบ่อยนะบ่อยกว่าพี่เฮคเตอร์สะอีก"ไม่ชวนดีกว่าค่ะปรางกลัวกินไม่อิ่ม"ฉันพูดประชด"มะปราง"คุณพ่อเรียกฉันเสียงดุ"ขอโทษค่ะพี่ติณณ์ปรางแค่พูดเล่นเองค่ะ"ฉันรีบบอกพี่ติณณ์ทันที"ไม่รีบใช่มั้ยเรา"คุณพ่อหันมาถามพี่ติณณ์"ไม่รีบครับอา"ตอนนี้ฉัน
続きを読む
Episode 7 : ค่อยเป็นค่อยไป
ติณณ์ชีวิตในแต่ละวันของผมก็ไม่มีอะไรมากหรอกก็แค่เรียนและปลอบใจเพื่อนที่โดนเมียทิ้งก็เท่านั้นเอง คือนอกจากผมจะไปรับไปส่งมะปรางที่โรงเรียนทุกวันแล้วผมยังต้องคอยมานั่งดูไอ้สัสนี่อีก"เฮคกูถามจริงๆ นี่มึงพยายามแล้ว"ผมถามไอ้เฮคเตอร์"แล้วมึงจะทำไมกูไม่มีวันหย่ากับชาไทยแน่ๆ"มันบอกผม"งั้นก็สู้ๆ แล้วกันกูหวังว่าชาไทยจะให้อภัยมึงเร็วๆนี้นะ ที่พูดเนี่ยคือพวกกูจะได้ไปทำอย่างอื่น"เสียงไอ้พีตาร์บ่น"ขอบใจพวกมึงนะกูก็ได้แต่หวังว่าเมียกูจะใจอ่อน นี่กูหลบเลี่ยงทุกทางแล้วนะกูเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเลี่ยงได้ถึงวันไหน""แล้วเรื่องแข่งรถมึงจะเอาไง"ไอ้กายถามมัน"กูแยกแยะได้ กูจะไปหาเมีย"ผมล่ะปวดหัวกับมันจริงๆ เลยเถอะ ส่วนเรื่องของผมกับมะปรางก็เรื่อยๆ ครับถึงตอนนี้มะปรางจะยังไม่รับรู้ความรู้สึกของผมแต่นั่นมันไม่ใช่ปัญหาสำหรับผมเลยสักนิดค่อยเป็นค่อยไป ให้มันรู้ไปสิว่าความดีความใกล้ชิดมันจะไม่ทำให้มะปรางหวั่นไหวกับผมเลยสักนิด ถึงผมจะไม่บังคับความรู้สึกของมะปรางแต่ผมก็คงไม่ปล่อยให้มะปรางไปเป็นของคนอื่นหรอก"แล้วเรื่องของมึงกับมะปราง"ไอ้กายถามผม"ก็ดีเพราะมะปรางเป็นเด็กพูดง่ายกูเอาของกูอยู่แล้วกันและคนที่มึง
続きを読む
Episode 8 : งอนหรอ
ติณณ์นี่คือวิธีการหยุดพูดของเด็กที่อยากรู้อยากเห็นและมันก็ได้ผลเสมอด้วย ผมหันมามองคนที่กำลังนั่งหน้าแดงเพราะเขินที่โดนผมหอมแก้มไป ที่จริงผมไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอกนะแต่มันอดใจไม่ไหวจริงๆ เถอะ"ปรางจะกลับบ้าน""พี่อยากจะตอบอ่ะ ปรางถามพี่ต่อสิ"ผมยิ้มให้ก่อนจะโดนมองตาขวาง"ปรางจะโกรธพี่ติณณ์แล้วนะคะ""ถ้าอยากรู้ก็รีบโตครับ"ผมรีบบอกเพราะผมไม่อยากโดนโกรธหรอกถึงผมจะรู้วิธีง้อแต่ไม่โกรธจะดีกว่า ผมขับรถมาส่งมะปรางที่บ้านตามจริงก็อยากอยู่กินข้าวด้วยแต่เพราะไอ้กายโทรตามผมสะก่อน"ขอบคุณนะคะ""เดี๋ยวพี่โทรหานะ"ผมบอกมะปราง"ขับรถดีๆ นะคะ"เพื่อนมะปรางฉลาดนะครับน้องมันมองออกว่าผมรู้สึกยังไงกับมะปราง แต่ไอ้คนที่ผมชอบนี่สินอกจากจะไม่รู้ตัวแล้วยังชอบมาเล่าอะไรให้ผมฟังก็ไม่รู้ผมขับรถมาหาไอ้กายที่คอนโดเพราะพรุ่งนี้ไอ้เฮคเตอร์มีแข่งรถ ผมล่ะเป็นห่วงเพื่อนและผมยังไม่กล้าจะบอกมะปรางด้วยซ้ำกลัวน้องมันจะคิดมาก"ยิ้มแบบนี้กูคงไม่ต้องถาม"ไอ้กายถามผมทันทีที่เข้าห้องมา"วันนี้กูคุ้มแล้วว่ะกาย"ผมบอกเพื่อนไป"ไอ้สัสมะปรางยังเด็กมึงจะรีบไปไหนล่ะ"ไอ้กายถามผม"ไม่ได้รีบกูแค่ทำให้มะปรางหยุดถาม"ผมบอกมันไปตามตรงเพราะผมเ
続きを読む
Episode 9 : ว่าที่แฟน
มะปรางฉันวางสายพี่ติณณ์ไปพักใหญ่ตอนแรกก็ง่วงอยู่หรอกแต่พอมานอนคิดกับคำพูดของพี่ติณณ์ทีไรฉันนอนไม่หลับทุกที ทำไมพี่ติณณ์ชอบพูดแบบนี้กับฉันอยู่เรื่อยก็รู้ทั้งรู้ว่าฉันยังไม่เข้าใจมันเลยสักนิดแกร๊ก"ทำไมยังไม่นอนคะมะปราง"คุณแม่เดินเข้ามาถามฉัน"ปรางพึ่งคุยกับพี่ติณณ์เสร็จค่ะ แล้วคุณแม่ทำไมยังไม่นอนคะ"ฉันลุกขึ้นมานั่งแล้วถามแม่ตัวเอง"แล้วเป็นอะไรหน้าแดง"ฉันรีบเอามือกุมแก้มตัวเองหน้าฉันแดงตั้งแต่เมื่อไร่กันเนี่ย แล้วฉันไปทำอะไรมาถึงหน้าแดงอ่ะ"มันแดงเองค่ะปรางก็ไม่รู้ว่ามันแดงได้ยังไง"ฉันบอกแม่ไปตามตรง"พี่ติณณ์โทรหาทุกวัน"คุณแม่ถามฉัน"ก็ทุกวันค่ะแต่พี่ติณณ์ชอบดุปราง เวลาปรางถามพี่ติณณ์ชอบบอกว่าโตแล้วจะเข้าใจแล้วทำไมไม่อธิบายให้ปรางเข้าใจเลยล่ะ"ฉันถามแม่ไป ฉันมองหน้าแม่ตัวเองที่กำลังยิ้มให้ฉันอยู่"เรื่องบางเรื่องมันก็ต้องใช้เวลานะมะปราง ถึงตอนนี้พี่เขาอธิบายอะไรไปแล้วหนูคิดว่าจะเข้าใจคำพูดของพี่เขามั้ยล่ะ"ฉันนั่งคิดกับคำพูดของแม่ใช้เวลางั้นหรอยิ่งคิดยิ่งปวดหัว คอยดูนะถ้าฉันเข้ามหาลัยเมื่อไหร่จะถามให้ข้ามวันเลย ถึงวันนั้นฉันคงเข้าใจแล้วแหละ"นอนได้แล้วค่ะเดี๋ยวไปหาวให้พี่เขาเห็นจะโด
続きを読む
Episode 10 : นอนไม่หลับ
มะปรางตอนนี้ฉันกำลังนอนเล่นเกมส์อยู่บนเตียง นี่ก็ถึงเวลานอนแล้วนะแต่ทำไมวันนี้ฉันไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิดเหมือนมันขาดอะไรไปสักอย่างเลย"พี่ติณณ์ทำธุระเสร็จยังนะ"ฉันพูดกับตัวเองฉันว่านี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับก็ได้ เพราะฉันไม่มีเรื่องอะไรต้องให้คิดมากนี่ ปกติพี่ติณณ์จะโทรหาฉันทุกวันแต่วันนี้ไม่ได้โทรมันก็เลยรู้สึกแปลกๆ"นอนมั้ยปรางดึกแล้วนะ"ฉันพูดกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าพรางเล่นมือถือไปด้วยแกร๊ก"ทำไมยังไม่นอนอีกลูก"ฉันรีบลุกขึ้นมานั่งเมื่อคุณพ่อเดินเข้ามาในห้อง ฉันมองพ่อตัวเองแล้วยิ้มให้จนโดนคุณพ่อมองกลับอย่างสงสัยจนฉันต้องรีบหลบตาเพราะกลัวจะโดนดุเอา"ปรางนอนไม่หลับค่ะ"ฉันบอกคุณพ่อไปตามตรง"แล้วทำไมถึงนอนไม่หลับล่ะ"คุณพ่อถามฉันเสียงดุ"ปรางก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันค่ะมันง่วงนะคะแต่ตามันไม่หลับ"ฉันบอกไปจนคุณพ่อมองหน้าฉันอีกครั้งแล้วยกยิ้มให้"คิดถึงใครอยู่หรือเปล่าล่ะเรา"คุณพ่อถามฉัน"ปรางจะคิดถึงใครได้ล่ะคะคุณพ่อก็พูดไปเรื่อย"ฉันบอกพ่อตัวเองไปจะมีใครให้ฉันคิดถึงกันล่ะ"พ่อไม่กวนแล้วดีกว่า นอนดึกระวังโดนดุเอาล่ะมะปราง"อึก...ฉันมองคุณพ่อที่เดินอารมณ์ดีออกไปจากห้อง โดนดุง
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status