VENGEANCE OF THE HEARTS

อิงอิง แอร์โฮสเตสสาวหน้าหมวยผมสั้นประบ่า ผู้เป๊ะทุกองศาในยามขึ้นบิน เธอเดินก้าวพ้นประตูผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินสุวรรณภูมิ ด้วยร่างที่แทบจะแหลกละเอียดไปกับความยาวนานของเที่ยวบินกว่าสิบห้าชั่วโมง ที่เพิ่งจบลงราวกับสงครามกลางเวหา

แม้จะยังคงสะพายกระเป๋าชาแนลใบโปรดไว้บนไหล่ แต่ขาเรียวใต้กระโปรงทรงสีน้ำตาลขลิบแดงกลับรู้สึกหนักอึ้งจนแทบยกไม่ขึ้น ผิวที่เคยแต่งแต้มด้วยรองพื้นและเครื่องสำอางราคาแพง บัดนี้เริ่มเผยความจริงบางอย่างออกมาทีละน้อย

โดยเฉพาะใบหน้า ที่หากมีใครสักคนอาสาเช็ดเมกอัพออกไปสักครึ่งหนึ่ง ก็คงจะได้เห็นสภาพผิวที่หม่นหมองจนแทบจะดูไม่ได้ เหลือไว้เพียงร่องรอยของความเหนื่อยล้าที่ยากจะซ่อน

ใต้ตาเธอดำคล้ำเกือบจะคล้ายหลินฮุ่ย ใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนโดนดูดพลังชีวิตจากการเดินเสิร์ฟอาหาร และริมฝีปากที่แห้งผากจนอยากจะเอาลิปบาล์มสักสิบกระปุกมาโปะให้คืนสภาพ

“ฮัลโหล ไอ้หมอ แกยังไม่นอนใช่ปะ” เสียงอิงอิงกรอกลงไปในโทรศัพท์ ทักทาย อคิน คนปลายสาย ทันทีที่เธอทิ้งร่างใกล้จะแหลกเต็มทีลงบนเบาะคนขับ

[อือ ว่าไงแก แลนดิ้งแล้วเหรอ]

“แก คืองี้นะ ฉันบินไฟลต์ยาวสี่ไฟลต์ติด ผิวฉันพัง หน้าฉันเยินมาก แกยังไม่นอนใช่ปะ แกช่วยตื่นขึ้นมาทำทรีตเมนต์หน้าให้ฉันหน่อยได้ไหม”

[อิงอิง นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว จะให้ฉันลุกมาทำทรีตเมนต์หน้าให้แกตอนเกืือบจะเที่ยงคืนเนี่ยนะ คลินิกฉันเปิดตั้งแต่สิบโมงเช้าถึงสามทุ่ม ไว้แกค่อยมาทำพรุ่งนี้ได้ปะวะ เดี๋ยวล็อกคิวไว้ให้]

“ไม่ได้ พรุ่งนี้ฉันต้องไปงานแต่งเพื่อนแอร์ฯ ด้วยกัน ยังไงก็ต้องทำคืนนี้”

[โอ๊ย ทำไมเอาแต่ใจงี้ สงสัยฉันคงสปอยล์แกเกินไป]

อิงอิงหลุดหัวเราะแผ่วๆ ใส่ปลายสาย ก่อนจะโอดครวญเสียงหวานใสแบบลูกคุณหนูที่ใช้มุกนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

“หมออคินขา หมออคินสุดหล่อ หมออคินเกย์คิงคนเก่งของอิงอิง ช่วยทำทรีตเมนต์หน้าใสให้เพื่อนหน่อยได้ไหมคะ”

[โนเวย์ เลิกใช้มุกอ้อนได้แล้ว รอบนี้ฉันไม่ติดกับแกหรอก]

“แน่ใจนะว่าแกจะไม่ตื่นมาทำทรีตเมนต์ให้ฉัน” เธอทิ้งเสียงคล้ายถามย้ำ ก่อนพูดต่อ “โอเค งั้นกระเป๋า Louis Vuitton Christopher PM สี Monogram Eclipse รุ่นลิมิเต็ดที่แกตามหามาทั้งปี ฉันจะเอาไปปล่อยต่อในเน็ตนะ”

[เดี๋ยวๆๆ นี่ฉันไม่ได้หูฝาดใช่ปะ นี่แกหากระเป๋ารุ่นนั้นให้ฉันได้แล้วเหรอ]

เสียงอคินร้องดีใจเสียงดังลั่น ในใจลิงโลดแทบอยากจะลุกขึ้นไปกระโดดบนเตียง

“อือ หาได้แล้ว คราวนี้แกจะทำทรีตเมนต์หน้าให้ฉันได้หรือยัง”

[รีบมาเลยครับอิงอิงคนสวย รอบนี้ฉันยอมถ่างตารอแกหน้าคลินิกเลย]

“หึ รู้อยู่แล้วว่าของชิ้นนี้ซื้อแกได้” เสียงเธอหัวเราะอย่างผู้ชนะ “ให้เวลาครึ่งชั่วโมงนะไอ้หมอ เตรียมเครื่อง เตรียมของไว้ให้พร้อม”

เขาแทบจะกระเด้งตัวขึ้นจากเตียงทันทีที่ปลายสายวางไป ราวกับความง่วงเมื่อครู่ไม่เคยมีอยู่จริง มือหนึ่งกระชากแผ่นมาร์กออกจากหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินไปคว้าเสื้อคลุมมาสวมแบบลวกๆ แล้วมุ่งหน้าออกจากห้องนอนโดยไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่นิดเดียว

ฝ่าเท้าเปลือยสัมผัสกระเบื้องเย็นเฉียบ ขณะเขาเดินเร็วลงบันไดเพื่อไปยังตึกสีขาวด้านหน้า อาคารขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ สถานที่ที่เขาใช้เป็นคลินิกความงาม Dr. Akin ดวงตาเริ่มไล่ไทม์ไลน์ในหัวอย่างเป็นระบบ ไล่ตั้งแต่การล้างหน้า ลงมาส์ก โฟโน ดีพคูล จนถึงสเต็ปซิกเนเจอร์ที่เขาคิดขึ้นมาเอง

“มันต้องแบบนี้ดิวะอิงอิง ฉันรักแกที่สุด” เขาพึมพำกับตัวเองพลางเปิดไฟห้องทรีตเมนต์ เปิดวอร์มเครื่อง เตรียมอุปกรณ์และเครื่องมือด้วยมือตัวเองทีละชิ้น ทั้งๆ ที่ปกติหัตถการพวกนี้จะมีเจ้าหน้าที่ดูแล

แต่ทันทีที่อิงอิงจอดรถหน้าคลินิกและเปิดประตูลงมา หมอหนุ่มก็ถึงกับชะงักมือ ด้วยไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นเพื่อนสาวคนสนิทในสภาพที่ไม่เหลือเค้าโครงของแอร์โฮสเตสสุดมั่นอย่างที่ควรจะเป็น

เธอเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ ด้วยใบหน้าที่เละเทะโดยสมบูรณ์ อายไลเนอร์ที่เคยกรีดตวัดเฉียงขึ้นกลับละลายไหลลงมากองใต้ตาจนกลายเป็นวงคล้ำดำปี๋ จนนึกว่าผีตาโบ๋ แก้มที่เคยลงบลัชชมพูระเรื่อมีแต่คราบน้ำตาไหลเป็นทาง ริมฝีปากที่เคยทาลิปสติกสีแดงแป๊ด ตอนนี้ซีดแห้งราวกับผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย เธอทั้งดูโทรม ดูช้ำ เป็นอิงอิงในเวอร์ชันที่เขาไม่เคยเห็น

และยังไม่ทันที่อคินจะได้เอ่ยปากทักท้วงหรือแม้แต่แสดงความตกใจ อิงอิงก็โผเข้ากอดเขาแน่นจนร่างแทบเซ ถูหน้าลงบนไหล่เขาอย่างหมดสภาพ พร้อมกับเสียงสะอื้นที่ดังขึ้นเป็นจังหวะๆ จนเสื้อนอนที่เขาสวมเริ่มเปียกชื้นเป็นวง

“เดี๋ยว อิงอิง ใจเย็นก่อนแก นี่แกไปฟัดกับหมาที่ไหนมาวะ โทรมาเมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลยนี่นา” เขาพึมพำเสียงเบา ลูบหลังเธอไปด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าทุกครั้ง

หญิงสาวในอ้อมกอดสะอื้นฮักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำเสียงอู้อี้ออกมาทั้งที่ยังซบอยู่ตรงไหล่เขา

“อคิน แก... พี่อาร์ต เขาเทฉันว่ะ...”