kabanata 1

“Pumapayag na akong pakasalan ka.”

Sa harap ng Civil Affairs Bureau, sa opisina kung saan dapat sila magpakasal, nakatingin si Aeris sa nakasarang pinto habang tumatawag sa telepono.

Ngayong araw dapat sila magpapakasal ni lucas. Pero maghapon siyang naghintay—mula pa alas-nuwebe ng umaga hanggang alas-singko y medya ng hapon. Nakakuha na siya ng mahigit sampung queue number, pero hindi sumipot si lucas.

Si lucas ang nag-aya na magpakasal sila, pero ito rin ang hindi sumipot. Pangatlong beses na nitong ginawa. Inis na tinapon ni Aeris ang huling queue number sa basura at tinawagan ang kakilala niyang may inalok sa kanya at ito ay si Max Aaron Vista Ledesma. Naalala niya noong unang beses na hiningi ni lucas ang kamay niya, nag-propose sa kanya si Max Aaron pero tumanggi siya. Noong pangalawang beses, tumanggi uli siya.

Hanggang kaninang umaga, nag-text uli si Max sa kanya para mag-propose. Ngayon, pumayag na siya. Kani-kanina lang kasi, may nakita siyang post sa social media na kilala niya o mas magandang sabihin na ang babaeng hindi makalimutan ni lucas. Sa litrato, makikitang maingat na nagbabalat ng mansanas si lucas para sa babae. At ang caption pa ay, “Basta kailangan ko siya, laging siyang nandiyan. Ang sarap talaga kapag paborito—ang kumpiyansa na binigay niya sa akin.”

Napangiti ng mapait si Aeris. Walang pag aalinlangan na ni-like pa niya ang post at nag Iwan pa talaga ng comment. “Bagay na bagay kayo. Sana magtagal kayo at maging masaya!”

Nagulat siya sa sarili ngunit huli na atsaka napansin niyang mas kalmado siya ngayon. Dati, agad niyang isi-screenshot ito at aawayin si lucas hanggang sa mag-walkout ito. Pero ngayon, wala na siyang lakas na magalit. Ayaw na talaga niya kay lucas, siguro dahil ilang ulit ng binaliwala ni Lucas ang nararamdaman niya.

Binalik siya sa reyalidad ng boses sa telepono.

“Nasa business trip ako. Babalik ako pagkalipas ng isang linggo. Kung gusto mo pa rin, hihintayin kita sa Civil Affairs Bureau ng alas-nuwebe ng umaga.”

Doon naintindihan ni Aeris kung bakit text lang ang ipinadala ni Max Aaron ngayon sa halip na puntahan siya. Isang linggo. Upang bigyan siya nito ng oras para pag-isipan ang nararamdaman niya at kung magbabago pa ba ang isip niya.

“Hihintayin kita,” mahinang sagot ni Aeris.

Pagbaba ng telepono, umuwi agad siya sa kanyang apartment. Noong nalaman ni lucas na doon siya nakatira, binili nito ang katabing unit at pinagsama ang dalawang apartment. Ang pangalan niya pa ang nilagay ni Lucas sa titulo nito sa apartment.

Habang nakatayo siya sa malawak na bahay, nakikita ni Aeris ang mga alaala nila sa bawat sulok. Mga litrato, mga gamit na magkapareho, pati ang ayos ng bahay ayon sa gusto ni lucas. Dati, masaya siya rito, pero ngayon, parang biro na lang ang lahat.

Sa loob ng ilang oras, tinipon ni Aeris ang lahat ng gamit ni luca at nilagay ang lahat sa storage room para itapon bukas. Dahil wala na ang mga gamit, tinawagan niya ang isang real estate agent para ibenta ang bahay.

Dahil nagpasya na siyang bumitaw, wala nang dahilan para itabi ang anumang mga bagay na magapapa-alala kay lucas.

“Oo. Kahit magkano pa ang presyo—basta mabenta agad,” matapang niyang sabi sa ahente.

“Anong bahay?”

Isang pamilyar na boses ang biglang narinig ni Aeris sa kanyang likuran, kaya napatigil siya.

Agad niyang pinatay ang tawag at humarap kay Lucas—ang lalaking buong araw na nawala at wala man lang text o tawag para magpaliwanag.

“May kaibigan lang na gustong magbenta ng bahay at nagpatulong,” balewala niyang sagot. Ngunit bago pa siya makatapos magsalita, napansin niya agad kung sino ang nasa likuran nito si Daphne, kaya nag-iba ang kanyang tingin naging matalim.

Hindi pinansin ni Lucas ang paliwanag ni Aeris. Sa halip, malamig itong nagsalita, “Bumalik ang depresyon ni Daphne. Kaya nag-aalala akong iwan siyang mag-isa, dinala ko muna siya rito para mag stay ng ilang araw. Pakilinisan naman ang guest room.”

Habang nagsasalita siya, kinakabahan na humawak si Daphne sa kamay ni Lucas at tumingin nang may hiya kay Aeris. “Mapagpanggap,” sa isip naman ni Aeris.

“Lucas… kung nakakaabala ako, huwag na lang. Mukhang hindi yata sang-ayon si Aeris.

Dahil sa malumanay na boses ni Daphne, agad napunta ang sisi kay Aeris kahit wala pa itong sinasabi. Parang maiiyak na si Daphne sa sama ng loob.

Dahil dito, nagagalit na agad si Lucas. “Aeris, sumosobra na ang ugali mo. Alam mong hindi mabuti ang kalagayan ni Daphne, pero nagsasalita ka parin ng masamang salita alam mong sobrang fragile niya ngayon.” sambit nito at huminga ng malalim, “At ngayon, ayaw mo pa siyang patutuluyin dito? Bakit naging ganyan ka kawalang-puna? Ayaw ko sa mga babaeng makitid ang utak.”

Dagdag pa nito, “Huwag mong kakalimutan, akin din ang bahay na ito. May karapatan akong magdesisyon kung sino ang titira rito. Ipinapaalam ko lang sayo—hindi ako nagpapaalam.”

Mula umpisa hanggang dulo, wala pang sinasabi si Aeris, pero siya na ang lumabas na masama. Muntik na siyang matawa sa sitwasyon. “Bahala ka,” maikli niyang sagot, walang pakialam. Hindi na kumibo si Aeris, at agad na tumalikod siya at umakyat sa itaas.

Mukhang nakalimutan na ni Lucas na sa pangalan ni Aeris nakarehistro ang bahay. Pero kung ipipilit talaga nito na patutuluyin si Daphne, wala nang saysay na makipagtalo.

Alam niyang hanggat nandyan si Daphne, hindi mapapansin ni Lucas ang nararamdaman niya. Gaya ngayon—hindi man lang nito ipaliwanag kung bakit hindi ito sumipot sa kasal nila. Mas aligaga pa ito sa pag aalaga kay Daphne. Baka nga nakalimutan na nito na dapat ay magpapakasal sila ngayong araw.

Nawalan na talaga ng pag-asa si Aeris. At buo na ang desisyon.

Pagpasok sa kwarto, naligo siya. Maya-maya, nakarinig siya ng mga boses sa kabilang kwarto at nalaman niyang ibinigay ni Lucas ang sarili nitong bedroom kay Daphne. Nakakapagtaka, pero wala siyang naramdaman. Kahit pa magkatabi ang dalawa sa pagtulog, parang wala na lang sa kanya. Dahil nagpasya na siyang bumitaw, ang mga bagay na dati ay hindi niya matanggap ay wala nang halaga ngayon. Talagang hindi na siya interesado.

Habang iniisip ito, dahan-dahang ipinikit ni Aeris ang kanyang mga mata. Paantok na siya nang maramdaman niyang may gumalaw sa tabi niya. Maya-maya, niyakap siya nito nang mahigpit. Nanigas ang buong katawan ni Aeris.

Niyakap siya ni Lucas mula sa likod at isinubsob pa ang mukha sa kanyang leeg. “Pasensya na. Hindi ko sinasadyang hindi sumipot kanina,” pabulong nitong sabi. “Masyadong malala kasi ang lagay ni Daphne. Kung nahuli ako nang dating, baka... namatay na siya.” paliwanag pa nito, “Aeris, ako na lang ang meron si Daphne. Hindi ko siya pwedeng iwan at hayaan nalang. Ipagpaliban nalang muna natin ang pagpaparehistro ng kasal. Gagawin natin kapag maayos na siya.” dagdag pa ni Lucas at mas lalong hinigpitan ang yakap sa kay Aeris. “Bibigyan kita ng magarbong kasal pagkatapos. Habang nandito si Daphne, please, huwag mo na siyang pahirapan, okay? Alagaan mo na lang din siya, okay? Babawi ako sayo, promise.”

Nang marinig na naman niyang gustong ipagpaliban ni Lucas ang kanilang kasal dahil kay Daphne, ay wala siyang ibang nararamdaman kundi kalmado ngunit hindi rin maiwasang nakaramdam ng pait. Lahat na sinasabi ni Lucas ay tungkol lang kay Daphne. Kahit ang paghingi nito ng paumanhin ay para lang hindi niya apihin si Daphne.

Gusto magkunwari na tulog na si Aeris, pero nasusuka siya sa yakap nito. Kaya naman, dahan-dahan pero matatag niyang inalis ang mga kamay ni Lucas at tumalikod dito. “Wala na akong pakialam sa inyo ni Daphne,” mahinahon niyang sabi. “Anuman ang desisyon mo, sa iyo na iyon. Hindi mo na kailangan mag-report sa akin.”

“Aeris.” Nagbago agad ang boses ni Lucas, halatang naiinis na ito.

Para sa kanya, ang kawalang-pake ni Aeris ay galit lang na itinatago. Dati kasi, kapag usaping Daphne, laging sarkastiko si Aeris. Pakiramdam ni Lucas ay nagpapakumbaba na siya para humingi ng tawad, kaya para sa kanya, hindi na kailangan ang ganitong treatment ni Aeris.

Nararamdaman ni Aeris ang galit sa boses nito pero nanatili siyang nakatalikod at hindi sumagot. Dahil sa inis, biglang bumangon si Lucas at balak na sana siyang pagalitan. Pero bago pa siya makapagsalita, may isang tao na biglang pumasok sa pinto at mahigpit siyang niyakap mula sa likuran.