CHAPTER 2 — Muling Pagising

— Muling Pagising

Tahimik.

Mainit ang araw na tumatagos sa mga kurtina, marahang humahaplos sa balat niya. Ang amoy ng lavender linen at bagong laba ay parang kakaibang paanyaya ng buhay. Mabigat ang kanyang dibdib, ngunit may kakaibang gaan sa paligid—parang bagong simula.

Unti-unting iminulat ni Aurora Steele ang kanyang mga mata. Sa unang sandali, akala niya’y panaginip lamang ang lahat. Ang kisame, ang kulay ng kuwarto, ang lumang disenyo ng chandelier—lahat ay pamilyar. Ngunit sa isang iglap, parang may kumurot sa kanyang kaluluwa.

Hindi ito ang silid kung saan siya namatay.

Hindi ito ang gabi ng lason at luha.

Napapitlag siya. Mabilis niyang inangat ang kanyang kamay—malinis, walang bakas ng mga sugat na dati niyang tanda ng pagkabigo. Nang tumingin siya sa salamin sa gilid ng kama, muntik na siyang mapahinga nang malalim.

Mas bata siya. Mas buhay ang kanyang mga mata.

At sa orasan sa gilid ng kama, nakatatak ang petsang iyon: isang taon bago ang lahat ng trahedya.

Humugot siya ng hangin—malalim, nanginginig.

“It’s real…” bulong niya. “I’m back.”

Ang bigat sa kanyang puso ay napalitan ng takot, pagkalito, at muling pag-asa. Parang binigyan siya ng pagkakataon ng langit upang ituwid ang pagkakamaling minsang sumira sa kanya. Ngunit kasabay ng pagbalik ng pagkakataon, bumabalik din ang kirot.

Ang imahe ng kanyang anak na si Amara, nakahandusay sa sahig ng kanilang silid, may bakas ng lason sa labi—parang pelikulang paulit-ulit na tumatakbo sa kanyang isip.

Napaupo siya sa gilid ng kama, pinisil ang kanyang mga palad.

“Hindi ko hahayaang mangyari ulit ‘yon,” aniya sa sariling boses na halos pabulong. “Hindi ko hahayaang mawala ka sa akin, Amara.”

Tumulo ang luha. Ngunit sa bawat patak nito, parang unti-unti rin siyang tumitibay.

⸻

Ang Tawag ng Ina

Mabilis siyang tumayo. Halos madapa sa pagmamadali habang isinuot ang robe na nasa tabi ng kama. Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto at sumilip sa hallway—ang parehong hallway na dati’y tinig ng pagtatalo, ngunit ngayo’y katahimikan lamang ang bumabalot.

Habang naglalakad siya, halos mapaiyak siya sa bawat tanawin.

Ang painting ni Amara sa dingding — maliit na pusong kulay pink na may nakasulat na “Mommy, I love you forever.”

Ang maliit na laruan na nakakalat sa sahig.

Ang mga litrato nilang tatlo, masaya, buo.

Parang sinaksak ang kanyang puso sa sobrang lungkot at pananabik.

Hanggang sa narinig niya ang munting tinig mula sa kabilang silid.

“Mommy?”

Napahinto siya.

Nanginginig ang kanyang mga kamay nang marahan niyang binuksan ang pinto.

At doon—nakita niya ito.

Ang batang babae na pinangarap niyang muling mayakap, nakaupo sa kama, yakap-yakap ang paboritong stuffed bear. Buhay. Ngumingiti. Walang sugat, walang sakit.

“A-Amara…”

Nabitawan ni Aurora ang hawak niyang pinto. Napasugod siya, niyakap ng buong higpit ang anak.

Naroon ang init ng buhay, ang tibok ng puso ng bata laban sa kanyang dibdib.

“Mommy, ang higpit mo po,” tawa ni Amara, walang kamalay-malay sa bigat ng yakap na iyon.

“Sorry, baby,” sagot ni Aurora, pinahid ang luha sa kanyang pisngi. “I just missed you so much…”

“But you just saw me last night,” tugon ng bata, inosente, sabay ngiti.

Aurora napangiti rin, pilit itinatago ang luha.

“Right… last night,” mahina niyang sagot, sabay halik sa noo ng anak. “Come, let’s have breakfast, okay?”

At sa unang pagkakataon matapos ang kamatayan, naramdaman niyang muli kung paano mabuhay.

⸻

Pagbabalik sa Nakaraan

Sa dining area, masaya ang umaga. Si Rosa, ang kanilang kasambahay, ay abala sa pagluluto ng pancake.

“Good morning, Ma’am Aurora,” bati nito, tila walang kakaiba.

“Good morning, Rosa. What day is it?” tanong ni Aurora, pinipilit alamin kung nasaan siya sa timeline.

“It’s Monday, Ma’am. Mr. Steele left early for a meeting,” sagot ng kasambahay.

A cold realization hit her.

Iyon ang araw bago siya unang pinagsimulan ng suspetsa kay Lilith.

Ang araw bago magsimula ang lahat ng kasinungalingan.

Tahimik niyang tinitigan ang tasa ng kape sa mesa. Dati, iyon ang araw na tinawagan siya ni Xavier upang sabihin na may lalaking dumating sa kompanya—ang anak ni Lilith. Ngayon, alam niyang iyon ang simula ng pagbagsak niya.

Ngayon, siya ay handa.

Habang kumakain si Amara, pinagmamasdan ni Aurora ang bawat kilos ng anak — bawat ngiti, bawat tawa. Sa loob-loob niya, may boses na paulit-ulit na nagsasabi:

Protect her. At all cost.

⸻

Ang Pag-ibig na Naglaho

Hapon na nang bumalik si Xavier.

Narinig niya ang tunog ng sasakyan, ang pamilyar na pagbukas ng gate. Pumasok ang lalaking minsang minahal niya nang buo — ngunit ngayon, sa kanyang mga mata, siya na ang simbolo ng malamig na katotohanan.

Matangkad, gwapo, maayos ang postura. CEO ng Steele Enterprises. Ngunit sa ilalim ng pormal na ngiti nito ay ang taong minsan siyang pinaniwalaan — at kalaunan, pinaniwalaang siya ang salarin.

“You’re home early,” bati ni Aurora, may pilit na ngiti.

“The meeting was canceled,” sagot ni Xavier, sabay halik sa pisngi niya — mabilis, walang init.

Naramdaman niyang muli ang distansya.

Ang lamig ng halik na dati’y puno ng pagmamahal.

“Where’s Amara?” tanong nito.

“Playing in her room. She’s been asking for you,” sagot ni Aurora, mahinahon.

“I’ll see her later,” sagot nito, sabay tumungo sa opisina sa loob ng bahay.

Pagkaalis ni Xavier, napahinga siya nang malalim.

Hindi pa ito ang oras para harapin ang mga multo ng kataksilan. Hindi pa ngayon.

⸻

Ang Lihim na Journal

Kinagabihan, habang natutulog si Amara, tahimik na bumaba si Aurora sa library.

Hinaplos niya ang mga lumang aklat, hanggang sa makita niya ang lumang blue leather journal — ang parehong journal na ginamit niya noon upang isulat ang kanyang mga hinala bago siya mamatay.

Binuksan niya iyon.

Wala pa ang mga pahina ng katotohanan. Wala pa ang mga luha, ang mga galit, ang mga lihim na nagpatumba sa kanya.

Kaya ngayong gabi, sisimulan niya ito muli — ngunit iba na ang tono.

“This time, I write not as the broken wife… but as the mother who will never lose again.”

Ibinuhos niya sa bawat salita ang lahat ng alaala — ang mga gabing nilason si Amara, ang mga araw na pinaniwalaan siyang baliw, ang mga sandaling ipinagtanggol ni Lilith ang sarili sa harap ni Xavier habang siya ay pinagtawanan.

Ngayon, siya na ang may hawak ng istorya.

⸻

Mga Aninong Papalapit

Kinabukasan, habang nasa hardin siya, may tumawag sa kanyang telepono.

Isang numerong matagal na niyang kinalimutan.

“Hello?”

“Sister!” masiglang boses ni Lilith sa kabilang linya.

“I just arrived back in the country. I missed you.”

Napahinto si Aurora.

Ang tinig na iyon — matamis sa labas, ngunit may lasong nakatago sa ilalim.

“Lilith…”

“Can I visit you later? I brought someone I want you to meet.”

Ang hininga ni Aurora ay halos magputol sa pagitan ng mga salita.

Ito na ang simula.

Ito na ang unang eksena ng trahedyang minsan niyang pinagdaanan.

Ngunit ngayon, ibang Aurora na ang kaharap ni Lilith.

“Of course,” sagot niya, malamig ngunit magiliw. “I’ll prepare something special for you.”

Pagkababa ng tawag, tahimik siyang napangiti.

Hindi ngiti ng saya — kundi ng determinasyon.

“You took everything from me once, Lilith,” bulong niya sa hangin. “Let’s see how you’ll beg this time.”

⸻

Ang Yakap ng Gabi

Pagbalik niya sa silid ni Amara, mahimbing na natutulog ang bata.

Lumapit siya, marahang hinaplos ang buhok ng anak, pinagmamasdan ang bawat hinga.

“You’re my reason now,” bulong niya. “Hindi ko kailangan ng kapatawaran. Hindi ko kailangan ng pagmamahal niya. Ang kailangan ko lang… ay ikaw.”

Habang pinagmamasdan niya ang anak, sumilay sa kanyang mukha ang ngiti — hindi na ng ngiti ng isang martir na babae, kundi ng isang inang muling ipinanganak sa gitna ng luha.

Sa labas ng bintana, unti-unting bumababa ang ulan.

At sa bawat patak nito, parang pinapawi ng langit ang alikabok ng nakaraan.

Ngunit sa ilalim ng ulan, sa kadiliman ng gabi, may isang anino ang nakamasid mula sa labas ng bahay.

Tahimik. Mapanlinlang. Naghihintay ng tamang oras.

At si Aurora, kahit hindi pa niya nakikita, ay ramdam na.

⸻

To be continued…