Chapter 7

Rosetta's POV

After our arguement that night, I and Nicholas just talked about Zylia and the debt of my father which he already paid it off. Hindi na kami nag-uusap kapag ibang bagay.

"Mommy, ready na po ako for school," masayang sabi ni Zylia na kakababa lang ng hagdan. Suot-suot na niya ang bag niya habang ang iba niyang gamit ay bitbit ng kaniyang Yaya.

"Ako na bahala kay Zylia, Manang," sabi ko sa Yaya ni Zylia na si Manang Crusita.

"Sige po, Ma'am," sagot nito at binigay sa akin ang ibang gamit ni Zylia.

Nagtungo sa tabi ko si Zylia at ako naman ay hinawakan ko siya sa kamay. Sabay kaming dalawa na lumabas ng mansyon at nagtungo sa garahe kung saan naghihintay ang driver.

Maagang umalis si Nicholas dahil may mahalagang meeting daw siya. Which ayos na rin dahil ayaw ko rin naman na magkasabay kaming dalawa. Sa iisang kwarto lang kaming dalawa na natutulog dahil iyon ang gusto niya. Since ayaw kong makipagtalo pa ay pumayag na rin ako. Ang maliit kong apartment naman ay binili na rin ni Nicholas at hindi ko alam kung anong dahilan. Hinayaan ko na lang siya dahil pera niya naman iyon.

Nang makarating kami sa school ni Zylia ay hinatid ko na siya hangang classroom niya. Isang mamahalin na skwelahan ang pinapasukan ni Zylia at marami ring sopistikadang nanay ang mga andito.

"Andito na tayo, Nak," aniya ko kay Zylia.

"Ikaw pa rin po ba ang susundo sa akin?" mahinang tanong niya sa akin.

Tumango ako at ngumiti. "Of course! Si Mommy pa rin ang susundo sa ’yo mamaya kasi busy ang Daddy mo."

"Naiintindihan ko naman po si Daddy, Mommy. He's doing that for me, for us po," she replied while having an innocent smile on her lips.

"Good girl...." Hinawakan ko siya sa pisngi at hinaplos iyon. I lowered myself and give her a peck of kiss on her forehead. "Go to your seat na, Nak. Enjoy and makinig sa teacher ha."

"Opo, Mommy. Ingat ka rin po," aniya nito. Hinalikan niya ako sa pisngi bago ako tinalikuran.

Tinatanaw ko siya habang naglalakad ito patungo sa kaniyang upuan. Napangiti ako nang batiin niya ang kaniyang teacher at ibang kaklase niya.

Hinarap niya ako at ngumiti. Nagthumbs up rin siya sa akin sabay flying kiss.

She's a sweet and adorable daughter. Sana akin talaga siya 'no? But yeah, she isn't mine. I'm just her mother in paper nothing less and nothing more. Kapag bumalik na ang totoong Mommy niya ay echapwera na ako sa buhay nila.

Umiling-iling ako habang naglalakad na paalis sa tapat ng classroom ni Zylia. Lumabas na ako ng school at agad na sumakay sa sasakyang naghihintay sa akin sa labas.

"Saan po tayo, Ma'am?" tanong ni Kuya Edgar.

"Casa Café po. May kikitain lang ako, sobrang bilis lang," nakangiting sagot ko kay Kuya Edgar.

Tumango naman ito at pinaandar ang kotse. Nagsimula na siyang magmaneho paalis ng school ni Zylia patungo sa Casa Café.

Tahimik lang ako sa backseat habang hawak-hawak ang cellphone ko. Kanina ko pa kasi hinihintay ang reply ni Cassandra.

Si Cassy ay anak ni Daddy sa kabit nito. I might hate her mother but I couldn't hate my half sister even she's mean to me.

When I arrived at the coffee shop ay agad na akong pumasok sa loob at hinanap ang kapatid ko. Napabaling ang tingin ko sa taong tumawag sa pangalan ko, it was Cassandra. She is smiling at me but I couldn't. The smile on my lips faded when I saw who's with her.

It was her mother, my father second wife who ruined my life.

What is she doing here?

Walang emosyon akong naglakad patungo sa table nila. May mga pagkain na at mukhang nag-eenjoy silang dalawa.

"I'm glad you came," Tita Margarette said.

Hindi ko alam kung natutuwa ba siyang makita ako or nagpapanggap lang siya.

"Akala ko ba tayong dalawa lang, Cass? What is she doing here?" Tanong ko kay Cassandra. Nakapokus pa rin ang tingin ko sa Nanay niya na ngayon ay nakatingin din sa akin.

"I heard you already paid your father's debt. Saan ka kumuha ng pambayad, Rosetta? Did you sell your body?" Tita Margarette asked in a mocking way.

"Mom!" suway ni Cassandra sa mommy niya sa naiinis na boses. "Stop that, okay? We came here because we need, Ate Rosetta's help."

So, nagpakita lang sila sa akin dahil kailangan nila ang tulong ko? ang galing ah. Sobrang galing!

I didn't say anything. I just turned my back on them and started to walked away. I couldn't stand helping them or talking to that bitch who ruined my life.

"Ate, wait!" Hinawakan ni Cassandra ang kamay ko nang maabutan niya ako. "You promised me that you will help me, ate."

I shook my head. "I can't, Cass. You know that I hate your mother. She's the one who ruined my life... Pinasok niya ang ganong problema, edi lusutan niyang mag-isa.. " Huminga ako ng malalim ng makita ko kung paano lumungkot ang mukha ng kapatid ko. "Sana maintindihan mo ako. Siya ang isa sa mga rason kung bakit lumaki ang utang ni Daddy."

"Ate, hindi ko kaya na pati si Mommy mawala sa akin," ani Cassandra.

Umiling-iling ako. "I'm sorry. I couldn't help you this time." Tinalikuran ko na siya at nagsimula na maglakad papalayo sa kaniya, sa taong sumira ng buhay ko.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Halo-halong emosyon ang nanalaytay sa katawan ko ngayon. Galit, inis at hindi ko mapigilan na maging malungkot dahil hindi ko matulungan ang kapatid ko dahil sa Nanay niya.

May malaking utang si Tita Margarette sa isang notorious na businessman. Hindi ko alam kung ano ang ginawa ni Tita sa ari-arian namin na binenta niya. Siguro ginamit lang niya sa bisyo niya, sa mga luho niya. At ngayon na walang-wala na sila ay sa akin sila tatakbo.

I'm not a fucking bank. Beside wala pa akong pera na ipapahiram sa kanila. Umaasa nga lang ako kay Nicholas eh.

Bumalik na ako sa kotse at sinabi kay Kuya Edgar na uuwi na kami.

Tahimik lang ako buong biyahe hangang sa tuluyan na akong makarating sa bahay ni Nicholas. Agad akong dumiretso sa kwarto namin ni Nicholas. Pero nagulat ako nang makita ko siya sa kwarto.

"What are you doing here, Nick? I thought you—”

"May nakalimutan ako," putol niya sa sasabihin ko.

"Nakalimutan? Ano naman ang nakalimutan mo?" tanong ko sa kaniya habang nakataas ang kilay.

Si Nicholas Rivas ay nakalimutan? Bago ata iyon sa pandinig ko. Siya ang pinaka-hindi burara. Lahat ng gamit niya ay secure bago siya umalis ng bahay.

"Tell me, Nick, ano ang naiwan mo?" tanong ko ulit sa kaniya.

"My wife... I forgot to bring my wife with me that's why I am here in front of you...."