LOGINRosetta's POV
I pushed him away from me and fixed myself. Sinamaan ko siya ng tingin pero ang loko ay nakangisi lang. Inirapan ko siya at pinagkrus ang dalawang kamay sa ibabaw ng dibdib ko. "Stop doing that, Nick," matigas kong aniya. "Doing what?" maangmaangan na tanong nito sa akin habang inaayos ang pulo niya. Tsk. Really, Nick? really? Once again, I rolled my eyes. "Wala... wala," aniya ko. Tinalikuran ko na siya at akmang lalabas na ng kwarto niya para puntahan si Zylia sa kwarto nito. Pero nahawakan niya ako sa pulusuhan. "Where are you going, Rosetta?" tanong nito sa akin. Hinarap ko siya at kinunutan ng noo. "Sa kwarto ng anak mo. She is waiting for me." "How about me?" tanong nito sa akin. "Anong ikaw?" gulat na pabalik kong tanong sa kaniya. Seriously? What is happening to him? He let go of my hand and turned his back on me. "Wala... wala. Sige na balikan mo na si Zylia," malamig na aniya at dinampot ang black suit case na nakapatong sa kama niya. Nakakunot pa rin ang noo ko habang nakatingin sa kaniya. What's wrong with him? Hindi ko maintindihan ang ugali niya. Kanina sobrang sweet ngayon naman ay daig pa ang yelo sa sobrang lamig ng boses niya. Napailing-iling na lang ako sa kinikilos niya. "Anyway pumunta lang ako rito sa kwarto mo just to checked if you're done changing your clothes..." "But I guess you are hmm. Alis na ako," sabi ko pa. Wala akong narinig na sagot mula sa kaniya kaya lumabas na lang ako ng kwarto niya. Agad akong pumunta sa kwarto ni Zylia. Kumatok muna ako ng dalawang beses bago pumasok. Nadatnan ko si Zylia na nakadapa sa sahig na naglalaro ng barbie doll niya. "Akala ko di ka na dadating, Mommy," malungkot na sambit ni Zylia sa akin. Ngumiti ako at naglakad patungo sa direksyon niya. Umupo ako sa harap niya. I cupped her face and said, " Nag-usap lang kami ng Daddy mo hmmm. Sorry po kung natagalan si Mommy ha." "It's fine, mommy. Andito ka naman na eh," sagot nito at ngumiti ulit. "Play na po tayo ulit." Tumango lang ako at dumapa na rin para makipaglaro na sa kaniya. SInusuklayan at pinapalitan namin iyong mga mamahalin niyang dolls. We just stayed inn that situation for an hour. Tumigil lang kaming dalawa ng makaramdam na siya ng pagkabagot. Pinaupo ko na rin siya dahil kanina pa siya nadapa at baka sumakit na ang dibdib niya sa kakadapa. ""May masakit ba sa 'yo?" tanong ko sa kaniya. umiling-iling siya. "Wala naman po, Mommy." "Are you hungry? I can cook food for you," I suggested. "I'm not hungry po. Inaantok lang po ako," sabi ni Zylia at huikab pa. "Come here." Nakangiting utos ko sa kaniya. na lumapit sa akin at hindi naman ako nabigo dahil agad naman siyang lumapit sa akin. Binuhat ko siya patungo sa kaniyang kama at pinahiga. "Sleep ka na po. Nandito lang ako para bantayan ka hmm." Tinapik-tapik ko pa ang kaniyang ga hita para ptulugin. Minsan ay inaayos ko ang kaniyang buhok. Nang makita kong tulog na siya ay hindi ko maiwasan na mapangiti. isang masyng ngitii na ngayon ko lang naramdaman ulit. I mean I'm leaving all alone when I was a kid, palaging nasa work si Daddy at hindii niya ako biibigyan ng kakauntting oras man lang. Nakikita ko ang sarili ko kay Zylia kaya hindi ko hahayaan na maranasan niya iyong narasanan ko nong bata pa ako. I will make sure that Nicholas will have time for her no matter what happen. Ngayon na nasa buhaynnna nila ako ay gagawin ko ang lahat para maging masaya si Zylia. **** "Simula ngayon dito ka na titira sa bahay," sbi ni Nick upang dahilan na maapawang ang labi kong nakatingin sa kaniya. "May bahay ako, Nick." "And you are not safe there," he replied using his icy-cold voice. Paano niyanasasabii na hindi ako safe sa apartment ko? I know naman na maliit ang apartment ko but doesn't mean I am not safe there. I heaved a deep sighed. "Basta uuwi ako, Nick." "Why you're so stubborn, Rosetta? you always disagree with me and I hate it." "Because you're stubborn too, Nick," I shot back. "Hindi mo ba ako naiintindihan na kailangan kong umuwi." Naiinis akong umupo sa couch na nandito sa kwarto niya. "Bakit ba gustong-gusto mo umuwi sa maliit na apartment na iyon? Malaki itong bahay ko compare to your apartment," sabi niya na may pagkokompara sa boses niya. Seryoso sasabihin niya iyon? Pinapamukha niya talaga sa akin na mahirap na ako ngayon at gustong-gusto ko tumira sa malaking bahay? then fuck him! The room filled with silence. Ramdam ko rin ang mga titig niya sa akin pero hindi ko iyon pinansin. Hindi na ako nagsalita pa. Tumahimik na lang ako at binaling ang tingin sa isang sulok. Wala na rin namang sense para makipagtalo sa kaniya. "I'm sorry," he apologized. Ngayon hihingi siya ng tawad? Siraulo talaga eh. Hindi ako umimik. Naiinis ako sa kaniya, sa mga pinagsasabi niya. "Rosetta..." tawag niya sa akin ngunit nagpanggap lang ako na hindi ko siya naririnig. Tinignan ko ang mga kuko ko at pinaglaruan ito. Ilang buwan na nga ba akong hindi naka-nails? Miss ko na tuloy magpanails. Pero wala akong pera para ipagawa ulit itong nails ko. Narinig ko ang malakas na buntong-hininga nito sa aking harapan, hindi ko nga alam bakit nasa harapan ko na siya eh. "Hindi mo ba talaga ako kakausapin?" tanong niya. Umangat ang tingin ko sa kaniya. Tinaasan ko siya ng kilay. "Kailangan pa ba ang opinyon ko? You already decided, Nick... You even compare my apartment to your house." "I didn't mean to. Akala ko—" "Akala mo ano? Na gusto kong tumira sa bahay mo?" putol ko sa sasabihin niya sana. Umiwas siya ng tingin sa akin at tumango. "Not because I am a Morgan ay gusto kong tumira sa malaking bahay. Yes lumaki akong mayaman but doesn't mean I can't survive being in a small apartment," naiinis kong sabi sa kaniya. "I'm sorry, okay?" "You're being controlling, Nicholas. Akala mo lahat ng gusto mo ay nakukuha mo. I am not your puppet na susunod sa lahat ng gusto mo," matigas kong sabi sa kaniya. Huminga ako ng malalim at binaling ang tingin sa labas mula sa bintana ng kwarto niya. "My job here is to be your wife, a mother to your daughter but doesn't mean I have to submit myself to you. Sana... sana maging stick tayo kung ano ang nasa contract. I'll be your wife, no string attach, no sex... just contract."ROSETTA MORGAN'S POV "Ayos lang namam po siya diba, Doc?" tanong ko kay Doc Rivera nang matapos niyang tignan si Nicholas. Nilagay ni Doc sa mga bulsa niya ng kaniyang dalawang kamay at hinarap ako. "According sa mga lab test niya ay ayos na siya. Pwede na siyang lumabas and follow up check up na lang." Tumango ako. "How about his head, Doc?" tanong ko. Nag-aalala kasi ako na baka napano ulo niya. Sinabunutan ko kasi siya don eh. "Don't worry he is fine, Miss Morgan," aniya ni Doc. Tumango ako at ngumiti sa kaniya. "At ikaw naman, Mr. Rivas, magbehave ka para makauwi ka na. Ang sakit mo sa ulo," dagdag na aniya ni Doc at binalingan ng tingin si Nicholas na ngayon ay nakahiga sa kama. Nagpapanggap na tila ba ay wala siyang narinig. Tsk. Siraulo talaga eh. "Ako na po ang bahala sa kaniya, Doc. Maraming salamat po," nakangiting aniya ko. Makikipagkamay na sana ako bilang pasasalamat kay Doc Rivera nang biglang magsalita si Nicholas para ibaba ni Doc ang kamay ni
Rosetta Morgan's POV Napakamot siya ng batok habang umiiwas ng tingin sa akin. Awtomatikong tumaas ang kilay ko sa kaniya. "What? Are you gonna explain or not?!" masungit na tanong ko sa kaniya. "Hindi naman ako tumakas," panimula niya pero ramdam ko ang kaba sa kaniyang pananalita. "Hindi ka tumakas pero bakit ka kinakabahan ha?" tanong ko. Hindi pa rin siya tumitigil sa kakamot ng batok niya. "May kaspa ba iyang batok mo at kamot ka nang kamot?!" Hindi ko na mapigilan na mairita sa pagkamot niya. Kakatapos lang niya maligo! Tumigil siya sa pagkamot at lumapit sa akin. Niyakap niya ako at siniksik ang kaniyang sarili sa akin. "Don't be mad at me, love," parang bata niyang aniya. Pilit kong kinakalas ang pagyakap niya sa akin ngunit mas lalo lang niya itong hinihigpitan. Napabuntong hininga na lang ako at hinayaan na lang siya. Kinakalma ko rin ang sarili ko dahil baka hindi ako makapagpigil ay matadyakan ko siya ng wala sa oras. Pero I have to conrtol
Rosetta Morgan's POV He stopped chewing his food. "Pag-uusapan ba talaga natin iyan sa harap ng mga bata hmm..." kalmadong aniya Nicholas. Sumersoyo ang mukha ko dahil sa sinabi niya. "Mommy, are you mad ba kay Daddy?" tanong ni Ayesha sa akin. Hinarap ko si Ayesha at kinurot ang pisngi niya. "Hindi naman po galit si Mommy kay Daddy hmm." I gave Nicholas a look, it says that, you must explain yourself later or else I'm gonna kick your ass look. He heaved a sigh and nodded his head. A smile formed on my lips and just continue eating my food. Nang matapos na kaming kumain ay niligpit na ni Nicholas ang pinagkainan namin. Hinatid niya ang mga iyon sa kusina. Pinagsabihan ko rin ang mga bata na bumalik na sa kanilang kwarto dahil may pag-uusapan lang kami ng daddy nila. Mabuti nga at mabilis sila kausap at nakakaintindi. Nagtungo muna ako sa bathroom para maligo bago kausapin si Nicholas. Maayos na rin ang paglakad ko at hindi na katulad kanina. Kakausapin ko
Rosetta Morgan's POV Nagising ako dahil sa ingay ng mga bata mula sa pinto ng kwarto. Nag-unat ako ng katawan at tinignan ang sarili ko. Mabuti na lang at may suot akong damit. Maybe Nicholas cleaned me up last night. Pero hindi ko pa rin alam paano siya nakalabas ng hospital. Is he been discharged by the doctor or he just left without permission? Tatanungin ko na lang siya mamaya pero kapag umalis siya ng walang paalam ay lagot siya sa akin. My face frowned as I looked his back. "Shh your mommy is sleeping," rinig kong aniya ni Nicholas sa mga bata. "No. Mommy is already awake." It was Ayesha, she run towards and jumped into the bed. "Good morning, Mommy ko," masiglang pagbati niya sa akin at hinalikan ako sa pisngi.Mahina akong tumawa at pinisil ang matambok niyang pisngi. "Good morning too, baby. How was yourself?" tanong ko sa kaniya. "I have a good sleep, Mommy lalo na nakita ko si Daddy kagabi sa room ko," sagot nito.Tinapunan ko ng tingin si Nicholas. Buhat niya
Rosetta Morgan's POV "Mom, are you alright?" It was Zylia asked me from behind. I was in the balcony watching the moon and stars in the sky. Mabilis kong pinunasan ang luha sa aking mga mata at hinarap si Zylia. Naglakad ako patungo sa kaniya. Umupo ako para maglibel ang mukha naming dalawa. "Bakit gising ka pa hmm?" tanong ko sa kaniya habang inaayos ang buhok niya, nilagay ko iyon sa likod ng kaniyang tenga."I can't sleep because I'm worried about you. Napansin ko kasi kanina na your eyes are swolen when you got home." I shook my head and smiled at her. "Mommy is fine, darling. You don't have to worry about me." "It is about dad?" she asked. How did she know it's about her father? Does she know that Nicholas is pretending that he's having an amesia? No. No. This can't be. Zylia won't lie to me. "You're worried about dad kaya umiiyak ka?" tanong nito. Napailing-iling ako sa mga pumapasok sa isipan ko. Of course Zylia will never lie to me. Hindi niya alam at wala siyang alam
Rosetta Morgan's POV He is just pretending to have an amesia? How can he do this to me?! Nick, what are your plans really? Why do you have to pretend that you don't know me? Why do you have to keep hurting me? "Then why? Why do you have to pretend that you don't remember me?!" I asked him, firmed and cold. "I want..." He shook his head and heaved a sigh. "Just understand me, Rosetta." He turn his gaze away from me after. Mapakla akong napatawa sa sinabi niya. Understand him? How can I? "How I can fucking understand you, Nick?" tanong ko sa kaniya na may paghahamon ang tono ng pananalita ko. "Paano ko maiintindihan kung hindi mo sinasabi sa akin ang rason ha?!" Bullshit. This is a damn bullshit. "What? You will just keep yourseld quite their and not tell me the reason why?" He closed his eyes shut and massage his temple. "I really can't tell you." His tone became serious. Tumango-tango ako at mapaklang ngumiti. "Okay. I get it. Hindi mo masasabi, sige lan







