Chapter 08

“Ngayong gabi, naka-set na yung meeting mo sa lalaking binigyan ko ng business card kahapon.”

Ang sinabi ni Caizer kagabi ang dahilan kung bakit parang kumikirot ang sikmura ni Jenesis kinabukasan. Hindi na siya makakatakas ngayong gabi. Kailangan niyang makipagkita sa lalaking mambubuntis sa kanya.

Napahawak si Jenesis sa mukha niya, halatang stressed. “Kung malaman kaya ni Mama… magagalit kaya siya? Paano kung… hindi kamukha ni Caizer yung magiging anak ko?”

Hindi mapakali si Jenesis. Pakiramdam niya parang may mali sa gagawin niya, parang hindi tama na magbigay siya ng anak na hindi naman tunay na kadugo ng pamilya Caizer. Mabigat sa loob niya, pero ayaw din niyang may madismaya.

“Jenesis.”

Napapitlag siya nang marinig ang tawag sa pangalan niya. Ang boses na iyon, malalim, malamig, at may bigat, ay kayang magpatayo ng balahibo ng kahit sino.

Si Raoul iyon. Ang boss niya… at brother-in-law.

Matalim ang tingin nito habang inaabot ang isang folder kay Jenesis. Agad tumayo ang dalaga at mabilis na lumapit.

“I-scan mo ‘to, then send it to my personal WhàtsApp in PDF format,” utos ni Raoul, malamig ang tono at hindi man lang tumitingin sa kanya. Nakatutok pa rin ang mata niya sa laptop.

“Okay po, Sir,” maayos na sagot ni Jenesis.

Mga limang minuto lang ang lumipas, tumunog ang cellphone ni Raoul, may pumasok na message.

Agad niya itong tiningnan. Galing sa unknown number, pero alam niyang kay Jenesis iyon.

Pero imbes na buksan agad ang message, ang una niyang tiningnan ay ang profile picture.

Isang wedding photo, si Jenesis at ang nakababatang kapatid niyang si Caizer. Pareho silang nakasuot ng wedding clothes.

Sa unang tingin, normal lang ang ekspresyon ni Raoul. Pero may kung anong hindi maipaliwanag na dumaan sa mata niya.

Samantala, si Jenesis sa desk niya ay palihim na napasilip kay Raoul, na mukhang sobrang focus sa laptop. Hindi niya alam na sinusulyapan din siya nito mula sa gilid ng mata.

“Kailangan ko na sabihin…” bulong ni Jenesis sa sarili habang tumatayo at naglalakad papunta sa mesa ni Raoul.

Hindi pa rin tumitingin si Raoul, abala pa rin sa pagta-type.

“Sir…” mahina pero malinaw na tawag ni Jenesis.

“Hm?” sagot ni Raoul, hindi pa rin inaalis ang tingin sa screen.

“M-May gusto po sana akong sabihin,” maingat na sabi ni Jenesis, habang sobrang bilis ng tibok ng puso niya.

Sa pagkakataong iyon, saka lang siya tiningnan ni Raoul.

“Ano?”

Napalunok si Jenesis. Nahihirapan siyang ilabas ang mga salitang pinag-isipan niya pa kagabi.

“Sabihin mo, Jenesis!” malamig at diretso ang boses ni Raoul, dahilan para magulat siya.

“Sir… pwede po ba akong humingi ng tulong?” mahina niyang sabi. “Ngayong araw lang po. I promise, hindi na ako manghihingi ulit.”

Pinagsalikop ni Raoul ang mga kamay niya sa ibabaw ng mesa, magkahawak ang mga daliri, habang nakatitig nang diretso kay Jenesis.

“Anong tulong?” tanong niya, flat ang tono, bahagyang nagsalubong ang makapal niyang kilay.

Napalunok ulit si Jenesis bago nagsalita. “Mamaya pong gabi… after work, gusto ko pong dalawin yung lolo ko sa hospital. Pwede po bang pakiusap… sabihin niyo na lang po sa pamilya na mag-o-overtime ako?”

Agad nanliit ang tingin ni Raoul. Parang may halong amusement at disbelief sa mata niya. Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya, pero hindi iyon comforting.

“Isang linggo ka pa lang nagtatrabaho, gusto mo na akong turuan magsinungaling?” tanong niya, may halong sarkasmo pero kontrolado.

“Sorry po…” mas lalo pang yumuko si Jenesis. “Hindi ko po intensyon na ganun. Pero… namimiss ko lang po talaga yung lolo ko. Gusto ko po talaga siyang makita.”

Mahinang napabuntong-hininga si Raoul, parang may halong inis at pagtitimpi.

“Iniisip mo ba na dahil lang binanggit mo yung lolo mo, papayag na ako?” matalim ang tingin niya, halatang hindi natutuwa.

Pero nang makita niya ang itsura ni Jenesis, nakayuko, nanginginig ang labi, halatang kinakabahan, bahagyang nagbago ang ekspresyon niya, kahit halos hindi halata.

“Jenesis…” mas mababa na ang boses niya, pero malamig pa rin. Napahinga siya nang malalim, parang may pinag-iisipan.

“Siguraduhin mong pupunta ka talaga sa lolo mo,” sabi niya, may laman ang tono, parang babala, o parang sinusubukan siya.

Agad napatingin si Jenesis, may halong saya at lungkot ang ngiti. “Maraming salamat po, Sir.”

Nang gabing iyon, kumpleto ang hapag-kainan ng pamilya Rodriguez, maliban sa isang bakanteng upuan, ang upuan ni Jenesis.

Nag-uusap sina Raoul, Yngrid, Duke, Iris, Caizer, at Salome, pero walang nagbanggit ng pangalan ni Jenesis.

Hanggang sa si Salome na ang nagtanong. “Nasaan si Jenesis, Cai?” tanong niya sa bunsong anak.

“Ah, oo nga po, Ma,” parang nagulat si Caizer at agad umayos ng upo. “Nakalimutan kong sabihin… late uuwi si Jenesis tonight. May overtime daw siya.”

“Overtime?” ulit ni Salome, sabay tingin kay Raoul.

Sumunod din ang tingin nina Yngrid at Iris kay Raoul, na kalmado lang, parang walang napapansin.

“Kung overtime siya, bakit nandito ang boss niya?” tanong ni Salome, direkta kay Raoul.

Itinaas ni Raoul ang tingin, pero unang tiningnan si Caizer, na agad umiwas ng tingin.

“Maraming trabaho ngayon,” sagot ni Raoul habang tumitingin sa ina. “And maganda ang performance ni Jenesis nitong isang linggo, kahit bago pa lang at walang experience.”

“Ngayong gabi, binigyan ko siya ng extra task… parang test na rin. Gusto kong makita kung kaya niyang mag-handle ng pressure ko,” dagdag niya, kalmado.

Nang makuntento ang lahat sa sagot niya, bumalik na sila sa pagkain.

Si Caizer naman ay nakahinga nang maluwag, dahil naniwala si Raoul sa dahilan ni Jenesis.

Samantala, si Jenesis ay kakapasok lang sa hotel room na binook ng asawa niya.

Lumapit siya sa king-size bed na maayos ang pagkaka-ayos, inilapag ang bag sa gilid, at dahan-dahang tinanggal ang coat na suot niya.

Sa ilalim nito, suot niya ang itim na lace lingerie na kanina pa niya kinakabahan isuot sa opisina, binili ng asawa niya at pinasuot ngayong gabi.

Hindi niya ginusto ang lahat ng ito. Pero wala siyang choice.

“Kalma ka lang, Jen… kaya mo ‘to,” bulong niya, hinahaplos ang dibdib.

Isinabit niya ang coat, pinatay ang main light, at iniwan ang mahinang ilaw ng bedside lamp na nagbibigay ng soft na liwanag sa paligid.

Mas lalo siyang kinabahan nang makarinig ng click mula sa pinto.

Unti-unting gumalaw ang doorknob, at dahan-dahang bumukas ang pinto. May pumasok na isang lalaki, pero hindi makita ang mukha dahil sa dilim.

Napalunok si Jenesis.

“D-Dumating na po kayo?” nanginginig ang boses niya, malamig ang kamay. “Suot ko na po yung pinasuot ni Caizer… ginawa ko na po lahat ng sinabi ng asawa ko.”

Hindi agad sumagot ang lalaki. Dahan-dahan lang itong naglakad papasok, isang hakbang, dalawa, hanggang mapuno ng presensya niya ang silid.

“S-Sorry kung… medyo awkward ako. Gusto ko lang sana sabihin na… okay lang ba kung hindi na natin buksan yung main light—”

Biglang bumukas ang ilaw.

Nanlaki ang mata ni Jenesis.

Parang tumigil ang tibok ng puso niya nang makita kung sino ang nakatayo sa harap niya, halos kalahating metro lang ang layo.

“K-Kuya Raoul?”