Chapter 07

Kakarating lang ni Raoul sa Rodriguez Grand Corporation, ang malaking kumpanyang pagmamay-ari ng kanyang pamilya na may operasyon sa loob at labas ng bansa.

Matatag at may awtoridad ang bawat hakbang niya habang pumapasok sa engrandeng gusali na umaabot ng limampung palapag.

Pagpasok pa lang ng tatlumpu’t tatlong taong gulang na lalaki, agad nagbago ang atmosphere sa lobby.

Ang mga empleyadong kanina ay abala sa kwentuhan ay biglang tumahimik, inayos ang tindig, at kusang nagbigay daan sa kanyang pagdaan.

Hindi na niya kailangang magsalita, ang presensya pa lang niya, sapat na para patahimikin ang buong paligid.

Diretso siyang naglakad papunta sa exclusive elevator para sa mga executives, isang lift na tanging may access lang ang may executive ID.

Wala pang isang minuto, narating na niya ang ika-apatnapu’t siyam na palapag. Doon matatagpuan ang kanyang opisina.

Inabot na sana ng kamay niya ang pinto, pero napatingin muna siya sa mesa ng sekretarya na nasa labas, ang usual na pwesto para sa executive secretary.

Sa sumunod na sandali, pumasok siya sa loob ng kanyang opisina habang may tinatawagan sa cellphone.

“Hello, Sir. May maitutulong po ba ako?” sagot ni Argus, ang kanyang assistant, mula sa kabilang linya.

“Ilipat mo yung secretary desk sa labas. Ipasok mo sa loob ng office ko. Ilagay mo sa right side ng desk ko,” utos ni Raoul, diretso at walang puwang sa pagtanggi.

“Noted, Sir.”

Lumapit si Raoul sa kanyang mesa at umupo nang maayos sa kanyang executive chair, isang eleganteng itim na upuan na lalong nagpapakita ng kanyang posisyon bilang pangunahing tagapagmana ng pamilyang Rodriguez.

Samantala, kararating lang din ni Jenesis sa kumpanya. Hinatid siya ng driver kasama si Manang Ines. Pagbaba niya ng sasakyan, napahinga siya nang malalim, pilit pinapakalma ang mabilis na tibok ng kanyang puso.

Hindi niya inaasahan na magiging pabor sa kanya ang araw na ito. Yung sasakyan ng pamilya Rodriguez na ginagamit ni Manang para mamalengke, sakto na pupunta sa supermarket ngayong umaga.

Sinamantala na niya ang pagkakataon na makisabay, kahit pa ilang beses siyang nag-sorry dahil malayo ang ruta ng supermarket sa kumpanya.

“Excuse me po,” mahina niyang bati nang makita ang isang empleyadong nakatayo malapit sa elevator lobby.

“Yes, may maitutulong ba ako, Miss?” tanong ng lalaki, si Argus, habang sinusuri siya mula ulo hanggang paa. Mukhang bagong empleyado, isip niya.

“Ah… hi. I’m Jenesis Apolonia Capistrano… pero you can call me Jenesis. Bagong hire po ako. Secretary ni Kuya Raoul, ay, I mean… ni Sir Raoul Rodriguez, ang CEO ng company.”

Inilahad ni Jenesis ang kanyang kamay at magalang itong tinanggap ni Argus.

“So ikaw yung new secretary ni Sir Raoul?”

“Y-yes po,” sagot ni Jenesis, halatang kinakabahan pero pilit inaayos ang sarili.

“Alright. Sumunod ka sa akin,” sabi ni Argus bago siya naunang maglakad. Agad naman siyang sinundan ni Jenesis.

Sumakay sila sa exclusive elevator papunta sa ika-apatnapu’t siyam na palapag, ang VIP floor kung saan matatagpuan ang opisina ni Raoul.

Pagbukas ng elevator, pumasok sila sa isang malawak, tahimik, at napaka-eleganteng workspace.

Napahinto ang tingin ni Jenesis sa isang acrylic nameplate na nasa ibabaw ng mesa. Nakalagay doon ang posisyon na CEO, at sa ilalim nito ang buong pangalan ni Raoul kasama ang kanyang titulo.

Raoul Alistair Rodriguez, MBA.

Mabilis siyang bumaling kay Argus at sumunod pa rin hanggang sa huminto sila sa harap ng isang maayos na mesa na kumpleto sa bagong gamit.

“Here, ito yung magiging desk mo,” sabi ni Argus sabay turo dito.

Bahagyang ngumiti si Jenesis at tumango. “Thank you po.”

“No problem. Maupo ka muna. Darating na rin si Sir Raoul mayamaya.”

“Opo. Thank you ulit. Sana po matulungan niyo ako… first time ko po kasing mag-work.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Argus. First time? Sa loob-loob niya, hindi niya maiwasang magtaka. Paano naging posible na kumuha ang CEO ng sekretarya na walang experience? May backer kaya?

“Ah… ganun ba,” sagot niya habang pinipigilan ang reaksyon sa mukha. “Sige, mauna na ako.”

Tumango si Jenesis, ramdam pa rin ang kaba sa dibdib.

Inilibot niya ang tingin sa paligid. Halos lahat ng bagay ay mukhang mamahalin, mula sa mga gamit hanggang sa malalaking glass windows na nagpapakita ng tanawin ng lungsod mula sa taas.

“Oh my God… sobrang kinakabahan ako,” bulong niya sa sarili habang inilalagay ang bag at cellphone sa kanyang bagong mesa. “Kailangan ko muna mag-CR. I need to calm down.”

Hindi na siya nag-aksaya ng oras at mabilis na naglakad papunta sa restroom na nasa loob ng VIP area.

Halos kasabay nito, bumukas ang pinto ng opisina.

Pumasok si Raoul, dala ang kanyang dominanteng presensya na agad bumalot sa buong silid.

Napahinto siya nang makita ang mesa ni Jenesis. Nandoon ang mga gamit, pero wala ang may-ari.

“Nasaan siya?” mahina niyang tanong sa sarili habang papalapit sa mesa.

DING!

Nag-vibrate ang cellphone ni Jenesis na nakapatong sa mesa, may lumabas na notification ng bagong mensahe. Napatingin si Raoul roon nang kusa, at agad tumigas ang kanyang ekspresyon.

Caizer:

“Jen, puntahan mo agad yung lalaki na nasa business card kahapon. As soon as possible.”

Samantala, sa loob ng restroom, huminga nang malalim si Jenesis bago dahan-dahang nag-exhale. Nakatingin siya sa sarili niyang repleksyon sa salamin ng lababo.

“Kaya mo ‘to, Jenesis… you can do this,” mahina niyang bulong, pinapalakas ang loob. “Kagabi nag-research na ako kung ano ginagawa ng secretary aside sa usual tasks… kakayanin ko ‘to. Fighting.”

CLACK!

Napatalon siya sa gulat nang biglang bumukas ang pinto mula sa labas. Natigilan siya nang makita si Raoul na nakatayo sa may pintuan, malamig ang titig gaya ng dati.

Nanlaki ang mata ni Jenesis.

“K-Kuya…?” putol niyang sabi habang papasok si Raoul na parang walang nangyayari.

Napatingin agad si Jenesis sa ginamit niyang tissue na naiwan sa gilid ng lababo. Kinabahan siya at agad sanang pupulutin iyon.

Pero bago pa niya magawa, nauna nang kumilos si Raoul.

Sa isang maayos at kontroladong galaw, inilapit nito ang kamay sa lababo at binuksan ang gripo para maghugas.

Kasabay nito, na parang normal lang sa kanya, ipinulupot ng kanang kamay ni Raoul ang baywang ni Jenesis.

Para kay Raoul, parang simpleng galaw lang iyon. Pero para kay Jenesis, parang biglang tumigil ang mundo. Nabitin ang hininga niya, at lalong bumilis ang tibok ng puso niya.

Sobrang lapit nila. Kita niya sa salamin ang matigas na panga ni Raoul, pati ang bahagyang balahibo sa mukha nito.

Kalmado pa rin si Raoul, parang wala lang ang ginagawa niya, parang normal lang na gesture, tulad ng pag-aayos ng suot.

Napalunok si Jenesis. Gusto niyang alisin ang kamay nito sa baywang niya, pero parang hindi sumusunod ang katawan niya. Nakatayo lang siya, hindi gumagalaw, habang tinatapos ni Raoul ang paghuhugas ng kamay.

Bahagyang umubo si Raoul, nakatingin sa sarili niyang repleksyon, saka sumulyap kay Jenesis sa salamin, isang mabilis na tingin, pero sapat para lalong kabahan ang dalaga.

Sobrang lapit nila, halos maramdaman na nila ang init at amoy ng isa’t isa. Si Raoul, amoy malinis at masculine. Si Jenesis naman, fresh at light ang aura.

“Kuya…” maingat na nagsalita si Jenesis, pilit inaayos ang paghinga. Nagtagpo ang tingin nila sa salamin. “Hindi niyo po ba ako napansin?”

Dahan-dahang lumayo si Raoul.

Kumuha siya ng tissue, pinunasan ang kamay nang maayos, saka itinapon iyon sa basurahan nang hindi man lang tumitingin.

“Talaga?” bahagyang tinaas ang isa niyang kilay, malamig pero kalmado. “Akala ko walang tao dito. Usually, walang pumapasok sa private restroom ko.”

Nanlaki ulit ang mata ni Jenesis. Parang nanikip ang dibdib niya sa hiya. Agad siyang yumuko.

“Sorry po, Kuya, ah… Sir. Hindi ko po alam. Hindi ko po sinasadya gamitin. I’m really sorry.”

Tiningnan siya ni Raoul nang diretso, matalim ang tingin kahit hindi siya nagtataas ng boses.

“‘Sir.’” diin niya. “Ako ang boss mo dito, hindi ako ‘brother-in-law’ mo. Huwag mong gamitin yung tawag mo sa akin sa bahay. Be professional.”

Hindi malakas ang boses niya, pero sapat para maramdaman ni Jenesis ang bigat ng salita.

“I-I’m sorry po, Sir,” mahina niyang sagot, nakayuko pa rin at hindi makatingin sa kanya.

Wala nang sinabi si Raoul at basta na lang lumabas ng restroom.

Dahan-dahang itinaas ni Jenesis ang ulo niya at tumingin ulit sa salamin. Napahawak siya sa dibdib niya, ramdam ang mabilis na tibok ng puso.

“Grabe… first day ko pa lang, may mali na agad ako,” bulong niya.

Bahagya niyang tinapik ang sarili niyang ulo. “Ang tanga mo, Jenesis.”

Nagpapatuloy pa sana siya sa pagba-badtrip sa sarili nang marinig niya ang boses ni Raoul mula sa labas.

“Jenesis!”

Napapitlag siya at agad lumabas ng restroom.

“Y-yes, Sir. May ipapagawa po ba kayo?” tanong niya habang nakatayo sa harap ng mesa ni Raoul, pilit inaayos ang sarili para magmukhang professional ulit.

Diretsong tiningnan siya ni Raoul, malamig at walang pag-aalinlangan. “Make me a coffee.”

Agad tumango si Jenesis. “Right away po, Sir,” sabi niya bago mabilis na lumabas ng opisina. Dahan-dahang sumara ang pinto.

Sinundan ni Raoul ng tingin ang pag-alis ni Jenesis, tahimik, parang may iniisip.

Pagkawala ng dalaga sa paningin niya, bahagya siyang huminga at iniwas ang tingin.

Napunta ang mata niya sa isang bagay na naiwan sa mesa ni Jenesis, ang cellphone nito.