Chapter 09

“Raoul…?” kakalabas lang ni Yngrid mula sa banyo matapos gumamit ng CR nang mapansin niyang walang laman ang kama.

Agad siyang napasimangot. Tumingin siya sa paligid, gusot ang kumot, pero wala ang asawa niya.

“Sigurado nasa study room na naman,” bulong niya, naka-pout pa. “Ba’t hindi na lang siya magpakasal sa laptop niya, diba?”

Padabog siyang humiga sa kama at napabuntong-hininga habang nakatingin sa kisame.

“Mag-isa na naman akong matutulog tonight…”

*

Samantala, sa loob ng hotel room na maliwanag dahil sa bukas na ilaw, nakatayo si Raoul ilang metro ang layo mula kay Jenesis.

Nakaupo si Jenesis sa gilid ng kama, naninigas ang katawan, mahigpit ang kapit ng dalawang kamay sa bedsheet. Nanlalaki ang mata niya sa gulat habang nakatitig sa lalaking nasa harap niya.

“Kailan pa nailipat ang lolo mo sa hotel?” malamig na tanong ni Raoul, may bahid ng panunuya ang boses. Matalim ang tingin niya.

“K-Kuya R-Raoul…”

Napatingin si Jenesis sa sarili niyang katawan, nakasuot lang siya ng manipis na lingerie na halos magpakita ng hubog ng katawan niya.

Agad siyang tumayo at mabilis na kinuha ang coat niya, saka iyon isinukbit para matakpan ang sarili. Pagkatapos, muling tumingin kay Raoul.

“Bakit… bakit nandito kayo?” nanginginig ang boses niya. Napatingin siya sa keycard sa kamay ni Raoul. “Saan niyo nakuha ‘yan?”

Sumulyap din siya sa pinto, parang tinitiyak kung may iba pang darating.

“Wala nang ibang tao dito. Tayong dalawa lang,” kalmadong sabi ni Raoul, parang nababasa ang iniisip niya.

“Kuya…” napayuko si Jenesis, hindi kayang tumingin sa malamig nitong mukha.

“Ano ‘to, Jenesis?” tanong ni Raoul. “Bakit ka nandito? Anong ginagawa mo dito, naghihintay ng ibang lalaki?”

Hindi makasagot si Jenesis.

Lumapit pa si Raoul ng isang hakbang. Napaatras naman si Jenesis nang kusa.

“Ipaliwanag mo sa akin yung sinabi mo kanina,” dagdag ni Raoul. “‘Suot ko na yung pinasuot ni Caizer. Ginawa ko na lahat ng sinabi ng asawa ko.’ Ano ibig sabihin nun?”

Malayo ang tono ng boses niya, malamig at kontrolado, hindi tulad ng nanginginig na boses ni Jenesis.

“Sumagot ka!” biglang tumaas ang boses ni Raoul, dahilan para mapapitlag si Jenesis.

“Kuya… ako… ako kasi…” hindi niya maituloy ang sasabihin.

Hindi niya alam kung saan magsisimula. Paano niya ipapaliwanag na utos iyon ng asawa niya?

Kung malaman ni Raoul at pagalitan si Caizer, baka siya rin ang mapahamak. Baka iwan siya. Baka mawalan ng support ang lolo niya sa hospital.

“Si Caizer ba ang may utos nito?” muling tanong ni Raoul, mas madiin.

Pinagkikiskis ni Jenesis ang mga daliri niya, pawis na pawis ang kamay. Halos hindi na niya maramdaman ang sarili sa sobrang kaba.

Napabuntong-hininga si Raoul. “Kung hindi ka magsasabi, ako na—”

“Opo, Kuya…” sa wakas nagsalita si Jenesis. “Sasabihin ko po lahat. Pero… please, huwag niyo pong sisihin si Caizer.”

Bahagyang tinaas ni Raoul ang kilay, may halong pangungutya. “Bakit? Kung siya ang may pakana nito, bakit hindi siya pwedeng sisihin?”

Hindi nakasagot si Jenesis. Wala siyang masabi.

“Inutusan ka ba niyang ipagbili ang sarili mo?” diretso niyang tanong, kahit siya mismo parang hindi makapaniwala.

“Kuya…” mahina ang boses ni Jenesis. “Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag. Pero please… pakinggan niyo muna ako.”

“Sige. Explain it,” sabi ni Raoul, bahagyang bumaba ang tono.

Unti-unting tumulo ang luha ni Jenesis habang nagsasalita. Putol-putol man ang boses niya dahil sa pag-iyak, malinaw pa rin ang bawat salitang lumalabas.

Tahimik lang si Raoul habang nakikinig. Hindi siya sumingit kahit isang beses.

Nagulat siya sa nalaman, na gusto ng kapatid niya ng anak na lalaki para gawing tagapagmana… pero hindi galing sa dugo ng pamilya Rodriguez.

“Ang tuso ng gagóng iyon…” mahina niyang bulong, pero sapat para maramdaman ang bigat ng hangin sa kwarto.

Lumapit siya, mas madilim na ang tingin, parang may binabalak.

Alam ng kahit sino, ang pagiging tagapagmana ng Rodriguez ay hindi lang tungkol sa pangalan. Kapangyarihan iyon. Kontrol. Kinabukasan ng pamilya.

At gusto iyon ni Raoul. Gusto niya ng anak na lalaki. Pero hindi niya inaasahan na ganito ang gagawin ng kapatid niya.

“Bakit ayaw kang galawin ni Caizer?” tanong niya, matalim ang tono. “Bakit kailangan pang ibang lalaki ang magpapabuntis sa 'yo?”

Napayuko si Jenesis, hirap lumunok.

“Kasi… hindi niya ako mahal,” mahina niyang sagot. “Ayaw niya akong makasama bilang asawa… kaya ayaw niyang makipag-relasyon sa akin.”

Huminga siya nang malalim, parang masakit ang bawat salitang binibitawan.

“Sabi rin niya… napilitan lang siya pakasalan ako dahil sa huling habilin ng Lolo Alistair.”

Natahimik si Raoul. Ipinasok niya ang kamay sa bulsa habang nag-iisip.

Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya, isang ngiti na parehong nakaka-attract at nakakatakot.

Ang pamilya nila ay nangangailangan ng lalaking tagapagmana. At si Jenesis… ginawang paraan para mangyari iyon.

Tatlong buwan. Iyon ang binigay na deadline ng ina nila. Tatlong buwan para mabuntis.

At si Raoul, matagal na niyang gusto magkaroon ng anak na lalaki.

Lumapit siya ulit. Bawat hakbang niya parang bumibigat ang paligid.

Hanggang sa huminto siya sa harap ni Jenesis, na hindi na makaatras dahil nakasandal na ang hita niya sa gilid ng kama.

Wala nang matatakbuhan. Wala nang distansya.

“Alam mo naman na dalawang babae ang anak ko,” mababa at kalmadong sabi ni Raoul.

“Pero kailangan ko pa rin ng anak na lalaki. Kailangan iyon ng pamilya natin. At ikaw… may tatlong buwan ka para mabuntis.”

Dahan-dahang tumingin si Jenesis sa kanya, litong-lito.

Yumuko nang kaunti si Raoul, diretso ang tingin.

“Kesa mabuntis ka sa kung sinong lalaking wala namang kinalaman sa pamilya natin…” sandali siyang tumigil, tumigas ang panga, “…mas logical kung sa akin ka magbuntis. At least, dala pa rin niya ang dugo ng Rodriguez.”

Nanigas si Jenesis. Parang nawalan siya ng hininga.