Chapter 06

“Caizer…” mahina ang tawag ni Jenesis nang makapasok sila ng asawa niya sa kwarto matapos ang hapunan.

Biglang humarap si Caizer, diretso ang tingin kay Jenesis, iyong tingin na malamig at matalim.

Bahagyang umangat ang gilid ng labi ng lalaki, may halong panlalait. “Ang talino mo na ngayon ah. Alam mo kasi na si Kuya Raoul ang pinaka kinatatakutan sa bahay na ‘to, kaya sa kanya ka humingi ng tulong.”

Napakunot ang noo ni Jenesis, halatang hindi naiintindihan. “A-anong ibig sabihin mo, Caizer?”

“Huwag kang magpanggap na walang alam!” biglang sigaw ni Caizer, tumaas ang boses niya.

Itinuro niya si Jenesis. “Sigurado akong nagsumbong ka kay Kuya Raoul. Nagreklamo ka, ‘di ba? Sinabi mo na pagod ka na kakatrabaho parang katulong dito sa bahay.”

Alam din ni Caizer na kahit matigas ang ugali ng kuya niya, si Raoul ay hindi kayang tumanggi sa taong lumalapit sa kanya na umiiyak at humihingi ng tulong. Kaya sa isip niya, iyon ang ginawa ni Jenesis.

“Kaya ka humingi ng trabaho sa kanya, para makatakas ka sa gawaing bahay, tama?” dugtong pa niya, matalim ang tingin at halatang naiirita.

Mabilis na umiling si Jenesis. “Hindi, Caizer. Hindi gano’n. Hindi ako…”

“Jen,” putol ni Caizer, malamig ang tono. “Kahit sino maiisip ‘yan. Hindi naman basta mag-aalok ng trabaho si Kuya Raoul kung hindi ka nagmakaawa.”

Parang may bumagsak sa dibdib ni Jenesis.

Ganun na ba kababa ang tingin sa kanya? Na hindi siya karapat-dapat sa kahit anong maayos na trabaho, kundi maging katulong lang sa sarili niyang bahay?

Gusto sana niyang itanong kung papayag ba si Caizer na magtrabaho siya sa kumpanya ni Raoul. Pero sa naging reaksyon nito, parang nasagot na ang tanong niya.

“So… Caizer, hindi ka pabor na magtrabaho ako kay Kuya Raoul?” mahina niyang tanong, nakayuko para itago ang lungkot.

Kanina, ang saya-saya pa niya sa oportunidad. Hindi madaling makakuha ng ganung posisyon, lalo na para sa tulad niyang walang experience.

“Caizer…” halos pabulong na lang ang boses niya, tumingin sa asawa na may halong pag-asa at kaba. “Kung ayaw mo, okay lang. Hindi ko ipipilit.”

Mahinahon ang tono niya, pero ramdam ang takot.

Napapikit sandali si Caizer, saka huminga nang malalim at mabigat. Ayaw niyang makialam sa desisyon ni Raoul. Kapag tumutol siya, siguradong uusisain siya nito, hindi lang basta tanong, kundi hihimayin lahat hanggang sa wala na siyang matago. At hindi niya gustong harapin iyon.

Hindi rin basta humihingi ng permiso si Raoul, nag-uutos ito. At sa bahay na iyon, walang tumatanggi sa kanya.

“Wala akong pakialam kung kanino ka magtatrabaho,” malamig na sagot ni Caizer. “Basta siguraduhin mo lang na hindi maaapektuhan ang main goal mo.”

Lumapit siya ng isang hakbang, diretso ang tingin kay Jenesis.

“Kailangan mong mabuntis sa lalong madaling panahon, Jen. Busy ka man o hindi, may trabaho ka man o wala,” tumigas ang panga niya, “...hindi ‘yan excuse para pumalya ka.”

*

Kinabukasan…

Unang araw ng trabaho ni Jenesis matapos ang isang taon mula nang gumraduate siya, at isang taon bilang asawa ni Caizer.

Ngayong araw, magsisimula siya bilang secretary.

Hawak ang diploma niyang TechVoc at simpleng ayos, tumayo siya sa harap ng salamin.

Natural lang ang makeup niya, konting powder, light blush, at soft lipstick. Simple pero malinaw ang ganda niyang malinis at mahinahon.

Biglang bumukas ang pinto ng banyo. Lumabas si Caizer, kagagaling lang maligo. Nakabalot pa ang puting tuwalya sa bewang niya. Saglit siyang napatingin kay Jenesis na nakaupo sa harap ng salamin.

“Kailan ba pasok mo? Eight pa ‘di ba?” sabi niya habang papunta sa cabinet para kumuha ng damit. “Bakit ang aga mo mag-prepare? You’re too early.”

“Caizer,” napalingon si Jenesis at tumingin sa likod ng matikas na katawan ng asawa niya. “First day ko ngayon sa work. Ayoko lang ma-late kahit family naman ang may-ari ng company.”

“Tama, pero sobrang aga naman niyan, Jen,” malamig na sagot ni Caizer. “Hindi ka na ba magluluto? Maglilinis ng bahay?”

Humarap siya, tinignan si Jenesis nang may halong pangmamaliit.

“Tandaan mo, obligasyon mo pa rin ang gawaing bahay. Huwag mong isipin na porket may office work ka na, free ka na sa duties mo dito!”

Bahagyang ngumiti si Jenesis, kalmado pa rin ang itsura. “Okay lang, Caizer. Kanina pa ako gising. Naglinis na ako kasama si Manang, tapos nagluto na rin ako ng breakfast mga six pa lang.”

Huminga siya nang mahina.

“Hindi ko naman makakalimutan na mababa lang talaga ang position ko,” dagdag niya, pilit pinipigil ang bigat sa boses. “Dito sa bahay parang katulong… sa office siguro ganun din, right?”

Hindi sumagot si Caizer. Kinuha lang niya ang damit mula sa cabinet at pumasok ulit sa banyo para doon magbihis, gaya ng nakasanayan niya mula nang magpakasal sila.

Napabuntong-hininga si Jenesis, hinaplos ang dibdib niya. Kahit papaano, nakasagot siya, at hindi nagalit si Caizer.

Kahit papaano, ligtas siya.

*

Pagsapit ng alas-siyete y medya ng umaga…

Isa-isa nang umaalis ang mga miyembro ng pamilya Rodriguez papunta sa kani-kanilang trabaho. Kasama si Jenesis sa unang pagkakataon.

Sa bahay, naiwan si Salome kasama ang bunsong apo niyang si Joanna, at ang dalawang kasambahay. Gaya ng nakasanayan, nagpapaalam sila bago umalis.

Nakaupo si Salome sa sala, hawak ang dyaryo, pero halatang mas binabantayan niya ang mga manugang niya kaysa magbasa.

“Aalis na po ako, Ma,” unang paalam ni Raoul.

Sumunod si Yngrid, may bahagyang ngiti. “Mama, we’re leaving na po.”

Bahagyang tumango si Salome, mas malambot ang tingin niya sa dalawa.

Sumunod sina Duke at Iris. “Ma, aalis na po kami.”

“Ingat kayo,” sagot ni Salome, maayos ang tono.

Huling lumapit sina Caizer at Jenesis.

“Ma, alis na kami,” sabi ni Caizer.

“Oo, ingat,” sagot ni Salome sa anak niya.

Yumuko si Jenesis nang magalang. “Ma, aalis na po ako…”

Hindi pa siya tapos magsalita, bumalik na agad si Salome sa pagbabasa ng dyaryo, parang hangin lang ang boses niya.

Parang wala siya roon.

Napalingon si Caizer, kunwari walang napansin.

Ngumiti si Jenesis nang pilit kahit nahihirapan. “Mauna na po ako, Ma…”

Walang sagot. Tanging tunog lang ng papel ng dyaryo ang narinig.

Sa labas ng mansion, nakahanda na ang mga sasakyan.

Napatingin si Duke sa asawa niya. “Mag-drive ka na lang today. I have a critical patient, kailangan kong mauna.”

Nagulat si Iris, pero bago pa siya makapagsalita, nakasakay na si Duke at mabilis na umalis.

“Grabe naman, hindi man lang nagsabi nang maayos,” reklamo ni Iris, halatang inis habang papunta sa garahe.

Nang makita niya si Caizer papunta sa kotse, bigla siyang lumapit.

“Cai, sabay na ako sa 'yo ha? Same direction naman tayo,” sabi niya agad, sabay bukas ng pinto at upo sa passenger seat, hindi man lang naghintay ng sagot.

Sandaling natigilan si Caizer.

Napatingin siya kay Jenesis na nakatayo sa hindi kalayuan, kitang-kita ang ginawa ni Iris.

“Caizer…” mahina ang boses ni Jenesis, may halong pag-asa. “Sabay na rin ako? Sa likod na lang ako uupo, okay lang sa akin.”

“Hindi tayo same direction. Mag-taxi ka na lang,” malamig na sagot ni Caizer.

Pumasok siya sa kotse at agad pinaandar iyon.

Umalis ang sasakyan, iniwan si Jenesis na nakatayo mag-isa sa labas ng mansion. Humaplos ang malamig na hangin sa balat niya. Bahagyang gumalaw ang buhok niya.

Napahinto ang paghinga niya. Tumingin siya sa gate na dahan-dahang nagsasara, saka sa relo sa pulso niya.

“Paano kung ma-late ako… first day ko pa naman…” mahina niyang bulong.