MasukIsang taon na ang lumipas mula nang umalis si Ethan.Hindi ko masasabing gumagaling ng panahon ang lahat ng sugat, dahil hindi iyon totoo. Nandiyan pa rin ang sugat—nararamdaman pa rin araw-araw, gabi-gabi, sa tuwing pumipikit ako at naaalala ang kanyang ngiti. Ngunit natuto na akong mamuhay kasama ang sakit na iyon, dalhin ito bilang bahagi ng aking pagkatao, hindi bilang pasaning sisira sa akin.Si Leon, Adrian, at Sebastian ang naging sandigan ko sa nakalipas na isang taon. Hindi nila ako iniwan, kahit na gusto kong maglaho sa mundo. Nandiyan sila sa tabi ko noong umiiyak ako, noong nagagalit ako, noong tahimik akong hindi nagsasalita nang ilang araw. Naiintindihan nila na walang iskedyul ang kalungkutan, na minsan ay maayos ako sa umaga at wasak sa hapon.Ngayong gabi, sabay kaming naghapunan sa mansion. Nagluto si Adrian—isang bagay na bihira niyang gawin, ngunit pinilit niyang subukan ang bagong recipe na natutunan niya mula sa isang Italyano na chef. Nagdala si Sebastian ng mam
Sa wakas ay dumating na ang paglilitis.Noong araw na iyon, maulap ang langit ng London, na parang nakikiramay sa lahat ng nangyari. Dumating kami ni Leon sa gusali ng hukuman sakay ng sasakyan na minamaneho ni Sebastian. Naghihintay na si Adrian doon, nakatayo malapit sa pintuan na may tensyonadong mukha. Ngayon ang araw na ipapairal ang hustisya. Ngayon ang araw na haharapin nina Clara at Richard ang mga kahihinatnan ng kanilang mga ginawa.Nakasuot ako ng simpleng itim na bestida, walang alahas, walang makeup. Si Leon sa tabi ko ay nakaitim din, maputla ang kanyang mukha ngunit matalas ang kanyang mga mata, puno ng determinasyon. Mahigpit niyang hinawakan ang aking kamay habang pumapasok kami sa silid ng hukuman.Puno ang silid. Nakaupo ang mga mamamahayag sa likurang hanay ng mga upuan, handa ang kanilang mga kamera na makuha ang bawat sandali. Nakaupo ang hukom sa mataas na upuan sa harapan, seryoso at puno ng awtoridad ang kanyang mukha. Nakaupo ang hurado sa tabi, may mga ekspr
Ginugol ko ang tatlong araw sa ospital. Sinabi ng doktor na ako ay na-dehydrate nang malala, sobrang pagod, at may malalim na emosyonal na trauma. Inirekomenda nila na magpa-therapy ako, ngunit tumanggi ako. Hindi ko kailangan ng estranghero para makinig sa aking kwento. Kailangan ko ang anak ko pabalik. Ngunit dahil imposible iyon, kailangan ko lang magpatuloy sa pag-usad, kahit na ang bawat hakbang ay parang paglalakad sa mga basag na salamin.Sinundo ako ni Leon mula sa ospital. Sumunod sina Adrian at Sebastian sa likuran gamit ang kanilang sariling mga sasakyan. Tahimik ang biyahe pauwi sa mansion—tanging ang tunog ng makina ng sasakyan at ang aming magkasalitang paghinga ang naririnig. Hawak ni Leon ang aking kamay sa buong biyahe, hindi ito binitawan, na parang natatakot siyang mawala ako kung bitawan niya.Pagdating namin sa mansion, iba na ang pakiramdam ng lahat. Ang bahay na dating mainit at puno ng buhay ay ngayon ay parang isang malamig at tahimik na museo. Bawat sulok ay
Pinayagan si Leon na umuwi mula sa ospital matapos ang isang linggong intensive care. Binalaan siya ng doktor na huwag mag-stress, huwag gumawa ng mabibigat na aktibidad, at bantayan ang kanyang kinakain. Ngunit alam ko, sa sandaling marinig ni Leon ang pangalan nina Clara at Richard, malilimutan niya ang lahat ng babala ng doktor. Masyadong malaki ang kanyang galit, masyadong malalim ang sugat sa kanyang puso.Sinundo ko siya mula sa ospital gamit ang sasakyan na ipinahiram ni Adrian. Nakaupo si Sebastian sa passenger seat, habang si Adrian naman ay sumunod sa likuran gamit ang kanyang sariling sasakyan. Lumabas si Leon mula sa pinto ng ospital na may mga hakbang na medyo nanghihina pa, ngunit ang kanyang mga mata ay matatalim na, puno ng determinasyon. Nakasuot siya ng itim na jacket na nagpapakita ng kanyang payat na katawan, ngunit ang kanyang awtoridad ay nanatili pa rin."Sigurado ka bang sapat na ang lakas mo para dito?" tanong ko, hawak ang kanyang siko upang suportahan siya.
Tuwing hapon, nang walang palya, kaming dalawa ni Leon ay pumupunta sa libingan ni Ethan.Nakaupo kami sa berdeng damo sa tabi ng puting marble na lapida na malinis at simple. Nakaukit dito ang pangalang Ethan Harrington, kasama ang petsa ng kapanganakan at petsa ng kamatayan na may pagitan lamang na limang taon. Masyadong maikli. Masyadong saglit. Isang buhay na dapat sana ay mahaba pa, ngunit pinutol ng mga malulupit na kamay.May dala akong bagong laruan sa bawat pagpunta. Minsan ibang plastic dinosaur, dahil mahilig na mahilig si Ethan doon. Minsan maliliit na sasakyan, o story book na may mga larawan na lagi niyang pinapabasa sa akin bago matulog. Ngayon, dala ko ang kanyang paboritong dinosaur—ang luma na, may natutuklap na pintura sa buntot, ngunit lagi niya itong niyayakap kapag natutulog.Inilapag ko ang dinosaur sa aking kandungan, pagkatapos ay hinimas ang malamig na ibabaw ng lapida."Kumusta, Mahal ko," bulong ko, paos ang aking boses. "Nandito si Mommy. Dinala ko ang kai
Pinayagan si Leon na umuwi mula sa ospital matapos ang isang linggong intensive care. Binalaan siya ng doktor na huwag mag-stress, huwag gumawa ng mabibigat na aktibidad, at bantayan ang kanyang kinakain. Ngunit alam ko, sa sandaling marinig ni Leon ang pangalan nina Clara at Richard, malilimutan niya ang lahat ng babala ng doktor. Masyadong malaki ang kanyang galit, masyadong malalim ang sugat sa kanyang puso.Sinundo ko siya mula sa ospital gamit ang sasakyan na ipinahiram ni Adrian. Nakaupo si Sebastian sa passenger seat, habang si Adrian naman ay sumunod sa likuran gamit ang kanyang sariling sasakyan. Lumabas si Leon mula sa pinto ng ospital na may mga hakbang na medyo nanghihina pa, ngunit ang kanyang mga mata ay matatalim na, puno ng determinasyon. Nakasuot siya ng itim na jacket na nagpapakita ng kanyang payat na katawan, ngunit ang kanyang awtoridad ay nanatili pa rin."Sigurado ka bang sapat na ang lakas mo para dito?" tanong ko, hawak ang kanyang siko upang suportahan siya.
Huminto ako sa paglalakad.Nanigas ang buong katawan ko na parang estatwa. Tumama sa aking likuran ang mga salita ni Ginoong Leon—matalim at malamig, na para bang talim ng kutsilyong nakadikit sa aking leeg."Sino ang nagturo sa iyo ng ganyang kawalang-galang?"Hindi ako nangahas na lumingon. Umiin
Pag-aari niya.Hindi ako isang bagay, at hindi ako pag-aari ninuman.Dahan-dahang inalis ni Ginoong Leon ang kanyang braso mula sa aking baywang. Pagkatapos ay bumalik siya sa mesa ng bilyar, kinuha ang cue stick na ibinaba niya kanina, at ipinagpatuloy ang laro na para bang walang nangyari.Para b
Napabuntong-hininga ako nang malalim. Kapag si Clara ang nag-utos, kailangan kong sumunod. Kapag hindi ako pumunta, magagalit siya. Kabisa ko na kung gaano kasama ang kanyang galit—may mga bagay na lumilipad, ang kanyang mga salita ay mas matalim pa kaysa kutsilyo, at maaari niya akong palayasin sa
Ana's Pov.Nakaupo ako sa isang kahoy na bangko sa simbahan. Mahigpit kong hawak ang laylayan ng aking palda hanggang sa ito'y magusot. Nakatayo sa harapan ang nobyo kong si Max, suot ang maayos niyang itim na amerikana. Sa tabi niya ay si Sasha, ang matalik kong kaibigan mula nang unang dumating a







