MasukAna's Pov.Nakaupo ako sa sahig ng maliit na inuupahang apartment, nakatitig sa itim na maleta sa harapan ko. Mabigat ang maletang iyon, hindi masyadong malaki, ngunit puno. Ibinigay ito ni Leon nang umalis ako. Hindi niya sinabi kung magkano ang laman. Hindi ako nagtanong at tinanggap ko na lang gaya ng dati.Kaninang umaga binuksan ko ito at ang laman ay pera. Hindi ko binilang, ngunit sa kapal nito, marahil sapat na para mabuhay ng isang taon o dalawa. Kuripot nga si Leon, ngunit kapag nagbibigay siya, nagbibigay siya ng halagang hindi kapani-paniwala.Ngunit hindi ako mabubuhay nang habang-buhay sa perang ibinigay niya.Kailangan kong magtrabaho.Ngunit ano ang kaya kong gawin?Wala akong diploma sa kolehiyo. Wala akong espesyal na kasanayan. Dating katulong lang ako na nagkataong naging asawang kontraktwal at puta ng tatlong mayamang lalaki.Yumuko ako at tinitigan ang aking mga kamay, magaspang, makapal, hindi maganda tulad ng mga kamay ng ibang babae.Hindi bababa sa ito ang ak
Dahan-dahang pumasok ang sasakyan ni Leon sa gate ng mansion. Naka-on pa rin ang mga ilaw sa hardin gaya ng dati, umaagos pa rin ang fountain sa harap, lahat ay tila pareho. Ngunit may kulang. Isang bagay na hindi niya makita, ngunit maramdaman niya. Ang init. Ang tunog ng tawa. Ang aroma ng kape na niluluto sa umaga.Tahimik.Tila napakatahimik ng mansion na ito nang wala si Ana.Bumaba si Leon mula sa sasakyan. Maayos pa rin ang kanyang itim na jacket, perpekto pa rin ang kanyang kurbata, ngunit gusot ang kanyang mukha. Hindi dahil sa pagod sa trabaho, kundi dahil sa pagod sa pagpapanggap na maayos ang lahat.Pumasok siya sa bahay. Tumango ang mga katulong bilang paggalang. Isa sa kanila, isang babaeng nasa katanghaliang gulang na nagtatrabaho na sa mansion na ito mula noong bata pa si Clara, ay nag-alok na magdala ng kape."Huwag na, gusto kong mag-isa."Nagtinginan ang mga katulong, pagkatapos ay umalis na iniwan si Leon sa malawak at tahimik na sala.Umupo si Leon sa pangunahing
Author's Pov.Makalipas ang isang linggo mula nang umalis si Ana, mas malamig ang pakiramdam ng opisina ni Leon kaysa karaniwan. Hindi dahil sa temperatura ng kwarto, kundi dahil sa presensya ng tatlong lalaking nakaupo roon nang walang sigla tulad ng dati.Sabay na dumating sina Adrian at Sebastian, gaya ng dati. Nakaupo sila sa sofa na nakaharap kay Leon na nakasandal sa kanyang malaking upuan, may hawak na baso ng whiskey. Sa mesa, nakakalat ang mga dokumento ng bagong proyekto na dapat sana ay natapos nang pag-usapan isang oras na ang nakalipas, ngunit walang nakatuon."Bakit hindi sumasagot si Ana sa mga mensahe ko?" tanong ni Adrian.Hindi sumagot si Leon."Isang linggo na siyang hindi nagrereply sa mga mensahe ko. Tinawagan ko siya, hindi sumasagot. Nagpadala ako ng mensahe, isang check mark lang," sabi ni Adrian."Tinignan namin sa mansion, sinabing wala na siya roon. Sabi ng mga katulong, umalis siya bitbit ang isang maliit na maleta. Hindi alam kung saan," sabi ni Sebastian.
Kinabukasan, bumalik ako sa ospital. Nakahiga pa rin si Clara nang mahina sa kanyang kama. Maputla ang kanyang mukha, namamaga ang kanyang mga mata, ngunit matalim ang kanyang titig nang makita akong pumasok. Umupo ako sa upuan sa tabi ng kanyang kama. Walang nagsalita nang ilang sandali. Tanging ang tunog ng heart monitor na dahan-dahang tumitibok, nagpapaalala na buhay pa si Clara."Ana," tawag niya sa wakas. Paos ang kanyang boses, halos hindi marinig.Tinitigan ko siya."Alam kong wala akong karapatang humingi ng kahit ano sa iyo, ngunit nakikiusap ako, iwan mo na ang tatay ko."Tumahimik ako."Hindi ako mabubuhay kung kasama ka niya. Hindi ko kayang makita kayong dalawa nang magkasama sa mansion na iyon. Bahay ko iyon. Iyon lang ang tanging lugar na natitira sa akin. Nawala na ang nanay ko at ayaw ko ring mawala ang tatay ko.""Clara...""Hinding-hindi siya makakapag-focus sa akin kung nandiyan ka pa. Alam kong makasarili ako. Alam kong masama ako. Ngunit nakikiusap ako, iwan mo
Natauhan si Clara makalipas ang halos isang oras matapos ang operasyon. Dahan-dahang iminulat niya ang kanyang mga mata, nananamlay pa rin, namumula pa rin dahil sa natitirang anestesya at sa mga luhang hindi tumigil sa pag-agos simula nang makatulog siya.Maputla ang kanyang mukha, tuyo ang kanyang mga labi, at ang kanyang blond na buhok ay basang nakadikit sa kanyang noo. Nakatayo ako sa sulok ng kwarto, sa tabi ng bintana, sinisikap na bigyan ng espasyo sina Leon at ang kanyang anak.Ngunit hindi tiningnan ni Clara ang kanyang ama. Walang laman ang kanyang mga mata, nakatitig sa puting kisame, na parang walang ibang tao sa kwartong iyon maliban sa kanyang sarili. Nakatayo si Leon sa tabi ng kama, mahigpit na nakakuyom ang kanyang mga kamay sa tabi ng kanyang katawan.Hindi ko mabasa ang kanyang mukha—isang pinaghalong galit, kalungkutan, at pagkadismaya, ngunit sinisikap niyang manatiling kalmado."Clara, tingnan mo si Tatay. Bakit mo ginawa ito? Bakit mo pinatay ang sarili mong sa
Nakahiga ako sa kanang bahagi ng kama ni Leon, nagpapanatili ng distansya. Si Leon naman ay nakahiga sa kaliwang bahagi, nakaharap sa akin. Ang kanyang itim na mga mata ay nakatitig sa akin, hindi kumukurap."Gusto ko ang buhok mong nagsisimula nang kulutin muli," sabi niya.Hindi ako sumagot."Gusto ko ang mukha mong medyo may laman. Hindi ko gusto kapag masyado kang payat."Tumahimik pa rin ako."Gusto ko...""Leon," putol ko. "Tama na. Pagod na ako."Lumapit siya. Hinawakan ng kanyang kamay ang aking baba, pinihit ang aking mukha patungo sa kanya."Hindi pa ako tapos magsalita.""Tapos na ako."Hinalikan ako ni Leon.Dumikit ang kanyang mga labi sa aking mga labi. Wala akong naramdaman.Umiwas ako.Nanlaki ang noo ni Leon. "Bakit?""Ayoko.""Ayaw mo sa ano?""Ayokong hawakan. Ayokong halikan. Ayaw ko ng anuman mula sa iyo ngayong gabi."Umusog si Leon nang bahagya. Nagbago ang kanyang mukha mula sa mainit patungo sa malamig."Dahil iniisip mo pa sina Adrian at Sebastian?""Hindi."
Tumahimik ako.Kasal. Hindi ko kailanman naisip na magpapakasal, lalo na sa isang lalaking kasing-yaman at kasing-misteryoso ni Ginoong Leon. Isa lang akong matabang at ordinaryong dalaga na ang buhay ay nauubos sa paglilinis ng dumi ng ibang tao."Bakit ako?" tanong ko.Nakayuko pa rin si Ginoong
Dalawang araw na ang lumipas.Sinikap kong iwasan si Ginoong Leon at ang kanyang mga bisita. Mas pinalakas ko ang trabaho kaysa dati. Nilinis ko bawat sulok ng mansyon, nilabhan ang mga damit ni Clara hanggang sa mabango, at winalis ko pa ang bakuran na hindi ko naman ginagalaw noon. Umaasa akong s
Huminto ako sa paglalakad.Nanigas ang buong katawan ko na parang estatwa. Tumama sa aking likuran ang mga salita ni Ginoong Leon—matalim at malamig, na para bang talim ng kutsilyong nakadikit sa aking leeg."Sino ang nagturo sa iyo ng ganyang kawalang-galang?"Hindi ako nangahas na lumingon. Umiin
Pag-aari niya.Hindi ako isang bagay, at hindi ako pag-aari ninuman.Dahan-dahang inalis ni Ginoong Leon ang kanyang braso mula sa aking baywang. Pagkatapos ay bumalik siya sa mesa ng bilyar, kinuha ang cue stick na ibinaba niya kanina, at ipinagpatuloy ang laro na para bang walang nangyari.Para b







