Masukฝ่ามือเรียวที่เหี่ยวย่นตามวัยวางกรอบรูปกรอบใหม่ลงบนโต๊ะที่อัดแน่นด้วยกรอบรูปมากมาย เศษกระดาษที่ถูกตัดถูกขยำรวบใส่ถังขยะ ก่อนจะยกถังขยะนั้นกลับไปไว้ที่ของมัน มารีแอนน์มองภาพเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันหลังให้เมื่อมีเสียงเรียก ประตูบ้านถูกเปิดออกพร้อมแสงสว่างของช่วงสายสาดส่องเข้ามาด้านในกรอบรูปที่ติ
“พี่เมอร์ลิน เอ่อ ยินดีด้วยนะครับกับการแต่งงาน” อูรีเอลเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ“เออ ขอบใจ” และเมอร์ลินก็ขอบใจห้วน ๆ เพราะยังไม่ชอบหน้าอูรีเอลเหมือนเคย“ผมรู้ว่านายเกลียดผม แต่ช่วยรับของขวัญชิ้นนี้ได้หรือเปล่า?” อิการาชิพูดขึ้นมาก่อนวางกล่องบางอย่างที่มีขนาดเท่าฝ่ามือลง เมอร์ลินไม่ได้แสดงท่าทางรังเกีย
เมื่อได้เวลาอันสมควร เรเธเซียก็ถูกเมอร์ลินอุ้มพามาที่กลางสนาม จากซุ้มแต่งงานกลายเป็นโต๊ะที่มีเค้กช็อกโกแลตและลูกสตอเบอร์รี่วางเรียงเป็นชั้น ๆ บนเค้กมีเทียนเลขสามปักอยู่พร้อมตัวอักษร HBD.SIASIA เขียนอยู่ ผู้คนมากมายที่รายล้อมล้วนเป็นคนที่รักหนูน้อยเรเธเซียคนนี้ แต่เสียใจด้วยที่ในสายตาของเรเธเซียมีแต่
“แต่เรเธเซียคงยังไม่รู้สินะว่าตัวเองจะเป็นพี่สาวแล้ว” พอพูดแล้วก็หันมองเจ้าหญิงน้อยที่สนใจแต่เล่นกับคุณลุงมาเวอริค เมอร์ลินยิ้มบางก่อนสายตาจะสะดุดกับใบหน้าที่ดูซีดเล็กน้อยของอิการาชิ ตามจริงไม่จำเป็นต้องใส่ใจ แต่เขาก็ไม่อยากให้ใครมาตายในที่ของเขา เมอร์ลินจึงขอตัวแล้วเดินเข้ามาหาพี่ชาย“จะตายเหรอ? ถ้
‘ถ้าเซียเซียเห็นดาดี๊กับมามี๊จุ๊บ ๆ กัน เซียเซียต้องปิดตาแบบนี้นะคะ’ทั้งบอกและทำให้ดูเป็นตัวอย่าง การอบรมของคุณอาฝาแฝดก็เลยประสบความสำเร็จ ยกเว้นโอนิกซ์ที่ยืนจ้องตาแป๋ว ซึ่งแน่นอนว่ารามิเอลกับอิดอนได้แต่กำหมัดอยากซัดหน้าโจไซอาห์เหลือเกินช่วงเวลานี้นับเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขรองลงมาจากตอนเห็นหน้าลู
โจไซอาห์ทำให้พี่ชายอย่างมาเวอริครู้สึกอุ่นใจที่จะฝากน้องชาย แม้ความเป็นจริงเขาจะไม่มีสิทธิ์เข้ายุ่งเพราะทั้งคู่เคยแต่งงานกันแล้ว แต่พอได้รับหน้าที่พี่ชายจากเมอร์ลิน ความหวงน้องมันก็ทำงานเกินหน้าตาทันที“พ่อได้ยินและได้รับรู้ถึงความรักที่ลูกมีต่อภรรยา ขอให้พระเจ้าทรงมอบพรแด่ลูก” บาทหลวงกล่าวขึ้นพร้อม
“ผมก็ไม่เคยเห็นครับ... นอกจากผมกับโรมันและคุณชายเมอร์ลิน มีใครเข้าห้องทำงานคุณชายได้อีกครับ?” ไทกิมองหน้าผู้เป็นนายพลางเอ่ยถาม ในหัวของไทกิตอนนี้มีคนคนหนึ่งอยู่ เอมี่ อาจจะเป็นเธอก็เป็นได้“เรียกเอมี่ให้มาหาฉันที่ห้อง” กดอินเตอร์คอมเรียกเอมี่ทันที ถ้าหากไม่นับเมอร์ลิน ไทกิ โรมัน คนที่เข้าห้องทำงาน
“ฉันรู้จากเอมี่ แต่ไม่คิดว่านายจะลืมเรื่องฮีทเตอร์ที่ส่งมาให้นาย”“ผมไม่ได้ลืมนะครับ ก็คุณพ่ออุตส่าห์ส่งมาให้” เมอร์ลินหันมาตอบคนด้านหลังที่ยืนอยู่ แต่สีหน้าของโจไซอาห์ที่แสดงออกมามันทำให้เมอร์ลินตระหนัก ก่อนมือเรียวจะยกปิดปากมองหน้าสามีทึ่ง ๆ “คุณเป็นคนส่งมาหรอกเหรอครับ?! แล้วทำไมเอมี่ถึงบอกว่าเป็น
“อา ใช่”“เหอะ ให้ตายก็ไม่มีวันไปอยู่หรอก แล้วถึงแม้เราจะเทคเอาคฤหาสน์หลังนั้นมาได้ ผมก็ให้ค่าเป็นแค่ที่พักสุดหรูเท่านั้น ไม่ควรได้เรียกว่าเป็นคฤหาสน์ครอบครัวหรอกนะครับ” แล้วเมอร์ลินก็ไม่รู้เลยว่าหากไปแล้ว เขาจะนอนหลับหรือเปล่า นอนในที่ที่ไอ้หมูเวรนั่นเคยอยู่น่ะนะ? คิดแล้วอยากจะอาเจียน“จริงสิ คฤหาส
“แล้วทำไมต้องให้อ้อนด้วยครับ? บ้าไปแล้วหรือไง”“เขินหรือไง? เขินที่จะอ้อนฉันเหรอ?”“แล้วคุณไม่เขินหรือไงถ้าผมขอให้คุณอ้อนบ้าง?” ถามกลับพร้อมมองหน้าคนด้านบนที่มองลงมา โจไซอาห์ยิ้มก่อนส่ายหน้าแล้วเริ่มทำในสิ่งที่เรียกว่า ‘อ้อน’ ให้เมอร์ลินดูว่าเขานั้นไม่เขินแม้แต่นิดเดียว“ที่รัก คืนนี้อาบน้ำด้วยกันนะ







