Masukฝ่ามือเรียวที่เหี่ยวย่นตามวัยวางกรอบรูปกรอบใหม่ลงบนโต๊ะที่อัดแน่นด้วยกรอบรูปมากมาย เศษกระดาษที่ถูกตัดถูกขยำรวบใส่ถังขยะ ก่อนจะยกถังขยะนั้นกลับไปไว้ที่ของมัน มารีแอนน์มองภาพเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันหลังให้เมื่อมีเสียงเรียก ประตูบ้านถูกเปิดออกพร้อมแสงสว่างของช่วงสายสาดส่องเข้ามาด้านในกรอบรูปที่ติ
“พี่เมอร์ลิน เอ่อ ยินดีด้วยนะครับกับการแต่งงาน” อูรีเอลเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ“เออ ขอบใจ” และเมอร์ลินก็ขอบใจห้วน ๆ เพราะยังไม่ชอบหน้าอูรีเอลเหมือนเคย“ผมรู้ว่านายเกลียดผม แต่ช่วยรับของขวัญชิ้นนี้ได้หรือเปล่า?” อิการาชิพูดขึ้นมาก่อนวางกล่องบางอย่างที่มีขนาดเท่าฝ่ามือลง เมอร์ลินไม่ได้แสดงท่าทางรังเกีย
เมื่อได้เวลาอันสมควร เรเธเซียก็ถูกเมอร์ลินอุ้มพามาที่กลางสนาม จากซุ้มแต่งงานกลายเป็นโต๊ะที่มีเค้กช็อกโกแลตและลูกสตอเบอร์รี่วางเรียงเป็นชั้น ๆ บนเค้กมีเทียนเลขสามปักอยู่พร้อมตัวอักษร HBD.SIASIA เขียนอยู่ ผู้คนมากมายที่รายล้อมล้วนเป็นคนที่รักหนูน้อยเรเธเซียคนนี้ แต่เสียใจด้วยที่ในสายตาของเรเธเซียมีแต่
“แต่เรเธเซียคงยังไม่รู้สินะว่าตัวเองจะเป็นพี่สาวแล้ว” พอพูดแล้วก็หันมองเจ้าหญิงน้อยที่สนใจแต่เล่นกับคุณลุงมาเวอริค เมอร์ลินยิ้มบางก่อนสายตาจะสะดุดกับใบหน้าที่ดูซีดเล็กน้อยของอิการาชิ ตามจริงไม่จำเป็นต้องใส่ใจ แต่เขาก็ไม่อยากให้ใครมาตายในที่ของเขา เมอร์ลินจึงขอตัวแล้วเดินเข้ามาหาพี่ชาย“จะตายเหรอ? ถ้
‘ถ้าเซียเซียเห็นดาดี๊กับมามี๊จุ๊บ ๆ กัน เซียเซียต้องปิดตาแบบนี้นะคะ’ทั้งบอกและทำให้ดูเป็นตัวอย่าง การอบรมของคุณอาฝาแฝดก็เลยประสบความสำเร็จ ยกเว้นโอนิกซ์ที่ยืนจ้องตาแป๋ว ซึ่งแน่นอนว่ารามิเอลกับอิดอนได้แต่กำหมัดอยากซัดหน้าโจไซอาห์เหลือเกินช่วงเวลานี้นับเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขรองลงมาจากตอนเห็นหน้าลู
โจไซอาห์ทำให้พี่ชายอย่างมาเวอริครู้สึกอุ่นใจที่จะฝากน้องชาย แม้ความเป็นจริงเขาจะไม่มีสิทธิ์เข้ายุ่งเพราะทั้งคู่เคยแต่งงานกันแล้ว แต่พอได้รับหน้าที่พี่ชายจากเมอร์ลิน ความหวงน้องมันก็ทำงานเกินหน้าตาทันที“พ่อได้ยินและได้รับรู้ถึงความรักที่ลูกมีต่อภรรยา ขอให้พระเจ้าทรงมอบพรแด่ลูก” บาทหลวงกล่าวขึ้นพร้อม
“อ๊า อ๊ะ แฮ่ก อื๊ออ...!” เมอร์ลินรู้สึกดีกว่าทุกครั้งจนเผลอแอ่นสะโพกเข้าหาแรงกระแทกที่โถมเข้ามา มือเรียวเริ่มลื่นออกจากขอบเคาน์เตอร์ในทุก ๆ ครั้งที่คนด้านหลังโถมเข้าใส่ ตัวตนที่ต่อให้อยู่กับมันมาห้าปีก็ไม่มีทีท่าว่าจะชินนั้นกำลังเข้าออกช่องทางเขาอย่างบ้าคลั่งเหมือนกับเมอร์ลินที่คลั่งมันจนอยากให้เข้
“ฉันจะลบสัมผัสไอ้เวรนั่นให้นาย” สบตากับภรรยาตอนพูดแล้วเริ่มพรมจูบไปตามฝ่ามือ เขาไม่รังเกียจเลยที่มือเมอร์ลินดูเปื่อยจนน่าเกลียด กลับกันเขาโกรธมากกว่า โกรธที่มือสวย ๆ ข้างนี้ต้องกลายเป็นอะไรที่ไม่น่าดู ส่วนตรงไหนที่เป็นแผลเขาก็เลียให้แผ่วเบา เก็บทั้งเลือดหรือเศษฝุ่นที่อาจติดปากแผลอย่างไม่รังเกียจ เมอ
“น้องพี่ยังซัพพอร์ตได้ดีเหมือนเคย” พูดแล้วยิ้มกว้างพร้อมชูนิ้วโป้งให้ พอร์ชถลึงตาแล้วยกปืนยิงเฉียดแก้มพี่ชายไป “เอ๊ะ...” เจฟรีย์เหงื่อแตกพลั่กเมื่อลูกกระสุนของน้องชายผ่านแก้มไป แม้มันจะไปเจาะเข้ากลางหน้าผากของคนที่ลอบเข้าข้างหลังเขาก็ตาม“หันไปจัดการได้แล้ว! แล้วผมอยู่ช่วยให้ตลอดไม่ได้หรอกนะเว้ย” พอ
ปรายตามองแขนของตนเองที่ถูกมีดเฉือนตอนไหนก็ไม่รู้ พลันรอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏแล้วตามด้วยเสียงหัวเราะ“ฮ่า ๆ ๆ เอาจริงดิ ฉันพลาดได้ไงเนี่ย” แต่ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ เป็นถึงหมาของตระกูลโบนตันซ์จะไร้ฝีมือได้ยังไงกันล่ะ“เลิกเล่นได้แล้ว! รีบ ๆ เคลียร์แล้วมาห้ามแฝดที!” เจฟรีย์ตะโกนบอกพี่ชายพร้อมยกเท้าเตะเสยคางค







