ล่องเรือกับลุงชาวเล

ล่องเรือกับลุงชาวเล

ผู้​เขียนข้าวหลาม

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ

เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

ตัวอย่างบางช่วงบางตอนของเนื้อหา…

“อ๊าคคคค… ดูดเก่งเหลือเกินไอ้หนูลุงปวดเอ็นไปหมดแล้ว… ”

เสียงครางต่ำในลำคอของลุงแดงบ่งบอกว่ากำลังเสียวจัด ทำให้คินน์ยิ่งได้ใจ ก้มลงดูดพร้อมกับเอามือไล้รูดลำเอ็นอย่างเมามัน

“อ๊า… แน่นปากแลยครับ… ”

คินน์รับความใหญ่เอาเข้ามาจุกๆ…

ก่อนจะคายหัวเอ็นออกมาเพียงชั่วครู่เพื่อหายใจ แล้วก้มลงดูดอีกครั้ง รับเอาเข้ามาครึ่งลำก็ถึงคอหอย ลุงแดงกระเด้าซอยดังซ่วบๆ

“อ๊ากกก… อูยยย… โคตรเสียว… ”

ลุงแดงครางไม่หยุด…

เอามือข้างหนึ่งโอบต้นคอของคินน์ มืออีกข้างที่เหลือเอื้อมลงมาไล้ลูบเนินอกขาวเนียน

บีบเคล้นเต้าเนื้อชูชันขึ้นมาคล้ายรูปทรงขนมเทียนน้อยๆ เอวขยับส่ายลอยร่อน อัดท่อนเอ็นป้อนใส่ปากของหนุ่มน้อยอย่างดุดันแล้วบีบเคล้นหัวนมไปด้วยจนคินน์แสดงอาการเสียวออกมา

คินน์ตั้งหน้าตั้งตาจัดการกับชะโดตัวใหญ่ของลุงแดงอย่างเอร็ดอร่อย ปาดลิ้นบดนาบลงมาตลอดลำจนสุดตอโคนอวบหนาแล้วอ้าปากกว้าง ดูดก้อนไข่หดเกร็งเหมือนลูกเงาะสีน้ำตาลเชื่อมติดอยู่ใต้ตอโคนอวบหนา

“อู้วววว… อ๊าคคค… ”

ลุงแดงเสียวไข่…

มือโอบขยุ้มท้ายทอยของคินน์ โก่งเอวกระเด้า มืออีกข้างเอื้อมลงมาบีบขยำก้นกลมกลึงงอนสวย

“อู้วววว… ก้นนิ่มน่ากระแทกมากไอ้หนู”

ลุงแดงแสดงท่าทางอยากว่าสอดใส่ความเป็นชายเข้าไปในรูสวรรค์ของหนุ่มน้อย

ล่องเรือกับลุงชาวเล

อำเภอคลองวาฬ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

‘คินน์’ ชายหนุ่มหน้าใสวัยสิบเก้าปีที่เพิ่งลงรถมอเตอร์ไซค์จ้างมาจากท่ารถตู้ในตลาดเล็กๆ กำลังเดินลัดเลาะเลียบชายหาด ตรงไปยังหมู่บ้านชาวประมงซึ่งแลเห็นอยู่ไม่ไกล

ระหว่างทางที่เดินเข้ามา…

มีเรือประมงจอดเรียงรายไปตลอดสองข้างถนนคอนกรีตแคบๆ ทอดยาวเข้าไปกลางเวิ้งน้ำสีครามโอบล้อมหมู่บ้านชาวประมง

คินน์ทอดสายตามองหาเป้าหมาย…

คือบ้านพักแบบโฮมสเตย์ของลุงชาวประมงสุดหล่อล่ำคนหนึ่ง ตามที่ได้ค้นหาข้อมูลมาจากโซเชี่ยลจนเจอโฮมสเตย์ที่ถูกใจแห่งนี้

“ป้าครับ… รู้จักบ้านของลุงแดงไหมครับ”

คินน์ร้องถามหญิงวัยกลางคนร่างอวบ ผิวคล้ำอย่างคนที่อยู่กับทะเลมาทั้งชีวิต

หล่อนสวมเสื้อคอกระเช้าสีครามเก่าซีด กำลังก้มๆ เงยๆ เก็บปลาหมึก วางเรียงรายอยู่เต็มตะแกรงสูงระดับเอว ตั้งอยู่ข้างทาง ท่ามกลางสายลมและกลิ่นปลาหมึกปลาเค็มโชยเคล้ากลิ่นอายทะเลลอยมากระทบปลายจมูก

“แดง… แดงไหนของเอ็งวะไอ้หนุ่ม… ”

คนถูกถามชะงักไปชั่วขณะ…

เหลียวหลังกลับมามองหนุ่มแปลกหน้าที่ร้องถามเสียงดังอยู่ทางด้านหลัง

“ลุงแดงที่บ้านแกเป็นโฮมสเตย์ครับ… แล้วเขารับจ้างพานักท่องเที่ยวออกเรือตกหมึก”

คินน์บอกรายละเอียดตามที่ได้รู้มา…

เรียกว่าแทบจะตามติดชีวิตของลุงแดงเลยก็ว่าได้ คินน์มากดไลค์ในเพจเฟสบุ๊คของลุงแดงมานานจนอยากได้เจอตัวจริงเป็นๆ

“อ๋อ… ตา ‘แดงใหญ่’ น่ะเอง”

หล่อนว่า…

เข้าใจแล้วว่าคนที่ชายหนุ่มกำลังตามหานั้นคือใคร

“ครับ… รู้จักใช่ไหมครับ… แล้วทำไมต้องเรียกตาแดงใหญ่ล่ะครับ… ”

คินน์นึกสงสัย

“ก็ตัวแกใหญ่ยังกับหมี… ”

         คำพูดของหล่อนบ่งบอกถึงรูปพรรณสัณฐานของลุงแดงได้อย่างชัดเจน ผู้ชายคนนี้ตัวใหญ่ ขนเยอะเหมือนมี หน้าตามีหนวดเคราคมคร้าม

         “ถ้าตัวใหญ่ๆ ก็ใช่แล้วครับ… ”