องศาเดือดเชือดหัวใจ [End]

องศาเดือดเชือดหัวใจ [End]

last updateHuling Na-update : 2026-03-29
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
27Mga Kabanata
313views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

รื่องราววุ่นๆ เริ่มต้นขึ้นเมื่อ คิน (28 ปี) เชฟไฟน์ไดนิ่งระดับมิชลินสตาร์ผู้รักความสมบูรณ์แบบ ได้กว้านซื้อตึกแถวเก่าแก่เพื่อสร้างร้านอาหารฝรั่งเศสสาขาใหม่ ทำให้ เหนือ (22 ปี) ทายาทร้าน "เจ๊หอมตามสั่ง" ที่สืบทอดวิชาควงกระทะเหล็กมาจากแม่ ต้องเผชิญกับวิกฤตโดนไล่ที่กะทันหัน ด้วยความปากแจ๋วและไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา เหนือท้าคินแข่งทำอาหารเพื่อยื้อเวลาให้ร้านของแม่ แต่ด้วยประสบการณ์ที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว เหนือพ่ายแพ้ราบคาบและต้องยอมตกเป็น "ลูกจ้างขัดดอก" ในครัวสุดเนี้ยบของคินเป็นเวลา 3 เดือน!

view more

Kabanata 1

กลิ่นพริกแกงและคนแปลกหน้า

海市臘月初,比往年都要冷。

容姝面無表情地窩在沙發裡,聽著樓下婆婆王淑琴的叫罵聲。

「容姝你生不出孩子就算了?這都幾點了還不做飯!你想餓死我跟小霖是不是?」

她嫁給傅景庭的六年,婆婆整天背地裡罵她是不下蛋的母雞。

可誰又知道,她的丈夫從一開始就沒碰過她。

「快下來幫我整理書包,我還要上學呢!」一個少年緊接著催促。

傅景霖是傅景庭的弟弟,簡直就是個混世小魔王,當初沒少折騰容姝。

在他看來,哥哥娶的這個嫂子比麵糰還好拿捏。

容姝下樓,機械般地進廚房,做飯,給小叔子整理書包飯盒。

「媽,飯弄好了!」

王淑琴看容姝一副活死人的樣子就來氣,水杯往桌子上重重一放:「容姝你膽子肥了啊?花著我兒子的錢,住著我兒子的房子,竟然敢給我擺臉色?信不信我立刻給景庭打電話,讓他跟你離婚!」

容姝手上的餐盤抖了下,深呼一口氣,硬是擠出了一絲笑容:「媽,我沒有。」

王淑琴才不信,陰陽怪氣道:「容姝,別以為有老太太給你撐腰,你就真的坐穩了這傅太太的位置,在漫音面前你什麼都不是!」

聽到那個女人的名字,容姝臉色發白。

傅景霖眼珠一轉,顯然看出了什麼,咧嘴一笑:「你還不知道吧?漫音姐快要出院了,我哥要把漫音姐接回來跟我們住在一起喔。」

容姝眼皮子一跳,擺放餐盤的手抖了一下。

王淑琴瞧不上女人這副裝模作樣的委屈,冷哼一聲,不耐煩地揮手:「別在我面前站著!影響我食慾,趕緊滾!」

容姝也不停留,轉身上了樓,重新窩在了沙發裡。

傍晚時分,一輛邁巴赫停在門口。

容姝倏地從沙發上起身,小跑到陽臺往下看去。

從車裡下來一名身姿修長的西裝男人,他容貌俊美,氣質出眾,簡直比電視上的大明星還要好看。

男人似乎察覺到有人看自己,抬頭跟容姝對視了一眼。

眼神冰冷,無情。

容姝習慣了這種目光,嘴角扯了扯,沒有一絲笑意。

傅景庭進了房間後,容姝像往常一樣,給他放著洗澡水:「老公,祖母去佛寺差不多快一個月了,下午的時候,她老人家打電話回來,說給你求個平安符……」

「我有事跟你說。」傅景庭叫住了正在忙碌的她。

容姝回過頭。

傅景庭一直用黝黑的眸子盯著她,那裡面有淡漠,有疏離,唯獨沒有溫情。

薄唇動了動,傅景庭沉聲開口:「顧漫音要回來,明天你搬出去。」

容姝的心一寸寸冷了下去。

果然,傅景霖說的沒錯。

「如果我不呢?」她的聲音很輕,好似一團縹緲的煙霧。

傅景庭皺眉。

眼前這個向來言聽計從的女人,還是第一次忤逆他。

他聲音一冷:「別忘了你六年前是怎麼嫁給我的。」

容姝怎麼可能忘記。

當初顧漫音出了車禍,是她撥打的120,也是她給顧漫音輸了熊貓血,傅景庭感謝她,並許諾她一個要求。

當時容姝只說了唯一的要求,就是跟他結婚。

那是她高中見傅景庭第一面,就紮根心底的念頭。
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
27 Kabanata
กลิ่นพริกแกงและคนแปลกหน้า
เสียงตะหลิวเหล็กกระทบกระทะเหล็กดังฉ่า แข่งกับเสียงไซเรนรถพยาบาลที่วิ่งผ่านหน้าปากซอย ควันพริกแกงโขลกเองลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณร้าน "เจ๊หอมตามสั่ง" จนลูกค้าหลายคนแอบจาม แต่ก็ไม่มีใครลุกหนีไปไหน เพราะรสชาติกะเพราเนื้อสับไข่ดาวกรอบของที่นี่คือเดอะเบสต์ของย่านนี้"เหนือ! โต๊ะสามกะเพราหมูกรอบเผ็ดน้อยได้ยังลูก!" เสียงป้าหอมตะโกนแข่งกับเสียงกระทะ"กำลังจัดจานครับแม่! เผ็ดน้อยของร้านเราคือพริกสามเม็ดนะพี่!" เหนือตะโกนตอบลูกค้าพลางตวัดตะหลิวสาดหมูกรอบลงในกระทะที่ไฟกำลังลุกท่วม เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย แววตามุ่งมั่นของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบสองปีทำให้เสน่ห์ของเขาทะลุควันไฟออกมาในขณะที่ความวุ่นวายกำลังดำเนินไป รถยุโรปสีดำมันปลาบราคาเหยียบแปดหลักก็ค่อยๆ เคลื่อนมาจอดเทียบฟุตบาทหน้าร้านอย่างผิดที่ผิดทางชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้มก้าวลงมาจากรถ รองเท้าหนังแบรนด์เนมเหยียบลงบนพื้นคอนกรีตที่มีคราบน้ำมันจางๆ เขายกมือขึ้นปัดจมูกเบาๆ เมื่อควันพริกแกงลอยมากระทบ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีเงินกวาดมองร้านอาหารเก่าซอมซ่อตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย"คิน" หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูแผนที่เทียบกับโฉ
Magbasa pa
รสชาติของการเอาชนะ
ตะหลิวในมือเหนือสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งปรี๊ดจนทะลุจุดเดือด"คุณพูดบ้าอะไร ตึกนี้ป้าศรีแกให้เราเช่ามาเป็นสิบปี สัญญาเพิ่งหมดไปเดือนที่แล้ว แกบอกว่าจะต่อสัญญาให้!" เหนือก้าวพรวดออกจากหลังเตามายืนประจันหน้ากับชายแปลกหน้า แม้ส่วนสูงของเขาจะน้อยกว่าอีกฝ่ายเกือบสิบเซนติเมตร แต่แววตาวาวโรจน์นั้นไม่ได้ลดละเลยแม้แต่น้อย"งั้นป้าศรีของคุณก็คงลืมบอกว่า แกขายตึกนี้ให้ผมเพื่อเอาเงินไปอยู่กับลูกที่เมืองนอกแล้ว" คินตอบเสียงเรียบ พลางยื่นหน้าจอแท็บเล็ตที่เปิดไฟล์สัญญาซื้อขายและโฉนดที่ดินที่โอนกรรมสิทธิ์เรียบร้อยแล้วให้ดู "ตามกฎหมาย เมื่อสัญญาเช่าเดิมหมดลงและไม่มีการต่อสัญญาใหม่ ผมในฐานะเจ้าของกรรมสิทธิ์คนปัจจุบัน มีสิทธิ์ให้พวกคุณย้ายออก... ภายในสามสิบวัน"เหนืออ้าปากค้าง หันขวับไปมองแม่ที่เดินออกมาจากหลังร้านพอดี ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนซีดเผือด บ่งบอกว่าสิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูดคือความจริง"แต่... แต่เราไม่มีเงินก้อนไปมัดจำที่ใหม่หรอกนะคุณ" ป้าหอมพูดเสียงสั่น "ขอเวลาเราสักสามสี่เดือน...""ไม่ได้ครับ แพลนรีโนเวทร้านของผมถูกวางตารางไว้หมดแล้ว ทุกวันที่ล่าช้าคือต้นทุนที่ผมต
Magbasa pa
รสชาติที่ซ่อนเร้น
บ่ายสามโมงตรง เหนือก้าวเข้ามาในครัวสตูดิโอส่วนตัวของคินบนชั้นสิบห้าของคอนโดหรูใจกลางเมือง เด็กหนุ่มเบิกตากว้างเมื่อเห็นความอลังการตรงหน้าทุกอย่างที่นี่ทำจากสเตนเลสสตีลเงาวับไร้รอยนิ้วมือ อุปกรณ์ทำอาหารหน้าตาประหลาดวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบราวกับห้องทดลองวิทยาศาสตร์ แสงไฟสีขาวสว่างจ้าตัดกับบรรยากาศทึมๆ ควันโขมงของร้านเจ๊หอมตามสั่งอย่างสิ้นเชิง"มาตรงเวลาดีนี่"เสียงทุ้มดังขึ้น คินในชุดเชฟสีขาวสะอาดตาสั่งตัดเข้ารูปยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อน เขาสวมผ้ากันเปื้อนสีดำสนิท ดูสง่างามและเยือกเย็นจนเหนือแอบหมั่นไส้"ระดับผม ไม่มีคำว่าเลทอยู่แล้ว" เหนือวางกระเป๋าเป้ที่บรรจุเครื่องปรุงสูตรลับของแม่ลงบนโต๊ะ "กติกาคืออะไร ว่ามาเลย""โจทย์วันนี้คือ 'Comfort Food' (อาหารเยียวยาจิตใจ) วัตถุดิบหลักคือ เนื้อวัววากิว A5 ที่อยู่ในตู้เย็น" คินชี้ไปที่ตู้แช่กะจกใส "เราจะทำอาหารคนละจาน และสลับกันชิม ตัดสินกันด้วยความสัตย์จริง... หวังว่าคุณจะลิ้นถึงพอนะ""ไม่ต้องห่วง ลิ้นผมน่ะแยกกรดด่างได้ยิ่งกว่ากระดาษลิตมัสอีก" เหนือยักคิ้วท้าทาย ก่อนจะพับแขนเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตของตัวเองขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ จากน
Magbasa pa
กฎเหล็กและรอยแผลใหม่
แปดโมงเช้าตรงเป๊ะ เหนือก้าวเข้ามาในครัวของร้าน 'L'Étoile' (เลทวล) กลิ่นเนยสด ไวน์ขาว และโรสแมรี่ลอยอวลอยู่ในอากาศ ครัวที่นี่กว้างขวางกว่าบ้านทั้งหลังของเขาเสียอีก อุปกรณ์ทุกชิ้นทำจากสเตนเลสสตีลเงาวับ เชฟและผู้ช่วยเกือบสิบชีวิตในชุดสีขาวกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานตามสเตชั่นของตัวเองอย่างเงียบเชียบ ไม่มีเสียงตะโกนด่าทอ ไม่มีเสียงกระทะเหล็กกระทบกัน มีเพียงเสียงมีดหั่นกระทบเขียงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ"ใส่ซะ"เสียงทุ้มเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง เหนือสะดุ้งเล็กน้อย หันไปพบกับคินในชุดเชฟเต็มยศ รังสีความเนี้ยบแผ่กระจายจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจแรง คินโยนเสื้อเชฟสีขาวขนาดพอดีตัวและผ้ากันเปื้อนให้เด็กหนุ่ม"หน้าที่ของคุณวันนี้คือ Commis Chef (ผู้ช่วยเชฟระดับต้น) เตรียมวัตถุดิบทุกอย่างให้พร้อมก่อนเปิดร้านตอนสิบเอ็ดโมง" คินชี้ไปที่กองแครอท หอมใหญ่ และเซเลอรีที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะเตรียมอาหาร "หั่นเต๋าแบบ Brunoise (บรุนัวส์) ขนาด 3 มิลลิเมตรเท่ากันทุกชิ้น... ห้ามขาด ห้ามเกิน""สามมิลลิเมตร? บ้าไปแล้ว ใครมันจะไปเอาไม้บรรทัดวัดตอนกินวะ" เหนือบ่นอุบอิบพลางหยิบมีดเชฟขึ้นมา"ในครัวของผม 'ความแม่นยำ' คือพระเจ้า ถ
Magbasa pa
ออมเล็ตไข่เยิ้ม...กับความในใจหลังครัวปิด
เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาเที่ยงคืนครึ่งเสียงเครื่องดูดควันในครัวของ 'L'Étoile' ถูกปิดลงแล้ว เหลือเพียงเสียงน้ำไหลจากก๊อกสเตนเลสที่เหนือเพิ่งล้างกระทะใบสุดท้ายเสร็จ ร่างโปร่งทรุดตัวลงนั่งบนลังพลาสติกหลังร้านอย่างหมดสภาพ แขนสองข้างล้าจนแทบยกไม่ขึ้น การเป็นผู้ช่วยเชฟในร้านอาหารระดับนี้มันสูบพลังงานมากกว่าการผัดกะเพราหน้าเตาสามเตาพร้อมกันเสียอีกจ๊อกกก~เสียงประท้วงจากกระเพาะอาหารดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เหนือยกมือลูบท้องตัวเองเบาๆ ตั้งแต่เช้าเขากินแค่ขนมปังแผ่นเดียว เพราะมัวแต่เกร็งกับการหั่นผักสามมิลลิเมตรจนกินอะไรไม่ลง"เสียงดังไปถึงหน้าร้านเลยนะ"เหนือสะดุ้งสุดตัว หันไปมองต้นเสียง คินยืนพิงกรอบประตูครัวในชุดไปรเวทสบายๆ เสื้อยืดสีดำคอวีกับกางเกงสแล็กเข้ารูป ซึ่งดูแปลกตากว่าชุดเชฟที่คุ้นเคย แต่กลับขับเน้นให้รูปร่างสูงโปร่งของเขาดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ"ก็คนมันหิวนี่นา กฎบ้าบออะไรห้ามพนักงานกินของในครัวก่อนเลิกงาน" เหนือบ่นอุบอิบ ขยับตัวลุกขึ้นยืนคินไม่ตอบ แต่เดินสวนเหนือกลับเข้าไปในครัว เขาหยิบชามกระเบื้องเคลือบสีดำออกมา เปิดตู้เย็นหยิบไข่ไก่สด เนยจืดชั้นดี และปูม้าแกะเนื้อที่เหลือจากการทำสเตชั
Magbasa pa
คราบน้ำตาและสัญญาฉบับใหม่
เช้าตรู่วันที่สามของข้อตกลง... วันนี้คือเส้นตายที่ร้าน "เจ๊หอมตามสั่ง" ต้องย้ายออกบรรยากาศหน้าร้านที่เคยคึกคักไปด้วยเสียงตะหลิวและควันพริกแกง บัดนี้เหลือเพียงกองลังกระดาษสีน้ำตาลวางซ้อนกันระเกะระกะ เหนือในชุดเสื้อยืดสีซีดกำลังก้มหน้าก้มตาใช้เทปกาวปิดกล่องใบใหญ่ ใบหน้าคมคายหมองคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัดจากการอดนอนและทำงานหนักทั้งที่ร้านของตัวเองและที่ 'L'Étoile'"เหนือ... แม่ขอโทษนะลูก ที่ทำบานปลายจนเราไม่มีแม้แต่เงินก้อนไปเช่าที่ใหม่" ป้าหอมลูบหลังลูกชายด้วยดวงตาแดงก่ำ"แม่ไม่ต้องคิดมาก ผมยังมีแรง เดี๋ยวผมทำงานที่ร้านเชฟนั่นครบสามเดือน ผมจะไปหาทำกะดึกเพิ่ม เราเริ่มใหม่ได้แม่" เหนือฝืนยิ้ม กุมมือที่หยาบกร้านของแม่ไว้แน่นโครม!!ลังกระดาษที่วางเรียงอยู่หน้าร้านถูกเตะจนล้มระเนระนาด ชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึงสองคนเดินกร่างเข้ามา เหยียบย่ำลงบนข้าวของที่หล่นกระจาย"จะรีบย้ายไปไหนป้าหอม! ดอกเบี้ยเดือนนี้ยังไม่จ่ายเลยนะเว้ย จะชิ่งหนีเฮียเรอะ!" หนึ่งในนั้นตะคอกเสียงดังลั่น"ผมบอกพวกพี่แล้วไงว่าขอเวลาอาทิตย์นึง! พวกผมกำลังเดือดร้อน โดนไล่ที่ พี่ไม่เห็นสภาพเหรอวะ!" เหนือพุ่งตัวไปขวางหน้าแม่ไว้ทันที ดวงต
Magbasa pa
บทเรียนแรก...ในระยะประชิด
สิบโมงเช้าตรงเป๊ะเหนือในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดมาอย่างดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตู้เสื้อผ้า นั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้หนังอิตาลีแท้ในห้องทำงานส่วนตัวของเชฟคิน บนโต๊ะกระจกใสมีสัญญาจ้างงานและสัญญากู้ยืมเงินวางอยู่เด็กหนุ่มจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปทีละหน้าจนครบ ก่อนจะดันแฟ้มกลับไปให้คนร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม"เรียบร้อย... ทีนี้ผมก็ตกเป็นทาสคุณเต็มตัวแล้วใช่ไหม จะให้ไปล้างจาน หั่นหอม หรือขัดเตาก็สั่งมาเลย" เหนือเชิดหน้าขึ้น ทำใจดีสู้เสือคินหยิบแฟ้มไปตรวจดูความเรียบร้อย ริมฝีปากหยัก勾ขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา "ใจร้อนจริงนะ แต่หน้าที่แรกของคุณวันนี้ ไม่ใช่ในครัว..."คินลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเหนือ "ตามผมมา ที่ห้องเทสติ้งรูม (Tasting Room)"เหนือขมวดคิ้ว แต่ก็ยอมลุกเดินตามแผ่นหลังกว้างไปอย่างว่าง่าย ห้องเทสติ้งรูมเป็นห้องกระจกส่วนตัวที่มีโต๊ะอาหารหรูหราตั้งอยู่ตรงกลาง แสงไฟสลัวๆ และเพลงแจ๊สเบาๆ คลออยู่ สร้างบรรยากาศที่ต่างจากหลังครัวลิบลับบนโต๊ะมีจานเซรามิกสีดำที่มี 'หอยเชลล์โฮตาเตะ คาร์ปาชโช' (Scallop Carpaccio) ชิ้นบางเฉียบ ราดด้วยซอสพอนสึยูซุใสแจ๋
Magbasa pa
ออเดอร์ลับ...กับซุป(ซ่อน)รสจัดจ้าน
ค่ำวันศุกร์คือช่วงเวลาที่ครัวของ 'L'Étoile' เดือดพล่านที่สุด บิลออเดอร์ยาวเหยียดถูกเสียบเรียงราย เสียงกระทะ เสียงมีด และเสียงสั่งการของคินดังก้องไปทั่ว ทุกอย่างดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบตามจังหวะที่ถูกเซ็ตไว้จนกระทั่ง... ผู้จัดการร้านวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในครัวด้วยสีหน้าซีดเผือด"เชฟครับ! โต๊ะวีไอพี... มาดามโรสครับ!"ชื่อของ 'มาดามโรส' นักวิจารณ์อาหารฝีปากกล้าและลูกค้าระดับไดมอนด์ ทำเอาซูเชฟและลูกมือหลายคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ"มาดามสั่งเทสติ้งเมนูตามปกติใช่ไหม?" คินถามโดยไม่ละสายตาจากการเซียร์เนื้อกวางในกระทะ"เอ่อ... ไม่ครับ" ผู้จัดการปาดเหงื่อ "มาดามบอกว่าวันนี้เธอเพิ่งบินกลับมาจากฝรั่งเศส รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวและเบื่ออาหารเลี่ยนๆ เธอขอปฏิเสธซุปครีมเห็ดทรัฟเฟิลในคอร์ส และสั่งเมนูพิเศษ... ขอซุปใสที่ 'ร้อนแรง จัดจ้าน และทำให้ตาสว่าง' แต่ต้องยังคงความหรูหราสมฐานะร้านเราครับ!"ทั้งครัวตกอยู่ในความเงียบงัน ซุปใสรสจัดจ้าน? ในร้านอาหารฝรั่งเศสไฟน์ไดนิ่งเนี่ยนะ?!"เราไม่มีวัตถุดิบทำต้มยำหรือซุปเอเชียเลยนะครับเชฟ" ซูเชฟหน้าเสีย "สมุนไพรเรามีแค่ไทม์ โรสแมรี่ ทาร์รากอน..."คินขมวดคิ้วแน่น สมองปร
Magbasa pa
รถสปอร์ต เก้าอี้พลาสติก และรสชาติของความทรงจำ
ตีหนึ่งสิบห้านาที ณ ลานจอดรถวีไอพีใต้ตึกคอนโดหรูเหนือยืนเตะฝุ่นรอด้วยความรู้สึกประหม่าปนสงสัย เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาตอนนี้ยับยู่ยี่แถมยังมีกลิ่นควันจางๆ ติดมาด้วย ทันใดนั้น แสงไฟหน้าจากรถสปอร์ตยุโรปสีดำขลับก็สาดเข้ามากระทบตา เสียงเครื่องยนต์ V8 ครางกระหึ่มก่อนที่รถจะจอดเทียบตรงหน้าเขา กระจกฝั่งผู้โดยสารเลื่อนลง เผยให้เห็นคินในชุดเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบนที่ดูผ่อนคลายกว่าปกติ"ขึ้นมาสิ" คินพยักพเยิดหน้าเหนือก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังอัลคันทาราสีแดงเพลิงอย่างเก้ๆ กังๆ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศในรถมันช่างหรูหราจนเขาแอบกลัวว่ากลิ่นควันจากตัวเขาจะไปติดเบาะราคาแพงนี่เข้า"เราจะไปไหนกันเนี่ย ดึกป่านนี้แล้ว รางวัลของคุณคือพาไปกินไฟน์ไดนิ่งร้านอื่นเพื่อจับผิดเขาหรือไง" เหนืออดไม่ได้ที่จะแขวะคินไม่ตอบ เขากระตุกยิ้มมุมปาก เหยียบคันเร่งพารถสปอร์ตพุ่งทะยานออกสู่ถนนที่ว่างเปล่ายามค่ำคืนยี่สิบนาทีต่อมา รถสปอร์ตราคาเหยียบแปดหลักก็ค่อยๆ ชะลอความเร็วลงและเปิดไฟเลี้ยวเข้าจอดริมฟุตบาท... ท่ามกลางดงร้านข้าวต้มโต้รุ่งและสตรีทฟู้ดที่ควันโขมง แสงไฟนีออนสีแสบตา และเสียงตะหลิวเคาะกระทะดังสนั่นเหนือเบิกตากว้าง หันขวับ
Magbasa pa
รสชาติที่คุ้นเคย... กับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ
หลังจากคืนกินข้าวต้มรอบดึก บรรยากาศระหว่างคินกับเหนือในครัว 'L'Étoile' ก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แม้คินจะยังคงความเนี้ยบและดุเรื่องการหั่นผักเหมือนเดิม แต่น้ำเสียงที่ใช้กับเหนือกลับมีความผ่อนปรนขึ้น และบางครั้ง... ลูกมือในครัวก็แอบเห็นเชฟใหญ่ลอบยิ้มเวลาที่พ่อครัวสตรีทฟู้ดเถียงฉอดๆ อยู่หน้าเตาทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปในทิศทางที่ดี... จนกระทั่งบ่ายวันพฤหัสบดีกริ๊ก...เสียงผลักประตูครัวกระจกบานใหญ่ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเบจที่ตัดเย็บอย่างประณีต ใบหน้าหล่อเหลาสไตล์ลูกครึ่งแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและสง่างาม กลิ่นน้ำหอมแบรนด์นิช (Niche Perfume) หรูหราลอยนำมาก่อนตัวการปรากฏตัวของเขาทำให้ทุกคนในครัวชะงัก รวมถึงคินที่กำลังสอนเหนือทำซอสรูซ์ (Roux) อยู่หน้าเตาด้วย"เชฟพัชร์..." ซูเชฟพึมพำด้วยความตกใจพัชร์ (Pat) คือเชฟขนมหวานระดับมิชลินสตาร์ ทายาทตระกูลดัง และที่สำคัญ... เขาคือ 'แฟนเก่า' ของคิน สมัยที่ทั้งคู่ยังเรียนและเปิดร้านอาหารด้วยกันที่ปารีส"Surprise... คิน"พัชร์ส่งยิ้มหวาน ก้าวฉับๆ ตรงดิ่งเข้ามาหาคินโดยไม่สนใจสายตาใคร ก่อนจะสวมกอดเชฟหนุ่มจอมเนี
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status