เลขาหน้าหวาน กับ ท่านประธานคลั่งรัก (Mpreg)

เลขาหน้าหวาน กับ ท่านประธานคลั่งรัก (Mpreg)

last updateLast Updated : 2025-05-09
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
26Chapters
4.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

อย่าให้เวทานนท์ได้คลั่งรัก เพราะเธอจะต้องรับศึกหนักมาก เวทานนท์ หนุ่มนักเรียนนอก ท่านประธานผู้คลั่งรัก อย่างคุณเลขาเนี่ยไม่ใช่ตัวเล็กสเปคเขา ปากแซ่บเกิน ยิ้มอ่อยได้ทุกคนยกเว้นเขาที่เป็นเจ้านาย คนแบบนี้เขาไม่มีทางชอบเด็ดขาด นวพรรษ เลขาหน้าหวานหล่อแบบโอปป้า ยิ้มทีทำเอาแฟนคลับคลั่ง ท่านประธานน่ะเหรอ คนอะไรหน้าตาก็ดีแต่นิสัยไม่ได้ดีไปกับหน้าตา สงสารคนที่จะมาเป็นแฟนจริงๆ

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 เลขา

"Ms. Eulalia Clearwater, where’s your family? You came alone?”

Eulalia Clearwater was baffled. She was just picking up some medical reports. Why would she need an entourage?

And speaking of family… did she even have one?

Her mom died giving birth to her, her dad saw her as a cash cow, and her brother blamed her for their mom’s death and couldn’t stand her. As for her lover… she practically fight tooth and nail for him. She almost forgot what the word “family” meant until the doc brought it up.

Eulalia snapped out of her daze and shook her head. “Just me, myself, and I.”

The doctor’s brows furrowed. He adjusted his glasses, let out a heavy sigh, and handed her a stack of lab reports with a look of pity and resignation.

"Ms. Clearwater, I’ve got bad news. You’ve got stomach cancer, and it’s pretty far along.”

He seemed to feel sorry for her, a young woman dealt such a rotten hand. He was extra gentle, like he was walking on eggshells.

Eulalia felt like the wind was knocked out of her. She grabbed the reports and scanned the numbers. She wasn’t a doc, but even she could tell her stomach was in bad shape.

She had a hunch something was up during the endoscopy, but she didn’t want to think about it.

The doctor pointed at the images, explaining everything in detail. Eulalia was half-listening, half-zoned out. The gist was, she didn’t have much time and needed to start chemo ASAP.

How long can you last with late-stage stomach cancer? She knew better than anyone – her grandpa fought it for two years before he kicked the bucket.

The doctor tried to be helpful. ”Ms. Clearwater, I really think you should get admitted for treatment as soon as possible.”

“Will that...make me better?” Eulalia’s voice was barely above a whisper, her face numb.

The doctor didn’t say anything, just gave a sad shake of his head.

Screw it then, she thought. She licked her dry lips, stood up, and stuffed the diagnosis into her bag.

She muttered a “thanks” and bolted out of the room.

Outside the hospital, it was raining cats and dogs. The rain was like ice daggers on her face. She fumbled for her umbrella, but the rain was coming down sideways. The umbrella was about as useful as a chocolate teapot.

It was March, not exactly freezing, but Eulalia felt cold to her bones. The chill seeped into her marrow and spread through her body.

Her fingers were red and numb. She held the umbrella with one hand and shoved the other in her pocket, but she couldn’t get warm.

Eulalia wandered aimlessly. She twisted the ring on her finger and looked up at the overcast sky. The weather in Windwatch City was as fickle as a pickle. Spring was supposed to be full of life, but here she was, staring down the barrel.

She flagged down a cab. When it pulled over, she slowly closed her umbrella and climbed in.

“Where to?” the driver asked.

“Sapphire Bay,” she mumbled.

After a while, she couldn’t help but pull out the diagnosis and look at the images again.

The picture of her stomach was twisted and ugly. It was hard to believe that thing was inside her.

Her stomach cancer was from hunger. She’d been married to Percival Dunraven for four years, and she’d bent over backward trying to please him, cooking his favorite dishes, hoping he’d come home to a feast and maybe, just maybe, soften up a bit.

But Percival couldn’t care less about sharing a meal with her. She didn’t let it get her down, though. She kept cooking and texting him, hoping he’d show up. But all she got for her trouble was stomach cancer.

Tears started rolling down her face. Eulalia took a deep breath. She thought she was tough as nails, that she’d seen it all.

But today, all her strength crumbled like a house of cards. Her stomach was in knots, and she was shaking like a leaf, biting back a moan.

The driver heard her crying and glanced in the rearview mirror. He’d never seen someone so utterly broken.

“Miss, what’s eating you? Heartbreak? Job troubles?” he ventured.

No answer.

He continued, “Look, life’s got its ups and downs. You gotta roll with the punches. Crying won’t fix anything. Get some rest, and tomorrow’s a brand new day.”

Eulalia looked up, her smile bitter. “Thanks,” she said. It was ironic that the first person to comfort her after her diagnosis was a total stranger.

The driver just smiled and focused on the road. When they reached Sapphire Bay, he pulled over.

Eulalia paid through her phone and got out. She tore up the diagnosis and chucked it in a trash can.

A cold wind blew. She wiped her tears and put on her usual cool and collected face. But her eyes were red and puffy, and her face was pale as a ghost.

She was Eulalia Clearwater, the unshakeable, but today, she was shaken to her core.

Eulalia was dead on her feet as she trudged up the stairs. Fumbling for her keys, she turned the lock and as the door creaked open, her foggy brain suddenly snapped to attention. Something was off.

She could hear someone on the phone through the door.

Percival Dunraven was back.

Should she tell him she’s been diagnosed with stomach cancer? Would he give a damn?

As Eulalia was wrestling with these thoughts, she found herself already inside the apartment. And there he was, Percival, looking like thunder, glaring at her.

“Where the hell have you been? Look at how many times I called you!” he barked.

Out gallivanting? Well, if getting blood tests and a stomach exam at the hospital counts as gallivanting, then sure. After all, she was practically knocking on death’s door.

Tears welled up in her eyes. Percival didn’t even notice, too busy giving her the stink eye for not picking up his calls.

Eulalia pulled out her dead phone from her bag and waved it. “Battery’s dead,” she said.

She had two phones - one for work, and the other just in case Percival called. But her stomach had been giving her hell, and she’d forgotten to charge it.

“What’s the emergency?” she asked, already knowing who had him so wound up.

Before she could finish her thought, Percival grabbed her hand and started dragging her out. ”Evadne’s hurt. She’s lost a lot of blood. You’re coming with me to the hospital.”

Just as she thought. His panic was all for Evadne Wilder.

Her heart ached.

Evadne had a severe blood clotting disorder and a rare blood type. And guess who was a match? Eulalia Clearwater.

She was soaked to the bone from the rain, her hair clinging to her back like seaweed. Her lips were blue, her hands icy cold. Percival didn’t notice any of it. He was in such a rush that he practically threw her into the backseat of his car.

As he drove, his gaze flicked to the rearview mirror and he caught sight of Eulalia’s pale face.

“Why the hell do you look like a ghost?” he grumbled.

...So he finally noticed.

Eulalia gave a bitter smile. Her throat felt like it was clogged with bile. She rolled down the window, watching the rain pour outside. She was freezing, her breath misting in the cold air, her eyelashes quivering.

Percival shot her a cold glance. Seeing her silent, he grew restless.

Something was off about Eulalia today.

But then he thought, why should he care? Evadne was his priority. He floored the gas pedal.

At the hospital, Percival dragged Eulalia out of the car. She could barely keep her footing as he yanked her along.

He pulled her into the blood draw room and coldly ordered a nurse, “Take her blood. No need to check, just hurry.”

Eulalia’s lips curled in bitterness. He trusted her blood more than he trusted her. Wasn’t he worried her cancer cells might get into Evadne?

She hesitated, then spoke up, “Percival, I’m not feeling well. Can we not do this today?”

His eyes narrowed dangerously. He grabbed her chin and hissed, “What right do you have to refuse? We signed a contract four years ago. It’s all there in black and white. Do your damn job, Eulalia.”

Yeah, that contract. Four years ago, she agreed to donate blood to Evadne in case of an emergency. It was all spelled out.

This was the deal she signed up for. Even if she was knocking on death’s door, she had to give blood for Evadne.

It was her debt to Percival.

That year, Evadne was in a car accident. She was losing blood fast and needed a rare blood type – RH negative.

When Percival begged her for help, Eulalia, in a moment of madness, made a deal: “Marry me, and I’ll save Evadne.”

She could still remember the shock in his eyes, followed by disgust.

That was the moment everything changed. She had kicked him when he was down, forced his hand.

Percival was born into the prestigious Dunraven family, used to being treated like royalty. He had never been forced into anything. But he signed the contract without hesitation, and Eulalia knew she had lost.

Seeing him go to such lengths for Evadne tore her apart. But she consoled herself, thinking maybe over time, he’d grow to care for her too.

But karma’s a bitch. Eulalia never thought it would bite her this hard, this fast.

Now she had a terminal illness. Served her right!

As the needle pierced her skin and her blood was drawn, the pain was unbearable, even worse than the stomach exam. She turned even paler.

The nurse, who had never seen such a frail woman, looked at her pale wrist and whispered, “Can you handle this?”

Dizzy, Eulalia shook her head and croaked, “Just do it. I’ll be fine.”

After drawing 600cc of blood, the nurse didn’t dare to take more. Eulalia’s hand was ice cold, not the temperature of a living person.

As she slipped into unconsciousness, the last thing she heard was Percival asking the nurse, “Is that enough? If not, keep drawing.”

How had he become so heartless over the years?

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Mon Atchara
Mon Atchara
ดี อ่านแล้วฟิน
2025-08-17 07:40:28
0
0
26 Chapters
ตอนที่ 1 เลขา
นวพรรษ ปรียานันท์ อายุ 24 ปี บัณฑิตหมาดๆเพิ่งจบปริญญาโทมจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งตั้งแต่อายุยังน้อยมาหมาดๆ เจ้าของใบหน้าขาวเนียนใสลุคโอปป้า ใบหน้าออกมาทางสวยหวานน่ามองมากกว่าหล่อเหลา พร้อมกับหุ่นบางสูงโปร่งด้วยความสูง180 ซ.ม. ร่างเค้าสูงโปร่งสมส่วน ไม่ได้บึกบึนแน่นด้วยกล้ามเนื้อ แต่ก็ไม่ได้ผอมแห้ง ตอนนี้เขาตื่นเต้นมาก เขาตื่นเเต่เช้าเพื่อเตรียมตัวมาทำงานวันแรก ในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาท่านประธานกรรมการของบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของประเทศ คนรุ่นใหม่หลายคนอยากจะเข้ามาทำงานเป็นพนักงานของบริษัทนี้ เพราะค่าตอบแทนสูงรวมถึงสวัสดิการต่างๆดีกว่าบริษัทอื่นในธุรกิจประเภทเดียวกัน นวพรรษเป็นหนึ่งในผู้โชคดีที่ได้เข้ามาทำงานที่นี่และในตำแหน่งที่ทุกคนอิจฉา ตอนเรียนปริญญาตรีที่ต้องฝึกงานของมหาวิทยาลัยเขาก็มาฝึกที่นี่ตำแหน่งนี้ ผลงานของเขาเด่นจนท่านประธานบริษัทท่านมีเมตตาทาบทามให้มาเป็นเลขาหลังจากที่เรียนจบ แต่นวพรรษขอกลับไปเรียนต่อปริญญาโทก่อน ท่านประธานก็เมตตารอ อันที่จริง เจ้าสัวเวทิน โชติกุลวัฒนา ท่านประธานและเจ้าของบริษัทท่านมีเลขาอยู่แล้ว แต่ท่านให้รับนวพรรษมาเพิ่มอีกคน แค่ใ
Read more
ตอนที่ 2 ท่านประธาน
“น้องนิวเดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมง เตรียมตัวม เข้าประชุมกับลุงด้วยนะ ส่วนท้อปคุณอยู่ดูแลทางนี้แทนผมนะ” เสียงเจ้าสัวเวทิน สั่งการเลขาทั้งสอง “ครับ ท่านประธาน” นวพรรษกับธนศิลป์ตอบรับประธานบริษัท ถึงแม้เจ้าสัวเวทินจะเอ็นดูนวพรรษมากขนาดไหนแต่ในเวลางานเขารู้ตัวดีว่าต้องให้เกียรติในฐานะประธานบริษัทนวพรรษเดินหอบเอกสารเพื่อไปเตรียมการประชุมไว้ให้เรียบร้อย ระหว่างที่เดินไปทางเลี้ยวเข้าห้องประชุม “โอ๊ยยยย”เสียงนวพรรษร้องออกมาด้วยความเจ็บ เขารู้สึกเหมือนโดนอะไรชนหรือกระแทกที่ไหล่ด้านหน้าอย่างแรงจนทำให้ร่างสูงโปร่งล้มลง พร้อมกับเอกสารที่หอบมาด้วยหล่นกระจัดกระจาย ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองต้นเหตุที่ทำให้เขาเสียหลักล้ม ก็ได้เจอกับยักษ์ตัวใหญ่หน้าตาดียืนนิ่งอยู่ “แปล๊บนึงนะครับคุณพ่อ ทำไมเดินไม่มองทาง”เสียงยักษ์ร่างสูงเอ่ยออกมา พร้อมกับมือข้างที่กำลังถือโทรศัพท์คุยอยู่ลดลง แล้วจ้องหน้าคนที่ทำให้เค้าต้องหยุดบทสนทนากับปลายสาย ทำให้นวพรรษเริ่มจะมีน้ำโห ชนแล้วไม่ขอโทษไม่ช่วยเหลือไม่พอ ยังจะมีกล่าวหาว่าเค้าไม่มองทางเดินไม่ระวังอีก ทั้งที่มันเป็นตรงมุมพอดีและเขาก็เดินถูกต้องชิดขวามาตลอด แต่ตัวเองมัวแต่คุยโทร
Read more
ตอนที่ 3 เลขาของผม
“ผมชอบใจคุณมากเลย คุณเวทานนท์ รุ่นใหม่ไฟแรง เก่งเหมือนกับเจ้าสัวคุณเลย ผมยินดีมากเลยนะครับ ที่ร่วมโปรเจคนี้กับบริษัทของคุณ” คุณไกรสร คู่ค้าของเวทานนท์กล่าวขึ้นระหว่างการรับประทานอาหาร คุณไกรสร เป็นชายหน้าตาคมเข้มแบบไทยแท้ อายุ 45 ปี เป็นเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างขนาดใหญ่ “ผมล่ะอิจฉาคุณเวทานนท์จริงๆ เลย นอกจากตัวคุณจะเก่งแล้ว คุณยังมีเลขาเก่งๆ หน้าตาดีอย่างคุณนวพรรษอยู่ข้างๆตัวด้วย” คุณไกรสรยิ้มพร้อมทำหน้ากะลิ้มกะเหลี่ย มองนวพรรษ ด้วยสายตาเจ้าชู้อย่างไม่ปิดบัง เขาชอบผู้ชายขาวๆ ที่ไม่ได้ตัวเล็กตุ้งติ้งออกแนวแมนๆแบบนวพรรษเวลาควงไปไหนมาไหนเหมือนไปกับเพื่อนหรือน้องชายมากกว่าจะได้ไม่เป็นจุดเด่น สายตาและคำพูดของไกรสรชวนให้เวทานนท์หงุดหงิดไม่น้อย “ถ้าคุณเลขาเบื่องานแบบเดิมๆ อยากลองเปลี่ยนประสบการณ์ใหม่ บอกผมได้นะครับ ผมยินดีต้อนรับ มาเป็นเลขาส่วนตัว อยากได้เงินเดือนเท่าไรเรียกมาได้เลย ถ้าเป็นคุนนวพรรษผมทุ่มไม่อั้น” ไกรสรสายเปย์บอกนวพรรษ “ขอบคุณ คุณไกรสรมากเลยนะครับ ที่ให้โอกาสผม ผมยังไม่เก่งหรอกครับ ยังต้องเรียนรู้งานจากท่านประธานแล้วเจ้าสัวอีกมากครับ และผมก็ชอบทำงานกับท่านประธานครับ”
Read more
ตอนที่ 4 จูบแรก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก “ ขออนุญาตครับท่านประธาน” “เชิญครับ” สิ้นคำอนุญาต นวพรรษก็เปิดประตูห้องประธานเข้ามาพร้อมกาแฟดำแก้วโปรดของเจ้าของห้อง “กาแฟครับ” “โอเค ขอบคุณมาก งานผมวันนี้มีอะไรบ้าง” “ตอนเช้า มีแค่เซ็นเอกสารครับ ส่วนช่วงบ่ายตอนบ่ายโมงครึ่ง ประชุมหัวหน้าฝ่ายติดตามความคืบหน้าของงาน ตอนบ่ายสามโมงตัวแทนจากบริษัทดับเบิ้ลยูดี มาขอเข้าพบครับส่วนตอนหกโมงเย็นมีไปงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดของคุณขจรเจ้าของบริษัทเจเอสกับท่านเจ้าสัวครับ” นวพรรษทำหน้าที่เลขาได้อย่างคล่องแคล่ว “คุณก็ต้องไปกับผมด้วยหรือเปล่า” เวทานนท์ถามขึ้น “ไม่ได้ไปครับ งานน้ีเป็นงานเลี้ยงส่วนตัวครับ” เลขาหน้าหวานรีบปฏิเสธ “ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับประตูห้องทำงานของเวทานนท์โดนเปิดออกด้วยฝีมือของเจ้าสัวเวทินผู้เป็นพ่อ “คุณพ่อมีอะไรด่วนหรือเปล่าครับ มาหาเวย์ถึงห้อง” เวทานนท์เอ่ยถามผู้เป็นพ่อทันที “ก็ไม่มีอะไรมากหรอก พ่อไม่ได้มาหาแก พ่อมาหาน้องนิวน่ะ แต่ไม่เห็นนั่งอยู่ข้างหน้า แค่จะมาบอกว่างานเลี้ยงวันเกิดคุณขจรตอนเย็นน่ะ น้องนิวก็ต้องไปด้วยนะลูกไปแทนคุณพ่อกับคุณแม่ของนิว” เจ้าสัวเวทินบอกกับนวพรรษ“เอ่อ ได้
Read more
ตอนที่ 5 เตรียมออกงาน
“ป่ะ คุณเลขา เตรียมตัวไปงานเลี้ยงกับผมได้แล้ว” ท่านประธานหนุ่มเดินออกมาจากห้องของตัวเอง แล้วเอ่ยปากสั่งเลขาของตน “เอ่อ ท่านประธานเดินทางไปก่อนผมได้ไหมครับ เดี๋ยวผมว่าจะขับรถไปเอง” เสียงนุ่มน่าฟังจากนวพรรษบอกเจ้านายไปและที่สำคัญเข้าไม่อยากเดินทางไปพร้อมเจ้านายตอนนี้ ขอทำสมาธิ ทำใจของตัวเองให้เต้นให้เป็นจังหวะปกตินิดนึงก่อน “เอารถคุณจอดไว้ที่บริษัทนี่แหละ ไปทางเดียวกันจะขับรถไปให้เปลืองน้ำมันทำไมหลายคัน ไม่ช่วยโลกเลยนะคุณเนี่ย” คนร่างสูงหรือจะยอม “เอ่อ แต่ว่า ผมว่าจะไปอาบน้ำที่คอนโดก่อนครับ ท่านประธานไปก่อนได้เลยครับ” “ไม่ต้องไปอาบหรอก ไปอาบที่บ้านผมก็ได้ ได้ยินว่าที่บ้านผมท่านเจ้าสัวจัดห้องส่วนตัวไว้ให้คุณด้วยนี่ จะถึงเวลางานแล้ว ไปพร้อมกันนี่แหละ เดี๋ยวเสียวเวลา เอ๊ะ รู้แล้ว คุณไม่อยากไปพร้อมผม เพราะคุณเขินผมใช่ไหม หรือคุณกลัวหวั่นไหว อดใจไม่ไหวที่อยู่ใกล้ผม คุณคิดอะไรกับผมหรือเปล่าเนี่ย” เวทานนท์พูดดักอีกคนไว้ “ผมไม่ได้คิดอะไรกับท่านประธานทั้งน้ันแหละครับ ผมไม่ได้กลัวหรือเขินอายอะไรด้วย โอเค ผมไปพร้อมท่านประธานก็ได้ครับ ขับรถตามกันไป เพราะเสร็จงานแล้วผมจะได้ขับกลั
Read more
ตอนที่ 6 ออกงานคู่
“สวัสดีดีครับคุณลุงขจร สุขสันต์วันเกิด ขอให้คุณลุงสุขภาพแข็งแรงนะครับ” เวทานนท์เอ่ยกับคุณขจรเจ้าของงานที่ยืนอยู่พร้อมภรรยาและลูกสาว “หวัดดี หลานชายแล้วนี่เจ้าสัวไม่ได้มาเหรอ” “คุณพ่อติดธุระด่วนครับ เลยส่งผมกับเลขามาแทน นี่คุณนวพรรษเลขาผมครับคุณลุง” คนร่างโปร่งที่ยืนอยู่ข้างชายหนุ่มยกมือไว้เจ้าของงานทันที “สวัสดีครับท่าน สวัสดีครับคุณหญิง ” “หวัดดีหลานชาย ตามสบายเลยนะ น้องนิวน่ะลุงรู้จักดี ลูกชายเจ้านุเพื่อนลุงเอง พ่อกับแม่สบายดีนะน้องนิว เมื่อไหร่จะมาเมืองไทยล่ะ” “ท่านทั้งสองสบายดีครับ เห็นว่าสิ้นปีถึงจะกลับครับ” “ เข้าไปในงานกันเลยนะ อ่อ นี่น้องเฟิร์นลูกลาวคนเล็กของลุงเอง รู้จักกันไว้ จะได้สนิทกัน เฟิร์นลูกหนูดูแลพี่เวย์กับพี่นิวเขาแทนพ่อกับแม่หน่อยนะลูก พาพี่เขาไปนั่งก่อนไป” “ได้ค่ะคุณพ่อ เดี๋ยวเชิญพี่เวย์กับพี่นิวตามเฟิร์นมาเข้าไปข้างในกันค่ะ” เฟิร์นหรือกมลวรรณลูกสาวคนเล็กของคุณขจรเจ้าของรูปร่างสวยหุ่นดีทรงโต หน้าเฉี่ยวตามสมัยนิยมกล่าวกับชายหนุ่มทั้งสอง ทั้งสองหนุ่มหล่อถูกใจเธอ อีกคนหล่อคมแบบลูกครึ่งที่สำคัญรวยมาก ส่วนอีกคนหล่อแบบโอปป้าถึงจะเป็นเลขาแต่คุณพ่อเธอบอกว่ารวยไม่
Read more
ตอนที่ 7 ต่อสู้กับฤทธิ์ยา
“คุณนิว คุณให้ผมไปส่งที่บ้านเลยหรือเปล่า” เวทานนท์หันมาถามกับเลขาหนุ่มหลังจากที่ทั้งคู่ขึ้นมานั่งบนรถคันหรูด้วยกันแล้วแล้ว กว่าจะเอาตัวหลุดออกมาจาก กมลวรรณและไกรสรแทบตาย นึกว่าจะเสร็จกมลวรรณซะแล้ว พอถามแล้วไม่ได้คำตอบท่านประธานหนุ่มก็เลยต้องหันไปมองอีกคนก็เจอนวพรรษในลุคที่ดูยังงงๆ ทำตาลอยๆ เหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ซึ่งผิดวิสัยเจ้าตัวมาก “งั้น เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านผมก่อนแล้วกันนะ คุณนอนที่นั่นก่อนพรุ่งนี้เช้าค่อยกลับนะ” เวทานนท์เลยตัดสินใจเอง เพราะให้ไปอยู่บ้านเขาร่างบางน่าจะปลอดภัยสุด ส่วนตัวเขาจะรีบไปส่งคุณเลขาแล้วจะรีบกลับมาคอนโดแล้วเรียกเด็กบริการมาปลดปล่อยความต้องการของตัวเอง “ไปส่งที่บ้านผมดีกว่าครับ พรุ่งนี้จะได้นอนตื่นสายๆ จะได้ไม่ต้องรีบ” นวพรรษหนุ่มตอบเจ้านายออกไป ตอนนี้เขาพยายามตั้งสติ และกดอารมณ์บางอย่างไว้อย่างสุดความสามารถ ทำไมแม้แต่่เสียงนุ่มๆของเจ้านายวันนี้ฟังแล้วเซ็กซี่ ดูมีเสน่ห์จัง นั่งมาได้สักพักตัวของนวพรรษเองรู้สึกร้อนวูบวาบ รู้สึกมีอารมณ์ความต้องการอยากปลดปล่อย“แอร์รถท่านประธานเสียหรือเปล่าครับ ผมว่ามันร้อนเกินไป ผมขออนุญาติเร่งแอร์อีกนิดได้ไหม
Read more
ตอนที่ 8 ฤทธิ์ยาหรือฤทธิ์รัก NC
“ถ้าตัดสินใจแล้วก็ไปนั่งรอผมที่เตียงเลย” เสียงเข้มสั่งร่างเพรียวทันทีที่อีกฝ่ายเดินตามแรงจูงเข้ามาในห้องนอน “ผมเอ่อ ผมไม่เคยมาก่อน ผมไม่รู้ว่าต้องเริ่มตรงไหนก่อน” เสียงพูดเคอะเขินของเลขาหนุ่มเอ่ยบอกเจ้านายตัวหนาแล้วก็ยืนนิ่งไม่ยอมเดินไปที่เตียงตามที่คนตัวสูงบอก“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจัดการเอง ทำตามที่ผมบอกก็พอ” เวทานนท์บอกพลางรีบเอื้อมมือมาดึงมือนุ่มเรียวของนวพรรษให้เข้ามาหาตนเอง เมื่ออีกฝ่ายเดินเข้าใกล้ ก็รีบแนบริมฝีปากหยักมาประกบริมฝีปากบางเรียวกว่าของตน จากนั้นก็หมุนตัวให้นวพรรษนอนหงายลงบนเตียง ส่วนตัวเขาเองเป็นฝ่ายทิ้งตัวมาคล่อมร่างบางกว่าเอาไว้ ริมฝีปากยังคงประกบปากบางอยู่ พร้อมใช้ลิ้นดุนเพื่อให้อีกฝ่ายเปิดริมฝีปากเพื่อที่จะสอดลิ้นเข้าไปในโปรงปาก พอลิ้นหนาเข้ามาถึงโพรงปากตามต้องการแล้วก็ใช้ล้ินหนาเกี่ยวตวัดเอาลิ้นนุ่มมาดูดดึงเอาความหวาน ทำให้ตอนนี้เลขาเคลิบเคลิ้มหนักมาก ถึงแม้จะเป็นจูบครั้งที่สามของพวกเขาทั้งสองคน แต่เจ้าของปากบางยังจูบตอบเงะๆ งะๆ ยังเป็นเหมือนเด็กอนุบาลสำหรับเรื่องแบบนี้อยู่ สร้างความเอ็นดูให้ร่างสูงเป็นอย่างมาก มือหนาไม่รอช้ารีบถอดเสื้อและกางเกงทั้งนอกและในออ
Read more
ตอนที่ 9 ครั้งแรก พี่เวย์ไม่อ่อนโยน NC
“ดี อือ.. งั้นให้พี่ใส่เอ็น ของพี่เข้าไปในตัวนิวนะครับ ได้ไหม ให้พี่เป็นผัวนิวนะครับ” “ได้ครับ พี่เวย์ช่วยเอาลำเอ็นของพี่ใส่มาในตัวนิวด้วยครับ นิวอยากมากไม่ไหวแล้ว” สิ้นคำอนุญาตของเจ้าของร่างบางเพรียว นิ้วยาวใหญ่ทั้งสามนิ้วของเวทานนท์ก็ขยับเข้าออกรูเล็กอย่างรัวเร็ว ปากและลิ้นก็ดูดลำยาวนั่นเพื่อส่งอีกคนขึ้นสวรรค์ไปก่อน “อ๊าก …อ๊าก…จะแตกกก..แล้ว พี่เวย์ อือ ซี๊ดอดด นิวจะแตกกก แตกแล้ววว อ๊ากกก…” สิ้นเสียงครางน้ำสีขาวข้นก็พุ่งทะลักเข้าโพรงปากหนาของประธานหนุ่มทันที ส่วนอีกคนที่ไปเยือนสวรรค์แห่งความเสียวมาแล้ว ถึงกับเกร็งค้าง หน้าแดง นอนหายใจหอบระรัว ไม่เคยเสร็จสมแล้วรู้สึกดีอย่างนี้มาก่อน หลังจากส่งให้เลขาหน้าสวยไปเยือนสรรค์แล้ว ท่านประธานหนุ่มก็ลุกขึ้นนั่งคุกเข่าทันที พร้อมกับคายน้ำขาวขุ่นจากการเสร็จสมของอีกคนที่ตัวเองอมไว้ ออกมาใส่อุ้งมือหนา แล้วป้ายไปที่รูเล็กนั่นเพื่อเป็นการช่วยหล่อลื่น จากนั้นก็กางขาเรียวสองข้างแยกออกจากกัน ให้ก้นของอีกฝ่ายลอยขึ้น “ถึงตาพี่บ้างแล้วนะคนดี ซีดดดด แน่นจังวะ อย่าเพิ่งขมิบสินิว อย่าเกร็งปล่อยตัวตามสบาย เจ็บนิดนึง ที่เหลือมันจะค่อยๆดีเอง ซีดดด” เ
Read more
ตอนที่ 10 ปรึกษาไอ้หมอหมา
“อือออ” เวทานนท์ลืมตาตื่นข้ึนมาหลังจากที่หลับไปด้วยความเพลีย ก่อนที่จะรู้สึกหนักที่แขนอีกข้างของตน เขาเริ่มทบทวนเรื่องราวเมื่อคืน เมื่อคืนเขากับเลขาไปงานเลี้ยงวันเกิดคุณขจรด้วยกันและโดนยาปลุกเซ็กส์ด้วยกันทั้งคู่ จนมีอะไรกันอย่างเร่าร้อนจนถึงเกือบสว่าง ถึงแม้จะเป็นเพราะโดนยาที่ทำให้เขามีอะไรกับนวพรรษ แต่เค้าคิดว่ายังดีกว่ามีกับเฟิร์น เมื่อคืนเขารู้สึกดีมากที่คนที่เขามีอะไรด้วยเป็นนวพรรษ หวังว่าอีกคนตื่นขึ้นมาคงจะรู้สึกเหมือนเขา เขาจะต้องโกรธและโมโหตัวเองมากเลยถ้าดึงตัวเลขาของเขาออกมาจากไกรสรไม่ทัน คิดแล้วทั้งแค้นทั้งต้องขอบคุณเฟิร์นและไกรสรที่คิดแผนชั่วๆ นั้นร่วมกัน ทำให้เขาได้มานอนกอดเลขาหน้าหวานของเขาซะเอง นี่กี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ยชายหนุ่มคิดพร้อมเหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนัง ตายห่า บ่ายสองโมง นี่เขาหลับนานขนาดนี้เลยเหรอ ดีนะที่วันนี้เป็นวันหยุดไม่ต้องไปทำงาน พลางเหลือบมองคนหน้าหวานที่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น เมื่อคืนโดนเขาจัดหนัก เป็นครั้งแรกด้วยน่าจะเพลียจัด แค่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนเจ้ามังกรยักษ์ของเขาก็เริ่มมีปฏิกิริยาอยากจะมุดเข้าถ้ำแล้ว ชายหนุ่มหน้าคมสไตล์ลูกครึ่งเลยโน้มตัวจะจูบปากกับอีก
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status