เข้าสู่ระบบอย่าให้เวทานนท์ได้คลั่งรัก เพราะเธอจะต้องรับศึกหนักมาก เวทานนท์ หนุ่มนักเรียนนอก ท่านประธานผู้คลั่งรัก อย่างคุณเลขาเนี่ยไม่ใช่ตัวเล็กสเปคเขา ปากแซ่บเกิน ยิ้มอ่อยได้ทุกคนยกเว้นเขาที่เป็นเจ้านาย คนแบบนี้เขาไม่มีทางชอบเด็ดขาด นวพรรษ เลขาหน้าหวานหล่อแบบโอปป้า ยิ้มทีทำเอาแฟนคลับคลั่ง ท่านประธานน่ะเหรอ คนอะไรหน้าตาก็ดีแต่นิสัยไม่ได้ดีไปกับหน้าตา สงสารคนที่จะมาเป็นแฟนจริงๆ
ดูเพิ่มเติมوووووووووو
مزّقت صفارات الإنذار سكون قرية فيرينوفا حتى بدا الشتاء نفسه يرتجف. تجمّدت إيلينا آل دوبو في مكانها. كانت تحمل قطعة خبز صغيرة قسّمتها للتو بين عائلتها، فسقطت من أصابعها المرتخية على الأرض. رفع ميخائيل رأسه مذعوراً: — «إيلي… ماذا يحدث؟» لم تجب. قلبها كان يخفق بعنف بينما اهتزت النافذة مع الصفارة الثانية والثالثة. في الخارج صرخ رجل يركض بين البيوت: — «الطائرات الألمانية! إلى الملجأ… بسرعة!» أسرعت إيلينا إلى والدتها ماريا التي انحنت تكتم سُعالاً مؤلماً. لفّت حولها معطفاً صوفياً قديماً، ثم انحنت أمام أخيها وأغلقت أزرار سترته. وضعت كفّيها على وجنتيه: — «لا تترك يدي مهما حدث. مفهوم؟» أومأ الصغير بسرعة. نهضت الجدة كاتارينا مستندة إلى عصاها، ونظراتها ثابتة رغم السنين: — «افتحي الباب.» اندفعت الريح الجليدية إلى الداخل مع رائحة الدخان وصوت الفوضى. نساء يركضن بأطفالهن، رجال يصرخون بأسماء عائلاتهم، خيول مذعورة، وكلاب تنبح بجنون. أمسكت إيلينا بيد ميخائيل وأسندت والدتها: — «ابقوا قريبين مني.» شقّ هدير ثقيل السماء. ظهرت طائرات سوداء تقترب بسرعة. صرخ أحدهم: — «اركضوا!» دوّى الانفجار الأول. اهتزت الأرض، تناثر الثلج، تحطّم الزجاج، وتصاعد الدخان. تعثّر ميخائيل فجذبته إيلينا: — «لا تنظر خلفك!» لكنه التفت ورأى منزلاً تلتهمه النيران وامرأة تصرخ وسط الدخان. وصلوا إلى الملجأ الحجري وسط التدافع. دفعت إيلينا والدتها أولاً ثم ساعدت الجدة على النزول. الهواء داخل الملجأ خانق تختلط فيه الرطوبة بالدخان والخوف. اشتد سُعال ماريا حتى انحنت. ربّتت إيلينا على ظهرها. همست الأم: — «أنا بخير… اهتمي بميخائيل.» كانت حرارتها مرتفعة منذ أيام، والأدوية اختفت من القرية. جلس ميخائيل صامتاً يحدّق في الأرض. جثت إيلينا أمامه وابتسمت محاولةً الطمأنة: — «انظر إليّ. لن أسمح لأي شيء أن يحدث لك.» سأل بصوتٍ بالكاد يُسمع: — «هل سنموت؟» هزت رأسها بحزم: — «لا.» ثم همس: — «هل كان أبي يخاف أيضاً؟» تسلّلت الجدة وجلست إلى جواره، ووضعت يدها على كتفه: — «كل إنسان يخاف يا صغيري. ذهب إلى الحرب لأنه اعتقد أن حماية عائلته تستحق أن يواجه خوفه.» سأل: — «وهل نجح؟» ابتسمت رغم الدموع: — «نحن ما زلنا معاً… أليس كذلك؟» اهتز الملجأ فجأة بانفجار هائل. تساقط الغبار وصرخت الأطفال. أمسكت إيلينا بأخيها وضمّت والدتها. انتظروا في صمتٍ خانق: إما أن ينتهي القصف أو ينهار السقف. ثم ساد الصمت. تقدّم أحد الرجال وفتح الباب بحذر. رفع رأسه نحو السماء وقال بصوتٍ متعب: — «لقد رحلوا…» خرج القرويون مترددين. توقفت إيلينا عند أول خطوة خارج الملجأ. الدخان يتصاعد من منازل كثيرة، سقف المخبز منهار، الحظيرة القريبة من النهر محترقة بالكامل، وحصان نافق يرقد فوق الثلج بجانب عربة مقلوبة. شدّت على يد ميخائيل: — «لا تنظر.» أطاعها هذه المرة. ساروا نحو المنزل. كل خطوة تكشف دماراً جديداً: نافذة محطمة، سور ساقط، شجرة تفاحٍ اقتلعت من جذورها. وصلوا أخيراً. الباب نصف مخلوع والنافذة محطمة، لكن الجدران صمدت. همست إيلينا: — «ما زال قائماً…» أشعلت المصباح الزيتي وساعدت والدتها على الجلوس قرب المدفأة. أضافت حطباً. غلب النوم ميخائيل تحت البطانية. ربّتت الجدة على شعره ثم نظرت إلى إيلينا: — «اذهبي لترتاحي.» — «لا أستطيع.» — «أعرف.» جلست إيلينا أمام ماكينة الخياطة. مرّرت أصابعها على المعطف الصوفي الذي لم تكمله، كان مخصصاً للعم ياكوب مقابل كيس دقيق ورغيفين. قبل سنوات كانت تحلم بمتجر خياطة صغير. الآن أصبح الخبز نفسه انتصاراً. اتجهت إلى النافذة المكسورة. الغابة تغرق في ظلام كثيف والعالم ساكن أكثر مما ينبغي. أغمضت عينيها. ثم سمعته. أنيناً خافتاً. ظنّته خيالاً في البداية، ثم عاد أوضح: أنين شخص يتألم. أمسكت الفانوس. سألتها الجدة: — «إلى أين؟» — «هناك أحد في الخارج.» قالت كاتارينا بصوتٍ منخفض ثقيل بسنوات الحرب: — «تذكّري يا إيلينا… في زمن الحرب ليس كل من يطلب النجدة بريئاً.» قبضت إيلينا على مقبض الباب. كانت تعلم أن جدتها محقّة، لكنها لم تستطع تجاهل الصوت. فتحت الباب. لفح البرد وجهها. رفعت الفانوس وخطت فوق الثلج نحو الغابة المظلمة. لم تكن تعلم أن الرجل الذي ينتظرها هناك… سيصبح أكبر أعدائها…وأعظم حبّ في حياتها.เวลาผ่านไปจนหนูน้อยน้องเนมเติบโตจนอายุได้สองขวบ เด็กชายวรานนท์โตมาท่ามกลางความรักของทุกคนในครอบครัว เด็กน้อยตัวสูงหน้าตาคมคายคล้ายไปทางลูกครึ่งเหมือนผู้เป็นบิดา แต่ก็มีดวงตาคมขนตางอนผิวขาวเนียนเหมือนผู้เป็นมารดา อีกทั้งยังมีความฉลาดเกินวัยใครเห็นก็หลงรัก หนักสุดคือผู้เป็นแด็ดดี้อย่างเวทานนท์ที่หลงลูกหนักมากตามใจทุกอย่าง จนบางทีผู้เป็นแม่อย่างนวพรรษต้องปราม จนเหนื่อยจะปรามทั้งพ่อทั้งลูก ทุกวันนี้คุณป๊ากับคุณม๊าได้ย้ายมาอยู่คฤหาสน์เจ้าสัวตามคำชวนของเพื่อนรักแล้ว เพราะจะได้ช่วยกันดูแลหลานคนเดียว แด็ดดี้กับมามี๊ของหลานน้อยจะได้ไม่ต้องคอยอุ้มน้องเนมนอนบ้านคุณปู่ทีนอนบ้านคุณตาที อีกอย่างทั้งสองครอบครัวต่างมีลูกแค่คนเดียวพ่อแม่ก็แก่ลงทุกวัน เจ้าสัวกลัวลูกสะใภ้จะคอยกังวลเรื่องพ่อแม่ ให้มาอยู่รวมกันเสียที่นี่จะได้ช่วยกันดูแลกันและกัน ตอนนี้ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของเจ้าสัวเลยคึกคักไม่เหงาอีก พอน้องเนมเริ่มโต อีกไม่กี่ปีก็จะได้เข้าโรงเรียน ถึงตอนนั้นบรรดาคุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายคงเหงา เพราะถ้าน้องเนมไปโรงเรียนระหว่างรอหลานตอนกลางวันคนแก่คงพากันเหงาน่าดู เลยอยากมีหลานเยอะๆ ไว้แก้เหงา พอเรียบๆ เคียงๆ ถ
วันนี้คุณแม่ท้องแก่ใกล้คลอดอยู่บ้านคนเดียวกับเหล่าบรรดาคนรับใช้ เพราะคุณสามีมีประชุมบอร์ดบริหารที่ไม่สามารถเลี่ยงได้จำเป็นต้องไปเอง แต่กว่าจะไปได้ก็อิดออดไม่อยากไป ย้ำคิดย้ำทำสั่งเสียเมียรักไม่ให้เดินเยอะ ให้แม่บ้านคอยอยู่ใกล้ชิด มีอะไรให้โทรหาทันที จนเจ้าสัวเวทินผู้เป็นพ่อซึ่งล่วงหน้าไปทำงานก่อนหน้าโทรมาตามคุณประธานถึงได้จำใจห่างเมียรักไปทำงาน เวลาผ่านไปล่วงเข้าช่วงบ่ายแก่ๆ ของวันหลังทานของว่างมื้อบ่ายเสร็จนวพรรษก็เดินมาเพื่อที่จะเอนหลังพักผ่อนโดยมีป้าใจหัวหน้าแม่บ้านคอยพยุงมานั่ง แต่รู้สึกว่าปวดหน่วงๆ ที่เอวและที่ท้อง “ซี๊ดดดด ถีบม่ามี๊แรงจังเลยลูก คิดถึงแด็ดดี้เหรอครับ เดี๋ยวแด็ดดี๊ก็กลับมาแล้วครับ เรามานอนรอดีกว่านะครับ” ยังไม่ได้ทันได้นั่งลงที่โซฟาเลย จู่ๆ นวพรรษก็รู้สึกว่ามีน้ำไหลลงระหว่างขา พร้อมปวดท้องมากขึ้น“อ๊ะ ป้าใจ มีน้ำอะไรไหลลงมาที่ขานิวไม่รู้ อูยยย นิวปวดหน่วงท้องจัง ” ป้าใจแม่บ้านก็ตกใจกับสิ่งที่คนเป็นนายบอก“คุณนิวจะคลอดคุณหนูแน่เลยค่ะป้าว่า เดี๋ยวเรารีบไปโรงพยาบาลกันก่อนดีกว่านะคะ นังรุ้งวิ่งแกไปบอกคนรถเอารถออกพาคุณนิวไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ป่ะ ยัยหวีแกไปเอากระเป๋าท
“หมดเรื่องซะทีนะเจ้าตัวดี อยู่ๆ พ่อก็ต้องเสียเงินฟรีกับขาดรายได้จากโรงแรมซะงั้น แต่ไม่เป็นไรแลกกับความสบายใจของน้องนิวลูกสะใภ้พ่อ” เจ้าสัวเอ่ยขึ้นกับลูกชายตัวดีหลังจากพากันส่งอิงจันทร์ขึ้นรถที่หน้าบ้านแล้วให้คนขับรถไปส่งเข้าที่พักที่โรงแรมอีกที่ “โธ่พ่อเงินแค่น้ี แต่ยังไงเวย์ต้องขอบคุณพ่อด้วยนะครับที่จัดการให้ เพราะถ้าพ่อมาไม่ทันเวย์ก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงกลัวเมียงอนก็กลัว ตอนนี้เวย์ไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้ว” เวทานนท์ถือโอกาสขอบคุณผู้เป็นพ่อที่ช่วยเหลือจัดการไม่ให้ทางโน้นบอบช้ำมากและไม่ให้เค้ามีปัญหากับเมียรัก “เอ่อไม่เป็นไร แล้วนี่น้องนิวลูกสะใภ้ของพ่อไปไหนแล้วล่ะ ต้ังแต่มายังไม่เห็นหน้าเลย คงไม่โกรธแกจนหนีไปบ้านแม่เค้าแล้วนะ” เจ้าสัวถามหาลูกสะใภ้คนโปรดเพราะตั้งแต่เข้าบ้านมายังไม่เห็นหน้าอีกฝ่ายเลย “พ่ออย่ามาชี้โพรงให้กระรอกเดี๋ยวเกิดมาได้ยินเก็บไปเป็นไอเดียเอาไปใช้ตอนงอนเวย์จริงๆ แย่เลย ขึ้นไปพักตั้งแต่อิงจันทร์มาแล้วครับ เดี๋ยวเวย์ไปหาก่อนนะครับ คงต้องง้อนานหน่อยเจอกันตอนทานข้าวเย็นเลยนะครับ พ่อก็รีบขึ้นไปเถอะเมียพ่อรอนานแล้วเดี๋ยวนึกว่าติดใจอิงจันทร์นะครับเห็นเปย์ทั้งเงินท
เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนตอนนี้อายุครรภ์ของนวพรรษได้ 8 เดือน ท้องเริ่มโตขึ้นนูนเด่นชัดเจน เจ้าตัวเล็กในท้องก็ขยันดิ้นเคลื่อนไหวร่างกายให้คุณพ่อกับคุณแม่ตื่นเต้นตลอด หลังๆ เวลาขยับดิ้นคุณแม่เริ่มมีอาการเจ็บเล็กน้อย พอคุณพ่อเอามือลูบปลอบเจ้าตัวเล็กในครรภ์ก็เหมือนจะเชื่อฟังคุณพ่อหยุดดิ้นเพื่อให้คุณแม่คลายเจ็บ จนบางทีคุณแม่นึกน้อยใจที่ลูกน้อยในครรภ์ดูจะรักและเชื่อฟังคุณพ่อมากกว่าคนอุ้มท้องเสียอีก ช่วงหลังๆ เวทานนท์ไม่ยอมให้คุณแม่ท้องโตตามตัวเองไปทำงานที่บริษัทเพราะท้องเริ่มโต เริ่มเดินเหินลำบาก และเป็นตะคริวบ่อยๆ จนตอนนี้ตัวเวทานนท์เองเลยต้องเอางานมานั่งทำที่บ้านแล้วเฝ้าคุณแม่ท้องโตแทน ส่วนที่บริษัทก็ให้เจ้าสัวกับธนศิลป์ดูแลไป ตอนนี้คุณพ่อกำลังนวดเท้าให้คุณแม่ท้องโตเพราะเท้าบวมโดยให้คุณแม่นอนบนโซฟาตัวใหญ่แล้ววางขาบนตักของคุณพ่อ “เท้าบวมมากเลยที่รัก แต่ก็ดูอวบๆ น่ารักดี สบายขึ้นไหม ฮืมม ฟอดดดดด” เวทานนท์ก้มลงหอมเท้าบวมน่ารักของคุณภรรยาอย่างหมั่นเขี้ยว “พี่เวย์ ไม่เอาครับมันสกปรก” คุณแม่รีบถดขาถอยหนี คุณพ่อคว้าขาเรียวกลับมาวางบนตักอีก “สกปรกที่ไหน น่ารักและหอมขนาดนี้ ” พูดไปมือก็ลูบคลึงเท้า
“พ่อกับพี่ท้อป จะออกไปข้างนอกเหรอครับ” หลังจากที่ไปส่งคนรักขึ้นรถที่ท่านฑูตนวพลส่งให้มารับลูกชายกลับบ้านแล้วจากนั้น เวทานนท์ก็ขับรถกลับมายังบ้านเพื่อมารอรับโทรศัพท์จากคนตัวหอมที่เขาแสนจะคิดถึง ขณะที่กำลังเดินเข้าบ้านมาถึงรับแขกของบ้านก็เจอเจ้าสัวเวทินกับธนศิลป์นั่งคุยกันอยู่ที่โซฟาแต่ดูการแต่งตัว
“เป็นยังไงบ้างเบบี๋ นิทานของแด็ดดี้สนุกไหมครับ”เวทานนท์ทำเสียงเล็กเสียงน้อยอ่านนิทานให้ลูกน้อยในท้องของภรรยาฟัง ตอนนี้นวพรรษอายุครรภ์ได้ 5 เดือนแล้ว หลังจากทำอัลตร้าซาวน์ดูเพศเด็กแล้วปรากฏว่าทั้งสองได้ลูกชาย สร้างความยินดีให้กับทุกคนในครอบครัวเป็นอย่างมาก ถึงแม้อายุครรภ์จะได้ 5 เดือน แต่กระนั้นเป็
“ถ้าตัดสินใจแล้วก็ไปนั่งรอผมที่เตียงเลย” เสียงเข้มสั่งร่างเพรียวทันทีที่อีกฝ่ายเดินตามแรงจูงเข้ามาในห้องนอน “ผมเอ่อ ผมไม่เคยมาก่อน ผมไม่รู้ว่าต้องเริ่มตรงไหนก่อน” เสียงพูดเคอะเขินของเลขาหนุ่มเอ่ยบอกเจ้านายตัวหนาแล้วก็ยืนนิ่งไม่ยอมเดินไปที่เตียงตามที่คนตัวสูงบอก“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจัดการเอง ทำตาม
ผ่านมาอีกเกือบสามสัปดาห์แล้วที่นวพรรษต้องไปนอนบ้านของเจ้าสัวทุกวันหลังเลิกงาน เพราะท่านประธานไม่ยอมให้เลขาห่างตัว ต้องมาทำงานและกลับบ้านพร้อมกัน แม้กระทั่งออกไปพบลูกค้าท่านประธานก็ต้องหนีบเลขาส่วนตัวไปด้วยไม่ให้ห่างกาย ตอนแรกที่ตกลงกันก่อนมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน ว่าพวกเขาจะเก็บความสัมพันธ์นี้ไว้เป็นคว





![The Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
ความคิดเห็น