Chapter 3

003_When Miss CEO meets Mr. Agriculturist

Paglabas ni Ael Caexie Monteverde mula sa university gate, ramdam niya pa rin ang bigat ng entrance exam sa kanyang isipan. Hindi dahil mahirap ito, kundi dahil alam niyang kahit anong mangyari, kailangan niyang maging consistent. Walang puwedeng maging “almost” sa mundo niya.

“Ma’am Xie, deretso po tayo sa mansion?” tanong ng driver habang pinapaandar ang SUV.

“Yes po,” sagot niya habang inaayos ang seatbelt.

Tahimik ang biyahe. Nakatingin lang siya sa labas ng bintana, pinapanood ang unti-unting paglipat ng scenery mula sa university district papunta sa mas exclusive at tahimik na bahagi ng lungsod.

Pero kahit gaano kaganda ang view, hindi pa rin maalis sa isip niya ang nangyari kanina.

The exam room. The silence. The pressure.

And him.

Yung lalaking nakatayo malapit sa puno. Hindi niya maintindihan kung bakit, pero parang na-stuck sa memory niya ang presensya nito.

“Ang weird,” mahinang bulong niya sa sarili.

Pagdating sa Monteverde mansion, agad siyang sinalubong ng pamilyar na katahimikan. Malaki ang bahay, elegant, organized, pero minsan parang masyadong malamig.

“Ma’am Xie, welcome home,” bati ng kasambahay.

“Thank you po,” sagot niya bago dumiretso sa hagdan.

Pero bago pa siya makaalis, may narinig siyang tinig mula sa living room.

“Xie, nandito ka na pala.”

Napalingon siya.

Si Xieylla Monteverde, ang kanyang ina, nakaupo sa sofa habang hawak ang tablet, elegant pero relaxed ang aura.

“Hi Mom,” sagot niya.

“Kamusta exam?” tanong nito.

“Okay naman po,” tipid niyang sagot. “Tapos na.”

Ngumiti ang kanyang ina. “I knew it. You always prepare too much.”

Hindi siya sumagot. Sanay na siya sa ganitong komento.

Umakyat na siya sa kwarto niya pagkatapos ng maikling pag-uusap. Pagpasok niya, agad niyang isinara ang pinto at huminga nang malalim.

Tahimik.

Too quiet.

Sa loob ng kwarto, inilapag niya ang bag at naupo sa kama. Kinuha niya ang notebook niya at sinulat ang ilang observations tungkol sa exam. It was her habit. Lahat ng bagay kailangan may structure.

Pero pagkatapos ng ilang minuto, huminto siya.

Hindi siya makapag-focus.

Biglang kumatok sa pinto.

“Ma’am Xie, pinapatawag po kayo ni Sir Dricxon sa study room,” sabi ng kasambahay.

“Okay po, pupunta ako,” sagot niya.

Pagpasok niya sa study room, nandoon ang kanyang ama, nakatayo sa harap ng malaking bookshelf, hawak ang isang folder.

“Dad,” bati niya.

“Xie,” sagot ni Dricxon. “Sit down.”

Umupo siya sa leather chair sa harap ng mesa.

May inilapag ang kanyang ama na dokumento.

“May update tungkol sa admission mo,” sabi nito.

Napakunot ang noo niya. “Admission? Pero kakatapos lang ng exam.”

“Yes,” sagot ni Dricxon. “May isang candidate na parehong BSBA ang course mo, and there’s already early profiling happening.”

Ael frowned slightly. “Profiling?”

Her father nodded. “Top candidates are being observed even before official results.”

She leaned back slightly. “So I am being monitored?”

“In a way,” sagot nito calmly. “But this is normal in elite programs.”

Hindi siya sumagot agad. Hindi siya sanay sa ideya na may nakatingin sa kanya kahit hindi pa siya officially enrolled.

“By the way,” dagdag ni Dricxon, “there was a minor clarification request from the admissions coordinator earlier.”

“Already handled,” sagot ni Ael agad. “I spoke with him.”

“Good,” sagot ng ama niya. “What did you think of him?”

Saglit siyang natigilan.

“Neutral,” sagot niya pagkatapos ng ilang segundo.

Pero sa isip niya, hindi iyon ang buong totoo.

Kai Razon.

The name echoed again in her mind.

Iba ang dating niya. Hindi intimidating, pero hindi rin ordinaryo.

Pero hindi niya iyon pinakita.

“Focus on your own path, Xie,” sabi ng kanyang ama. “That is what matters.”

“Yes, Dad,” sagot niya.

Paglabas niya ng study room, bumalik siya sa katahimikan ng hallway. Pero sa pagkakataong iyon, mas mabigat ang iniisip niya kaysa kanina.

Meanwhile, sa kabilang bahagi ng lungsod, malayo sa Monteverde mansion, isang simpleng jeep ang huminto sa gilid ng kalsada malapit sa agricultural field.

Doon bumaba ang isang babae na nakasuot ng simpleng polo at jeans, buhok nakatali nang magulo pero praktikal.

Zairelle Razon.

“Zai!” sigaw ng isang lalaki mula sa bukid. “Dito!”

Ngumiti siya at naglakad papunta sa mga taniman.

Malawak ang lupa, luntian ang paligid, at maririnig ang tunog ng kalikasan kaysa ng sasakyan.

“Late ka ah,” sabi ng isang kasamahan niya.

“May tinapos lang sa school,” sagot ni Zai habang inaayos ang gloves niya.

“BS Agriculture ka pa rin ba?”

“Oo naman,” sagot niya habang nakatingin sa palayan. “Hindi ako papayag na hindi ko maintindihan ang lupa na pinapakain sa atin.”

Tumawa ang kasama niya. “Ang seryoso mo talaga.”

Hindi siya sumagot. She just smiled slightly and started working.

Sa bawat hakbang niya sa lupa, parang mas nagiging totoo siya.

Simple life. Real work. No pretensions.

Iba sa mundo ni Ael.

Iba sa mundo ng Monteverde.

Pero sa hindi inaasahang pagkakataon, ang dalawang mundong iyon ay magsisimulang magbanggaan.

At ang pangalan na hindi pa alam ni Ael nang buo, Zairelle Razon, ay unti-unting magiging parte ng buhay na hindi niya kayang iwasan.

Sa isang dulo, business and power.

Sa kabila, agriculture and survival.

At sa gitna, isang simula ng hidwaan na unti-unting magiging mas komplikado kaysa sa simpleng pagkakaiba ng buhay.