Chapter 03

-Daisy-

“Well...” sabi ko habang nakataas ang isang kilay nang sa wakas ay makita ko siyang nakatayo sa harap ng desk ko kinaumagahan. “Talo ka sa pustahan natin. So, what now, Vince?”

“Yeah... I know,” mahina niyang sagot habang nakayuko at nakapamulsa ang dalawang kamay. Matagal muna siyang nanahimik bago niya ako muling tiningnan at pilit na ngumiti. “Let’s get married, Daisy.”

Napangiti ako nang marinig ang sinabi niya. “As you wish, Vince.”

Makalipas ang dalawang buwan, ikinasal kami sa Manila Cathedral. Isa itong magarbong kasal dahil parehong mayaman ang mga pamilya namin. Lumipat kami sa malaking bahay na ipinagawa niya para sa akin, at doon kami nagsimulang mamuhay bilang mag-asawa.

Napapalibutan ng namumukadkad na daisy ang buong hardin dahil alam niyang iyon ang paborito kong bulaklak. Bukod pa roon, kapangalan ko rin iyon.

After one year, niregaluhan niya ako ng isang mamahaling sasakyang matagal ko nang gustong bilhin, pero palagi kong ipinagpapaliban dahil mas inuuna kong mag-ipon.

At tuwing sasapit ang birthday ko, hindi siya kailanman nakakalimot na umuwi na dala ang paborito kong blueberry cheesecake mula sa bagong pastry shop na madalas niyang ikuwento noon sa akin na kailan lang niya nadiskubre.

Lagi niyang naaalala ang maliliit na bagay na nagpapasaya sa akin, at bawat detalye tungkol sa akin. At bago ko pa namalayan, nahulog na pala ang loob ko sa asawa ko. 

Dahil sa mga ipinapakita niyang kabutihan at pagmamahal sa akin para tumibay ang aming relasyon, ang ipinangako kong hindi na ako muli pang iibig pa ay napako. Nagising na lang ako kinabukasan na mahal ko na pala si Vince Lawrence.

Sa paglipas ng panahon, nawalan na rin ng saysay ang usapan naming magkahiwalay ng kuwarto. Isang umaga, nagising na lang kaming magkayakap sa iisang kama, kapwa nakangiti habang magkatitig sa isa't isa.

Mula noon, hindi lang iisang bahay ang pinagsaluhan namin. Pati na rin sa iisang silid. At sa mga panahong iyon, wala nang mas sasaya pa sa akin.

Dalawang taon matapos ang kasal namin, sa wakas ay nabuntis ako. Siyempre, iyon ang pinakamasayang araw ng buhay naming dalawa kaya naman every month kaming nagpapacheck-up para masigurong malusog ang magiging unang anak namin.

Hindi maalis ang ngiti sa mukha ni Vince habang hawak niya ang kamay ko sa buong biyahe papunta sa obstetrician ko. Limang buwan na ang tiyan ko kaya medyo malaki na rin ito.

Excited na siyang mag-isip ng ipapangalan sa baby namin, kung paano namin idedecorate ang nursery room, at kung ano-anong mga gagawin namin paglabas ni baby.

Sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya, lalo akong napupuno ng kaligayahan. Pakiramdam ko noon, ako na ang pinakamaswerteng babae sa buong mundo.

Pero may iba palang plano ang tadhana.

Habang papunta kami sa ospital, isang rumaragasang trak ang biglang bumangga sa sasakyan namin. Nangyari ang lahat sa isang kisapmata, at hindi na ako nakapag-isip pa.

Hindi ko naisip na buntis ako nung mga panahong iyon, at hindi ko na rin naisip ang sarili ko. Ang tanging nasa utak ko lang noon ay ang iligtas si Vince dahil mahal na mahal ko siya at ayoko siyang mawala sa buhay ko.

Agad kong isinangga ang sarili kong katawan upang saluhin ang matinding impact. At sa hindi inaasahang pangyayari, isinakripisyo ko pala ang buhay ng sarili naming anak.

Pagmulat ko ng mga mata ko, flat na ang tiyan ko. Wala na ang anak ko dahil sa katangahan ko.

“No! Please, no! You're lying! Tell me you're lying!” histerikal kong sigaw habang umiiyak at pilit na itinatanggi ang bawat salitang lumalabas sa bibig ng doktor.

“I’m sorry,” malungkot nitong tugon. “Your uterus was also damaged.” At ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang dumurog sa puso ko. “Hindi ka na pwedeng magbuntis pa ulit, Mrs. Lawrence. Hindi ka na kailanman magkakaanak.”

“Vince... I can't accept this!” humahagulgol kong saad habang nakabaon ang mukha ko sa dibdib niya. “Sabihin mong nagsisinungaling siya! Please! Hindi ito totoo! Hindi ko ito matatanggap!”

Wala siyang naisagot. Tahimik lang niya akong niyakap ng mahigpit. “He’s telling the truth. But it’s okay. Everything is going to be okay, honey.”

No! Paano niya nasabing okay ang lahat? Okay ba na nawala ang anak namin? Okay lang ba sa kanya na hindi na ako magkakaanak dahil nasira ang uterus ko?

Matapos ang trahedyang iyon, pakiramdam ko ay mas lalo siyang bumait sa akin. Tinupad niya ang pangako niyang mananatili siya sa tabi ko at hinding-hindi niya ako iiwanan.

Mas lalo siyang naging maalaga at ramadam kong mas minahal niya pa akong lalo, dahil siguro iniligtas ko ang buhay niya. Mas naging maunawain din siya, at lahat ng gusto ko ay ibinibigay niya.

Hanggang sa lumipas ulit ang limang taon at natuklasan kong may ibang babae na pala sa buhay niya. At sa lahat pa ng lalandiin niya, si Rose Alajar pa ito. Ang ex niyang iniwan siya noong nagpanggap siyang walang-wala.

Muli akong bumalik sa kasalukuyan, at hawak ko pa rin ang phone ni Vince pagkatapos kong makita ang post na iyon sa s0cial media.

Sa loob ng maraming taon, iisa lang ang password niya, at iyon ay ang wedding anniversary namin. Hindi niya iyon kailanman pinalitan. O iyon ang akala ko, dahil matagal-tagal na rin mula noong huli kong nahawakan ang phone niya.

Maingat kong tinype sa phone niya ang anniversarry ng kasal namin. Pero wrong password ito.

Sandali akong napapikit. Baka nagkamali lang ako ng pindot. Kaya muli ko itong sinubukan. Pero ganoon pa rin ang lumabas. Wrong password.

Parang may karayom na tumusok sa dibdib ko. Kailan pa niya pinalitan ang password niya? At bakit hindi man lang niya ito sinabi sa akin?

Sinubukan ko ulit itype ang birthday niya, tapos ang birthday ko naman. Pero ganoon pa rin, hanggang sa maglock na ang phone niya at ilang minutes pa ulit bago ako pwedeng magtry.

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko bago ko siya dahan-dahang nilingon. Mahimbing pa rin ang tulog niya sa tabi ko at pantay na pantay ang kanyang paghinga, at may bahagya pang ngiti sa kanyang mga labi.

Sa itsura niyang iyon, walang sinuman ang mag-aakalang kaya niya akong pagsinungalingan at kaya niya akong lokohin. Napatingin ako sa oras sa phone niya. Alas-onse na ng gabi, pero hindi pa rin ako makatulog.

Maingat kong ibinalik ang phone niya sa tabi ng phone ko sa ibabaw ng nightstand at saka ko ibinaba ang mga paa ko sa malamig na sahig. Matagal muna akong nanatiling nakatayo habang nakatitig kay Vince. Hindi mapigilan ng isip ko ang magtanong.

Paano ako makakahanap ng ebidensiya na niloloko niya ako kung hindi ko man lang mabuksan ang cellphone niya? Hindi ko alam kung kailan niya pinalitan ang kanyang password, at mas lalong hindi ko alam kung ano ang ipinalit niya dito.