Chapter 04

-Daisy-

At sa unang pagkakataon mula noong ikasal kami, napagtanto kong hindi ko pa pala lubos na kilala ang lalaking mahimbing na natutulog sa tabi ko gabi-gabi. Dahil hindi ko man lang napansin na marami na pala siyang itinatago sa akin.

Biglang sumikip ang pakiramdam ko at napahawak ako sa dibdib ko. Parang unti-unting lumiliit ang espasyong nakapaligid sa akin.

Hindi pa naman ako sigurado kung niloloko niya talaga ako. Hindi pa. Pero sa tuwing sumasagi sa isip ko ang mansyon na nakita ko sa s0cial media, ang mga rosas, at ang bigla niyang pagpapalit ng password, ano pa ba ang dapat kong isipin? Isama pa ang gabing-gabi na niyang pag-uwi na hindi naman niya dati ginagawa.

Napakagat-labi na lang ako at ramdam ko ang pagtakas ng isang luha mula sa aking mata, pero agad ko itong pinunasan.

Hindi ko na kinaya ang emosyong gustong sumabog sa dibdib ko, kaya naman tahimik akong lumabas ng kuwarto at marahang isinara ang p***o sa likod ko.

Pagbaba ko sa sala, madilim ang buong bahay. Iilang ilaw lamang sa dingding ang nagbibigay ng mahinang liwanag sa paligid.

Mas hinigpitan ko pa ang pagkakayakap sa suot kong pulang silk robe nang maramdaman ko ang malamig na simoy ng hangin mula sa bahagyang nakabukas na bintana.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong nanginig. O baka hindi naman talaga dahil sa hangin. Baka dahil sa unti-unting pag-usbong ng takot na baka hindi pala kasing-perpekto ng inaakala ko ang pagsasama naming mag-asawa.

Lumapit ako sa bintana upang isara ito. Pero bago ko ito tuluyang mahila, napatingin ako sa garahe.

Naningkit ang mga mata ko nang makita ang mga sasakyan ni Vince na nakaparada sa dati nilang mga puwesto, katabi ng luxury car na ibinigay niya sa akin noong first wedding anniversary namin.

Matapos kong isara ang bintana, dinampot ko ang mga susi sa ibabaw ng mesa at halos patakbo akong lumabas ng bahay patungo sa garahe.

Ang una kong sinuri ay ang sasakyang araw-araw niyang ginagamit. Isa-isa kong binuksan ang glove compartment, ang mga storage compartment, ang trunk, at lahat ng posibleng mapagtaguan ng kahit anong ebidensiya na niloloko niya nga ako, pero wala akong nakitang kahit anong kahina-hinala.

Binuksan ko pa ang GPS tracker nito at sinuri ang mga huling destinasyon.

Opisina, bahay. Bahay, opisina. Wala naman siyang ibang pinupuntahan, at kung meron man, mga restaurant lang ito kung saan siya nakikipag-meet sa mga client niya at alam ko ang lahat ng schedule niya dito.

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko bago ako bumababa ng sasakyan. Siguro nga ay mali ang hinala ko. O baka masyado lang akong nagpapadala sa sarili kong imahinasyon.

Bukas na lang siguro ako maghahanap ulit ng ebidensiya. Tatanungin ko na lang din si Vince kung bakit niya pinalitan ang password ng cellphone niya, at sigurado naman akong may maayos siyang paliwanag. Hindi naman siya kailanman nagtago ng sikreto sa akin.

O iyon ang gusto kong paniwalaan. Pano kung matagal na pala niya akong niloloko?

Pabalik na sana ako sa loob ng bahay nang may isang bagay na nakakuha ng atensyon ko. Ang luma niyang itim na sedan.

Napakunot ang noo ko. Bakit narito iyon? Sa pagkakatanda ko, ilang taon na itong nakatambak sa pinakasulok ng garahe.

Unti-unting nanaig ang curiosity ko kaya dahan-dahan akong lumapit sa sasakyan. Ito ang parehong kotse na ginamit niya noong nagpanggap siyang mahirap upang subukin kung mahal talaga siya ni Rose kahit mawala sa kanya ang lahat.

Isa-isa kong sinubukan ang mga susing hawak ko hanggang sa makita ko ang tamang susi para sa lumang sedan. Marahang bumukas ang p***o, at ang pinakauna kong ginawa ay ang tingnan ang GPS tracker.

Noong una, inakala kong wala na itong laman dahil matagal na iyong hindi ginagamit. Pero dahan-dahan akong napasinghap nang makitang iisa lang ang naka-save na destinasyon sa history nito.

Ang eksaktong address ng mansyong nakita ko sa social media.

Bakit? Sino ang nakatira doon?

Nanginginig ang mga daliri kong sinuri ang history. Hindi lang minsan. Hindi lang dalawang beses, kung hindi tatlong beses sa isang linggo sa loob ng limang taon siya nagpupunta doon.

Parang paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang dalawang salitang iyon. Limang taon.

Unti-unting naging mabigat ang paghinga ko nang maalala ang nangyari limang taon na ang nakalipas. Noong panahong nawala ang anak namin.

Naalala ko pa ang sarili kong nakahiga sa hospital bed, wasak na wasak ang puso, habang mahigpit na hawak ni Vince ang kamay ko at ipinapangakong hinding-hindi niya ako iiwanan.

Pero ayon sa GPS tracker, dalawang buwan pa lamang matapos akong makunan ay pumupunta na pala siya sa mansyong iyon.

At ang pinakahuli niyang pagpunta ay kagabi lang kung saan sinabi niya sa akin na may mahalaga siyang meeting sa isang client. Na na-late lang siya sa pag-uwi dahil sa business drinks. Lahat pala iyon ay pulos kasinungalingan.

Parang nawala ang lahat ng lakas sa katawan ko. Unti-unti akong napaupo sa driver's seat at isinandal ang ulo ko sa steering wheel. Ipinikit ko ang mga mata ko at tuloy-tuloy na umagos ang mga luha ko.

Pilit kong kinukumbinsi ang sarili kong may ibang paliwanag kung bakit siya nagpupunta sa mansyon na iyon. May ibang dahilan kung bakit siya nagsisinungaling sa akin.

Pero wala. Wala akong maisip na rason kung bakit niya kailangang gawin ang lahat ng ito. Bago ko pa namalayan, tuluyan na akong napahagulgol ng malakas habang nakapatong ang palad ko sa aking tiyan. Lahat ng isinakripisyo ko para sa kanya nabalewala lang pala lahat.

Mabilis kong tinakpan ang bibig ko gamit ang nanginginig kong mga kamay. Natatakot akong marinig ako ng mga tao sa loob ng bahay.

Gaano na ba ito katagal? Ilang beses na ba niya akong pinagsinungalingan? Ilang gabing sinabi niyang nasa trabaho siya, samantalang nasa piling pala siya ng iba?

Makalipas ang ilang minuto, unti-unti ko ring napakalma ang sarili ko. Mariin kong pinunasan ang mga luha ko, at huminga muna ako ng ilang beses bago ako nagpasyang bumalik na sa loob ng bahay na parang walang nangyari.

Bawat hakbang ko pabalik sa aming silid ay napakabigat. Hindi ko alam kung paano ko pa ulit haharapin si Vince nang hindi ko siya kinukompronta sa pagsisinungaling niya sa akin. At sa totoo lang, wala akong lakas ng loob na sabihin ito ng harap-harapan sa kanya.

Nang buksan ko ang p***o ng kuwarto, madilim pa rin ang paligid. Mahimbing pa rin ang tulog niya sa kama.