1

SABRINA'S POV

Matagal ko nang naririnig mula kay Sister Fe ang mga kwento tungkol sa pamilyang  Montenegro—ubod daw ng yaman, bukas ang kamay sa pagbibigay ng donasyon sa simbahan, at parang walang katapusang biyaya ang ipinagkakaloob sa kanila ng langit. 

Hindi ko inakalang ako mismo ang magiging bahagi ng kanilang mundo.

Napatitig ako sa harap ng malaking pintuan ng mansion. Mataas at makapal na p***o ang bumungad—mga haliging marmol na parang nasa palasyo, kristal na chandelier at hagdanang engrande na parang dinisenyo para sa mga hari at reyna.

Sa kamay ko, mahigpit na nakahawak si Ma’am Zamara—o dapat nga palang Mommy Zamara na.

“Sabrina,” mahinhin niyang sabi habang hinahaplos ang buhok ko, “simula ngayon, dito ka na titira. Ito na ang magiging tahanan mo. At simula ngayon… ako na ang mommy mo. At siya—” tumingin siya sa matangkad na lalaking katabi niya, ang lalaking may matalim na tingin at ngiti na parang may lihim, “—siya si Daddy Asmodeus mo.”

Parang may kakaibang bigat ang pangalang iyon. Asmodeus. Parang hindi  basta basta ang pamilyang ito..

“Opo… Mommy Zamara.”

Pagpasok namin, nakahanay na ang mga maid sa malawak na lobby. Sabay-sabay silang yumuko at bumati, “Magandang tanghali po, Ma’am, at Master Asmodues.”

Tumango-tango lang ako sa bawat isa, pakiramdam ko parang nasa panaginip ako. Lahat sila’y naka-uniporme, maayos ang buhok, at may ngiti na parang sanay na sa ganitong eksena.

Saktong may pababa sa engrandeng hagdan ang isang binata. Matangkad, matikas, at may kakaibang aura na parang katulad ni daddy Asmodues. Itim na polo ang suot niya, sleeves rolled up hanggang siko, at ang buhok ay medyo magulo.

“Alejandro,” tawag ni Mommy Zamara nang may lambing pero may awtoridad. “Meet your new sister… Sabrina.”

Hindi siya agad sumagot. Tumitig lang siya sa akin—matagal, matindi. Parang sinusuri niya ako mula ulo hanggang paa. Hindi ko maipaliwanag, pero hindi ko rin maibaba ang tingin ko sa kanya. Mga mata niya… may kakaibang ganda. Malalim, madilim, parang may lihim na nakatago sa likod ng mga iyon.

Napakagwapo ni Kuya Alejandro. Hindi ‘yung tipikal na gwapo na madaling kalimutan—‘yung klaseng gwapo na parang may panganib, na parang alam niyang nakakaapekto siya sa mga tao kahit hindi siya ngumingiti.

“Good afternoon po, Kuya,” nakangiti kong bati, pero walang bumalik na ngiti Mula sa kanya. Hindi man lang siya kumibo. Deretso siyang lumakad patungo sa dining table at umupo sa tabi ni Daddy Asmodeus.

“Be good to her, Alejandro,” sabi ni Daddy sa mababang boses, may halong babala. “Siya na ngayon ang nakakabata mong kapatid.”

Wala pa ring reaksyon. Parang wala siyang narinig..

Nagkatinginan sina Daddy at Mommy. May hindi sinasabi na mensahe sa pagitan nila—parang alam nilang pareho na hindi ito magiging madali.

Maya-maya, si Mommy na ang nagsalita, boses niya malambot pero may diin. “Alejandro, labing-lima pa lang si Sabrina. Sana ituring mo siyang tunay na kapatid. Galing siya sa kumbento… doon na siya nagkaisip at lumaki.”

Sa wakas, tumingin si Alejandro sa akin ulit. Ngunit sa pagkakataong ito, may bahagyang pag-arko ang isa niyang kilay—parang amusement..

Nag-umpisa kaming kumain sa pinakamalaking dining room na nakita ko sa buong buhay ko. Ang haba ng mesa, parang kayang umupo ng kinseng tao o Higit p nang hindi magkakadikit ang siko, at sa itaas namin, nakabitin ang higanteng kristal na chandelier na parang bituin. Ang mga pinggan ay porselana na may gintong gilid, at ang mga kubyertos ay pilak—lahat ay perpekto, parang hindi para sa pang-araw-araw na hapunan kundi para sa isang may importanteng okasyon.

Tahimik na pinagsilbihan kami ng mga maid. Isang babae ang maingat na naglagay ng sopas sa harap ko—creamy mushroom, amoy na amoy ang truffle. Susunod ay ang main course: steak na medium rare, may garlic butter sauce at side ng roasted vegetables. Hindi ko alam kung saan uumpisahan. 

Sa kumbento, ang hapunan namin ay simple—kanin, gulay, isda minsan.

Ito? Ganito pala ang pagkain ng Mayayaman..

Sobrang awkward ang lahat sa akin.

Si Mommy Zamara ay ngumingiti nang mahinhin habang kinakausap si Daddy Asmodeus tungkol sa hospital—mga bagay na hindi ko naiintindihan, tungkol sa negosyo nila. Si Daddy naman ay tumatango lang, boses niya mababa at kalmado, Pagkakaalam ko may sariling hospital si Mommy Zamara at isa itong doctor..

Si Alejandro...

Nakaupo siya sa kabilang side ng mesa, katapat niya si mommy. Hindi siya nagsasalita. Pero ramdam ko ang tingin niya. Paminsan-minsan, kapag akala niya hindi ko napapansin, tumatagal ang titig niya sa akin..

“Sabrina,” sabi ni Mommy nang mahina, breaking the silence. “Kumain ka nang marami.”

“Opo, Mommy. Salamat po,” sagot ko, pilit na ngumingiti habang sinusubukan kong huwag magkamali sa paghawak ng kutsilyo at tinidor. Sa kumbento, hindi namin ginagamit ang ganitong klaseng kubyertos—kamay lang, o simpleng kutsara at tinidor. Dito, parang may etiquette exam ako na hindi ko inaral.

Biglang nagsalita si Alejandro, unang beses mula nang umupo kami. Boses niya malamig, mababa, pero malinaw.

“Why did you decide to adopt her?” tanong niya nang walang emosyon, habang iniikot-ikot ang baso ng red wine sa kamay niya. Hindi siya tumitingin sa akin nang diretso—nakatingin siya sa chandelier, parang casual lang ang tanong.

Natigilan ako. Ang kutsara ko na nasa bibig ay natigil sa ere.

Si Daddy ay tumingin kay Alejandro nang matalim. 

“Alejandro.”

Pero hindi siya tumigil. 

“Curious lang naman. Bigla na lang may bagong kapatid. Galing sa kumbento pa..”

Si Mommy ay nagtaas ng kilay pero nanatiling kalmado. 

“Alejandro, tama na ‘yan. Sabrina ay bahagi na ng pamilya natin. Hindi natin kailangang i-interrogate siya sa unang hapunan.”

Tumingin na rin sa akin si Alejandro sa wakas. Mga mata niya—madilim, matalim, parang may apoy na nakatago. “Sorry,” sabi niya, pero hindi naman mukhang sorry. 

“Just making conversation.”

Tumango ako, pilit na lumunok.

“Okay lang po, Kuya.. Salamat sa pagtanggap niyo sa akin.”

Hindi siya sumagot. Bumalik lang siya sa pagkain niya, pero ramdam ko—may iba pa siyang gustong sabihin. 

May tanong na hindi pa niya binibitawan.

Ang hapunan ay nagpatuloy sa katahimikan. Ang tunog lang ng kubyertos sa pinggan, ang mahinang pag-uusap nina Mommy at Daddy, at ang bigl

aang pag-iwas ng tingin ko kay Alejandro tuwing nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin.