2

Halos magdadalawang linggo na akong nandito sa malaking bahay na ito, pero pakiramdam ko hanggang ngayon ay parang bisita pa rin ako. Lahat ng mamahaling gamit na ibinigay sa akin ni Mommy Zamara—mga bag na mukhang mamahalin, mga sapatos, damit—nakaayos pa rin sa malaking aparador ng aking kwarto. Hindi ko pa rin magawang gamitin Lahat sa dami. 

Nasa harap na ako ng p***o ni Kuya Alejandro.

Suot ang Hello Kitty pajama ko rosas at puti.. 

Naaalala ko pa yung sabi ni mommy Zamara kanina sakin..

“Sabrina… kapag may mga aralin kang hindi mo naiintindihan o may assignment ka, andiyan si Kuya Alejandro. Pwede kang magpaturo sa kanya, huwag kang mag-alala—mabait naman ‘yon.”

Iyan ang sinabi sa akin ni Mommy Zamara  Pero ngayon, habang nakatayo ako rito sa madilim na hallway, pakiramdam ko ay masyado akong maliit para sa bigat ng gabing ito.

Mahina akong kumatok.  

“K-kuya Alejandro…?”

Walang sagot.

Alas-diyes na ng gabi. Baka tulog na siya. Pero kanina natanaw ko pa siyang paakyat wala pang tatlumpung minuto nang umakyat siya ng hagdan. Naka-itim na hoodie, mukhang may pinuntahan. Tahimik siyang naglakad papunta sa kwarto niya, parang wala lang. Parang hindi niya alam na may nanonood sa kanya mula sa likod ng p***o ko.

Pinihit ko ang seradura.

Hindi naka-lock.

Dahan-dahan kong itinulak ang p***o.

Madilim sa loob. Tanging ilaw mula sa banyo ang tumatagos—

“K-kuya…?” tawag ko..

Walang sagot.  

Pero mayamaya narinig ko iyon.

Isang mahinang ungol.  

Galing sa Babae.

Nakapagtataka, wala Naman siyang kasamang babae kanina.

Galing sa banyo.

Parang nahihirapan. Parang sumasagad ang hininga sa lalamunan bago muling mailabas. Hindi naman ungol ng sakit… 

Mabilis akong napasign of the cross.  

Hindi ko alam kung bakit. Ganun talaga ako kapag natatakot o nalilito. Sa kombento, kapag may kakaibang ingay sa gabi—hangin sa bintana, o yung pusa ng kapitbahay—ganun din ang ginagawa ko. Sign of the cross. Tapos dasal ng Ama Namin hanggang mawala ang takot.

Tumigil ang ungol.  

Saglit na katahimikan.

Tapos narinig ko ulit—mas malakas, mas malalim.  

Parang sinadya.

Bigla akong napaupo sa kama malapit sa pintuan, nakikinig lang. Hindi ko alam kung ano ‘yon..

Tapos narinig ko ang mahinang tinig ng babae parang galing sa cellphone— 

“… harder…”sabi pa ng Boses..

Bigla akong napapikit nang mariin.  

Hindi ko maintindihan. Ano Yun!!? Bakit ganun ang tunog? Bakit parang… masaya pa siya sa ginagawa sa kanya na para bang isang bagay na nakakatakot pag dating akin?

Mabilis akong napasign of the cross ulit.

Tumigil ang ungol.

Saglit na katahimikan ulit.

Sa kombento, ang cellphone ay para lang sa pagtawag kay Sister Superior o sa pagbabasa ng Bibliya app. Wala kaming access sa iba.

Yakap-yakap ko pa rin ang sarili kong notebook nang maramdaman kong tumigil na talaga ang tunog.  

Tapos narinig ko ang mahinang pagbukas ng gripo sa banyo..

Hindi ako gumalaw.  

Natatakot akong tumayo.  

Pakiramdam ko para akong bata na aksidenteng napadpad sa isang lugar na hindi dapat puntahan ng mga katulad ko.

Pero isa lang ang malinaw sa isip ko habang nakikinig ako roon, sa madilim na kwarto ni Kuya Alejandro:

May mga bagay na hindi ko pa rin talaga maintindihan lalo na at kalalabas ko Lang kumbento.  

At marahil… mas mabuti nang hindi ko maintindihan.

Hindi ko na alam kung ilang minuto akong nakaupo roon sa kama niya, yakap-yakap ang notebook ko, nakatitig pa rin sa Banyo. 

Bigla akong napatayo.

Hindi ko na kaya pang manatili rito. Pero bago pa ako makalabas, narinig ko na ang pagbukas ng pintuan ng banyo.

Lumabas si Kuya Alejandro.

Naka-itim na sando na medyo basa pa sa dibdib—siguro dahil sa pawis o sa tubig. Hawak niya ang cellphone sa isang kamay, parang wala lang. 

Tumingin siya sa akin.

Sandaling natahimik.

Ako naman, ngumiti wala talaga idea Kung ano ang ginawa niya doon sa isip ko baka movie lang na may babaeng tinotorture Yung pinapanood niya. 

“K-kuya… tapos ka na?” inosente kong tanong 

Tumingin siya sa cellphone niya saglit, parang bigla niyang naalala na may hawak pa pala siya. Mabilis niyang pinindot ang power button—black screen na agad—tapos inilagay sa bedside table na parang walang nangyari.

“Uh… oo. Tapos na.”.

Boses niya medyo paos pa. Parang kakagising lang, pero alam kong hindi siya natulog..

“P-pwede pong magpatulong sa assignment ko? Yung math po… yung quadratic equations. Hindi ko po talaga maintindihan ‘yung completing the square. Sinubukan ko na po kanina, pero parang mali lahat.”

Tumingin siya sa akin nang matagal..

Sa huli, ngumiti siya—yung tipong ngiti na parang natatawa sa sarili niya.

“Alright. Come here—sit here again.”

Umupo siya sa gilid ng kama, kinuha ang notebook ko na dala ko—

Inabot ko sa kanya.

Habang binubuksan niya ang notebook, napansin kong medyo pinagpawisan talaga siya.. At… yung amoy parang kakaiba may halong awkward silence.

“Saan ka nahihirapan?” tanong niya, habang focus na sa papel. Pero nakikita ko sa peripheral vision niya na medyo namumula ang tenga niya.

“Dito po… sa part na kailangan i-square ‘yung half ng b. Pero kapag ginawa ko, nagiging fraction na. Tapos hindi na clear ‘yung sagot.”

Tumango siya.

Tinuro niya sa papel gamit ang daliri..,

“Ganito… half mo muna ‘yung coefficient ng x. Tapos i-square. Tapos idagdag sa parehong side ng equation. Simple lang ‘yan, Sabrina..”

Habang nagtuturo siya, napansin kong parang mas magaling pa siyang magturo sa teacher ko, nakuha ko kasi agad...

Pero hindi ko sinabi.

Tumango na lang ako.

Ngumiti.

“Salamat, Kuya. Ang galing mong  magturo.."

Tumingin siya sa akin.

Sandaling katahimikan ulit.

Tumawa si kuya Alejandro nang mahina

“Wag kang mag-alala,” sabi niya, boses na biglang lumalim. 

“Whatever schoolwork you’re struggling with… I’m here.”

tumingin siya sa akin nang diretso—mga mata niya, puno ng bagay na hindi ko maintindihan pero bigla akong natakot at… kinilabutan nang sabay.

Lumapit siya nang kaunti sa kama, sapat lang para maramdaman ko ang bigat ng presensya niya kahit hindi pa kami magkadikit. 

Pumikit siya saglit, parang pinipigilan ang sarili.

“Pero next time… kumatok ka muna nang malakas ha? Baka… busy ako.”

Natigilan ako.

Napalunok ako. Hindi ko alam kung bakit bigla akong nahihirapang huminga. 

Tumingin siya sa labi ko saglit—hindi nagtatagal, pero sapat na para maramdaman kong uminit bigla ang pisngi ko.

“Gusto mo bang matuto Mula sakin, Sabrina?” Mahina niyang tanong niya..

Tumango ako nang mabilis, kahit hindi ko na maintindihan kung

tungkol pa rin ba sa math o sa iba.

“Opo… gusto ko po.”

Ngumisi siya—yung tipong ngisi na parang nanalo na siya bago pa magsimula ang laro..

“Good.”